ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1581 ลัทธินอกรีต
บทที่ 1581 ลัทธินอกรีต
ไนอาลาโธเทปก้าวเหยียบบนอากาศ ย่างเข้าหาเหล่าเทพที่ล้มลงทีละก้าวเข้าหาเหล่าเทพที่ล้มลง วงแหวนแห่ง
ความโกลาหลสีดำขนาดมหึมาที่ปกคลุมท้องฟ้า แผ่แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวออกมา
“ไม่มีสามเทียนจุนอยู่ที่นี่ แค่พวกเจ้า… ก็กล้าท้าทายข้างั้นหรือ?”
ไนอาลาโธเทปกวาดตามองผืนดินที่เต็มไปด้วยบาดแผล แล้วหัวเราะเยาะ วงแหวนแห่งความโกลาหลสีดำบน
ท้องฟ้าบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง ดวงตาขนาดมหึมาค่อยๆ เปิดขึ้นเหนือร่างของมัน……
รัศมีแห่งความตายแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเหล่าเทพแห่งต้าเซี่ยในชั่วพริบตา
ในตอนนั้นเอง ไนอาลาโธเทปราวกับสังเกตเห็นบางสิ่ง จู่ๆ ก็หยุดการเคลื่อนไหวในมือ หันมองไปยังบันได
เงาประตูสัจธรรมที่ตั้งตระหง่านอยู่ในความว่างเปล่าค่อยๆ จางหายไป ร่างหนึ่งลุกขึ้นยืนบนบันได สายลมเย็นยะ
เยือกพัดผ่านผ้าคลุมสีแดงเข้ม ดวงตาสีเทาที่ไร้ชีวิตคู่หนึ่งสะท้อนเข้าสู่สายตาของมัน
ความกว้างใหญ่ไพศาลและความลึกลับที่อธิบายไม่ได้ จู่ๆ ก็ทำลายความตึงเครียดที่ปกคลุมสวรรค์ไป หมอกสีเทา
ม้วนตัวแผ่ขยายจากใต้เท้าของร่างนั้น
“ตื่นแล้วหรือ?” ไนอาลาโธเทปมองร่างนั้นพลางยิ้มมุมปาก “เป็นอย่างไรบ้าง มองเห็นชัดแล้วใช่รึไม่?”
อันชิงอวี๋หลุบตาลงเล็กน้อย ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดเบาๆ ว่า
“เห็นชัดแล้ว”
รอยยิ้มที่มุมปากของไนอาลาโธเทปยิ่งเข้มข้นขึ้น เขาก้าวออกไปก้าวหนึ่ง ร่างกายวูบหายไป ปรากฏตัวตรงหน้า
อันชิงอวี๋ ร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงมองลงมายังมนุษย์ตัวเล็กๆ คนนี้ “ตอนนี้ เจ้ายังจะไปหาความตายอีกไหม?”
“ไม่” อันชิงอวี๋ส่ายหน้า “ผมจะไปกับคุณ”
ไนอาลาโธเทปจ้องมองอันชิงอวี๋ แม้แต่มันที่ชำนาญการสังเกตและโจมตีจิตใจผู้อื่น ก็ไม่สามารถอ่านอารมณ์และ
ความคิดเพิ่มเติมจากดวงตาสีเทาคู่นี้ได้
ผ่านไปสักพัก มันก็หัวเราะลั่น
“ถูกต้อง ควรเป็นเช่นนี้ นี่แหละคือวิสัยทัศน์และความเข้าใจที่ประตูสัจธรรมควรมี!”
มันตบไหล่อันชิงอวี๋อย่างแรง กำลังจะพาเขาจากไป ร่างกายพลันชะงัก สายตาตกลงบนร่างของเหล่าเทพต้าเซี่ย
ที่นอนแผ่อยู่ในซากปรักหักพัง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “ก่อนไป ต้องจัดการพวกนี้ก่อน… สัจธรรม เจ้าไม่ขัดข้องใช่ไหม?”
รัศมีสังหารที่ถูกกลิ่นอายลี้ลับอันยิ่งใหญ่ทำให้สลายไปพลันรวมตัวกันอีกครั้งเหนือสรวงสวรรค์ จั่วชิงที่บาดเจ็บ
ทั้งตัวถูกกดทับอยู่ใต้กำแพงวังอันหนาหนัก ดวงตาเปื้อนเลือดจ้องมองอันชิงอวี๋ที่ยืนอยู่บนบันไดขั้นบนสุดอย่างแน่วแน่
อันชิงอวี๋กวาดตามองซากปรักหักพังของสรวงสวรรค์อย่างเรียบเฉย เอ่ยอย่างสงบ
“ตามใจ”
มุมปากสีดำของไนอาลาโธเทปแยกออก เผยให้เห็นฟันขาวเรียงราย มือเรียวยาวค่อยๆ ยกขึ้น ลูกตาขนาดมหึมา
ที่จ้องมองสรวงสวรรค์นั้น จู่ๆ ก็เกิดประกายแสงสีดำแปลกประหลาด!
กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวที่สามารถทำลายสวรรค์และแผ่นดินแปรเปลี่ยนเป็นระลอกคลื่นที่มองไม่เห็นแผ่ขยาย
ออกไป พลังคุกคามแห่งความตายโถมทับลงบนหัวใจของทุกคน!
กร๊อบ!!
ในขณะที่แสงดำกำลังจะปะทุออกมา เสียงหนึ่งแตกร้าวดังกังวานขึ้นจากภายในดวงตา!
กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวที่ล้อมรอบในอากาศพลันชะงัก รอยแตกละเอียดนับไม่ถ้วนแผ่ขยายจากกลางดวงตา
เหมือนแก้วที่ถูกทุบแตกจากด้านใน แสงจางๆ รั่วไหลออกมาจากรอยแตก!
รอยยิ้มที่สดใสของไนอาลาโธเทปกลับแข็งค้างในทันใด
ในวินาถัดมา มือที่พร่าเลือนข้างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากม่านตาดำของดวงตาขนาดมหึมา กำแน่นอย่างรุนแรง!
ดวงตาขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดในพริบตา เศษเนื้อและเลือดมากมายร่วง
หล่นจากท้องฟ้า กลายเป็นหมอกโกลาหลที่กระจายตัวและหายไปกลางอากาศ!
การโจมตีที่สามารถทำลายสรวงสวรรค์ทั้งหมดได้ในพริบตาถูกฝ่ามือนี้ตบแตกสลายไปต่อหน้าต่อตาทุกคน
ร่างที่พร่าเลือนค่อยๆ ก้าวออกมาจากสายฝนแห่งเลือดเนื้อ ดูราวกับควันรูปร่างมนุษย์ที่เปราะบางและพร้อมจะ
สลายไปจากโลกนี้ แต่แล้วแสงสีขาวสายหนึ่งก็ไหลผ่านหน้าอก ทำให้ร่างนั้นค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น ใบหน้าก็ค่อยๆ ชัดเจน
ขึ้นเช่นกัน
“นั่น… หลินชีเยี่ย?!” ทุกคนที่ยังมีสติสัมปชัญญะต่างตกตะลึงเมื่อเห็นบุคคลนั้น
เจียงจือหยามองภาพตรงหน้าด้วยความสงสัย “ร่างกายของเขาถูกไนอาลาโธเทปยึดครอง… นั่นคือวิญญาณของ
เขาหรือ? วิญญาณที่ถูกบังคับให้แยกจากร่างกายควรจะอ่อนแอมาก แล้วไฉนถึงฉีกดวงตาของความวุ่นวายที่คืบคลานได้
ด้วยมือเปล่า?”
ความสงสัยเดียวกันนี้ปรากฏในใจของคนอื่นๆ เช่นกัน เมื่อพวกเขาเห็นร่างของหลินชีเยี่ยถูกไนอาลาโธเทปยึด
ครอง ก็คิดว่าหลินชีเยี่ยต้องตายแน่ เพราะไนอาลาโธเทปคงไม่ยึดร่างของเขาแล้วปล่อยให้วิญญาณเขารอดไปได้
แต่ภาพตรงหน้านี้เกินความเข้าใจของทุกคน
อันชิงอวี๋ที่ยืนอยู่บนบันได หรี่ตาสีเทาลงเล็กน้อย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“เป็นไปได้ยังไง?” ไนอาลาโธเทปขมวดคิ้วแน่น “โรงพยาบาลของเจ้าอยู่ในมือข้า ร่างกายก็อยู่ในมือข้า… ข้า
ควบคุมความสามารถและไพ่ตายทั้งหมดของเจ้าไว้อยู่ เมื่อไม่มีสิ่งเหล่านั้น เจ้าก็แค่คนธรรมดาที่มีเพียงระดับพลัง
เท่านั้น… แล้วเจ้าหนีออกมาได้อย่างไร?”
บนท้องฟ้า หลินชีเยี่ยที่มีแสงสีขาวไหลเวียนอยู่ที่หน้าอก เหลือบมองเขาอย่างเรียบเฉย เสียงเย็นชาราวกับ
เครื่องจักรดังก้องบนท้องฟ้า
“ลัทธินอกรีตต้องถูกกำจัด”
สิ้นเสียง ความว่างเปล่ารอบตัวไนอาลาโธเทปก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง กฎเกณฑ์สีขาวบริสุทธิ์พุ่งออกมาจากอากาศ
ราวกับโซ่ พุ่งเข้าบีบอัดไนอาลาโธเทปที่อยู่ตรงกลางอย่างรุนแรง!
ไนอาลาโธเทปรู้สึกถึงอันตราย สีหน้ามืดลงเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่หายวับไปในพริบตา แต่ถึงกระนั้น โซ่สีขาวเหล่า
นั้นก็ราวกับมีตาทิพย์ พุ่งเปลี่ยนทิศทางไปยังจุดหนึ่งอย่างรวดเร็ว
โซ่จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ พุ่งออกมาจากความว่างเปล่า เพียงชั่วลมหายใจเดียวก็กลายเป็นกระแสสีขาวสายมหึมา
คำรามกึกก้องพุ่งเข้าใส่เงาดำที่กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว!
ร่างของไนอาลาโธเทปบิดเบี้ยวอีกครั้ง รูปลักษณ์ฟาโรห์หายไป ควันสีดำหนาทึบปกคลุมฟ้าดิน ยักษ์สีดำสนิท
ขนาดเท่าภูเขาลูกหนึ่งทิ้งตัวลงบนสรวงสวรรค์
ฝ่าเท้ามหึมาเหยียบตำหนักเจ็ดสิบกว่าหลังให้พังทลายกลายเป็นซากปรักหักพังในพริบตา ฝุ่นควันม้วนตัวปกคลุม
สรวงสวรรค์ แขนทั้งสี่ข้างที่หนาใหญ่กำกระแสสีขาวไว้แน่น บังคับให้หยุดอยู่ตรงหน้า
โซ่สีขาวที่เคลื่อนไหวเหล่านี้บิดตัวในฝ่ามือของยักษ์สีดำ ไอสีขาวลอยขึ้นจากฝ่ามือ เผาให้เกิดรูใหญ่ในพริบตา
“กฎเกณฑ์? นี่คือกฎเกณฑ์อะไร?” เสียงประหลาดใจดังออกมาจากร่างของไนอาลาโธเทป โซ่สีขาวเหล่านั้นทะลุ
ผ่านร่างยักษ์แล้วเริ่มแผ่กระจายอย่างรวดเร็วในร่างของมัน ราวกับเส้นเลือดที่แตกแขนงไปทั่วร่าง
“สลาย” หลินชีเยี่ยที่อยู่บนท้องฟ้าเอ่ยเสียงเรียบ
เสียงสนั่นดังก้องจากท้องฟ้า ร่างยักษ์ของไนอาลาโธเทปแตกสลายเป็นควันสีดำในพริบตา ส่วนหนึ่งพุ่งผ่าน
ท้องฟ้าราวกับดาวตก มุ่งหน้าออกจากสรวงสวรรค์!
ปัง!
ในตอนนั้นเอง ไนอาลาโธเทปที่อยู่กลางอากาศ จู่ๆ ก็ราวกับชนเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็น ถูกกระแทกถอยหลัง
ไปหลายก้าว หันบินไปอีกทิศทางหนึ่ง แต่ก็ถูกกำแพงที่มองไม่เห็นขวางไว้อีก!
ดวงตาสีดำสนิทเปล่งแสงประหลาด มันถึงได้เห็นว่า ‘ระนาบ’ ที่ยาวไม่มีที่สิ้นสุด กว้างไม่มีที่สิ้นสุด ไร้ความหนา
ไร้สี ได้ตัดกันเป็นรูป ‘井’ กักขังร่างของมันไว้ตรงกลาง