ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 415-2 แกะน้อย! (2)
จากนั้นฉีเจียนเจียและหลี่เซียว รวมถึงคนอื่นๆ ก็เดินเข้าคอกแกะมารวมขบวนการเก็บขี้แกะด้วย ในคอกแกะพลันเนืองแน่นไปด้วยผู้คน มีถึงเจ็ดแปดคนอยู่ข้างในนั้น
“เฮ้!”
“อันนี้ของฉันนะ!”
“ขี้ตรงนี้เป็นของฉัน!”
“ฉีเจียนเจีย! อย่ามาแย่งสิ!”
“ขี้แกะทุกคนต่างก็เก็บได้ ทำไมต้องเป็นของเธอคนเดียวด้วยละเย่อิง”
“เห็นๆ กันอยู่ว่าเป็นของแกะ!”
ภาพเหตุการณ์ประหลาดได้เกิดขึ้น ฉีเจียนเจียและเย่อิงปะทะกันอีกครั้งเพราะแย่งขี้แกะ
‘พรืด! อะไรกันเนี่ย!’
‘สองราชินีแห่งฉีโจวกำลังแย่งขี้แกะกันเหรอ?’
‘นี่คือสภาพของคนล้มละลายสินะ?’
‘ฉันไม่เข้าใจ แต่ฉันอึ้งสุดไปเลย!’
‘แม้แต่แกะยังอึ้งเลยมั้ง’
‘ฮ่าๆๆ ฉากที่ต้องจารึก! เจียนเจียกับเย่อิงก็คงนึกไม่ถึงเหมือนกันว่า การปะทะกันครั้งนี้ของพวกเธอจะเป็นเพราะก้อนขี้แกะ’
ผู้ชมต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน ได้แต่นั่งดูสองราชินีแข่งกันเก็บขี้แกะอยู่อย่างนั้น
พอเก็บขี้แกะจนหมด ทั้งคู่ก็เริ่มป้อนหญ้าให้แกะ “รีบกินเข้า!”
“กินเสร็จจะได้ถ่าย!”
มีแกะตัวหนึ่งให้เกียรติมากทีเดียว มันถ่ายออกมาทันที สิบกว่าก้อน แถมยังส่งไอร้อนจางๆ ออกมาด้วย
เย่อิงและฉีเจียนเจียสบตากันแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปแย่ง! ทั้งคู่ก้มลงยื่นมือออกไป
แขกรับเชิญคนอื่นๆ ที่อยู่ในคอกแกะเหมือนกันต่างก็มีสีหน้าตกตะลึง! เพื่อแย่งชิงขี้แกะไปแลกเหรียญดอกท้อ สองราชินีได้ปลดปล่อยตัวตนอย่างสิ้นเชิง ราวกับโลกนี้ไม่มีใครที่พวกเธอต้องแคร์อีกต่อไปแล้ว!
ตอนนี้เอง หลินจือไป๋ ที่เพิ่งกินมื้อเที่ยงเสร็จ เดินเล่นมาจนถึงที่นี่ ร้องทักขึ้นด้วยความสงสัยว่า
“ทุกคนกำลังเก็บขี้กันอีกแล้วเหรอ?”
เย่อิงชะงักไป ท่าทางขวยเขินและลังเลขึ้นมา ส่วนฉีเจียนเจียก็ยอมตัดใจจากขี้แกะสดใหม่ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
เย่เจิ้นก็อยู่ในคอกแกะด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นว่าพอฉีเจียนเจียเห็น หลินจือไป๋ ขนาดขี้แกะก็ไม่เก็บต่อแล้ว ในใจพลันเจ็บปวดขึ้นมา บอกไม่ถูก เหมือนว่าในรายการนี้ยังมีคนที่เจียนเจียแคร์อยู่
ทันทีที่ หลินจือไป๋ เดินมา เจียนเจียถึงกับไม่กล้าเก็บขี้แกะต่อเลย… ท่ามกลางความรู้สึกขมขื่น เย่เจิ้นก้มลงเงียบๆ แล้วเก็บขี้แกะขึ้นมาใส่ลงในถุงของฉีเจียนเจีย
ผิวของเขาเดิมทีก็ค่อนข้างคล้ำอยู่แล้ว ตอนนี้สีหน้ายิ่งดูมืดมนลงไปอีก
ในคอกแกะเดียวกันนี้ กู่สิงที่เห็นเย่อิงยอมสละขี้แกะที่เกือบจะถึงมือแล้ว เพราะการมาของ หลินจือไป๋ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเช่นกัน เขาสัมผัสได้ว่าเย่อิงเหมือนจะให้ความสำคัญกับ หลินจือไป๋ เป็นพิเศษ
“เย่เจิ้น นาย!”
เย่อิงนึกไม่ถึงว่าช่วงที่เธอลังเลเพียงครู่เดียว ขี้แกะก็ถูกเย่เจิ้นเก็บไปแล้ว แถมยังเอาใส่ถุงของฉีเจียนเจียอีก ชั่วขณะนั้นมันช่างรู้สึกแย่จริงๆ ทั้งหมดเป็นเพราะ หลินจือไป๋!
เธอก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร พออีกฝ่ายปรากฏตัวขึ้น เธอกลับรู้สึกไม่กล้าเก็บขี้แกะต่อซะอย่างนั้น…
พอลองคิดดูดีๆ มีอะไรน่าอายกัน เขาก็ใช่ว่าไม่เคยเห็นสักหน่อย เมื่อวานเธอก็เก็บขี้ต่อหน้าเขาตลอดไม่ใช่เหรอ?
คิดได้ดังนั้น เย่อิงก็พูดอย่างโมโหวา “หลินจือไป๋ คุณก็จะมาเก็บขี้ด้วยเหรอ?”
“ไม่จำเป็นหรอก” หลินจือไป๋ จ้องไปที่ฝูงแกะแล้วเอ่ยว่า “ผู้กำกับอยู่ไหม? พวกคุณสังเกตเห็นไหมว่าขนของแกะพวกนี้เริ่มยาวเกินไปแล้ว?”
“ผมจะบอกให้นะว่า ขนแกะพวกนี้จะส่งผลกระทบต่อสุขภาพและการใช้ชีวิตของมัน เพื่อช่วยให้แกะเหล่านี้เติบโตอย่างแข็งแรง เราจำเป็นต้องตัดขนแกะเป็นประจำ”
“ขอแค่ให้เหรียญดอกท้อผมยี่สิบเหรียญ วันนี้ผมสามารถช่วยถอดเสื้อไหมพรมหนาๆ นี้ออกจากตัวพวกมันได้เลยครับ…”
มุมปากของผู้กำกับหวงถิงกระตุกขึ้นมาฉับพลัน สรุปว่าหมอนี่จะมาถอนขนแกะจริงๆ ใช่ไหม?
แกะพวกนี้ถึงเวลาต้องตัดขนแล้วจริงๆ แต่ทางรายการไม่ได้ตั้งใจจะให้บรรดาแขกรับเชิญเป็นคนรับผิดชอบ เพราะเรื่องนี้ต้องใช้ความเป็นมืออาชีพพอสมควร ต้องเป็นคนเลี้ยงแกะถึงจะมีประสบการณ์ที่เกี่ยวข้อง ส่วนดาราพวกนี้จะไปตัดขนแกะได้อย่างไร?
ใครจะไปรู้ว่า หลินจือไป๋ กลับเป็นฝ่ายเสนอตัว
“คุณทำเป็นเหรอครับ?”
หลินจือไป๋ ได้ยินผู้กำกับพูดแบบนี้ก็รู้ว่ามีลุ้น เขากล่าวอย่างมั่นใจว่า “คุณตัดเครื่องหมายคำถามทิ้งไปได้เลย แล้วก็เอาหัวใจไปวางไว้ในท้องเถอะครับ”
“คุณทำได้จริงเหรอ?” หวงถิงขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “การโกนขนแกะทำให้ผิวหนังของแกะบาดเจ็บได้ ง่ายมากนะครับ”
หลินจือไป๋ ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ถ้าผิวหนังบาดเจ็บ ผมยอมจ่ายค่าปรับให้รายการห้าสิบเหรียญดอกท้อเลยครับ แต่ถ้าผมโกนได้เรียบร้อยดี ผู้กำกับก็อย่าลืมรางวัลยี่สิบเหรียญดอกท้อของผมละ”
“ยี่สิบเหรียญเยอะเกินไปแล้วครับ”
หวงถิงกังวลมานานแล้วว่าเหรียญดอกท้อของ หลินจือไป๋ จะเยอะเกินไปจนอาจทำให้เกิด ‘วิกฤตการเงิน’ ในหมู่ชาวลี่ซาน ส่งผลกระทบต่อความสมดุลทางการเงิน ตอนนี้เขากำลังคิดว่าจะจำกัดหมอนี่ได้อย่างไรบ้าง
แต่ หลินจือไป๋ กลับมีไอเดียเยอะเหลือเกิน อย่างเช่นเรื่องโกนขนแกะนี่ ถ้าเขาทำได้จริงๆ หวงถิงก็ไม่อาจปฏิเสธ เพราะมันจะเป็นจุดขายที่ยอดเยี่ยมของรายการ
“เอาแบบนี้แล้วกัน” หลินจือไป๋ กล่าว
“ไม่ใช่แค่โกนขนแกะ ผมสังเกตเห็นว่ากีบเท้าแกะสองสามตัวมีปัญหานิดหน่อย รายการช่วยไปเอาอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องจากคนเลี้ยงแกะมาให้ผมหน่อย ผมแต่งกีบเท้าแกะได้ ยี่สิบเหรียญดอกท้อนี่พวกคุณไม่ขาดทุนแน่นอน”
“อย่าโม้หน่อยเลย!” ยังไม่ทันที่หวงถิงจะได้พูดอะไร เย่เจิ้นที่อยู่ไกลออกไปก็อดพูดขึ้นไม่ได้
“หลินจือไป๋ คุณคงไม่ได้ไปดูวิดีโอแต่งกีบเท้าลากับตัดขนแกะมาสองสามคลิป แล้วคิดว่าตัวเองจะทำได้หรอกนะ?”
“อย่าฝันเลยดีกว่า” กู่สิงก็เอ่ยว่า “กีบเท้าแกะกับเล็บคนมันไม่เหมือนกันนะ ไม่ได้ตัดแต่งง่ายๆ แบบนั้น ที่บ้านผมเลี้ยงแมวสองตัว แค่ตัดเล็บให้แมวยังลำบากเลย นับประสาอะไรกับแต่งกีบเท้าแกะ”
“ที่พวกเขาพูดมาก็มีเหตุผลนะ” หวงถิงเอ่ย “คุณมีประสบการณ์ด้านนี้เหรอครับ เคยเลี้ยงแกะมาก่อนไหม?”
หลินจือไป๋ ส่ายหน้า เขาอาศัยทักษะต่างๆ ที่ระบบมอบให้มาล้วนๆ แต่เรื่องนี้บอกตรงๆ ไม่ได้
“โธ่เอ๋ย” เออิจิโร่ทำท่าทางอ่อนใจเอ่ยว่า “คุณไม่เคยทำเรื่องพวกนี้แล้วทำไมถึงได้มั่นใจนักละ?”
“ถ้าไม่ได้ก็ช่างเถอะครับ” หลินจือไป๋ ยักไหล่ เขาแค่เกิดอยากจะทำขึ้นมาเฉยๆ อยากให้พวกแกะสบายตัวขึ้น ถ้าทางรายการไม่เชื่อถือก็ไม่จำเป็นต้องฝืนทำ
“ได้สิครับ ไม่ได้บอกว่าไม่ได้สักหน่อย”
หวงถิงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “งั้นคุณลองดู เดี๋ยวผมให้คนเอาอุปกรณ์มาให้ แล้วคนเลี้ยงแกะก็จะมาด้วย เขาจะคอยดูคุณ ถ้ามีปัญหาจะได้เตือนได้ทันเวลา”
“อืม” หลินจือไป๋ เรียกระบบออกมาทันที…
ส่วนชาวเน็ตที่กำลังดูไลฟ์ก็กำลังพูดคุยกัน
‘ตัดขนแกะ? แต่งกีบเท้าแกะ?’
‘หลินจือไป๋ ทำเรื่องพวกนี้เป็นด้วยเหรอ?’
‘เขาก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่มีประสบการณ์ ดูยังไงก็เหมือนกำลังฝืนทำอยู่นะ’
‘สงสัยคงดูวิดีโอโกนขนแกะมาแล้ว คิดว่ามันง่ายละสิ ฉันเองก็เคยดูวิดีโอพวกนั้นนะ ของพวกนี้เหมือนง่ายแต่พอทำจริงซับซ้อนทีเดียวละ’
‘ผู้กำกับไปบ้าจี้ตามเขาทำไม ถ้าทำไม่ดีแกะจะบาดเจ็บก็ได้นะ’
‘ทักษะการลงมือทำของท่านมหาเศรษฐีเก่งจะตายไป ยังไงเขาก็เป็นมนุษย์เลเวลตันนี่นา ให้คนเลี้ยงแกะช่วยสอนหน่อยก็น่าจะทำได้แล้วละ’
‘มนุษย์เลเวลตันอะไรกัน เรื่องล้อเล่น นายก็ยังจะเอามาอวยเป็นจริงเป็นจังอีก’
‘หมอนี่ชักจะเหลวไหลแล้ว’
‘สงสัยเงินเยอะเกินไป อยากจ่ายค่าปรับให้รายการห้าสิบเหรียญดอกท้อ?’
ถึง หลินจือไป๋ จะมีทักษะความสามารถมากมาย แต่ทุกคนต่างก็ไม่คิดว่าเขาจะสามารถโกนขนแกะแต่งกีบเท้าแกะได้
ในตอนนี้เองเจ้าของแกะเหล่านั้นก็เดินมาถึง ในมือถือชุดอุปกรณ์มาด้วย “ใครบอกว่าจะโกนขนแกะนะ?”
“ผมครับ”
“พ่อหนุ่ม เรื่องนี้ต้องใช้ฝีมือหน่อยนะ” เจ้าของแกะเป็นชายวัยห้าสิบปี มีเคราครึ้ม ร่างกายแข็งแรงกำยำ
“แกะพวกนี้กลัวการโกนขนไหมครับ?”
“ก็ไม่เท่าไหร่นะ แกะของฉันเชื่องมาก แต่ต้องเตือนไว้ก่อนว่าคุณห้ามทำให้พวกมันเจ็บเด็ดขาด”
“งั้นก็ไม่มีปัญหาครับ” หลินจือไป๋ ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เรามาเริ่มทีละตัวกันครับ คุณลองดูว่ามีปัญหาตรงไหนไหม”
พูดจบ หลินจือไป๋ ก็รับปัตตาเลี่ยนมาจากมืออีกฝ่าย แล้วพาแกะออกไปด้านนอกที่ที่พื้นสะอาดกว่าและมีพื้นที่กว้าง
แขกรับเชิญคนอื่นๆ ต่างพากันเบิกตากว้างจ้องมอง
วื้ด… วื้ด… วื้ด… เสียงปัตตาเลี่ยนดังขึ้น หลินจือไป๋ กดตัวแกะไว้แล้วเริ่มทำการ ‘ปลงผม’
“ออกมาแล้ว!”
“ขนแกะข้างในขาวจั๊วะเลย!”
“อัศจรรย์มาก!”
“เหมือนถอดเสื้อผ้าเลย!”
พูดให้ถูกคือเหมือนถอดเสื้อไหมพรมมากกว่า ขนแกะผืนใหญ่หลุดออกมาอย่างสมบูรณ์ตามการเคลื่อนไหวของ หลินจือไป๋ เหล่าแขกรับเชิญต่างพากันอุทานด้วยความตกใจ
เจ้าของแกะที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เผยรอยยิ้มคลายความกังวล การเคลื่อนไหวของ หลินจือไป๋ ไม่มีที่ติเลย เขาดูเหมือนคนมีประสบการณ์มาก ถึงขั้นเป็นมืออาชีพกว่าตัวเขาเองเสียอีก!
‘ว้าว! สุดยอดเลย!’
‘ผ่อนคลายจัง!’
‘หลินจือไป๋ โกนขนแกะเป็นจริงๆ ด้วย!’
‘ดูเพลินสุดๆ ไปเลย รู้สึกฟินบอกไม่ถูก!’
‘น้องแกะให้ความร่วมมือดีมาก!’
‘แกะว่าง่ายจัง ฮ่าๆ ผอมลงไปตั้งหนึ่งรอบตัวเลยนะ!’
ผู้ชมต่างประหลาดใจอย่างยิ่ง หลินจือไป๋ โกนขนแกะเป็นจริงๆ มือของเขานิ่งมาก โกนออกมาได้เรียบเนียนสุดๆ ราวกับช่างฝีมือผู้เชี่ยวชาญเลยทีเดียว!
“เด็กดีนะเจ้าแกะ” หลินจือไป๋ ลูบตัวแกะ ขนตรงกีบเท้าถูกโกนจนสะอาดเกลี้ยงเกลาแล้ว
“น่ารักจริงๆ” เจ้าแกะไม่ขยับ นอนนิ่งอย่างสบายอารมณ์
จนกระทั่งแกะตัวนี้ถูก หลินจือไป๋ โกนขนจนสะอาดหมดจด จู่ๆ เขาก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า
“ดูสิกีบเท้าแกะนี่สวยจัง… ถ้าเอาไปทำต้มซุปกีบแกะน่าจะอร่อยมากเลย”
“แบะ!”
แกะพลันพลิกตัว วางกีบเท้าหน้าลงกับพื้น ค่อยๆ เกร็งตัวลุกขึ้นยืนตรงแล้วเผ่นแน่บหนีไป
Aileen
55555555555