พลิกตำนานสามก๊ก - บทที่ 198 หนอนแมลง
บทที่ 198 หนอนแมลง
“ไม่มีอะไร ข้าแค่สงสัยว่ากำลังรบในตอนนี้จะเอาชนะกลุ่มกบฏซีเหลียงได้หรือเปล่า”
เล่าเจี้ยงถอนสายตาดุดันกลับ พลางโยนคำถามมากลางวงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เอ่อ…”
เมื่อเตียวอุ๋นได้ยินหัวข้อกลุ่มกบฏซีเหลียงก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันใด และเสียใจที่โต้เถียงกับเล่าเจี้ยง
“เรื่องนี้ต้องขอรบกวนแม่ทัพหลังอย่างที่สุด”
ตั๋งโต๊ะที่อยู่ด้านข้างเห็นเตียวอุ๋นเปลี่ยนท่าทางอย่างรวดเร็ว ก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
“หึ หึ หึ”
“แม่ทัพเตียวช่างก้มหัวเพื่อเรื่องใหญ่ของราชสำนักได้จริง ๆ”
เตียวอุ๋นไหนเลยจะฟังคำพูดเหน็บแนมไม่ออก ใบหน้าพลันร้อนผ่าวขึ้นทันใด
เล่าเจี้ยงยังคงใจกว้างเช่นเคย และไม่สนความกลับกลอกของเตียวอุ๋น
“ไม่เป็นไร ข้ามีแผนเบื้องต้นที่จะเอาชนะศัตรูแล้ว!”
“โอ้ แม่ทัพหลังมีแผนการดี ๆ อะไรหรือ?”
เมื่อเตียวอุ๋นได้ยินเช่นนี้ แม้แต่แววตาก็เปลี่ยนไปเป็นสว่างจ้า และมองเล่าเจี้ยงอย่างรีบร้อน
”หึ หึ หึ…”
เล่าเจี้ยงไม่พูดอะไร แต่หัวเราะไม่หยุด
“แม่ทัพหลังมีแผนอะไรกันแน่ เหตุใดไม่บอกพวกเราเล่า?”
ขุนพลผู้ช่วยตี่หยางดูเหมือนอยากจะรู้มาก ถึงกับเป็นคนที่สองที่ถาม
“หลี่เหวินโหวยอมจำนนต่อข้าแล้ว หลังจากกลับมาที่ไปถึงกองทัพซีเหลียง เขาจะเป็นหน่วยสอดแนมภายในให้เรา”
“หลี่เหวินโหว? คำพูดของเขาน่าเชื่อถือหรือ”
เตียวอุ๋นคิดว่าเล่าเจี้ยงจะมีแผนดี ๆ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นการใช้ประโยชน์จากการยอมจำนนของศัตรู
“ได้สิ หลี่เหวินโหวเป็นคนมีความสามารถในแคว้นเลียงจิ๋ว จะผิดสัญญาได้อย่างไร ข้ากล้าเอาตัวเองเป็นประกัน”
เตียวอุ๋นประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม เอาตัวเองเป็นประกันให้หลี่เหวินโหว? เล่าเจี้ยงกินยาผิดขวดหรือไร?
ทันใดนั้นตี่หยางผุดลุกขึ้น และเอ่ยค้านออกมา
“แม่ทัพหลัง หลี่เหวินโหวผู้นั้นไร้สัจจะ ท่านแม่ทัพจะเชื่อคำพูดของเขาง่าย ๆ ได้อย่างไร”
“หือ? หรือแม่ทัพตี่รู้สึกต่อหลี่เหวินโหวดีงั้นรึ”
เล่าเจี้ยงมองไปที่ตี่หยางด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง คำถามนี้ทำให้ผู้ฟังพูดอะไรไม่ออกทันที
“แม่ทัพหลัง แม่ทัพตี่ก็เตือนด้วยความหวังดี เขาจะติดต่อคลุกคลีกับหลี่เหวินโหวได้อย่างไร”
“หืม?” เล่าเจี้ยงคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ หลังจากที่ตัวเองพูดให้ร้ายตี่หยาง เตียวอุ๋นกลับรีบออกหน้าแทนเขาทันที “ในเมื่อไม่เข้าใจ ก็อย่าใส่ร้ายผู้อื่น แม่ทัพตี่อย่าลืมว่าตอนที่ทุกคนใส่ร้ายเจ้า ข้าก็ไว้วางใจในตัวเจ้าเช่นกัน!”
“ขอรับ ข้าน้อยพูดมากเกินไป ขอแม่ทัพหลังอภัยให้ด้วย!”
ตี่หยางทราบดี จึงกุมมือขอโทษ
เล่าเจี้ยงโบกมือยิ้มให้ บ่งบอกให้อีกฝ่ายไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ
“จริงสิแม่ทัพตี่ ยังมีอีกเรื่องหนึ่งต้องรบกวนเจ้า”
“แม่ทัพหลังเชิญสั่งมาได้เลย”
“เราจับทหารซีเหลียงมาได้สี่พันกว่าคนมิใช่หรือ เจ้าไปแยกพวกเขา ทิ้งทหารของหลี่เหวินโหวไว้ ส่วนที่เหลือฆ่าทิ้งให้หมด!”
“เอ่อ…”
ตี่หยางตกตะลึงทันใด และมีท่าทางไม่เต็มใจ
“ทำไม แม่ทัพตี่มีปัญหาหรือ”
เล่าเจี้ยงยิ้มอย่างจริงใจมาตลอด แต่มักให้ความรู้สึกร้ายกาจ ทำให้ตี่หยางรู้สึกประหม่า
“ไม่มีอะไร ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”
“เช่นนั้นก็รบกวนท่านแม่ทัพแล้ว!”
ตี่หยางกุมมือรับคำสั่งเล่าเจี้ยง ก่อนหมุนตัวจากไป
หลังจากตี่หยางจากไปแล้ว แม่ทัพหลังก็มองไปที่ทุกคน
“ทุกท่าน การเอาชนะกลุ่มกบฏซีเหลียงหาใช่จะทำสำเร็จได้ในหนึ่งวัน ทุกท่านยังต้องฝึกกองกำลังให้มากขึ้น จวบจนถึงเวลาเหมาะสม เราก็จะสามารถบุกตีกระหน่ำพวกเขาในคราวเดียว”
“ขอรับ!”
เนื่องจากเล่าเจี้ยงได้ช่วยเหลือในครั้งนี้ ทำให้ทุกคนเชื่อมั่นในตัวเขาเป็นอย่างมาก และไม่แคลงใจในคำสั่งเลยแม้แต่น้อย
ทว่าทั้งหมดนี้ตกอยู่ในสายตาเตียวอุ๋น ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
ทั้งๆ ที่ข้าเป็นถึงแม่ทัพทหารม้าเกราะหนัก ทั้งที่ตกลงแล้วว่าเจ้าจะช่วยข้า แล้วเหตุใดถึงกลายเป็นเจ้าเสียที่ออกคำสั่ง? เอาตำแหน่งแม่ทัพทหารม้าเกราะหนักของข้าไปไว้ที่ไหนเสียเล่า!!
แม้เตียวอุ๋นจะยิ้มอย่างดีใจ ทว่าในดวงตากลับเจือไปด้วยความอิจฉาและความรังเกียจ
หลังจากออกมาจากจวนเจ้าเมือง เล่าเจี้ยงก็พากาเซี่ยงกับซุนฮิวไปยังสถานที่คุมขัง
“นายท่าน ท่านออกคำสั่งหนนี้ได้สร้างความไม่พอใจให้เตียวอุ๋นเป็นอย่างมาก ต่อไปคงต้องระวังเขา”
กาเซี่ยงมองไปตรงข้างหน้า หาได้มองคู่สนทนา พลางกระซิบข้างหูเล่าเจี้ยงเสียงเบา
“หืม? วันนี้เขาอ่อนน้อมถ่อมตัวมากมิใช่หรือ ข้าคืนตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดให้ เขายังจะตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นอีกหรือ”
เล่าเจี้ยงหัวเราะโดยไม่สนใจเตียวอุ๋นแม้แต่น้อย ในความคิดเขา แม่ทัพเพิ่งหัดสวมเกราะผู้นี้เป็นเพียงหนอนแมลงตัวหนึ่งที่สามารถเหยียบย่ำให้ตายได้ทุกเมื่อเท่านั้น
“เขาแค่เก็บซ่อนมันไว้ลึกเท่านั้น แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะซ่อนมันลึกแค่ไหน ก็มิอาจรอดพ้นสายตาข้าไปได้”
กาเซี่ยงตอบอย่างมั่นใจ เตียวอุ๋นแค่แสดงความขุ่นเคืองเล็กน้อยเท่านั้น แต่กลับถูกกุนซือปีศาจจับได้
“ไม่เป็นไร คนธรรมดา ๆ ดุจมดปลวกนี้ มิอาจสร้างคลื่นลมอะไรได้หรอก”
กุนซือปีศาจส่ายหน้าเล็กน้อย เขาไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ของเล่าเจี้ยงมาก
“นายท่าน เขื่อนยาวนับพันลี้มักถูกกองทัพมดเจาะจนพังทลาย หลายครั้งมดก็สามารถเป็นผู้ตัดสินชะตา!”*[1]
“เอาเถิด ข้าเข้าใจแล้ว”
แม้เล่าเจี้ยงจะพยักหน้าเห็นด้วย แต่กาเซี่ยงก็มองออกว่านายท่านไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้ และยังคงดูแคลนเตียวอุ๋นเข้ากระดูกดำ
“เฮ้อ…”
กาเซี่ยงถอนหายใจเบา ๆ และไม่โน้มน้าวนายท่านอีกต่อไป ถึงอย่างไรหากคนอย่างเตียวอุ๋นหากกลายเป็นอริ ก็เป็นอริไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง
แม้แต่กุนซือปีศาจเองก็ไม่เข้าใจตนเอง ว่าเหตุใดถึงเอาแต่สนใจความคิดของเตียวอุ๋นอยู่ตลอด เพียงแต่ลึก ๆ มักรู้สึกตะหงิดใจ และบอกกับตัวเองว่าอย่าได้ประมาทเตียวอุ๋นเกินไป
“เหวินเหอไม่ต้องกังวล เมื่อมีเจ้ากับข้าอยู่ จะปล่อยให้เตียวอุ๋นสร้างปัญหาได้อย่างไร”
เมื่อซุนฮิวเห็นกาเซี่ยงดูกลัดกลุ้ม จึงเอ่ยปากปลอบโยน
หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้ ไมตรีที่ซุนฮิวที่มีต่อเตียวอุ๋นก็มลายหายไปอย่างสิ้นเชิง คิดว่าคนผู้นี้ไร้ความสามารถเกินไป
แม้ปากซุนฮิวจะพยายามโน้มน้าวกาเซี่ยง ทว่าความคิดของเขาก็คล้ายกับเล่าเจี้ยง ไม่สนใจเตียวอุ๋นเลยแม้แต่น้อย
“ใช่ กงต๋าพูดถูก แม้เตียวอุ๋นจะใช้ความพยายามอย่างมาก ก็คิดได้แค่กลยุทธ์ที่ไม่ได้เรื่องเท่านั้น และมิอาจรอดพ้นไปจากสายตาของกุนซือทั้งสองไปได้แน่ ข้าไม่ได้ดูถูกเตียวอุ๋น แต่แค่มีพวกเจ้าอยู่ ข้าก็ไม่อยากสนใจคนเช่นนี้ให้มากความ”
เล่าเจี้ยงกล่าวมาขนาดนี้แล้ว กาเซี่ยงมิอาจขุ่นเคืองได้ จึงรีบเก็บท่าทางกลุ้มใจทันที
“นายท่านคิดจะปล่อยหลี่เหวินโหวกลับไปจริงหรือ?” กุนซือปีศาจถามต่อ
แม่ทัพหลังพยักหน้า เผยรอยยิ้มอันชั่วร้ายออกมา
“ใช่แล้ว เก็บเขาไว้รังแต่จะสิ้นเปลืองข้าว มิสู้ให้เขาช่วยเอาชนะศัตรูดีกว่า”
“นายท่านเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า หากหลี่เหวินโหวมิได้ยอมจำนนอย่างแท้จริงเล่า?”
“หึ ๆ คนป่าเถื่อนอย่างชาวเชียงหูนี้ หากได้ก่อกบฏแล้วจะยอมจำนนได้อย่างไร นี่เป็นเพียงแผนรับมือชั่วคราวของเขาก็เท่านั้น แต่หากเขายอมจำนนจริง ตี่หยางจะรอดมาจนถึงตอนนี้หรือ?”
รอยยิ้มของเล่าเจี้ยงยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ๆ แม่ทัพตี่กล้าหลับมานับเป็นความสิริมงคลที่หล่นมาจากฟ้า
พวกเขารู้มานานแล้วว่าตี่หยางผิดปกติ ที่แม่ทัพหลังเอาแต่ปกป้องตี่หยาง เพราะอีกฝ่ายยังคงมีประโยชน์อยู่
หากตี่หยางไม่กลับมา หลี่เหวินโหวก็ไม่มีประโยชน์อะไร แค่ฆ่าทิ้งก็สิ้นเรื่องแล้ว!
ตอนนี้เขาใช้ประโยชน์จากการยอมจำนนจอมของหลี่เหวินโหว มาใช้ตอบโต้การฉ้อโกงด้วยการหลอกลวงอย่างหนามยอกเอาหนามบ่ง!
หากตี่หยางเฝ้าสังเกตที่นี่ แล้วจะหลอกหันซุยจิ้งจอกเฒ่านี่ได้อย่างไร!
[1] เขื่อนยาวนับพันลี้ มักถูกกองทัพมดเจาะจนพังทลาย เปรียบเทียบไม่ระวังเรื่องเล็กก่อตัวเป็นหายนะ