ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 103 นี่แกกำลังประชดฉันอยู่ใช่ไหม
โม่หยิงเฉินลุกขึ้นยืน
ผมจำได้ว่า ในสัญญาการเข้าเรียนของผม… ดูเหมือนจะไม่มีข้อบังคับว่าต้องเข้าร่วมการแข่งขันลีกระบุไว้นะครับ
เขาเดินไปที่ประตู มือจับลูกบิด
ท่านอธิการบดีจวง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ!
พูดจบ เขาก็ดึงประตูเปิดออก แล้วเดินจากไปอย่างไม่ไยดี
ทิ้งให้จวงเหว่ยและจางเผยฝูนั่งมองหน้ากันเลิ่กลั่กอยู่ภายในห้องทำงาน
ผ่านไปพักใหญ่ จางเผยฝูถึงค่อยๆ เอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง
เอ่อ… ท่านอธิการบดีครับ เรื่องนี้… จะปล่อยผ่านไปแบบนี้เลยหรือครับ
ปล่อยผ่านงั้นรึ จวงเหว่ยหันขวับกลับมา
ฝ่ามือตบลงบนโต๊ะทำงานฉาดใหญ่
ปล่อยผ่านบ้าบออะไรล่ะ!
เขาโกรธจนเดินพล่านไปทั่วห้องทำงาน ท่าทางเหมือนคนใกล้จะสติแตกเต็มที
ไอ้เด็กนี่ มันไม่เข้าใจจริงๆ หรือแกล้งโง่กันแน่ห๊ะ
คิดว่าระบบลีกการแข่งขันถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไร นั่นคือช่องทางอย่างเป็นทางการของจักรวรรดิหลงเซี่ยในการคัดเลือกบุคลากรชั้นยอดนะเว้ย!
ทรัพยากรที่เอาแต้มไปแลกได้จากในนั้น มันใช่สิ่งที่การหมกตัวฟาร์มมิติลับงกๆ จะเอามาเทียบได้หรือไง
กว่ามหาวิทยาลัยเราจะปั้นสัตว์ประหลาดแบบนี้ออกมาได้สักคน มันคือโอกาสทองของมหาวิทยาลัย และเป็นโอกาสทองของตัวเขาเองด้วย!
แต่เขากลับทำตัวสบายใจเฉิบ แล้วมาบอกว่าเสียเวลาเนี่ยนะ
จวงเหว่ยยิ่งพูดยิ่งโมโห
ไปหาตาแก่หวาง! เดี๋ยวนี้! ตอนนี้เลย!
ให้ตาแก่หวางหาทางเกลี้ยกล่อมลูกศิษย์ปีศาจของเขาเอาเองก็แล้วกัน!
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น ณ ป่าไผ่ทะเลเมฆา
โม่หยิงเฉินกำลังเดินทอดน่องกลับไปที่บ้านพัก
สายลมยามเย็นพัดผ่านยอดไผ่จนเกิดเสียงดังกราว ทำให้จิตใจของเขาสงบลงไม่น้อย
ส่วนคำพูดหว่านล้อมของจวงเหว่ยนั้น เขาไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
เส้นทางต่างกัน ย่อมไม่อาจร่วมวงสนทนาได้
จวงเหว่ยไม่มีทางเข้าใจถึงสิ่งที่เขาครอบครองอยู่หรอก
ขณะที่เขากำลังขบคิดถึงแผนการในขั้นต่อไป
เงาร่างสายหนึ่งก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของป่าไผ่เบื้องหน้า ขวางทางเดินของเขาไว้
โม่หยิงเฉินช้อนตาขึ้นมอง คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เย่เฉิง
โม่หยิงเฉิน!
ภายในดวงตาของเย่เฉิงลุกโชนไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันแรงกล้า
โม่หยิงเฉินหยุดฝีเท้าลง ใช้สายตาอันราบเรียบจ้องมองอีกฝ่าย เพื่อรอฟังว่าจะมีอะไรพล่ามต่อ
การแข่งขันลีกภายในมหาวิทยาลัยกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
เย่เฉิงเห็นเขาเงียบไป ก็หลงคิดว่าท่าทีขึงขังของตนสามารถข่มขวัญอีกฝ่ายได้
น้ำเสียงจึงพลอยเชิดสูงขึ้นอีกหลายส่วน
คราวนี้ ฉันจะขอท้าประลองกับนายอย่างเปิดเผยต่อหน้าทุกคน!
เรามาแข่งกัน ว่าใครจะทำอันดับในการแข่งลีกครั้งนี้ได้สูงกว่ากัน! นาย… กล้ารับคำท้าไหม
โม่หยิงเฉินมองเขา จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามันน่าขำสิ้นดี
ท้าประลองกับข้าเนี่ยนะ
แข่งอันดับกันเนี่ยนะ
หากพ่อหนุ่มดวงดีคนนี้เจียดเวลาสักนิดในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ไปชะโงกหน้าดูหน้าทางเข้ามิติลับระดับ D สักแห่งรอบเมืองเทียนอวิ๋นล่ะก็
คงไม่กล้าพ่นคำพูดที่เปี่ยมด้วยความกล้าหาญแบบนี้ออกมาหรอก
บนป้ายศิลาจารึกสถิติการผ่านด่านแต่ละแห่ง ที่ถูกทำลายสถิติใหม่จนอยู่ในระดับที่วิปริตผิดมนุษย์มนาพวกนั้น…
ล้วนแต่สลักชื่อ โม่หยิงเฉิน เอาไว้หราอย่างชัดเจน
เจ้าจะเอาอะไรมาสู้กับข้า
อาศัยวิญญาณแค้นเพลิงคลั่งที่ยังเตาะแตะอยู่แค่ระดับ E ของเจ้าน่ะหรือ
หรือจะอาศัยชะตากำเนิดที่เจ้าฟลุคจับสลากได้มา
พูดแบบไม่เกรงใจเลยนะ…
ด้วยสมรรถภาพทางกายที่ถูกบัฟโดย จ้าวสัตว์อสูร ของเขาในตอนนี้
ไม่ต้องถึงขั้นอัญเชิญราชาวานรกับจอมดาบมรณะออกมาหรอก
แค่เขาถลกแขนเสื้อลงไปบวกวงในกับวิญญาณแค้นเพลิงคลั่งนั่นด้วยตัวเอง ใครจะอยู่ใครจะไปก็ยังไม่รู้เลย
นี่มันไม่ใช่การท้าประลองหรอก
แต่มันคือภาพของเด็กน้อยที่เพิ่งหัดเดิน แกว่งดาบพลาสติกของเล่นใส่ทหารหน่วยรบพิเศษที่ติดอาวุธครบมือต่างหาก
มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกโกรธเลยสักนิด มีแต่จะรู้สึกว่าไร้สาระสิ้นดี
เขาละสายตากลับมา ขี้เกียจแม้แต่จะเอ่ยปากพูดสักครึ่งคำ หันหลังเดินหน้าต่อไป
การถูกเมินเฉยเช่นนี้ มันบาดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอเยาะเย้ยใดๆ เสียอีก
ใบหน้าของเย่เฉิงเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับตับหมูในพริบตา
ความโกรธเกรี้ยวจากการถูกหยามเกียรติพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง
หยุดเดี๋ยวนี้นะ! นายกลัวล่ะสิ!
เขาตะโกนไล่หลังโม่หยิงเฉิน
นายคงเห็นตอนที่ฉันตื่นรู้ชะตากำเนิดวันนั้นล่ะสิ
พอรู้ตัวว่าไม่มีทางชนะ ก็เลยปอดแหก ไม่กล้าแม้แต่จะแข่งกับฉันใช่ไหมล่ะ! ยอมรับมาเถอะ!
คำพูดของเย่เฉิง ทำให้ฝีเท้าของโม่หยิงเฉินหยุดชะงักลงได้สำเร็จ
เขาหันกลับมา มองอีกฝ่ายด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง
ใช่ๆๆ ฉันกลัวแล้ว
เย่เฉิงยืดอกขึ้นทันที ใบหน้าปรากฏแววลำพองใจ
หมอนี่กลัวจริงๆ ด้วย!
กลัวชะตากำเนิดของเขา กลัวศักยภาพที่ซ่อนอยู่ของวิญญาณแค้นเพลิงคลั่ง!
หึ รู้ตัวว่ากลัวก็ดีแล้ว
ใช่ๆๆ นายเก่งที่สุด วิญญาณแค้นเพลิงคลั่งของนายก็แกร่งที่สุดในปฐพี!
พอใจหรือยัง เพราะนายเก่งเกินไป ฉันรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ ก็เลยกลัวว่าจะเสียเวลาเปล่า
การแข่งขันลีกนั่น ฉันก็เลยไม่กล้าแม้แต่จะลงชื่อสมัคร
นายชนะแล้ว
พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเดินเข้าประตูบ้านพักไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
สีหน้าลำพองใจของเย่เฉิง ค่อยๆ แข็งค้าง
เขายืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ อ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปหมด
ชนะแล้ว
ชนะง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ
เขาอุตส่าห์เตรียมคำพูดท้าประลองมาทั้งวัน
จินตนาการปฏิกิริยาตอบสนองของอีกฝ่ายไว้ร้อยแปดพันเก้า แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่าจะออกมาในรูปแบบนี้
ความรู้สึกนี้ มันเหมือนกับเขาง้างหมัดทุ่มสุดตัว แต่กลับต่อยโดนแค่อากาศธาตุ
จนกระทั่งเงาร่างของโม่หยิงเฉินหายลับไปจากสายตา
เย่เฉิงถึงเพิ่งจะตั้งสติได้
ความอับอายและเคียดแค้นที่ยากจะอธิบาย พลันปะทุขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ
นี่แก… โม่หยิงเฉิน! นี่แกกำลังประชดฉันอยู่ใช่ไหม!
เมื่อโม่หยิงเฉินกลับเข้าบ้านพัก
เขาก็ชงชาร้อนๆ หนึ่งถ้วย แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา
ทอดสายตามองไปยังพื้นที่ว่างกลางห้องรับแขกอันกว้างขวาง
ณ ที่ตรงนั้น กำลังเกิดฉากการฆ่าล้างบางอยู่ฝ่ายเดียว
เงาร่างของจอมดาบมรณะวูบไหวไปมา ดาบยาวในมือวาดลวดลายลี้ลับสุดหยั่งคาดราวกับเขาละมั่งแขวนกิ่งไม้
ส่วนอีกฝั่งหนึ่ง วานรยักษ์ขนทองควงกระบองยาวในมือ กวัดแกว่งจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว เงากระบองซ้อนทับกันเป็นพรืด
แต่กลับไม่สามารถแตะต้องได้แม้แต่ชายเสื้อของอีกฝ่าย
ใช่แล้ว… ราชาวานรกำลังโดนอัดฝ่ายเดียว
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทักษะดาบที่บรรลุถึงขั้นสุดยอดของจอมดาบมรณะ ทำให้โม่หยิงเฉินได้เปิดหูเปิดตาอย่างแท้จริง
เขาไม่ใช่คนหัวโบราณคร่ำครึ ย่อมไม่คิดจะพึ่งพาแต่ไอเทมวิเศษเพียงอย่างเดียว
ราชาวานรมีแต่พละกำลังมหาศาล แต่วิธีการต่อสู้กลับป่าเถื่อนเกินไป อาศัยแค่สัญชาตญาณล้วนๆ
นี่คือจุดอ่อน
ในเมื่อรู้ซึ้งถึงความสำคัญของทักษะการต่อสู้แล้ว
เขาย่อมอยากจะยกระดับให้ราชาวานรด้วยเช่นกัน
ดังนั้น พอมีเวลาว่างเมื่อไหร่ เขาจะให้จอมดาบมรณะช่วย ชี้แนะ ราชาวานรเสมอ
และวิธีการชี้แนะ ก็คือการประลองฝีมือกัน
ท้ายที่สุดแล้ว ก็ไม่มีวิธีไหนที่จะช่วยพัฒนาฝีมือได้รวดเร็วไปกว่าการต่อสู้จริงอีกแล้ว
และเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด โม่หยิงเฉินถึงขั้นออกคำสั่งเด็ดขาดกับราชาวานร
ระหว่างที่ประลองกัน ห้ามใช้พลังของผลสั่นสะเทือนเด็ดขาด อนุญาตให้ใช้แค่เพลงกระบองและพละกำลังทางกายภาพเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ ราชาวานรจึงรู้สึกเหมือนตัวเองตกนรกทั้งเป็นมาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม
มันอัดอั้นตันใจสุดๆ
ต้องมาโดนอัดน่วมปางตายทุกวี่ทุกวัน ใครมันจะไปทนไหว
ทั้งๆ ที่มันสามารถต่อยไอ้หมอนี่พร้อมกับดาบของมันให้แหลกเป็นผุยผงได้ในหมัดเดียวแท้ๆ
แต่กลับต้องมาถือกระบองคอยกระโดดหลบไปหลบมาในพื้นที่แคบๆ
มีตั้งหลายครั้ง ที่มันแทบจะอดใจไม่ไหว อยากจะง้างหมัดทุบพื้นให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย
ราชาวานรทำได้เพียงเก็บกดความโกรธเกรี้ยวและความอัดอั้นตันใจทั้งหมด ไปลงกับพวกมอนสเตอร์ในมิติลับแทน
ทุกๆ วัน ช่วงเวลาที่มันมีความสุขที่สุด ก็คือตอนที่ได้ลงมิติลับไปตีมอนสเตอร์นี่แหละ
พอเหยียบย่างเข้าสู่มิติลับปุ๊บ
ราชาวานรก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง แปลงร่างเป็นวานรยักษ์สูงสามสิบห้าเมตรทันที
พลังของผลสั่นสะเทือนถูกมันระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่งไร้ขีดจำกัด
เพื่อระบาย ระบายอารมณ์ล้วนๆ
ไม่สนหรอกว่าจะเป็นมิติลับแบบไหน ตีจบเมื่อไหร่ สภาพต้องเละเทะไม่มีชิ้นดีแน่นอน
และไอ้สถิติการผ่านด่านที่ถูกทำลายสถิติใหม่จนอยู่ในระดับที่วิปริตผิดมนุษย์มนาพวกนั้น… มันก็มาจากการกระทำแบบนี้นี่แหละ