ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 94
บทที่ 94 ทำไมท่านถึงมาขายชานมล่ะ?
ตอนนี้ถังซานได้สติกลับมาแล้ว เขารู้สึกประหลาดใจเช่นกัน
พวกปีศาจเหล่านี้สามารถรักษาความสงบเรียบร้อยได้จริงหรือ?
ทว่ายามนี้สิ่งที่เขาคิดมากที่สุดคือจะทำอย่างไรถึงจะได้เห็นนางในระยะใกล้ ๆ
เขารีบก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงหน้าร้าน เขาก็มองผ่านหน้าต่างเข้าไปเห็นเหม่ยกงจื่อ ในชั่วขณะนั้นอารมณ์ของเขาก็ผสมปนเปกันไปหมด
เหม่ยกงจื่อถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าต้องการกี่แก้ว?”
ถังซานพูดติดอ่าง “ขะ… ข้า… ข้าต้องการสองแก้ว… ชานมสองแก้ว”
“ได้ สองเหรียญปีศาจ” เหม่ยกงจื่อหยิบชานมสองแก้วใส่ถุงแล้วยื่นให้เขา
ถังซานยื่นเหรียญสองเหรียญให้นาง แต่เหม่ยกงจื่อกลับชี้ไปที่ถาดรับเงินตรงหน้าถังซาน ในถาดมีเหรียญปีศาจวางอยู่
ถังซานจึงเข้าใจว่านางไม่ต้องการรับเงินด้วยมือโดยตรง ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกดีใจ จนใบหน้าเผยรอยยิ้ม แล้วจึงวางเหรียญปีศาจลงบนถาดนั้น ก่อนจะรับชานมมา
เหม่ยกงจื่อมองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “รีบไปเถอะ”
ถังซานเผลอถามออกไปว่า “ทำไมท่านถึงมาขายชานมล่ะ!”
เหม่ยกงจื่อชะงักไปกับคำถามของเขา พนักงานข้าง ๆ หลุดขำพรืด
“ยังมีคนถามคำถามโง่ ๆ แบบนี้อีกหรือ ขายชานมก็เพื่อหาเงินน่ะสิ! หาเงินก็เพราะไม่มีเงินอย่างไรเล่า!”
เหม่ยกงจื่อดูเหมือนจะไม่ได้ยินคำพูดของพนักงาน มองถังซานแล้วพูดว่า “หาเงินเลี้ยงครอบครัว”
“อ๋อ ๆ”
“ซื้อแล้วยังไม่ไปอีก?” เสียงทุ้มดังมาจากข้าง ๆ
ถังซานหันไปมองปีศาจเม่นแล้วจึงหันหลังเดินจากไป เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็อดใจไม่ไหวหันกลับไปมองเหม่ยกงจื่ออีกครั้ง
เขาเห็นเหม่ยกงจื่อขมวดคิ้วแล้วโบกมือให้เขา เป็นสัญญาณให้รีบไป
จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าตอนเหม่ยกงจื่อชงชานมให้ปีศาจเม่น ความเร็วช้ากว่าตอนชงให้เขาอย่างเห็นได้ชัด
นางกำลังเป็นห่วงข้างั้นหรือ? กลัวข้าจะเสียเปรียบหรือเปล่า? กลัวว่าปีศาจเม่นตนนั้นซื้อชานมเสร็จแล้วจะมาทำร้ายข้าอย่างนั้นสินะ?
ถังซานรู้สึกอบอุ่นในใจ บางทีอาจเป็นเพราะนางใส่ใจมากเกินไป ในเวลาเช่นนี้ เขาจึงยิ่งรู้สึกอ่อนไหวมากขึ้น
เมื่อกลับมาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาก็ยื่นชานมให้อู๋ปิงจี้หนึ่งแก้ว
อู๋ปิงจี้รับชานมมาอย่างประหลาดใจ “นี่คืออะไร?”
ถังซานชี้ไปที่ร้านชานมเหม่ยกงจื่อที่อยู่ไกลออกไป แล้วตอบว่า”ชานม”
สายตาของเขาเหม่อมองร่างของคนในใจอีกครั้ง
“อ้อ พวกเราต้องไปแล้วหรือ?” อู๋ปิงจี้ถาม
“อืม ไปกันเถอะ” ถังซานไม่อยากสร้างปัญหาใด ๆ ให้กับเหม่ยกงจื่อ เขามองไปทางนั้นอีกครั้งอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะถือชานมเดินจากไปพร้อมกับอู๋ปิงจี้
ชานมไม่ได้หวานมากนัก มีกลิ่นนมอ่อน ๆ และรสชาติอุ่น ๆ
ถังซานเดินดื่มชานมไปพร้อมกับอู๋ปิงจี้ สายตาของทั้งสองคนดูเหม่อลอย
เดินไปได้สักพัก ถังซานก็พบว่าตัวเองเดินผิดทาง จึงปรับเปลี่ยนเส้นทางมุ่งหน้าไปยังที่พักของอากุ่ย
จริง ๆ แล้ว จากทางนี้ไปหากุ๋ยกุ่ยค่อนข้างไกล แต่เมื่อได้บอกกวนหลงเจียงไว้แล้ว เขาก็มิอาจไม่ไปได้
ทว่าตลอดทาง ไม่ว่าจะเดินไปทางใด ในหัวเขาก็มีแต่เงาร่างนั้น
หากได้อยู่เคียงข้างนางทุกวันคงจะดีเหลือเกิน!
โรงเตี๊ยมของกุ๋ยกุ่ยยังคงเหมือนเดิม เมื่อถังซานมาถึง ฟ้าก็มืดแล้ว
พอกุ๋ยกุ่ยเห็นถังซานกับอู๋ปิงจี้ก็ตกใจ
“เจ้ามาได้อย่างไร? แล้วคนผู้นี้คือ?”
“นี่คือสหายของข้า” ถังซานรีบแนะนำ เพราะอยู่ข้างนอก เขาจึงไม่เรียกอู๋ปิงจี้ว่าศิษย์พี่
ตอนนี้อู๋ปิงจี้ได้สติกลับมาแล้ว ดวงตาทั้งสองเปล่งประกาย เห็นได้ชัดว่าเขาได้ข้อคิดบางอย่างจากการครุ่นคิดก่อนหน้านี้
“สวัสดีท่านอา ข้าคืออู๋ปิงจี้ อยู่ที่เมืองเล็ก ๆ ของสถาบันเจียหลี่เช่นเดียวกับเสี่ยวถัง” อู๋ปิงจี้กล่าว
กุ๋ยกุ่ยพยักหน้าเข้าใจทันที ยิ้มพลางกล่าวว่า “เข้ามาก่อนเถอะ แล้วค่อยคุยกัน”
จากนั้นนางก็พาทั้งสองเข้าไปในห้องของโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ จัดหาอาหารให้ ปิดประตูแล้วถามถังซานว่า “เจ้ามาที่นี่กะทันหันเช่นนี้ มีธุระอันใดหรือ?”
ถังซานตอบ “ข้ามาเยี่ยมท่าน แล้วอาจารย์หวังกับคนอื่น ๆ เป็นอย่างไรบ้าง? ทุกคนสบายดีหรือไม่?”
เมื่อกุ๋ยกุ่ยได้ยินว่าเขามาถามเรื่องนี้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก นางกลัวเหลือเกินว่าจะมีสถานการณ์พิเศษอะไรเกิดขึ้น
“ทางพี่ชายไม่มีปัญหา เรื่องวันนั้นสร้างความวุ่นวายมาก ตอนนี้ยกระดับเป็นการต่อสู้ระหว่างสองตระกูลแล้ว ได้ยินว่าเจ้าเมืองหมาป่าวายุสิ้นชีพ เจ้าเมืองผู้นี้มีฐานะไม่ธรรมดา ว่ากันว่าเป็นเชื้อสายของราชันย์หมาป่าวายุ ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงมาเป็นเจ้าเมืองเล็ก ๆ ที่นั่น แต่สายเลือดของเขายังอยู่ หลังจากเขาตาย ราชันย์หมาป่าวายุโกรธจัด สาบานว่าจะแก้แค้น ตระกูลหมาป่าวายุกับตระกูลเสือดาววัชระต่อสู้กันหลายครั้งแล้ว ในเมืองกลับค่อนข้างสงบ ได้ยินว่ามหาปุโรหิตก็จากไปแล้ว ตอนนี้ในเมืองไม่มีผู้ดูแล ระยะสั้นคงไม่มีปัญหาอะไร”
ถังซานครุ่นคิดสักครู่แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นมีทางพาพวกเขาเข้ามาในมหานครได้หรือไม่ขอรับ? ที่นั่นไม่ปลอดภัยเลย”
จากประสบการณ์หลายปีที่เขาเข้าใจ เผ่าปีศาจมีเพียงเมืองใหญ่อย่างมหานครเจียหลี่เท่านั้นที่มีระเบียบ นอกนครไม่มีระเบียบใด ๆ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับกำลัง มีกำลังก็อยู่รอด ไม่มีกำลังก็อาจเผชิญอันตรายได้ทุกเมื่อ
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้ากุ๋ยกุ่ย นางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เจ้าช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ วางใจเถอะ องค์กรกำลังเตรียมการอยู่ เจ้าตั้งใจเรียนให้ดี ตอนนี้เจ้าเป็นตัวแทนผู้สืบทอดสายเลือดตระกูลหมาป่าวายุ หากเจ้าทำได้ดี องค์กรก็จะให้ความสำคัญกับอาจารย์ของเจ้ามากขึ้น เข้าใจความหมายของข้าหรือไม่?”
แน่นอนว่าถังซานเข้าใจ เขาจึงพยักหน้าอย่างจริงจัง
“ฟ้าใกล้มืดแล้ว กว่าพวกเจ้าจะกลับไปถึงก็คงจะมืดพอดี รีบกินอะไรสักหน่อยแล้วกลับเถอะ ระวังตัวด้วย” กุ๋ยกุ่ยเร่ง
นางไม่รู้ว่าการมาเยี่ยมของถังซานวันนี้เป็นเพียงเรื่องเสริม นางคิดว่าเขาตั้งใจมา จึงรู้สึกซาบซึ้งใจ
หลังกินอาหารเย็น ถังซานกับอู๋ปิงจี้ก็ออกเดินทางกลับโรงเรียนไถ่ถอน
ระหว่างทาง อู๋ปิงจี้ถามขึ้นมาว่า “วันนี้เจ้าดูแปลก ๆ นะ! ที่จัตุรัส เจ้ารู้จักหญิงสาวที่ขายชานมหรือ?”
ถังซานชะงักไปครู่หนึ่ง พยักหน้าแล้วจึงส่ายหน้าตาม เขาคิดว่าอู๋ปิงจี้จมอยู่ในโลกของตัวเองเสียอีก ไม่คิดว่าจะสังเกตเห็น
อู๋ปิงจี้กล่าว “เช่นนั้นรู้จักหรือไม่รู้จักกันแน่?”
ถังซานตอบ “เคยพบกันครั้งหนึ่ง ตอนนั้นข้ากับท่านอาจารย์หวังไปส่งรายการของบรรณาการที่คฤหาสน์บรรพชนตระกูลหมาป่าวายุ ตอนที่ข้ารออยู่ข้างนอกใต้ต้นไม้ใหญ่ นางก็มอบชานมให้ข้าดื่มหนึ่งแก้ว”
อู๋ปิงจี้ยิ้มบาง ๆ กล่าวว่า “เจ้าลาหยุดมาดูนางใช่หรือไม่? อืม นางก็งดงามจริง ๆ ตอนนั้นข้าครุ่นคิดเรื่องการควบคุมธาตุน้ำแข็งและการพัฒนาตน แม้อยู่ห่างไกล แต่ก็ยังถูกความงามของนางดึงดูด ไม่แปลกที่เจ้าจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้”
พูดถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าเขาก็จางลง กล่าวว่า “แต่เสี่ยวถัง ข้าต้องเตือนเจ้า การที่นางสามารถขายชานมที่จัตุรัสกลางเมืองได้ นางต้องมีฉากหลังที่แข็งแกร่ง คงเป็นบริวารของตระกูลที่ทรงอำนาจสักแห่ง ถึงได้ไม่มีปีศาจตนใดกล้าคุกคาม การชื่นชอบในความงามเป็นธรรมชาติของทุกคน แต่เจ้ายังเยาว์วัยนัก ต่อไปควรมาที่นี่ให้น้อยลง”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เงียบชั่วครู่ จากนั้นรอยยิ้มก็กลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง “ชานมรสชาติดีทีเดียว”
“ขอรับ ๆ” ถังซานพยักหน้ารับ ยอมรับในความห่วงใยของอู๋ปิงจี้
แต่ก็ต้องมาอยู่ดี
…..
นางขายชานมเพราะขาดเงินหรือ? เหตุใดถึงขาดเงินล่ะ? ร้านชานมดูเหมือนจะขายดีนะ ไม่รู้ว่านางต้องการเงินเท่าใด
นี่คือสิ่งที่ถังซานครุ่นคิดตลอดทางหลังจากได้พบเหม่ยกงจื่อ
อืม ข้าจะพยายามมาหาเจ้าอีกครั้งให้เร็วที่สุด
เมื่อกลับถึงโรงเรียนไถ่ถอน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว อู๋ปิงจี้ไปรายงานตัวกับกวนหลงเจียง ส่วนถังซานกลับห้องพักของตนทันที