ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1580 ทำผิดกฎ
บทที่ 1580 ทำผิดกฎ
“สะกด!”
เสียงทุ้มต่ำดังก้องมาจากท้องฟ้าเหนือสรวงสวรรค์เจดีย์วิเศษทะลวงความว่างเปล่า ปรากฏขึ้นเหนือร่างไนอาลา
โธเทปในพริบตา!
ในขณะเดียวกัน กระจกคุนหลุนก็สะท้อนแสง จับภาพร่างของไนอาลาโธเทปที่ยืนอยู่บนขั้นบันไดไว้อย่างชัดเจน
พลังที่มองไม่เห็นกดดันเข้ามาจากทุกทิศทาง ตรึงร่างของเขาไว้กับที่
ไนอาลาโธเทปขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างแข็งทื่อ เห็นจักรพรรดิหยกและซีหวังหมู่ยืนตระหง่านอยู่บน
ก้อนเมฆ ใบหูทั้งสองข้างมีเลือดไหลออกมา สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่สุด
เมื่อพลังเทวะแผ่ซ่านออกมาเป็นระลอก แรงกดดันของวัตถุศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดทั้งสองชิ้นทับถมลงบนร่างของ
ไนอาลาโธเทป บังคับลากร่างที่แข็งทื่อของเขาให้ค่อยๆ หดเล็กลงกลางอากาศ ลอยไปยังฐานของเจดีย์!
“ก็แค่พวกเทพพื้นเมืองอ่อนแอ……แค่พวกเจ้าจะขวางข้าได้หรือ?”
ร่างของไนอาลาโธเทปบิดเบี้ยวอย่างรวดเร็วกลางอากาศ กลายร่างเป็นชายร่างสูงผอมผิวสีดำสนิทในพริบตา บน
เครื่องประดับทองคำหนักๆ ที่ศีรษะและคอ สลักด้วยสัญลักษณ์ลึกลับมากมาย เมื่อมองจากระยะไกลแล้ว เหมือนกับ
ฟาโรห์โบราณของอียิปต์
ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองไปรอบๆ แรงกดดันทำลายล้างแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจของเทพต้าเซี่ยที่ยังมีสติทั้งหมด มุม
ปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก ปัจจุบันสรวงสวรรค์ไม่มีเทพสูงสุดคอยควบคุม เทพที่มีพลังอ่อนแอกว่าถูก
เสียงคำรามก่อนหน้านี้ซัดสลบไปแล้ว ตอนนี้ที่ยังยืนอยู่บนลานกว้างมีเพียงเทพคุนหลุนไม่กี่คน ซุนหงอคงและคนอื่นๆ
รวมถึงยอดมนุษย์อีกไม่กี่คน
เมื่อรู้สึกถึงพลังน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากร่างฟาโรห์สีดำนั้น ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็มีสีหน้าไม่สู้ดี
ลู่อู๋เหวยถอดหมวกที่แตกจากเสียงคำรามออก สะบัดหูที่มีเลือดคั่ง ถามจั่วชิงเสียงดัง “ไอ้หมอนี่เป็นกิ้งก่าเปลี่ยน
สีหรือไง? ทำไมเดี๋ยวก็เป็นแบบนั้นแบบนี้?”
“ไนอาลาโธเทป มีถูกเรียกว่า ‘ความวุ่นวายที่คืบคลาน’ นั่นก็เพราะว่าเขามักจะชอบปลอมตัวเป็นรูปร่างต่างๆ
แล้วซุ่มซ่อนอยู่ในห้วงมิติที่แตกต่างกัน……บางทีอาจเป็นสัตว์ร้ายที่ดุร้ายในตำนาน บางทีอาจเป็นต้นแบบของฟาโรห์ที่
เก่าแก่ที่สุดเมื่อหลายพันปีก่อน บางทีอาจเป็นชนชั้นนำของมนุษย์ในยุคปัจจุบัน……เขาชอบใช้รูปร่างที่แตกต่างกันเหล่านี้
เพื่อเล่นตลกและล่อลวงจิตใจของผู้คน และรูปลักษณ์ที่แตกต่างกันเหล่านี้ก็ยังแสดงถึงความสามารถที่แตกต่างกันของ
เขาด้วย”
จั่วชิงกำดาบตรงแน่น เหงื่อชุ่มฝ่ามือ เขาจ้องมองฟาโรห์ผิวดำโบราณนั้นแน่วนิ่ง พูดเสียงทุ้มว่า “ความวุ่นวายที่
คืบคลานไม่เหมือนกับแพะดำที่เก่งแค่การแพร่พันธุ์และแพร่เชื้อ พลังของเขาน่ากลัวมาก แม้จะไม่รู้ว่าเขาฟื้นฟูพลังได้
เท่าไหร่ แต่ห้ามประมาทเด็ดขาด!”
สิ้นเสียงของจั่วชิง แสงเทพหลายสายก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่วงเฉิงจื่อ ไท่อี่เจินเหริน อวี้ติ่งเจินเหริน และจินเซียน
อื่นๆ ร่วมมือกัน แสงวัตถุศักดิ์สิทธิ์สว่างไสวส่องสว่างท้องฟ้ายามค่ำคืน
ภายใต้การพันธนาการของเจดีย์และกระจกคุนหลุน ไนอาลาโธเทปมองลงมาที่เหล่าเทพที่พุ่งเข้ามาอย่างสงบ ยิ้ม
เยือกเย็น “ก็ดี……เช่นนั้นฆ่าพวกเจ้าให้หมดก่อนแล้วกัน”
……
ในความมืดมิด จิตสำนึกของหลินชีเยี่ยเหมือนตกลงไปในทะเลลึก จมดิ่งลงไปเรื่อยๆ
ความว่างเปล่าและความเงียบงันปกคลุมจิตใจของเขา เขากำลังหลับตา สีหน้าซีด ราวกับกำลังฝันร้ายที่น่ากลัว
“เฮ้อ……”
เสียงถอนหายใจอย่างจนปัญญาก้องอยู่ในทะเลมืด
ร่างที่กำลังจมดิ่งลงไปของหลินชีเยี่ยหยุดชะงักกะทันหัน ลอยค้างกลางอากาศอันเงียบสงัด ในความว่างเปล่าห่าง
ออกไป มีแสงสีขาวค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้
นั่นคือเด็กชายอายุหกเจ็ดขวบ เดินย่ำบนแสงสีขาวเข้ามาข้างหน้าอย่างเงียบเชียบ เขามองหลินชีเยี่ยที่กำลังทิ่ม
หัวดิ่งลงมา ดวงตาที่ลุ่มลึกก็ปรากฏความอ่อนใจขึ้นเล็กน้อย
“คุณมาอีกแล้ว” เขาพูดเรียบๆ “ทุกครั้งที่คุณมา ไม่เคยมีเรื่องดีๆ เลย……”
หลินชีเยี่ยหัวทิ่มลง ลอยค้างในความมืด หลับตาแน่น ดูเหมือนไม่ได้ยินเสียงของเด็กชาย ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วย
ความเจ็บปวด จมอยู่ในฝันร้าย
เด็กชายเห็นเช่นนั้นก็หรี่ตาลง แสงเล็กๆ ก็ส่องประกายในส่วนลึกของดวงตา “ไนอาลาโทเทปเหรอ……พวก
สกปรกพวกนี้เริ่มเคลื่อนไหวกันอีกแล้ว?” เขาพึมพำ “โรงพยาบาลถูกแย่งไปแล้ว? ร่างกายก็ด้วย? มิน่าล่ะ ครั้งนี้ถึงขั้น
ปลุกไม่ตื่น……ไม่เป็นไร ทั้งโรงพยาบาลก็ดี ร่างกายก็ดี ยังไงก็แค่ของภายนอก พวกเราไม่จำเป็นต้องมีสิ่งเหล่านี้ ใช่
ไหม?”
เด็กชายเอ่ยปากเบาๆ ราวกับกำลังสนทนากับหลินชีเยี่ยที่หมดสติ แต่หลินชีเยี่ยที่หลับตาสนิทไม่ได้ตอบสนอง
ใดๆ เลย
เด็กชายเห็นดังนั้นจึงไม่พูดอะไรอีก ดวงตาที่สงบนิ่งกวาดมองร่างที่ห้อยหัวของหลินชีเยี่ย ก่อนจะหมุนตัวเดิน
เข้าไปในความมืด……
ครู่หนึ่งผ่านไป เขาหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน
“ช่างเถอะ” เขาส่ายหน้าแล้วหันกลับไปมองหลินชีเยี่ยที่ขมวดคิ้วแน่น “ถ้าคุณหายไป การรักษาครั้งนี้ของผมก็
ต้องหยุดชะงัก น่าเสียดายที่จะต้องพังทลายทั้งที่ได้ผลลัพธ์ดีขนาดนี้……จำไว้ ผมจะยกเว้นให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ครั้งหน้า
ไม่ว่าคุณจะวิญญาณแตกสลายหรือร่างดับสิ้น ผมจะไม่ช่วยอีกแล้ว……อย่างมากก็แค่เริ่มต้นใหม่กันอีกครั้ง”
เด็กชายค่อยๆ ยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว แตะที่กลางหน้าผากของหลินชีเยี่ย
ในชั่วพริบตา ห้วงเหวแห่งความมืดมิดนี้ก็สว่างไสวราวกับกลางวัน!!
……
ตูม!!!
เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวดังมาจากท้องฟ้า แสงสว่างศักดิ์สิทธิ์สายแล้วสายเล่าตกลงมาจากขอบฟ้า กระแทกลง
กลางวังในเขตสรวงสวรรค์!
คลื่นกระแทกอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายออกไป ทำลายวิมานสวรรค์อันยิ่งใหญ่รอบข้างจนแตกละเอียด เศษหิน
และฝุ่นควันมากมายม้วนตัวลอยขึ้น สรวงสวรรค์ส่วนใหญ่กลายเป็นซากปรักหักพัง
ภาพแผนที่ภูผาแม่น้ำถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ ร่วงหล่นลงบนซากปรักหักพังราวกับหิมะที่โปรยปรายจากฟ้า เทพชั้น
สูงหลายองค์ตัวเต็มไปด้วยเลือด ล้มอยู่ตามที่ต่างๆ พลังเทวะอ่อนแรงลงอย่างมาก
ซุนหงอคงยกกระบองทองแล้วโงนเงนลุกขึ้นจากพื้น ร่างกลายเป็นสีแดงเข้ม “บ้าเอ๊ย! เหตุใดมันถึงแข็งแกร่ง
เพียงนี้?! มันก็แค่คนป่วยที่มีแต่วิญญาณเท่านั้นนี่”
“นี่น่าจะเป็นการสถิตวิญญาณที่พวกเราเคยใช้มาก่อน……แต่ครั้งนี้ โรงพยาบาลอยู่ในมือของมัน มันบังคับใช้ร่าง
ของหลินชีเยี่ยดังนั้นจึงใช้พลังได้มากกว่า”
กิลกาเมชหายใจหอบหนัก คลังสมบัติกษัตริย์ที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวเหนือศีรษะแผ่รัศมีศักดิ์สิทธิ์จางๆ
“ยังไง แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วหรือ?” เหนือสรวงสวรรค์ ไนอาลาโธเทปกลายร่างเป็นฟาโรห์สีดำ หัวเราะเยาะมอง
จักรพรรดิหยกและซีหวังหมู่ที่ดูอเนจอนาถ หอคอยทองอันยิ่งใหญ่ บัดนี้ร่วงหล่นลงบนซากปรักหักพังอย่างหมดสภาพ