ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 107 ชุดเกราะมาร์คที่ผู้ฝึกสัตว์สามารถสวมใส่ได้
ลมหายใจของโม่หยิงเฉินเริ่มถี่กระชั้นขึ้นอย่างฉับพลัน
เขาก้มตัวลง วางกระเป๋าเดินทางให้วางราบไปกับพื้นห้องอันกว้างขวาง
ก่อนจะเลียนแบบท่วงท่าอันแสนจะโอ้อวดของเพลย์บอยเศรษฐีในความทรงจำ
ปลายเท้าขวากระทืบลงไปที่ปุ่มตรงกลางกระเป๋าอย่างแรง!
แกรก! ครืด! วูบ—
เสียงกลไกจักรกลอันสลับซับซ้อนที่ทำงานประสานกันอย่างแม่นยำดังกึกก้อง!
กระเป๋าที่เคยแบนราบพลันแยกชิ้นส่วน พลิกกลับด้าน และยืดขยายออกในพริบตา
เพียงชั่ววินาทีเดียว มันก็ก่อตัวเป็นโครงกระดูกจักรกลรูปทรงมนุษย์คร่าวๆ
พร้อมกับช่องเชื่อมต่อสำหรับท่อนแขนทั้งสองข้างที่ปรากฏขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจน
ใช้ได้จริงๆ ด้วย!
หัวใจของโม่หยิงเฉินเต้นกระหน่ำรัว ความตื่นเต้นที่ไม่อาจสะกดกลั้นพุ่งทะยานขึ้นสู่สมอง
เขาก้มตัวลง แล้วสอดแขนทั้งสองข้างเข้าไปในช่องนั้นอย่างแรง!
วินาทีต่อมา ราวกับไปกระตุ้นปฏิกิริยาลูกโซ่บางอย่างเข้า
ฟี้ด— วูบ—
ท่วงทำนองแห่งจักรกลอันสุดแสนจะเท่ระเบิดเถิดเทิงดังกังวานไปทั่วห้องรับแขก!
แผ่นเกราะโลหะผสมสีแดงสลับทอง ราวกับเกล็ดมังกรที่มีชีวิต
พวกมันพุ่งทะยานขึ้นมาเคลือบคลุมและโอบรัดท่อนแขนของเขาอย่างรวดเร็ว!
เกราะไหล่ เกราะอก เกราะขา…
แผ่นเกราะแต่ละชิ้นประกบเข้าหากันและล็อกสนิทด้วยความเร็วที่ตาเปล่าไม่อาจตามทัน!
ท้ายที่สุด… แกรก เสียงล็อกเบาๆ ดังขึ้น
หน้ากากเหล็กเลื่อนปิดลงมา ปกคลุมใบหน้าของเขาไว้อย่างสมบูรณ์
บริเวณดวงตา สาดประกายแสงสีฟ้าครามอันเยือกเย็นขึ้นมากะทันหัน
ส่องสว่างให้เห็นกระแสข้อมูลดิจิทัลที่ไหลเวียนอยู่เบื้องหน้า
ฮะฮ่า… โคตรเท่! เท่ชะมัดยาด!
ความรู้สึกของการได้ควบคุมพลังอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
โม่หยิงเฉินรู้สึกราวกับว่าตัวเขากำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเครื่องจักรสังหารอันเย็นชาเครื่องนี้
นี่แหละคือสุดยอดความโรแมนติกของผู้ชายที่แท้จริง!
เขายกมือขวาที่หุ้มเกราะขึ้น หันฝ่ามือเล็งไปทางราชาวานรและจอมดาบมรณะที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ด้านข้าง
วูบ!
แกนพลังงานกลางฝ่ามือสว่างวาบเป็นแสงสีขาวเจิดจ้าในชั่วพริบตา
ข้อความแจ้งเตือนขออนุมัติการโจมตี เด้งขึ้นมาบนหน้าจอเสมือนจริงในระดับสายตา
ควบคุมด้วยความคิด!
มุมปากของโม่หยิงเฉินแสยะยิ้มอย่างบ้าคลั่ง เขาเบี่ยงฝ่ามือออกไปเล็กน้อย
ตู้ม!
ลำแสงพลังงานความร้อนสูงพุ่งทะลวงออกจากฝ่ามือในพริบตา!
มันเฉียดผ่านช่องว่างระหว่างราชาวานรกับจอมดาบมรณะไปอย่างฉิวเฉียด ก่อนจะพุ่งเข้ากระแทกกำแพงบ้านพักอย่างจัง!
เสียงระเบิดดังสนั่น อิฐหินปูนทรายแตกกระจาย ปรากฏเป็นรูโหว่สีดำไหม้เกรียมขนาดใหญ่บนกำแพง
สะใจโว้ย!
ความรู้สึกของการได้กุมพลังอำนาจไว้ในกำมือตัวเองแบบนี้ มันช่างแตกต่างจากการคอยยืนสั่งการสัตว์อสูรอยู่เบื้องหลังอย่างสิ้นเชิง!
โม่หยิงเฉินหันหน้ากลับมา สายตาภายใต้ชุดเกราะล็อกเป้าหมายไปที่จอมดาบมรณะ
เขาพลิกฝ่ามือขึ้น แล้วกระดิกนิ้วเรียก
ท้าทาย เป็นการท้าทายอย่างโจ่งแจ้ง
จอมดาบมรณะชะงักไปชั่วครู่
ก่อนที่มันจะก้าวเท้าออกมาข้างหน้า
ดาบอัคคีหลั่งไหลถูกชักออกจากฝักในพริบตา รังสีดาบอันคมกริบแผ่ซ่านครอบคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ
เอ่อ… ห้ามใช้อาวุธสิเฟ้ย!
เสียงของโม่หยิงเฉินที่ถูกดัดแปลงผ่านระบบอิเล็กทรอนิกส์ดังลอดออกมาจากหน้ากาก แฝงด้วยเสียงหึ่งๆ เล็กน้อย
มือเปล่า เรามาสู้กันด้วยมือเปล่า
การเคลื่อนไหวของจอมดาบมรณะชะงักค้าง
มันโยนดาบอัคคีหลั่งไหลทิ้งไปด้านข้างตามคำสั่ง
พริบตาต่อมา เงาร่างของมันก็วูบไหว
ไม่มีท่วงท่าที่ซับซ้อนใดๆ มีเพียงหมัดตรงๆ ที่พุ่งแหวกอากาศเข้าใส่หน้าของโม่หยิงเฉิน!
โม่หยิงเฉินสั่งการด้วยความคิด ปืนใหญ่ฝ่ามือเริ่มชาร์จพลังงานอีกครั้ง!
สองนาทีต่อมา…
ปึ้ง
โม่หยิงเฉินปลดชุดเกราะออก ทิ้งตัวลงนั่งจุ้มปุ๊กกับพื้นอย่างหมดสภาพ หอบหายใจแฮ่กๆ
เขามองดูสภาพห้องรับแขกที่แทบจะกลายเป็นซากปรักหักพังจากการโดนปืนใหญ่พลังงานถล่ม พลางลูบจมูกตัวเองด้วยความเก้อเขิน
หาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เชียว
การไปขอท้าประลองกับปรมาจารย์ด้านเทคนิคการต่อสู้อย่างจอมดาบมรณะเนี่ย มันช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย
นี่มันคือการโดนซ้อมอยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ
ในที่สุด เขาก็ได้ซาบซึ้งถึงความอัดอั้นตันใจที่ราชาวานรต้องเผชิญมาตลอดหนึ่งเดือนเต็มอย่างถ่องแท้
ตลอดสองนาทีเต็ม เขาใช้ทุกวิถีทางที่ระบบช่วยคำนวณมุมโจมตีและคาดเดาวิถีการเคลื่อนไหวให้จนหมดสิ้น
แต่เงาร่างของจอมดาบมรณะ กลับพริ้วไหวดุจภูตผีที่ไม่อาจจับต้องได้
ท่วงท่าการสืบเท้าและเบี่ยงตัวหลบที่ดูเหมือนจะทำไปอย่างลวกๆ ของมัน…
กลับสามารถหลบหลีกการโจมตีทั้งหมดของเขาไปได้อย่างเฉียดฉิวในระดับมิลลิเมตรเสมอ
ในทางกลับกัน หมัดที่ดูแสนจะธรรมดาของจอมดาบมรณะ…
กลับสามารถทะลวงผ่านการป้องกัน และกระแทกเข้าใส่จุดต่างๆ ของชุดเกราะอย่างหนักหน่วงครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไร้ซึ่งอุปสรรคใดๆ
อย่างไรก็ตาม การทดสอบครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามาก
โม่หยิงเฉินประเมินผลลัพธ์ในใจอย่างรวดเร็ว
พลังโจมตีของชุดเกราะชุดนี้น่าจะอยู่ในระดับ D ขั้นต้นถึงขั้นกลาง ส่วนอานุภาพของปืนใหญ่พลังงานอาจจะแรงกว่านั้นอีกนิดหน่อย
แต่พลังป้องกันของมันนี่สิ… น่าทึ่งสุดๆ!
ความแข็งแกร่งของวัสดุที่ใช้ทำชุดเกราะ น่าจะเทียบเท่ากับระดับ Dขั้นสูงสุดเลยทีเดียว!
เพราะแม้แต่พละกำลังของจอมดาบมรณะ ในยามที่ไม่ได้ใช้อาวุธ ก็ยังไม่สามารถพังชุดเกราะนี้ให้แตกหักได้จริงๆ
ส่วนถ้าให้มันใช้อาวุธน่ะหรือ…
โม่หยิงเฉินไม่อยากจะคิดภาพเลย
ด้วยบัฟ 500% จากวิถีดาบทะลวงสวรรค์ ผนวกกับความคมกริบอันน่าสะพรึงกลัวของดาบอัคคีหลั่งไหล
ผลลัพธ์ย่อมมีเพียงการถูกฟันขาดสะบั้นเป็นสองท่อนอย่างแน่นอน
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…
โม่หยิงเฉินก้มมองกระเป๋าชุดเกราะที่วางอยู่บนพื้น นัยน์ตาทอประกายเจิดจ้า
สำหรับสถานการณ์ในตอนนี้… ไพ่ใบนี้ก็เพียงพอต่อการใช้งานแล้ว!
แม้ว่าการเลื่อนขั้นเป็นผู้ฝึกสัตว์ระดับสาม จะทำให้สมรรถภาพทางกายของเขาได้รับการเสริมพลังจากสัตว์อสูรมาบ้างแล้วก็ตาม
แต่การยกระดับนั้น หากนำไปเทียบกับพลังรบสำเร็จรูปที่ชุดเกราะชุดนี้มอบให้ในทันทีแล้ว มันก็แทบจะเทียบกันไม่ติดเลย
นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขา โม่หยิงเฉิน จะไม่ใช่ผู้บัญชาการที่ทำได้แค่หลบอยู่หลังสัตว์อสูรอีกต่อไป!
จริงอยู่ที่การมีทักษะติดตัวอย่าง กายาไร้ตัวตน
จะช่วยทำให้สัตว์อสูรฝ่ายศัตรูมักจะมองข้ามการมีอยู่ของตัวผู้ฝึกสัตว์ และพุ่งเป้าโจมตีไปที่สัตว์อสูรแทน
แต่นั่นก็ไม่ใช่กฎตายตัวเสมอไป
ความสามารถนี้ อาจจะใช้ได้ผลดีกับพวกสัตว์อสูรเร่ร่อนที่ไม่ได้รวมฝูงกันในป่าลึก หรือพวกมอนสเตอร์ในมิติลับทั่วไป
แต่หากต้องเผชิญหน้ากับเผ่าพันธุ์สัตว์อสูรที่มีสติปัญญา และรู้จักการวางแผนทางยุทธวิธี…
หรือยิ่งไปกว่านั้นคือพวกที่มีโครงสร้างทางสังคมที่ซับซ้อน
และสามารถรวมพลังกันต่อกรกับมนุษย์ได้อย่างเป็นระบบ
พวกมันย่อมมีวิธีการจัดการหรือหักล้างความสามารถนี้ได้อย่างแน่นอน
เท่าที่โม่หยิงเฉินรู้ สัตว์อสูรในโลกใบนี้ไม่ได้โง่เง่ารอให้มนุษย์ไปไล่ฆ่าเหมือนพวกมอนสเตอร์ในเกมไปเสียหมด
มีสัตว์อสูรระดับสูงจำนวนไม่น้อยที่มีสติปัญญาเฉียบแหลม พวกมันรู้จักการสร้างอาณาเขตของตัวเอง
และควบคุมสัตว์อสูรตัวอื่นๆ ให้ออกไปทำสงครามแทน
บางแห่งถึงขั้นมีจักรวรรดิสัตว์อสูรอันยิ่งใหญ่ ที่มีพวกสัตว์อสูรระดับสูงรูปร่างคล้ายมนุษย์เป็นแกนนำ
เนื่องจากมนุษย์มีความสามารถพิเศษในการทำพันธสัญญากับสัตว์อสูร พวกมันจึงมองว่ามนุษย์คือศัตรูคู่อาฆาตที่ไม่อาจอยู่ร่วมโลก
และทำสงครามต่อต้านกับประเทศต่างๆ ของมนุษย์อย่างไม่ลดละ
การปะทะกันทั้งขนาดเล็กและขนาดใหญ่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่เคยขาดสาย
ยิ่งไปกว่านั้น ศัตรูของโม่หยิงเฉิน ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เผ่าพันธุ์สัตว์อสูรเท่านั้น
บนเส้นทางแห่งการเติบโตนี้ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องปะทะกับเผ่าพันธุ์มนุษย์ด้วยกันเอง
และสำหรับผู้ฝึกสัตว์คนอื่นๆ ทักษะ กายาไร้ตัวตน ย่อมไม่มีผลกับพวกเขาแม้แต่น้อย
พวกเขาจะพุ่งเป้าโจมตีไปที่ตัวผู้ฝึกสัตว์ก่อนเป็นอันดับแรกอย่างแน่นอน!
ดังนั้น การมีอยู่ของชุดเกราะมาร์ค
จึงทำให้เขาได้ครอบครองความสามารถในการปกป้องตัวเองอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก!
ความรู้สึกปลอดภัยเพิ่มสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด!
ข้อเสียเพียงข้อเดียวก็คือ ปัญหาเรื่องพลังงานของชุดเกราะ
หากใช้ในการต่อสู้ตามปกติ มันสามารถทำงานต่อเนื่องได้เพียงสามสิบนาทีเท่านั้น
และหากเปิดใช้งานโหมดบิน ระยะเวลาจะหดสั้นลงเหลือเพียงสิบนาที
หลังจากนั้น ก็ต้องรอให้ระบบทำการชาร์จพลังงานอัตโนมัติยาวนานถึงสิบชั่วโมงเต็ม
เป็นเพราะมันคือผลผลิตจากเทคโนโลยีบริสุทธิ์ เลยสามารถหลบเลี่ยงข้อจำกัดจากกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ไปได้งั้นหรือ…
โม่หยิงเฉินครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง
ก่อนหน้านี้ ทั้งผลสั่นสะเทือนและดาบอัคคีหลั่งไหลที่ได้จากสถาบันวิจัย
ล้วนถูกกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้เข้าแทรกแซงและดัดแปลง จนถูกประทับตราว่า ส่งผลต่อสัตว์อสูรเท่านั้น
ทว่าชุดเกราะชุดนี้กลับไม่โดน
นี่หมายความว่า ขอเพียงแค่ระดับเทคโนโลยีพัฒนาไปถึงขีดสุด
ยุทโธปกรณ์ที่ทรงพลังพอจะเปลี่ยนแปลงรูปแบบการทำสงครามเช่นนี้ ก็มีโอกาสที่จะถูกจำลองและสร้างขึ้นมาได้ในโลกใบนี้อย่างนั้นหรือ