ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1573 พบพ่อแม่
บทที่ 1573 พบพ่อแม่
“ที่นี่ใช่ไหม?”
[ใช่ ที่นี่แหละ]
ไม่รู้ว่านานเท่าไร อันชิงอวี๋และเจียงเอ่อร์ก็มาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง
บ้านหลังนี้อยู่ใกล้ชายฝั่งทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ แต่ไม่ใช่วิลล่าหรือบ้านพักตากอากาศ กลับเป็นบ้านสร้างเองในชนบท
ที่ได้รับการบูรณะใหม่ มีลานเล็กๆ ไม่แตกต่างจากบ้านหลังอื่นๆ ในละแวกนั้นมากนัก
อันชิงอวี๋เดินไปที่ประตูลาน กำลังจะเคาะ แต่มือกลับค้างอยู่กลางอากาศ
เขาลังเลครู่หนึ่ง แล้วถามอย่างเคอะเขิน
“ถ้าฉันเจอพ่อแม่ของเธอ ควรพูดอะไรดี?”
[นั่นเป็นคำถามที่ดี] เจียงเอ่อร์ขมวดคิ้ว คิดอย่างจริงจัง [ประเด็นคือ ฉันก็ไม่สามารถปรากฏตัวต่อหน้าพวกท่าน
ได้โดยตรง ถ้าคุณไปคนเดียว พวกท่านจะต้องคิดว่าคุณเป็นนักต้มตุ๋นแน่ๆ…]
ทั้งสองจมอยู่ในความคิดหน้าบ้าน
“พวกเขาดูเหมือนจะออกมาแล้ว” ชั่วขณะต่อมา อันชิงอวี๋ก็พูดขึ้นราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง
[เร็วๆ ฉันจะซ่อนตัวก่อน!] เจียงเอ่อร์ร้องอุทานแล้วมุดลงไปใต้ดินทันที ถ้าพ่อแม่ของเธอออกมาเห็นลูกสาวกลาย
เป็นวิญญาณ พวกเขาคงตกใจจนหมดสติแน่ๆ
แอ๊ด~!
เกือบจะในเวลาเดียวกัน ประตูก็เปิดออก ชายวัยกลางคนอายุราวห้าสิบปีนั่งวีลแชร์ กำลังจะออกไป เมื่อเห็นอัน
ชิงอวี๋ที่ยืนอยู่หน้าประตู ก็ชะงักไปชั่วขณะ
หญิงที่กำลังตากผ้าอยู่ในลานบ้าน ยามเห็นเขาแล้วดวงตาก็เต็มไปด้วยความระแวดระวัง เธอก้าวเข้ามาอย่าง
รวดเร็ว พลางสำรวจอันชิงอวี๋อย่างละเอียด
“เธอเป็นใคร? มาทำอะไรที่บ้านของเรา?” เธอขมวดคิ้วถามด้วยน้ำเสียงดุดัน
อันชิงอวี๋มองไปที่คนทั้งสอง อ้าปากค้าง กลืนข้อแก้ตัวที่คิดไว้กลับลงไป ไม่รู้ว่าความกล้ามาจากไหน จึงโค้งคำนับ
ลงอย่างรวดเร็ว
“สวัสดีครับ คุณพ่อคุณแม่ ผมเป็นคู่หมั้นของเจียงเอ่อร์ ผมมาสู่ขอเธอครับ”
สายลมพัดผ่านชายฝั่งที่เงียบสงัด พ่อแม่ของเจียงเอ่อร์ต่างก็ยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตู
ผ่านไปหลายวินาที พ่อของเจียงเอ่อร์เบิกตากว้าง ผลักวีลแชร์แล้วคว้าไม้กวาดจากหลังประตู พลางด่าทอ
“สมัยนี้มีนักต้มตุ๋นทุกประเภทจริงๆ… จะมาสู่ของั้นเหรอ? เธออยู่ในกองทัพ ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องความรักด้วย
ซ้ำ แกจะสู่ขออะไร? แถมเธอยังอายุแค่ยี่สิบเอง! ยังไม่ถึงวัยแต่งงาน! ไอ้เด็กเวร ดูสิว่าฉันจะตีแกให้ตายยังไง!!”
เขาด่าไปพลางฟาดไม้กวาดใส่เท้าอันชิงอวี๋ คนหลังไม่หลบ เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่ จนกระทั่งแม่ของเจียงเอ่อร์ทนไม่
ไหว รีบดึงตัวสามีเอาไว้
“โอ๊ย คุณพูดก็พูดไปสิ ทำไมต้องตีด้วย ฉันว่าเด็กคนนี้ก็ไม่เหมือนคนเลวนะ ปล่อยเขาไปเถอะ……”
“ไม่เหมือนคนเลว? ดูสิ บาดแผลบนใบหน้าของเขาน่ะ เห็นได้ชัดว่าไปต่อยตีกับคนอื่นมา แล้วตานั่น ใส่… ใส่
คอนแทคเลนส์ใช่ไหม? หึ เหมือนพวกอันธพาลข้างถนนไม่มีผิด!”
แม้จะพูดจาแข็งกร้าว แต่เขาก็วางไม้กวาดลง พลางจ้องตาอันชิงอวี๋ “ไปๆๆ ขอบอกไว้นะ ถ้าชอบลูกสาวของเรา
ก็ไม่เป็นไร แต่จะแต่งงานกับเธอยังเร็วเกินไป พอถึงวัยจริงๆ แล้วค่อยมาคุยกัน มาทานข้าวที่บ้านกันก่อน เข้าใจไหม?”
อันชิงอวี๋ยิ้มอย่างจนใจ แต่ไม่พูดอะไร เพียงโค้งคำนับพวกเขาอีกครั้ง
ประตูบ้านค่อยๆ ปิดลง พร้อมเสียงดังสนั่น อันชิงอวี๋ยืนอยู่คนเดียวข้างนอก พลางถอนหายใจ
“ขอโทษครับ… พวกเรา รอถึงวันนั้นไม่ได้แล้ว”
[คุณ… คุณกล้าพูดแบบนั้นเหรอ? รู้ทั้งรู้ว่าจะถูกมองเป็นนักต้มตุ๋น?] เจียงเอ่อร์ผุดขึ้นมาจากพื้น
“เป็นนักต้มตุ๋นก็เป็นเถอะ” อันชิงอวี๋ยักไหล่ ส่งยิ้มใส่เธอ “อย่างน้อย ฉันก็ได้มาคารวะท่านผู้ใหญ่แล้ว”
เจียงเอ่อร์ตกใจเล็กน้อย ใบหน้าที่เริ่มเลือนรางปรากฏรอยแดงระเรื่อ [ดีนี่ คุณคิดแผนนี้มานานแล้วสินะ!]
“แล้วเธอจะบอกพ่อแม่ของเธอยังไง… เรื่องที่เธอจะไปแล้ว?”
[ตอนที่คุณคุยกับพวกท่านเมื่อกี้ ฉันได้ทิ้งบางอย่างไว้ในบ้านแล้ว พวกท่านจะได้สบายใจ]
อันชิงอวี๋พยักหน้า แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ ฉันให้สินสอดไปแล้วด้วยนะ”
[สินสอด? คุณให้สินสอดอะไรไป?]
อันชิงอวี๋ยิ้มอย่างลึกลับ หมุนตัวเดินไปทางทะเลสาบเอ๋อร์ไห่
[บอกฉันมาสิ ให้สินสอดอะไรไป?]
“ไม่บอก”
[นี่ บอกฉันสิ……อันชิงอวี๋! บอกฉันเถอะ……คุณให้อะไรกับพ่อแม่ฉัน? ฉันไม่เห็นเลย…]
“ไม่บอก”
“……”
ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น คู่รักที่ใกล้จะสิ้นชีพคู่นี้ ค่อยๆ เดินห่างออกไปท่ามกลางเสียงหัวเราะ
…
พ่อของเจียงเอ่อร์เข็นวีลแชร์เข้ามาในห้อง แม่ที่อยู่ในลานบ้านมองเขาอย่างสงสัย “คุณจะออกไปเล่นไพ่นี่คะ
ทำไมกลับมาแล้ว?”
“เล่นไพ่อะไรกัน……” พ่อบ่นพึมพำ “ฉันต้องโทรหาลูกสาว ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย”
“เธออยู่ในกองทัพ คุณโทรไปก็คงไม่รับหรอก”
“โทรไปหลายๆ ครั้งก็ได้ ถ้าไม่ลองจะรู้ได้อย่างไร”
พ่อของเจียงเอ่อร์เพิ่งหยิบโทรศัพท์ ก็มีหมายเลขโทรเข้ามา เขาตกตะลึงเล็กน้อย แล้วรีบรับสาย
“ฮัลโหล……เสี่ยวเอ่อร์สินะ! ฮ่า พ่อกำลังจะโทรหาลูกพอดีเลย… อ้อ อย่างนี้นี่เอง……”
เขาพูดพร้อมกับพยักหน้า แล้วถอนหายใจอย่างจนใจ “งั้นลูกก็ดูแลตัวเองด้วยนะ”
“มีอะไรเหรอคะ?”
“เสี่ยวเอ่อร์บอกว่า หน่วยของเธอจะย้ายไปอยู่ในภูเขา ที่นั่นไม่มีสัญญาณ น่าจะรับโทรศัพท์จากเราไม่ได้……แต่
เธอบอกว่า ในช่วงเทศกาล เธอจะฝากคนอื่นส่งวิดีโอมาให้เรา” พ่อของเจียงเอ่อร์ยื่นโทรศัพท์ให้ “ดูสิ นี่เธอเพิ่งส่งมา”
แม่ของเจียงเอ่อร์รับโทรศัพท์ และเห็นเจียงเอ่อร์ที่ดูมีชีวิตชีวา สวมเครื่องแบบทหาร ยืนอยู่บนภูเขาสูง โบกมือ
ทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้ม สีหน้าดูดีมาก
“รับโทรศัพท์ไม่ได้ ต้องให้คนอื่นส่งวิดีโอ? ตอนนี้หน่วยยังมีกฎเกณฑ์แบบนี้อยู่เหรอ?” เธอถามอย่างสงสัย
“โอ๊ย ลูกไปอยู่หน่วยพิเศษ คุณก็รู้นี่” พ่อของเจียงเอ่อร์ลุกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ หยิบน้ำร้อนบนโต๊ะ และเป่า
เบาๆ “เราสบายใจเถอะ เสี่ยวเอ่อร์เป็นเด็กที่ดูแลตัวเองได้มาตั้งแต่เล็ก เธออยู่บนภูเขาก็อยู่ได้สบายๆ”
แม่ของเจียงเอ่อร์เบิกตากว้าง จ้องสามีราวกับเห็นผี
“คุณ คุณ คุณ……”
“อะไร?” พ่อของเจียงเอ่อร์เหมือนตระหนักบางอย่าง ก้มลงมอง พบว่าตนเองยืนอยู่บนพื้นโดยไม่ต้องใช้วีลแชร์
ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ขาของฉัน……หายดีแล้วหรือ? แปลก เอวของฉันก็ไม่ปวดแล้ว……เป็นไปได้ยังไง?”
“ฉันก็รู้สึกตัวเบาๆ… เพิ่งตากผ้าเสร็จ ทำไมไม่เหนื่อยเลยนะ?”
“ที่รัก คุณดูเด็กลงเยอะเลยนี่?!”
แม่ของเจียงเอ่อร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอที่สะท้อนตัวเองเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ผิวที่เคยหมองคล้ำก็กลับมาก
ระจ่างใส ดูเด็กลงอย่างน้อยสิบปี
“เมื่อกี่นาทีก่อนยังไม่เป็นแบบนี้นี่……”
ทั้งสองสบตากัน ราวกับนึกถึงบางสิ่ง แล้วรีบวิ่งออกไปนอกลานบ้านอย่างรวดเร็ว
บริเวณชายฝั่งทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ตอนนี้กลับว่างเปล่า