ตำนานจอมยุทธ์ภูตถังซาน ภาคการกลับมาของถังซาน - บทที่ 61

บทที่ 61 กลับเข้ามหานครเจียหลี่อีกครั้ง

นอกมหานครเจียหลี่

ชายหน้ากากพยัคฆ์หยุดฝีเท้า แล้วค่อย ๆ ถอดหน้ากากบนใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าชายวัยกลางคนที่ถังซานเคยเห็นมาก่อน

จากระยะไกล พวกเขาสามารถมองเห็นกำแพงมหานครเจียหลี่ที่สูงใหญ่และเทือกเขาที่ตั้งตระหง่านทั้งสองด้าน

ถังซานยังจำได้อย่างชัดเจนถึงความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างด้านในและด้านนอกกำแพงเมืองในครั้งแรกที่มาที่นี่ ในฐานะหนึ่งในมหานครของเผ่าปีศาจ ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองนี้ทำให้เขาประทับใจมาก แน่นอนว่าความเจริญรุ่งเรืองนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์เลย

“ถังซาน… เจ้าถือป้ายนี้ไว้ให้ดี” ชายหน้ากากพยัคฆ์พูดพลางยื่นป้ายให้เขา

ถังซานรับป้ายมาดู เป็นป้ายสีฟ้าที่แกะสลักจากหินวิญญาณวายุ คุณภาพดีกว่าหินวิญญาณวายุที่เขาเคยเห็นมา ด้านหนึ่งแกะสลักเป็นรูปศีรษะหมาป่า อีกด้านหนึ่งแกะสลักตัวอักษรของเผ่าปีศาจ

บนป้ายบันทึกชื่อของเขาและชนเผ่าที่สังกัด ซึ่งแน่นอนว่าคือตระกูลหมาป่าวายุ ทว่าไม่ได้สังกัดเมืองหมาป่าวายุอีกต่อไป แต่สังกัดคฤหาสน์บรรพชนหมาป่าวายุในมหานครเจียหลี่

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือป้ายประจำตัวบริวารอย่างเป็นทางการ เมื่อมีป้ายนี้ ก็หมายความว่าถังซานมีสถานะอย่างเป็นทางการในโลกของเผ่าปีศาจแล้ว เป็นสถานะที่จะไม่ถูกปีศาจสังหารตามอำเภอใจ

“เจ้าจำไว้ ตั้งแต่นี้ไป เจ้าคือบริวารมนุษย์ของคฤหาสน์บรรพชนหมาป่าวายุ บิดามารดาของเจ้าก็เป็นบริวารที่รับใช้ราชันหมาป่าวายุในคฤหาสน์บรรพชน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เจ้าได้รับสถานะบริวารตั้งแต่ยังเยาว์วัย หากถูกตรวจสอบก็ให้บอกเช่นนี้

ป้ายประจำตัวบริวารนี้เป็นของจริง ไม่ต้องกลัวการตรวจสอบ เมื่อเจอการลาดตระเวนใด ๆ อย่าตื่นตระหนก”

“แน่นอนว่าเจ้าไม่จำเป็นต้องไปที่คฤหาสน์บรรพชนหมาป่าวายุ นี่เป็นเพียงป้ายประจำตัวที่เตรียมไว้ให้สอดคล้องกับเทพอสูรสถิตร่างของเจ้าเท่านั้น” ชายหน้ากากพยัคฆ์กล่าว

“ท่านผู้อาวุโส ข้าควรเรียกท่านว่าอย่างไร?” ถังซานถาม

เมื่อได้ยินคำว่าท่านผู้อาวุโส ชายหน้ากากพยัคฆ์ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินคำเรียกนี้

“ผู้อาวุโส? เรียกเช่นนี้ก็ไม่ผิด ข้าชื่อจางเทียนเซี่ยว สังกัดไถ่ถอนมหานครเจียหลี่” ชายหน้ากากพยัคฆ์ยิ้มพลางกล่าว

ถังซานถาม “เช่นนั้นตั้งแต่นี้ไป ข้าก็ถือว่าได้เข้าร่วมองค์กรไถ่ถอนแล้วใช่หรือไม่?”

จางเทียนเซี่ยวส่ายหน้า กล่าวว่า “องค์กรยังต้องทำการประเมินเจ้าอีกหลายด้าน แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือการฝึกฝนเจ้า เหตุผลสำคัญที่สุดที่องค์กรเลือกเจ้าตั้งแต่อายุยังน้อยก็เพราะพรสวรรค์ของเจ้า ในการเรียนรู้และฝึกฝนที่จะมาถึง เจ้าต้องทุ่มเทอย่างเต็มที่ ตอนนี้พูดหลักการมากไปก็ยังไม่มีความหมาย เจ้าไม่ใช่หรือที่ต้องการแก้แค้นให้มารดา? ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็ต้องการพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้ และการปกป้องตัวเองก็ต้องการพลังเช่นกัน”

“ขอรับ” ถังซานพยักหน้า

จางเทียนเซี่ยวพาถังซานเข้ามหานครเจียหลี่ ที่ประตูเมืองไม่มีอะไรแตกต่างจากครั้งที่แล้วที่มา พวกเขาเดินไปตามขอบถนน หลีกเลี่ยงเผ่าปีศาจทุกตน

ในมหานครเจียหลี่อุณหภูมิสูงกว่านอกเมืองมาก อบอุ่นสบาย ในเมืองยังคงคึกคักเหมือนเดิม มองไปทางไหนก็เห็นแต่ปีศาจนานาชนิด

ลำดับชั้นของเผ่าปีศาจนั้น สามารถแยกแยะได้จากบริเวณที่พวกมันเดินบนถนน พวกที่กล้าเดินกลางถนนล้วนเป็นปีศาจเผ่าที่แข็งแกร่ง แน่นอนว่าหากเจอปีศาจที่แข็งแกร่งกว่า พวกมันก็จะหลีกทางให้เอง นี่คงเป็นลำดับชั้นในเผ่าปีศาจ

“ท่านผู้อาวุโส พวกเราจะไปที่ใดหรือ?” ถังซานถามเสียงเบา

จางเทียนเซี่ยวมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวว่า “โรงเรียน”

“โรงเรียน?” ถังซานถึงกับชะงัก สำหรับเขาแล้ว สองคำนี้ช่างมีความหมายลึกซึ้งเหลือเกิน!

ในชาติที่แล้ว เขาอยู่ในมหาพิภพโต้วหลัว หลังจากที่เข้าโรงเรียนในวัยเด็ก ด้วยความเก่งกาจของศิษย์รุ่นเดียวกับเขา ทำให้โรงเรียนกลายเป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งของมหาพิภพโต้วหลัว เขายังจำคำขวัญของโรงเรียนได้อย่างชัดเจน ‘รับเฉพาะตัวประหลาด ไม่รับคนธรรมดา!’

หลังจากมาถึงมหาพิภพภูตปีศาจ เขาไม่เคยคิดว่าในโลกนี้จะมีโรงเรียนอยู่ด้วย

“เผ่าปีศาจมีโรงเรียนด้วยหรือ? ข้านึกว่าเผ่าปีศาจจะสืบทอดกันในตระกูลเสียอีก” ถังซานกล่าวอย่างประหลาดใจ

จางเทียนเซี่ยวกล่าว “นั่นสินะ เจ้าอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ที่ห่างไกล ความเข้าใจเกี่ยวกับโลกใบนี้ของเจ้าจึงจำกัด เผ่าปีศาจนั้น แน่นอนว่ามีโรงเรียนของตัวเอง และยังมีการแบ่งระดับชั้นอย่างชัดเจน แต่ไม่ใช่ว่าปีศาจทุกตนจะมีสิทธิ์เข้าโรงเรียน สำนักของเผ่าปีศาจเปิดรับเฉพาะชนชั้นสูงของแต่ละเผ่าเท่านั้น มีเพียงชนชั้นสูงที่มีสิทธิ์เข้าเรียน ค่าเล่าเรียนก็แพงมาก แต่ที่ข้าจะพาเจ้าไปไม่ใช่โรงเรียนของเผ่าปีศาจ แต่เป็นโรงเรียนของพวกเรา โรงเรียนไถ่ถอน!”

ถังซานตกใจ “โรงเรียนไถ่ถอน? องค์กรมีโรงเรียนด้วยหรือ?” นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนจริง ๆ

สถานะของมนุษย์ในโลกนี้เป็นอย่างไร เขาเห็นชัดเจนมาหลายปีแล้ว อย่าว่าแต่ไถ่ถอนที่เป็นองค์กรต่อต้านเลย แม้แต่บริวารมนุษย์ที่อยู่ภายใต้เผ่าปีศาจจะมีโรงเรียนของตัวเองได้หรือ? จางเทียนเซี่ยวเพิ่งบอกว่าแม้แต่เผ่าปีศาจเอง ก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เข้าเรียนในโรงเรียน

จางเทียนเซี่ยวยิ้มอย่างลึกลับ กล่าวว่า “รอจนพวกเราไปถึง เจ้าก็จะรู้เอง องค์กรไถ่ถอนตั้งขึ้นมาหลายปีแล้ว พวกเราต้องมีวิธีของตัวเอง ไม่เช่นนั้นคงล่มสลายไปนานแล้ว การที่สามารถอยู่รอดต่อหน้าภูตปีศาจสที่แข็งแกร่งได้ พวกเราย่อมมีวิธีการบางอย่าง”

มหานครเจียหลี่ใหญ่มาก แม้จะเคยมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่ถังซานก็ไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศที่นี่ แต่จางเทียนเซี่ยวดูจะคุ้นเคยมาก เขาเดินอย่างรวดเร็ว พาถังซานลัดเลาะไปตามถนนในเมือง

เดินมาเกือบหนึ่งชั่วยาม ตามการคาดคะเนทิศทางของถังซาน ตอนนี้พวกเขาน่าจะอยู่ในเขตตะวันออกของมหานครเจียหลี่ และเป็นพื้นที่ค่อนข้างใกล้ใจกลางมหานคร

จางเทียนเซี่ยวชะลอฝีเท้าลง

ถังซานสังเกตรอบ ๆ เขาพบว่าถนนที่พวกเขากำลังเดินอยู่กว้างมาก ทางด้านขวาหรือด้านตะวันออกเป็นเทือกเขาที่ทอดยาวต่อเนื่อง เทือกเขานี้เป็นกำแพงธรรมชาติของมหานครเจียหลี่ เชิงเขาทอดยาวลงมาเข้าในเมือง บริเวณริมเชิงเขาก็คือที่ที่พวกเขาอยู่ตอนนี้

บนเนินเขามีอาคารมากมายซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ แต่รอบ ๆ อาคารเหล่านั้นมีพืชพรรณสูงใหญ่ตั้งตระหง่าน ห่อหุ้มอาคารเหล่านั้นไว้

จางเทียนเซี่ยวเดินไปพลางแนะนำไปพลาง “ที่ที่รุ่งเรืองที่สุดและมีสถานะสูงที่สุดในมหานครเจียหลี่คือบริเวณใจกลางมหานคร มีเพียงคฤหาสน์บรรพชนของตระกูลใหญ่เท่านั้นที่อาศัยอยู่เขตนั้นได้

ส่วนฝั่งตะวันออกเป็นย่านที่มีระดับสูงที่สุดรองจากใจกลางมหานคร โดยทั่วไปจะเป็นที่อยู่ของชนชั้นสูงที่แยกตัวออกจากเผ่าต่าง ๆ กล่าวคือ เช่นถ้าเจ้าเป็นชนชั้นสูงของตระกูลหมาป่าวายุ เจ้าก็มีสิทธิ์ซื้อที่ดินสร้างบ้านอยู่เองได้ ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเผ่า และชนชั้นสูงของเผ่าปีศาจที่นี่ก็ร่ำรวยที่สุด”

ถังซานจดจำคำพูดของเขาไว้ในใจ นี่เป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับการทำความเข้าใจมหานครเจียหลี่ ตอนนี้เขาอายุเพียงเก้าขวบ และเมื่อเหม่ยกงจื่ออยู่ในเมืองนี้ เขาก็รู้ว่าตัวเองคงต้องอาศัยอยู่ที่นี่อีกนาน การทำความเข้าใจสถานที่ที่ตัวเองอาศัยอยู่และเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับเผ่าปีศาจจึงสำคัญมาก

ทั้งสองเดินหน้าต่อไป เมื่อมองออกไป จะเห็นป่าทึบแห่งหนึ่งปรากฏอยู่ไกล ๆ จนกระทั่งเดินเข้ามาใกล้ป่าแล้ว ถังซานจึงพบว่าตรงกลางป่ามีถนนใหญ่สายหนึ่งทอดยาวเข้าไป

จางเทียนเซี่ยวเลี้ยวเข้าไปในป่า พาถังซานเดินไปตามถนน

ถังซานรู้สึกได้ทันทีว่าอากาศรอบข้างบริสุทธิ์ขึ้น ปราณฟ้าดินเต็มเปี่ยม ทำให้สบายตัวมาก