พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 248 ทรัพยากรทางทหารอันน่าตะลึงของจวนผู้ตรวจการ
บทที่ 248 ทรัพยากรทางทหารอันน่าตะลึงของจวนผู้ตรวจการ
“อะไรนะ หนึ่งแสน!”
ขับเคียมตกใจเสียงดังสูงปรี๊ด พลางมองซุนเขียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ ยังสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า!
ซุนเขียนสงบนิ่งมาก เขามองขับเคียมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม และพยักหน้าเบา ๆ
“ใช่ ทรัพยากรทางทหารหนึ่งแสนคน”
ขับเคียมพลันขมวดคิ้วขึ้นมาทันใด คราวนี้ทำให้เขาลำบากใจจริง ๆ แล้ว
หนึ่งแสนคน! ต่อให้กวาดล้างทั้งแคว้นเอ๊กจิ๋วจนสะอาดเกลี้ยงก็หามาให้ไม่ได้หรอก ทรัพยากรทางทหารหนึ่งแสนคน นี่ใช่ว่าขับเคียมไม่อยากให้ แต่หาให้ไม่ได้จริง ๆ!
“ฉงซื่อซุน ข้าจะไปหาทรัพยากรทางทหารหนึ่งแสนที่ให้แม่ทัพหลังได้ที่ไหนกัน? มิสู้ให้แม่ทัพหลังขอคนแสนคนเสียดีกว่า นั่นน่ะข้ามอบให้ได้!”
ทรัพยากรทางทหารหนึ่งแสนที่ ขับเคียมรวบรวมไม่ได้แน่นอน เว้นเสียแต่จะเขาควักเงินจ่ายเอง
เหตุใดขับเคียมอยากให้กองกำลังแสนคนแก่เล่าเจี้ยง? เนื่องจากเอ๊กจิ๋วมีประชากรเกือบเจ็ดล้านคน อย่างไรเสีย คนเก่งจึงมีค่าน้อยกว่าเงิน!
“คิกคิก ท่านผู้ตรวจการก็ว่าไป แม่ทัพหลังไหนเลยจะเลี้ยงคนแสนคนได้”
“แล้วเหตุใด้ถึงต้องการทรัพยากรทางทหารจำนวนแสนที่ด้วยเล่า?”
ขับเคียมคำรามด้วยความโกรธ จากนั้นก็รู้สึกประหม่าอีกครั้ง
“ฉงซื่อซุน หาใช่ข้าบ่น แต่ลองถามทั่วแคว้นใต้หล้า แคว้นใดบ้างมีทรัพยากรหนึ่งแสนที่? นี่มันไม่ใช่เป็นการบังคับคนหรอกหรือ?”
“ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ให้ไม่ได้หรอก! ต่อให้แม่ทัพหลังฆ่าข้าก็ตาม ข้าก็รวบรวมทั้งหมดนี้ไม่ได้!”
ท่าทางน่าสมเพชของขับเคียม ซุนเขียนพอมีมาตรฐานคร่าว ๆ ในใจอยู่อย่างหนึ่ง ทรัพยากรจำนวนหนึ่งแสนนี้ เกรงว่าจะหามาให้ไม่ง่ายจริง ๆ
“ท่านผู้ตรวจการ ใช่ว่าแม่ทัพหลังทำให้ผู้ตรวจการลำบาก แต่ทางฝ่าบาททรงกดดันมามากเกินไป”
“ท่านผู้ตรวจการเคยคิดบ้างไหมว่า เมื่อกลุ่มกบฏยึดทั่วทั้งเลียงจิ๋วได้แล้ว เป้าหมายต่อไปคือที่ไหน”
ขับเคียมเผยสีหน้าสับสน ไม่เข้าใจว่าเหตุใดซุนเขียนถึงถามคำถามเช่นนี้
“มิใช่ดินแดนกวนจงหรอกหรือ? ครั้งก่อนพวกเขาบุกเข้าดินแดนซานฟู่ และถูกแม่ทัพหลังโจมตีจนล่าถอยไปมิใช่หรอกหรือ?”
ซุนเขียนพยักหน้า ในใจคิดแผนเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“ถูกต้อง! เปียนจาง เป่ยกงปั๋วอวี้มีกองทัพหนึ่งแสนคน ถูกแม่ทัพหลังจัดการไปแปดหมื่นนาย พวกเขาหนีเตลิดกลับเลียงจิ๋วอย่างอับอาย เจ้าคิดว่าหากพวกเขาแข็งแกร่งขึ้นจะมาแก้แค้นแม่ทัพหลัง ล้างอายให้กับความอัปยศอดสูครั้งก่อนหรือไม่”
“นี่…”
ดวงตาขับเคียมเคลื่อนไปมาไม่หยุด เห็นได้ชัดว่ากำลังครุ่นคิดคำพูดของซุนเขียนอยู่
“ตอนนี้กองทัพของแม่ทัพหลังมีไม่ถึงห้าพันคน แผ่นดินฮั่นต๋งเต็มไปด้วยโจรหลายหมื่น ท่านผู้ตรวจการลองคิดดู พวกเปียนจางจะใช้โอกาสนี้ร่วมมือกับโจรในเมืองฮั่นต๋งบุกเข้ามาโจมตีหรือไม่”
“แม่ทัพหลังมีอำนาจน่าเกรงขามเช่นนี้ จะหยุดยั้งกลุ่มกบฏเหล่านี้ไม่ได้หรือ”
แม้ขับเคียมก็รู้สึกว่ามีเหตุผล แต่เขาไม่คิดว่าเล่าเจี้ยงจะไม่สามารถยับยั้งกลุ่มกบฏได้
“ไม่หรอก! ลองถามกองทหารชอบธรรมนับพันจะเอาชนะคนป่าเถื่อนนับแสนได้อย่างไร? ไม่ว่าแม่ทัพหลังจะกล้าหาญแค่ไหน ก็ยากจะพลิกสถานการณ์ได้”
ซุนเขียนโบกมือปฏิเสธ
“ท่านผู้ตรวจการ ศัตรูเป็นพวกได้พี่เสียดายน้อง เมื่อเสียเมืองฮั่นต๋งไป ดินแดนเสฉวนนี้จะสงบสุขมั่นคงอยู่อีกหรือ? ถึงครานั้นเกรงว่าตำแหน่งผู้ตรวจการนี้จะไม่ปลอดภัยขนาดนั้นแล้ว…”
ขับเคียมนั่งไม่ติดแล้ว เดินไปมาอยู่ภายในห้องไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าเริ่มวิตกกังวลแล้ว
“ฉงซื่อซุน ข้ารู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้แล้ว แต่ข้าไม่สามารถนำสิ่งของเหล่านี้ออกมาได้จริง ๆ เฮ้อ!”
“แล้วเจ้าสามารถหามาได้เท่าใดล่ะ? อย่างน้อยก็ต้องเพียงพอที่จะปกป้องเมืองฮั่นต๋งถึงจะได้!”
ซุนเขียนไม่ให้โอกาสขับเคียมหายใจเลย พลันจี้ถามโดยตรง
“นี่…”
“ขอข้าคิดหน่อยเถอะ ๆ”
ซุนเขียนมองขับเคียมที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง ก็ไม่รีบร้อน เขาได้ชี้แจงข้อดีข้อเสียของเรื่องนี้อย่างชัดเจนแล้ว ขึ้นอยู่กับว่าขับเคียมจะเลือกอะไรต่อไป
หลังจากรอมาครึ่งค่อนวันเห็นขับเคียมยังคิดไม่ตก ซุนเขียนจึงอดเร่งเร้าขึ้นมาไม่ได้ “ท่านผู้ตรวจการ อย่าให้เรื่องเล็ก ๆ มาทำลายเรื่องใหญ่เป็นอันขาด”
ขับเคียมดวงตาเป็นประกายขึ้นมา ความไม่พอใจก่อนหน้าเลือนหายไป
จากที่รู้สึกว่าปัญหาของคนอื่น ฟังทูตซุนเขียนนานไป ก็จะรู้สึกว่าเป็นปัญหาของตนขึ้นมาเอง
“ฉงซื่อซุน ข้านึกขึ้นได้แล้ว ปีก่อนหนานจงส่งเหล็กชั้นดีมามากมาย ปีนี้นำมาสร้างเป็นชุดเกราะได้สองหมื่นห้าพันชุด! ข้าจะส่งทั้งหมดไปที่เมืองฮั่นต๋ง ว่าอย่างไร?”
ชุดเกราะ! มีแม้กระทั่งชุดเกราะด้วย แถมยังสร้างขึ้นมาใหม่
ซุนเขียนดีใจมาก เขาไม่เคยนึกถึงคำว่า ‘ชุดเกราะ’ เลย
แต่ทูตจวนแม่ทัพหลังรู้ดี เมื่อมีกำลังรบของชุดเกราะเพิ่มขึ้น ทหารหุ้มเกราะสามารถเรียกได้ว่าเป็นทหารชั้นยอด
“ยังมีอีกหรือไม่”
“มี มี! คันธนูหนึ่งหมื่นอัน ลูกธนูห้าหมื่นลูก! ม้าศึก… ม้าศึกสามพันตัว ไม่ใช่ม้าศึกมีห้าพันตัว!”
ซุนเขียนแสดงออกอย่างสงบนิ่งดุจสายน้ำไหลเอื่อย แต่ความจริงภายในใจกลับสั่นสะท้าน
ไม่คิดเลยว่าจะมีหลายสิ่งหลายอย่างหลุดออกมาจากปากของขับเคียมเพียงนี้
“เสบียงเล่า? มีได้เท่าใดหรือ”
ขับเคียมไม่พูดโดยตรง แต่กลับถามกลับมา
“ฉงซื่อซุน เจ้าบอกข้ามาแม่ทัพหลังต้องการมากเท่าไรกันแน่?”
ซุนเขียนยื่นมือออกมากางอยู่ตรงหน้าขับเคียม
“ห้าหมื่นต้าน?”
ขับเคียมตะโกนออกมาอย่างลืมตัว แต่พูดจบเขาก็เสียใจ!
เมื่อครู่เขายังบอกว่าตัวเองจะให้เสบียงแก่เล่าเจี้ยงหนึ่งแสนต้าน ซุนเขียนจะต้องการแค่ห้าหมื่นต้านได้อย่างไร?
แน่นอนว่า ซุนเขียนส่ายหน้าด้วยหน้าบูดบึ้ง และระบุหมายเลขออกมา
“ห้าแสนต้าน!”
ขณะที่ขับเคียมกำลังจะพูด ซุนเขียนก็เตือนอีกครั้ง
“ท่านผู้ตรวจการ เอ๊กจิ๋วดินแดนอันอุดมสมบูณ์นี้มีผลผลิตนับไม่ถ้วนทุกปี อย่าเลี่ยงว่าไม่มีเสบียงเด็ดขาด นี่คืองานใหญ่ของบ้านเมือง”
“หากเสียเมืองฮั่นต๋งไป แม่ทัพหลังจะต้องล่าถอยไปแคว้นสู่ ถึงตอนนั้นผู้ตรวจการจะสบายดีหรือ?”
ซุนเขียนเอ่ยอย่างห่วงใย แต่ความหมายนั้นข่มขู่ชัดเจน ข้าจะบอกเจ้าว่าเมื่อแม่ทัพหลังเล่าเจี้ยงไม่พอใจ เขาจะมาคุยกับเจ้าที่เมืองลกเสียพร้อมนำขวานอาญาสิทธิ์ที่ฝ่าบาทมอบให้มาด้วย!
ขับเคียมไหนเลยจะไม่เข้าใจความหมายของซุนเขียน แต่เขาทำได้เพียงปิดปากเงียบอย่างขมขื่น ยากลำบากแค่ไหนก็ต้องฝืนกลืนมันลงไป
“ฉงซื่อซุน เสบียงห้าแสนต้านมันยากที่จะรวบรวมในเวลาอันสั้นได้ เอาเช่นนี้ ข้าจะยืมบางส่วนจากตระกูลใหญ่ในแคว้นสู่มาก่อน รวบรวมเสบียงสามพันต้าน และจะส่งไปพร้อมกับทรัพยากรทางทหารกับม้าศึกเหล่านี้ไปยังเมืองฮั่นต๋ง ว่าอย่างไร?”
ซุนเขียนไม่ตอบ แต่แสร้งทำเป็นครุ่นคิด “อืมม…”
“ฉงซื่อซุน ข้าพยายามเต็มที่แล้วจริง ๆ ที่เหลืออีกสองแสนรอเก็บเกี่ยวหลังฤดูใบไม้ร่วง ก็จะรีบส่งไปให้ที่เมืองฮั่นต๋ง ว่าอย่างไร?”
เห็นแววตาวิงวอนของขับเคียม ซุนเขียนทำได้เพียงพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้
“โถ่ถัง… ท่านผู้ตรวจการ หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่ท่านเป็นคนจริงใจ ข้าคงไม่กล้าตัดสินใจเอง ช่างเถิด กลับไปแค่โดนนายท่านลงโทษ ข้าเห็นด้วยกับท่านผู้ตรวจการแล้ว”
ขับเคียมมีความสุขทันที เพียงกลัวว่าซุนเขียนจะกัดไม่ปล่อย ถึงตอนนั้นขับเคียมจะทำอย่างไรได้? หรือกล้าเพิกเฉยต่ออำนาจของขวานอาญาสิทธิ์นั้นรึ?
“ขอบคุณฉงซื่อซุนมาก ๆ! ฉงซื่อซุนจะต้องอธิบายให้แม่ทัพหลังมาก ๆ จวนผู้ตรวจการก็ลำบากมากจริง ๆ!”
ซุนเขียนทำภารกิจสำเร็จ ใบหน้าค่อย ๆ เปื้อนยิ้มแก้มปริ
“ท่านผู้ตรวจการโปรดวางใจ แม่ทัพหลังเป็นคนมีเหตุผล ไม่ใช่คนแยกถูกผิดไม่ออก ข้าคิดว่าเขาคงเข้าใจความยากลำบากของท่านผู้ตรวจการ”
“ขอบคุณมาก ๆ ขอบคุณมาก ๆ!”
หลังจากทุกอย่างคลี่คลายแล้ว ซุนเขียนก็ไม่กล้าหยาบคาย จึงกุมมือขอบคุณขับเคียมทันที
“ท่านผู้ตรวจการเกรงใจเกินไปแล้ว ควรเป็นข้าที่ต้องขอบคุณท่านผู้ตรวจการ สถานการณ์ทางกองทัพเร่งด่วน ไม่ทราบว่าท่านผู้ตรวจการจะสรรหาให้ข้าเสร็จเมื่อไร?”
“เจ็ดวัน… อีกเจ็ดวันของพวกนั้นจะถูกส่งไปยังเมืองฮั่นต๋ง!”