พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 249 ความขัดแย้งแรกปรากฏขึ้น
บทที่ 249 ความขัดแย้งแรกปรากฏขึ้น
สิบห้าวันต่อมา เล่าเจี้ยงที่อยู่อำเภอลำเต๋ง เมืองฮั่นต๋งได้รับจดหมายจากซุนเขียน
“ฮ่า ๆ ๆ ดี! ดีมาก! สมกับเป็นกงโหย่ว ข้ามองคนไม่ผิดจริง ๆ”
ทุกคนไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ ๆ เล่าเจี้ยงถึงร่าเริงขึ้นมา
“นายท่าน เหตุใดถึงตื่นเต้นเช่นนี้หรือ?”
เล่าเจี้ยงยิ้มไม่หุบ ไม่ตอบอะไร แต่มองเงียมสานที่อยู่ข้าง ๆ
“จวิ้นเฉิงเงียม เจ้าคิดว่าขับเคียมจะให้ยุทโธปกรณ์แก่เรามากเท่าไร?”
“นี่…”
ตามความเข้าใจของเงียมสาน คงไม่ได้อะไรมากแน่ ทว่าเห็นท่าทางตื่นเต้นของแม่ทัพหลังก็เห็นได้ชัดว่าการคาดเดาไม่ตรงกัน
“หรือให้ยุทโธปกรณ์นับหลายพัน เสบียงและหญ้าหนึ่งแสนต้าน?”
เงียมสานพูดจบได้ไม่ทันไร เอียวหลิมที่อยู่ด้านข้างก็พ่นเสียงออกมาอย่างเย็นชา
“เฮอะ ไอ้ชั่วขับเคียมคนนั้นจะให้เท่าไรกันเชียว? เรามีทหารหกพันคน ทุกปีให้พวกเราสามหมื่นต้าน! ส่วนอาวุธน่ะหรือ? ทหารในเมืองฮั่นต๋งเรามีคนไหนบ้างเล่าที่ได้จับอาวุธดี ๆ”
เล่าเจี้ยงไม่ได้ตำหนิเอียวหลิม กลับเข้าใจเขาเป็นอย่างดี หลายวันมานี้ตนส่งคนไปตรวจสอบทหารประจำเมืองซึ่งผลลัพธ์ทำให้เขาตกใจมาก!
บอกกว่าเป็นทหารประจำเมือง ความจริงนั้นแม้แต่โจรยังเทียบไม่ได้!
ไม่มีชุดเกราะ กระทั่งอาวุธก็ชำรุดไปหมด!
ตามคำบอกกล่าวของฮองตง ทหารในเมืองฮั่นต๋งพวกนี้คือระดับโจรโพกผ้าเหลืองธรรมดา เทียบไม่ได้กับนักรบโพกผ้าเหลืองเลย
“ฮ่า ๆ ๆ จวิ้นเว่ยเอียวอย่าได้โกรธไป ขับเคียมผู้นี้คงทำเต็มที่แล้ว”
“นายท่าน ขับเคียมให้มาเท่าไรกันแน่? รีบบอกพวกเราเร็ว”
เล่าเจี้ยงไม่คิดเลยว่ากาเซี่ยงจะกระตือรือร้นขนาดนี้ จึงพยักหน้าให้เขา
“คันศรหนึ่งหมื่นอัน ลูกเกาทัณฑ์ห้าหมื่นลูก! ม้าศึกห้าพันตัว!”
“อะไรนะ เยอะขนาดนี้เชียว!”
ก่อนที่เล่าเจี้ยงจะพูดจบ เอียวหลิมก็อุทานอย่างประหลาดใจ และมองเงียมสานด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“พี่เอียว ใจเย็น ๆ ให้ท่านเจ้าเมืองพูดให้จบก่อน”
“ท่านเจ้าเมืองอภัยให้ด้วย ข้าน้อยตกใจมากเกินไป”
เล่าเจี้ยงไม่ได้ตำหนิเอียวหลิม ก่อนพยักหน้าให้เขาด้วยรอยยิ้ม
“ชุดเกราะสร้างใหม่สองหมื่นห้าพันชุด”
“ชุดเกราะ?” แม้แต่พวกฮองตงก็อดอุทานอย่างตกใจออกมาไม่ได้ “สองหมื่นห้าพันชุด!?”
นี่มันอะไรกันเนี่ย?
นอกจากกองพลคุ้มกันของเตียนอุยมีชุดเกราะห้าร้อยชุดแล้ว ทหารที่เหลือล้วนสวมชุดเกราะหนัง อีกทั้งชุดเกราะห้าร้อยชุดนี้ เล่าเจี้ยงได้มาจากตอนกวาดล้างกลุ่มโพกผ้าเหลือง การหวังให้ราชสำนักมอบชุดเกราะให้ แต่ก็ช่างเป็นเรื่องที่เพ้อฝันนัก!
“นายท่าน เมื่อมีชุดเกราะก็สามารถสร้างกองทหารม้าเหล็กโลหิตได้! หากให้กองทหารม้าหัวหอกสวมชุดเกราะ บวกกับค่ายกลกงล้อ เช่นนั้น… เช่นนั้น…”
ไทสูจู้สั่นเครือ ในหัวเขาผุดภาพกงล้อเหล็กหมุนอย่างรวดเร็วบดขยี้ศัตรูทั้งหมดอย่างไร้ความปรานีขึ้นมา
“นายท่าน หากกองทหารหัวหอกสวมชุดเกราะ เมื่อทำศึก ไร้ศัตรูอย่างแน่นอน!”
เล่าเจี้ยงย่อมรู้เรื่องนี้ดี จึงรีบโบกมือให้พวกเขา
“เอาเถิด ๆ ชุดเกราะสองหมื่นห้าพันชุด เพียงพอให้พวกเจ้าแบ่งกันใช้อยู่แล้ว”
“นายท่าน แล้วเสบียงและหญ้าเล่า?”
เล่าเจี้ยงเหลือบมองกาเซี่ยงอย่างเหนือความคาดหมาย ในใจสงสัยว่าวันนี้กาเซี่ยงเป็นอะไร ถึงนึกอยากรู้มากขนาดนี้
“เสบียงและหญ้าห้าแสนต้าน จะส่งมาก่อนสามแสนต้าน ที่เหลืออีกสองแสนต้านจะถูกส่งมาหลังจากเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงแล้ว”
เงียมสานกับเอียวหลิมผุดลุกขึ้น มองแม่ทัพหลังอย่างอ้าปากตาค้าง
“ท่านเจ้าเมือง นี่คือสิ่งที่ขับเคียมรับปากจะส่งมาให้ฮั่นต๋งจริงหรือ?”
เล่าเจี้ยงพยักหน้าอย่างมั่นใจให้ทั้งสองคน
“ใช่ ขับเคียมส่งทหารสามพันคนคุ้มกันมาส่งยังด่านเองเปงก๋วน ถึงตอนนั้นเราไปรับก็ได้แล้ว”
เงียมสานกับเอียวหลิมสองคนมองหน้ากัน เห็นความตกใจที่สะท้อนออกมาจากแววตาอีกฝ่ายได้
เหลือเชื่อมาก ขับเคียมที่ขี้เหนียวกลับทำดีถึงที่สุด และทำแบบถวายหัวเลย?
ปกติเสบียงสามหมื่นต้านต้องให้ซูกู้ไปรับด้วยตัวเอง ตอนนี้ทรัพยากรมากมายกลับถูกส่งไปยังด่านเองเปงก๋วน!
“ท่านเจ้าเมือง ขับเคียมผู้นี้ดีแค่เปลือกนอก เท่าที่ข้ารู้ เขาไม่มีเจตนาดีแน่ อีกอย่างเอ๊กจิ๋วไม่ได้มีม้า เขาจะไปเอาม้าศึกห้าพันตัวมาจากไหน? แม้ว่ามี …เขาจะให้เราด้วยความเต็มใจหรือ?”
เล่าเจี้ยงส่ายหน้า ไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเงียมสาน
“จวิ้นเฉิงเงียม เราจะมองขับเคียมแต่เรื่องแย่ ๆ อย่างเดียวไม่ได้ ถึงอย่างไรข้าก็มีอานุภาพของขวานอาญาสิทธิ์ที่ฝ่าบาทมอบให้ เขาจะไม่ส่งทรัพยากรพวกนี้ได้หรือ เขาไม่กลัวหัวหลุดจากบ่าหรือไร?”
เงียมสานไม่ได้พูดอะไรอีก ทว่ามองจากสีหน้าของเขา ก็รู้แล้วว่าไม่ได้เห็นด้วยกับคำพูดของเล่าเจี้ยงไปเสียทั้งหมด
“ท่านเจ้าเมือง ข้าก็คิดว่าสิ่งที่จวิ้นเฉิงเงียมพูดนั้นก็มีเหตุผล ขับเคียมผู้นั้นเป็นคนถ่อย มีนิสัยละโมบโลภมาก จะมอบทรัพยากรเหล่านี้ให้ด้วยใจบริสุทธิ์ได้อย่างไร อย่าว่าแต่ชุดเกราะรบเหล่านี้เลย แค่เสบียงและหญ้าห้าแสนต้าน เขาต้องขูดรีดผู้คนไปนานเท่าไรกัน?”
เล่าเจี้ยงยื่นมือออกไปขัดเอียวหลิมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“จวิ้นเว่ยเอียว ซุนเขียนได้ส่งข่าวกลับมาแแล้ว และบันทึกทุกการเจรจาไว้ทั้งหมด แม้แต่รายละเอียดและปฏิกิริยาของขับเคียมหลังซุนเขียนพูดจบแต่ละประโยค พวกเจ้าอย่าได้คิดมากไปเลย”
“อีกอย่างพวกเจ้าเอาแต่บอกว่าพัวจิ๋วเป็นคนไม่ดี หลายวันที่ข้าได้คบหาพูดคุยกับเขามานี้ ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเขาจะเลวร้ายอะไร”
เดิมทีเอียวหลิมไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ แต่เมื่อได้ยินเล่าเจี้ยงพูดว่าพัวจิ๋วดี ก็รู้สึกวิตกกังวลทันที
“ท่านเจ้าเมืองอย่าถูกเจ้าโจรคนนี้หลอกเอาได้นะขอรับ! เขา…”
“เอาเถิด! จะดีชั่วข้าสามารถแยกแยะได้อย่างชัดเจน พวกเจ้าไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว!”
เอียวหลิมยังคงอยากจะพูด ทว่าถูกเงียมสานที่อยู่ด้านข้างห้ามไว้พร้อมดึงตัวเขาเตรียมจะลาจากไป
“ท่านเจ้าเมืองพูดถูก เป็นเราสองคนอ่อนไหวเกินไป พวกเรายังมีเรื่องต้องไปทำ ขอตัวลาก่อน”
เล่าเจี้ยงไม่ได้สนใจทั้งสองคน เขาโบกมือจากนั้นก็มองพวกเขาจากไป
แม้เอียวหลิมจะไม่เต็มใจมาก ทว่ายังถูกเงียมสานลากออกจากจวนเจ้าเมือง
“เจ้าลากข้ามาทำไม! เจ้าพัวจิ๋วนั่นเป็นอย่างไรเจ้าดูไม่ออกหรือ? จะได้แต่ดูเขาทำร้ายฮั่นต๋งของเราอย่างนี้หรือ!”
เงียมสานค่อนข้างจนใจ เพียงแต่ไม่มีทางอื่นแล้ว
“ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร แต่ไม่รู้ว่าท่านเจ้าเมืองถูกพัวจิ๋วทำยาเสน่ห์อะไรใส่ ถึงได้เปลี่ยนท่าทางก่อนหน้านี้ไปเสียหมด!”
“เฮ้อ! น่ารังเกียจจริง ๆ”
เอียวหลิมอารมณ์ไม่ดี และกำลังจะระเบิด
เดิมทีคิดว่ามีแม่ทัพหลังแข็งแกร่งมาก ในที่สุดก็ยับยั้งคนชั่วอย่างพัวจิ๋วได้ แต่ไม่คิดเลยว่าผลกลับตรงกันข้าม
ซูกู้เมื่อก่อนระมัดระวังในเรื่องหยุมหยิมมากเกินไป ไม่กล้าล่วงเกินพัวจิ๋วมาก ตอนนี้เล่าเจี้ยงมีความกล้าหาญ แต่ไม่คิดเลยว่าจะกลายเป็นเพื่อนกับพัวจิ๋ว
“นี่! สองคนนี้เป็นอะไร? มายืนอยู่หน้าประตูทำไม?”
ในระหว่างที่เงียมสานกับเอียวหลิมโกรธอยู่นั้น ก็มีเสียงที่ทำให้พวกเขาเกลียดมากดังขึ้นข้างหู
“พัวจิ๋ว…”
คำว่าพัวจิ๋วสองคำแทบจะเป็นการเอ่ยลอดไรฟันออกมา เอียวหลิมโกรธเกรี้ยวเสียเต็มประดา
“จวิ้นเว่ยเอียวมีเรื่องอะไรจะคุยกับข้าหรือเปล่า?”
พัวจิ๋วเพิกเฉยต่อท่าทางของเอียวหลิม ใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม ทว่ายังมีความเหยียดหยามแฝงอยู่
“ฮึ!”
เอียวหลิมเพียงสะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป ไม่อยากมองพัวจิ๋วนานกว่านี้
“หึหึ”
พัวจิ๋วเผยท่าทีเยาะเย้ยออกมา จากนั้นมองเงียมสานที่ยังยืนอยู่ที่เดิม
“พี่เงียม เจ้าเมืองเล่าอยู่ที่จวนหรือไม่?”
เงียมสานพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร ก่อนกุมมือลาจากไป
“ฮึ ไอ้โง่เขลาทั้งสอง ไม่ช้าก็เร็วข้าจะทำให้พวกเจ้าคุกเข่าขอร้องต่อหน้าข้า!”
พัวจิ๋วสาปแช่งด้วยความโกรธในใจ ก่อนเดินตรงเข้าไปในจวน