ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 104 สถาบันวิจัยหมื่นภพอัปเกรด ฟังก์ชันใหม่ปรากฏ
ทว่าความยากลำบากตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ไม่ได้สูญเปล่าเลยแม้แต่น้อย
เคร้ง!
การกวาดแกว่งกระบองที่ดูแสนจะราบเรียบและธรรมดาของราชาวานร พลันหยุดชะงักกลางอากาศอย่างผิดวิสัย ปลายกระบองดีดสะท้อนพุ่งเข้าหาชายโครงของจอมดาบมรณะด้วยมุมองศาที่พิสดารและคาดไม่ถึง!
นี่คือกระบวนท่าพลิกแพลงที่มันแข็งใจจดจำและเรียนรู้มาจากวิชาดาบของคู่ต่อสู้ หลังจากที่โดนอัดน่วมมานับหมื่นครั้ง
ท่วงท่าของจอมดาบมรณะเกิดการชะงักงันขึ้นเป็นครั้งแรก
มันก้มลงมองรอยกระบองจางๆ บนเสื้อคลุมผ้าหยาบของตน
บนใบหน้าที่เคยราบเรียบดุจบ่อน้ำลึกไร้ระลอกคลื่น ในที่สุดก็ปรากฏร่องรอยของอารมณ์ขึ้นมาบางเบา
มันเงยหน้าขึ้น สบตากับราชาวานร ก่อนจะผงกศีรษะยอมรับอย่างเชื่องช้า
ราชาวานรเห็นดังนั้นก็แสยะยิ้มยิงฟัน ยกมือขึ้นทุบหน้าอกตัวเองดังปึ้กปั้กด้วยความลำพองใจ
ทว่าวินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าของมันก็แข็งค้าง
เพราะจอมดาบมรณะได้เก็บดาบเข้าฝัก และเปลี่ยนท่วงท่าการจับด้ามดาบไปอย่างสิ้นเชิง
รังสีอำมหิตที่แหลมคมและดุดันยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว พุ่งทะยานขึ้นล็อคเป้ามาที่มันอย่างแม่นยำ
ใบหน้าของราชาวานรเจื่อนลงในพริบตา
มันรู้ชะตากรรมตัวเองทันทีเลยว่า อาหารมื้อพิเศษ ของวันนี้… กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
และมันจะต้องโดนอัดเละเทะยิ่งกว่าเดิมเป็นแน่…
โม่หยิงเฉินนั่งชมภาพการถูกทารุณกรรมอยู่ฝ่ายเดียวของราชาวานรด้วยความขบขัน
พลางยกถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นจิบอย่างสุนทรีย์
ทว่าโดยไร้ซึ่งสัญญาณเตือนใดๆ…
มือที่ถือถ้วยชาของโม่หยิงเฉินพลันชะงักค้างอยู่กลางอากาศ!
คลื่นความสั่นพ้องที่แจ่มชัดและรุนแรงยิ่งกว่าครั้งใดๆ ระเบิดกึกก้องขึ้นจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ!
สถาบันวิจัยหมื่นภพที่หลับใหลมาเนิ่นนาน บัดนี้ราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมามีชีวิตอีกครั้ง!
นัยน์ตาของโม่หยิงเฉินสาดประกายเจิดจ้าด้วยความตื่นเต้นจนแทบไม่อยากเชื่อ
นึกถึงสิ่งใด สิ่งนั้นก็มาจริงๆ
สถาบันวิจัยหมื่นภพ… ในที่สุดก็เปิดใช้งานอีกครั้งแล้ว!
เขาขยับความคิดในเสี้ยววินาที
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารีบออกคำสั่งให้สัตว์อสูรทั้งสองตัวเฝ้าคุ้มกันร่างของเขาไว้ให้ดี
พริบตาต่อมา จิตสำนึกก็ดำดิ่งลงสู่ห้วงสมอง
ทว่าความรู้สึกในครั้งนี้ แตกต่างจากการล่องลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างแบบครั้งก่อนๆ อย่างสิ้นเชิง
คราวนี้ เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ที่ไม่อาจต้านทานได้ กำลังโอบล้อมรอบกาย
เมื่อวิสัยทัศน์กลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง โม่หยิงเฉินก็พบว่าตนเองกำลังยืนอยู่เหนือห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล
เสียงหนึ่งดังกังวานขึ้นในห้วงความคิด
[ตรวจพบผู้ผูกมัดเข้าสู่ระบบอีกครั้ง]
[กำลังตรวจสอบระดับพลังจิตของผู้ผูกมัด…]
[พลังจิตของผู้ผูกมัดถึงเกณฑ์ที่กำหนด สถาบันวิจัยไอเทมเหนือธรรมชาติหมื่นภพทำการระบุพิกัดถาวรเสร็จสิ้น]
[ฟังก์ชันทั้งหมดของสถาบันวิจัยหมื่นภพเปิดใช้งานอย่างสมบูรณ์]
[ขอเชิญผู้ผูกมัดสำรวจได้ตามอัธยาศัย]
เบื้องหน้าของเขา…
กลุ่มอาคารสถาปัตยกรรมอันวิจิตรตระการตาที่เคยเลือนรางและมีอยู่เพียงในห้วงคำนึง
บัดนี้กลับกลายเป็นรูปธรรมตั้งตระหง่านอย่างเงียบสงบอยู่ท่ามกลางธารดารา
อิฐทุกก้อน หินทุกก้อน ล้วนแผ่ซ่านกลิ่นอายความเก่าแก่และเป็นนิรันดร์ ราวกับมันดำรงอยู่มาตั้งแต่ยุคกำเนิดสรรพสิ่ง
ระบุพิกัดถาวร
หมายความว่าขอเพียงแค่เขาต้องการ ก็สามารถเข้าออกสถานที่แห่งนี้ได้ตลอดเวลาอย่างนั้นหรือ!
คลื่นความปีติยินดีที่ไม่อาจพรรณนาถาโถมเข้าใส่จิตใจ
ไร้เทียมทานแล้ว!
โม่หยิงเฉินพยายามสะกดกลั้นความตื่นเต้นที่เดือดพล่าน
เขารีบพุ่งทะยานเข้าไปในสถาบันวิจัยอย่างไม่อาจรอช้า
เขาอยากจะรู้ใจแทบขาด ว่าไอ้การเปิดใช้งานฟังก์ชันทั้งหมดที่ว่านั้น มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่
และสถาบันวิจัยแห่งนี้ ได้เกิดความเปลี่ยนแปลงอะไรใหม่ๆ ขึ้นบ้าง!
หลังจากวิ่งตะบึงมา โม่หยิงเฉินก็มาหยุดอยู่หน้าประตูห้องวิจัย ผลสั่นสะเทือน ที่เขาคุ้นเคยที่สุด
ทว่าในวินาทีที่ผลักประตูเข้าไป เขาก็ต้องยืนอึ้ง
ใจกลางห้องวิจัย ปรากฏอุปกรณ์รูปทรงประหลาดล้ำที่ไม่เคยมีมาก่อนตั้งตระหง่านอยู่
มันดูคล้ายกับเครื่องจักรที่สร้างขึ้นจากโลหะลึกลับ
พื้นผิวมีแสงเรืองรองไหลเวียนให้เห็นด้วยตาเปล่า แฝงกลิ่นอายของเทคโนโลยีล้ำยุคสุดขีด
โม่หยิงเฉินเดินเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ยื่นมือออกไปสัมผัสแผ่วเบา
ความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นปราด ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงจังหวะชีพจรที่เต้นตุบๆ ราวกับมันมีชีวิต
นี่มันคืออะไรกัน
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว
แสงสว่างบนพื้นผิวของแท่นอุปกรณ์ก็กะพริบวาบ ปรากฏเป็นตัวอักษรที่เขาสามารถอ่านทำความเข้าใจได้
[อุปกรณ์แปรสภาพอณูพลังเหนือธรรมชาติ]
[สามารถแปรสภาพไอเทมที่แฝงอณูพลังเหนือธรรมชาติ ให้กลายเป็นพลังงานต้นกำเนิดสำหรับสร้างแก่นแท้ได้]
[ไอเทมที่สามารถสร้างได้: ผลสั่นสะเทือน]
[กรุณาใส่ไอเทมที่มีอณูพลังเหนือธรรมชาติลงไป]
[เนื่องจากสถาบันวิจัยเชื่อมต่อกับผู้ผูกมัดอย่างลึกซึ้ง จึงได้รับผลกระทบจากกฎเกณฑ์ของโลกที่ผู้ผูกมัดอาศัยอยู่]
[ไอเทมเหนือธรรมชาติทั้งหมดที่ขัดต่อกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ เมื่อถูกสร้างขึ้นมาแล้ว จะหลอมรวมเข้ากับต้นกำเนิดของโลกโดยอัตโนมัติ และจะส่งผลต่อสัตว์อสูรเท่านั้น]
แววตาของโม่หยิงเฉินไหววูบ ในใจพลันบังเกิดข้อสันนิษฐานบางอย่างขึ้นมาทันที
เจ้านี่…
ดูเหมือนจะมีไว้เพื่อผลิตไอเทมเหนือธรรมชาติสินะ
ขอเพียงแค่เขานำไอเทมที่แฝงอณูพลังเหนือธรรมชาติใส่ลงไป ก็จะสามารถชาร์จพลังงานให้เครื่องนี้ได้
และถ้าระดับพลังงานเต็มเปี่ยม… ก็ดูเหมือนว่าจะสามารถผลิต ผลสั่นสะเทือน ออกมาได้อีกลูกอย่างนั้นหรือ
นี่มัน…
จะโคตรโกงเกินไปแล้ว!
ส่วนเงื่อนไขบรรทัดสุดท้ายที่จำกัดให้ใช้งานได้เฉพาะกับสัตว์อสูรนั้น โม่หยิงเฉินเลือกที่จะเมินมันไปโดยสมบูรณ์
เขาชินกับมันเสียแล้ว…
ว่าแต่ เขาจะสามารถนำไอเทมจากโลกภายนอกเข้ามาในนี้ได้หรือเปล่านะ
โม่หยิงเฉินตัดสินใจทดลองดู
เขาหลับตาลงช้าๆ ขยับความคิด ลองเปิดใช้งานมิติเก็บของ
วูบ!
น้ำหนักตกลงบนฝ่ามือเบาๆ
เกราะหนังมนุษย์สุนัขงานหยาบๆ ที่เขาเลิกใช้ไปตั้งนานแล้วชิ้นหนึ่ง…
พลันปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขาอย่างอัศจรรย์!
ทำได้จริงๆ ด้วย!
ปัญหาคือ ไม่รู้ว่าในอุปกรณ์ชิ้นนี้ จะมีอณูพลังเหนือธรรมชาติแฝงอยู่หรือไม่
แล้วมันจะใช้ชาร์จพลังงานให้เครื่องจักรนี้ได้หรือเปล่า
เขาเก็บงำความคาดหวังไว้ในใจ
ก่อนจะวางไอเทมระดับขยะชิ้นนี้ลงบนเครื่องจักรอย่างระมัดระวัง
[ตรวจพบอณูพลังเหนือธรรมชาติเบาบาง ต้องการแปรสภาพหรือไม่]
ตกลง!
โม่หยิงเฉินยืนยันอย่างไม่ลังเล
สิ้นเสียงคำสั่ง เกราะหนังชิ้นนั้นก็ถูกย่อยสลายไปอย่างไร้สุ้มเสียง
กลายเป็นเส้นแสงสายหนึ่งถูกเครื่องจักรดูดกลืนเข้าไป
และที่ด้านบนสุดของเครื่องจักร หลอดพลังงานที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า ก็กะพริบสว่างขึ้นมาเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
ความคืบหน้าของมัน… ห่างไกลจากคำว่าเต็มหลอดชนิดที่ว่าไม่ถึงหนึ่งในหมื่นด้วยซ้ำ
[ชาร์จพลังงานสำเร็จ]
[ระดับพลังงานปัจจุบัน 0.001%]
แม้ระดับความคืบหน้าจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่มุมปากของโม่หยิงเฉินกลับฉีกยิ้มกว้างอย่างบ้าคลั่ง
สำเร็จแล้ว!
แม้อัตราการแปรสภาพจะต่ำตมจนน่าสมเพช
แต่นั่นหมายความว่า ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างที่เขาดรอปมาได้ในโลกแห่งความจริง…
พวกไอเทมขยะ วัสดุเหลือใช้ หรือคัมภีร์ทักษะที่ไม่มีประโยชน์กับเขา ล้วนกลับกลายเป็นของมีค่าขึ้นมาในพริบตา!
พวกมันทั้งหมด จะกลายเป็นอิฐหินปูนทราย สำหรับก่อร่างสร้าง พลังเหนือธรรมชาติ ที่ยิ่งใหญ่กว่าในอนาคต!
เดี๋ยวก่อน...
ในเมื่อไอเทมสามารถนำเข้ามาในนี้ได้ แล้วสัตว์อสูรล่ะ
หัวใจของโม่หยิงเฉินเต้นกระหน่ำรัวเร็ว
ความคิดอันบ้าบิ่นสุดขีดผุดขึ้นมาในหัว
เขาหลับตาลง ส่งพลังจิตผ่านสายใยวิญญาณ ทะลวงเข้าสู่มิติเก็บสัตว์อสูร แล้วออกคำสั่งแก่ราชาวานร
มานี่!
พริบตาต่อมา เขาก็บังคับตัวเองให้ลืมตาขึ้น
ลิงขนทองที่กำลังทำหน้าเกาหัวแกรกๆ ด้วยความฉงน ปรากฏกายขึ้นข้างๆ เขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!
มันกำลังมองซ้ายมองขวา สำรวจสถานที่แปลกตาอันเปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามแห่งนี้ด้วยความสงสัยใคร่รู้
ถ้าไม่ใช่ราชาวานร แล้วจะเป็นใครไปได้ล่ะ!
เมื่อมองเห็นท่าทีงุนงงสมจริงของราชาวานร
ลมหายใจของโม่หยิงเฉินก็ถึงกับสะดุด
นี่… นี่มันเป็นเพียงแค่ภาพฉายทางจิต หรือว่าเป็นการดึงเอาร่างเนื้อเข้ามาด้วยกันแน่!
คำถามนี้มีความสำคัญถึงระดับคอขาดบาดตาย!
เขาไม่อาจทนรอเพื่อหาคำตอบได้อีกต่อไป
อย่างไรเสียสถาบันวิจัยก็เปิดให้เข้าออกได้อย่างถาวรแล้ว จะสำรวจเมื่อไหร่ก็ย่อมได้
โม่หยิงเฉินรีบคว้าตัวราชาวานร แล้วดึงจิตกลับออกจากสถาบันวิจัยทันที
ทัศนวิสัยพร่าเลือน ก่อนจะปรับโฟกัสกลับมายังห้องรับแขกภายในบ้านพัก
ทว่าในวินาทีแรกที่ปรากฏตัว โม่หยิงเฉินก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
จอมดาบมรณะ… หายไปไหน
เป็นไปไม่ได้!
เขาสั่งกำชับอย่างชัดเจน ให้จอมดาบมรณะเฝ้าคุ้มครองร่างเนื้อของเขาอยู่ที่นี่!
แค่พริบตาเดียว มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!