ผมเป็นเจ้าของโรงพยาบาลจิตเวชพิศวง - บทที่ 1572 สัจธรรม

บทที่ 1572 สัจธรรม

อันชิงอวี๋นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “เบื้องหลังประตูสัจธรรม ย่อมเป็น ‘สัจธรรม’ ……”

“สัจธรรมคืออะไรกันแน่?”

“แก่นแท้ของการหมุนเวียนของโลก ก็คือ ‘สัจธรรม’ ตั้งแต่สิ่งเล็กน้อยในระดับจุลภาค ไปจนถึงการเคลื่อนที่ของ

วัตถุท้องฟ้า ล้วนประกอบขึ้นจากการซ้อนทับกันของสัจธรรม” อันชิงอวี๋ชี้ไปยังความว่างเปล่าตรงหน้า “โลกนี้ ทำไมถึงมี

ลม? เพราะลมคือการแสดงออกของการไหลเวียนของอากาศ แล้วทำไมอากาศถึงไหลเวียน? สาเหตุหลักประการหนึ่งคือ

รังสีดวงอาทิตย์ที่ตกกระทบพื้นผิวโลก ทำให้อุณหภูมิพื้นผิวสูงขึ้น กระแสอากาศร้อนจะลอยขึ้น กระแสอากาศเย็นจะลง

สู่ด้านล่าง จึงก่อให้เกิดการไหลเวียนของอากาศ

แล้วทำไมกระแสอากาศร้อนถึงลอยขึ้น? นั่นเป็นเพราะความหนาแน่นของกระแสอากาศร้อนต่ำ พลังงานสูง

ระยะห่างระหว่างโมเลกุลกว้าง ทำไมความร้อนจึงทำให้ระยะห่างระหว่างโมเลกุลกว้างขึ้น? นั่นเป็นเพราะ……”

“หยุด หยุด หยุด!” หลินชีเยี่ยขัดจังหวะ ‘ทำไม’ ที่ไร้ที่สิ้นสุด แล้วเอ่ยด้วยความฉงน “นายต้องการจะบอกว่า

โลกหมุนเวียนไปได้ก็เพราะการรวมตัวและซ้อนทับกันของ ‘สัจธรรม’ ใช่ไหม?”

“ใช่ มนุษย์เรียกส่วนหนึ่งของสัจธรรมที่ตนเองเข้าใจว่า ‘วิทยาศาสตร์’ แต่นั่นเป็นเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น ภาพรวม

ของสัจธรรมนั้นแทบจะไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนกับโลกจุลภาค ไม่ว่าจะสำรวจอย่างไร ก็ยังมีสสารที่เล็กกว่าเสมอ สาเหตุของ

ลมยังครอบคลุมสัจธรรมที่แทบจะไม่มีที่สิ้นสุด แล้วการโคจรของโลกทั้งใบล่ะ? การโคจรของจักรวาลล่ะ? นอกโลกนี้ ทุก

สิ่งทุกอย่างดำเนินไปอย่างไร?”

อันชิงอวี๋หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ “ไม่มีใครสามารถควบคุมสัจธรรมที่แท้จริงได้ทั้งหมด ความรู้อันไร้

ขอบเขตเหล่านี้จะทำให้การรับรู้ของสิ่งมีชีวิตทั้งหลายระเบิด นี่คือเหตุผลที่ว่า เมื่อใดที่มีใครล่วงรู้สัจธรรม ก็จะตกอยู่ใน

ความบ้าคลั่ง เปลี่ยนแปลงนิสัยอย่างสิ้นเชิง หรือถึงขั้นร่างกายระเบิดจนตาย แม้แต่เทพก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น”

“ถึงอย่างนั้น ‘สัจธรรม’ ก็ยังทำให้สิ่งมีชีวิตมากมายหลงใหล เพราะถึงแม้จะล่วงรู้และเข้าใจส่วนหนึ่งของสัจธรรม

ก็จะเพิ่มพลังอย่างมหาศาล การครอบครองสัจธรรมบางส่วน ก็สามารถอนุมานทิศทางของทุกสิ่งที่ต้องการรู้ได้ ไม่ว่า

อดีต ปัจจุบัน หรืออนาคต ล้วนอยู่ในขอบเขตการคำนวณของสัจธรรม ดังนั้น จึงไม่มีแนวคิดเรื่องปริภูมิเวลาต่อหน้า

สัจธรรม เวลาสำหรับมันเป็นเพียงจุดหนึ่ง

ในทำนองเดียวกัน ตราบใดที่ควบคุมสัจธรรม ก็สามารถใช้ความเชื่อมโยงที่พัวพันกันทำสิ่งที่ตนต้องการ แม้อยู่

ห่างไกลกันหลายพันลี้ ดังนั้น แนวคิดเรื่องมิติก็จะหมดความหมาย นี่คือเหตุผลที่ว่า ทำไมผู้พิทักษ์ประตูสัจธรรม ‘ประตู

และกุญแจ’ จึงถูกเรียกว่าเป็นปริภูมิเวลาเอง ผู้ที่ครอบครองพลังสัจธรรมบางส่วน สามารถสัญจรไปในปริภูมิเวลาใดก็ได้

อย่างอิสระ รู้แจ้งทุกสรรพสิ่ง”

หลังจากฟังคำพูดนี้ สีหน้าของหลินชีเยี่ยยิ่งทวีความหนักอึ้งขึ้น

“ประตูและกุญแจน่ากลัวขนาดนี้เชียวเหรอ?”

“ตอนแรกฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่หลังจากที่ฉันได้สัมผัสประตูสัจธรรม ฉันก็เข้าใจอำนาจของมันอย่างแท้จริง……

นี่คือเหตุผลที่ฉันขอให้สรวงสวรรค์ฆ่าฉันโดยตรง” อันชิงอวี๋กล่าวอย่างสงบ “หากประตูและกุญแจปรากฏขึ้นอีกครั้ง

โลกก็ใกล้จะถึงกาลอวสานแล้ว”

[ชิงอวี๋…]

เจียงเอ่อร์ลอยอยู่กลางอากาศ ได้ยินคำพูดนั้นแล้วใช้มือที่เลือนรางลูบมือของเขาอย่างอ่อนโยน ดวงตาเต็มไป

ด้วยความอาลัย

“ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก” อันชิงอวี๋ยิ้มน้อยๆ “บางที นี่อาจเป็นโชคชะตาของฉัน……ได้ตายไปพร้อมกับเธอก็ไม่

ได้แย่อะไร”

อันชิงอวี๋เหลือบมองลงไปเบื้องล่าง ใต้เมฆครึ้ม ทะเลสาบสีฟ้าใสดุจอัญมณีฝังตัวอยู่ระหว่างภูเขาและเมือง

สะท้อนท้องฟ้าอย่างชัดเจน

“เราถึงที่หมายแล้ว” เขาพึมพำ

เจียงเอ่อร์โน้มตัวลงมองทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ดวงตาสีเทาเปล่งประกาย เธอชี้ไปที่ใดที่หนึ่งแล้วกล่าว [ตรงนั้น]

“พวกนายไปเถอะ พวกเราจะรออยู่แถวนี้” หลินชีเยี่ยพูดกับอันชิงอวี๋

คนหลังตอบรับเบาๆ จับข้อมือเจียงเอ่อร์กระโดดลงจากเมฆพลิกกาย

มองดูร่างทั้งสองที่ร่วงลงไปยังขอบทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ เหล่าผู้คนบนเมฆต่างทอดถอนหายใจ

…

ลมกรรโชกแรงพัดผ่านหูของอันชิงอวี๋ เขาแตะปลายนิ้วเบาๆ ร่างกายที่กำลังร่วงลงอย่างรวดเร็วก็หยุดนิ่ง ค่อยๆ

ลงสู่ชายหาดตื้นแห่งหนึ่ง

หลังจากสัมผัสประตูสัจธรรมด้วยตนเอง เขาได้ทลายผนึกที่เทียนจุนทิ้งไว้ในจิตวิญญาณของเขาอย่างสมบูรณ์ ทุก

สิ่งทุกอย่างในตัวเขากลับสู่สภาวะปกติ หรือแม้กระทั่งเหนือกว่าสภาพเดิม

[ในที่สุดก็กลับมาแล้ว…]

เจียงเอ่อร์ลอยอยู่บนชายหาดตื้น มองไปยังทะเลสาบที่ใสสะอาดดุจอัญมณีเบื้องหน้า ความเศร้าหมองหายไป

กลับกลายเป็นความโล่งใจและตื่นเต้น

เมื่อคนที่เธอรักที่สุด กลับมาที่ดินแดนที่เธอรักที่สุดกับเธอ เธอก็แทบรอไม่ไหวที่จะแบ่งปันความงดงามทั้งหมดที่

นี่ เธออยากจะบอกอันชิงอวี๋ว่าลมที่นี่อบอุ่นเพียงใด น้ำที่นี่ใสสะอาดแค่ไหน เธออยากจะแสดงความงดงามทั้งหมดที่นี่…

เพราะที่นี่ ฝังอดีตของเธอไว้

เธออยากเปลี่ยนความงามนี้ให้เป็นความทรงจำของอันชิงอวี๋ เพื่อให้ทุกครั้งที่เขานึกถึงเธอ ก็จะเหมือนน้ำใน

ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ที่ใสสะอาดและงดงาม

[ดูสิ สวยใช่ไหม?!] เจียงเอ่อร์ลอยไปที่ขอบทะเลสาบ กางแขนกล่าว

“อือ” อันชิงอวี๋กำลังคิดจะแตะกรอบแว่นบนจมูก แต่กลับสัมผัสได้เพียงจมูกของตัวเอง แว่นตาของเขาแตกไป

แล้วตอนอยู่ในสรวงสวรรค์ โชคดีที่สำหรับเขาในตอนนี้ แว่นแทบไม่มีประโยชน์อะไร เขาสวมใส่มาตลอดเพียงเพราะ

ความเคยชิน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีแว่นตา หรือเป็นเพราะโชคชะตาที่กำหนดไว้แล้วกันแน่ อันชิงอวี๋รู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่

เคยเป็นมาก่อน เขามองทัศนียภาพตรงหน้า ริมฝีปากแย้มยิ้ม “สวยจริงๆ”

[นี่ยังไม่ใช่ช่วงเวลาที่สวยที่สุดเลย น่าเสียดายที่วันนี้ท้องฟ้าค่อนข้างครึ้ม ถ้าเป็นวันที่แจ่มใสก็จะเห็นเมฆขาว การ

ไล่ระดับสีของท้องฟ้าและน้ำในทะเลสาบ…]

เจียงเอ่อร์ยังพูดไม่ทันจบประโยค เสียงคำรามเบาๆ ก็ปะทุขึ้นจากชั้นเมฆ ราวกับเสียงฟ้าร้อง

แต่แปลกที่หลังจากเสียงฟ้าร้องนี้ ฟ้าไม่ได้มืดครึ้มลง เมฆดำที่สะสมอยู่เหนือเมืองราวกับถูกสลายไป รูวงกลม

ขนาดใหญ่ของแสงอาทิตย์ส่องลงมาจากท้องฟ้า ทาบเมืองต้าหลี่ด้วยแสงทองอ่อนๆ

การเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศอย่างกะทันหันนี้ ทำให้คนที่สัญจรตามถนนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย

ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ……พวกเขาอาศัยอยู่ที่นี่มานาน แต่ไม่เคยเห็นภาพที่แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน

แต่ในขณะนี้ ที่ริมทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ มีคนสองคนยิ้มออกมาพร้อมกัน

“ดูเหมือนว่าวันนี้ เราจะเป็นคนที่โชคดีที่สุดในเมืองนี้” อันชิงอวี๋กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เพราะแม้แต่เทพก็ยังยืนอยู่

ข้างเรา”

[งั้น… สิ่งที่เราพูด พวกเขาก็ได้ยินด้วยเหรอ?] เจียงเอ่อร์ถามเสียงเบา [แบบนั้นก็น่าอายแย่…]

“ไม่ต้องห่วง หลังจากที่เธอพูดประโยคนี้ พวกเขาก็จะไม่ได้ยินแล้ว”

[ก็จริง]

อันชิงอวี๋จับมือที่มองไม่เห็นของเจียงเอ่อร์ ทั้งสองเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ตามริมทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ที่แสงแดด

ส่องประกายระยิบระยับ……