ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 415 แกะน้อย! (1)
ซักกางเกงใน? เรื่องนี้พูดได้ด้วยเหรอ?
‘ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเย่อิงกำลังรุกจีบท่านมหาเศรษฐีอยู่เลย?’
‘ไม่นะ อย่าเพิ่งมีความรักเลยนะ!’
‘ความจริงฉันว่าท่านมหาเศรษฐีก็ดีนะ คู่ควรกับเย่อิงของเรา’
‘ฉันไม่ยอมรับ!’
‘ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหานายยอมรับไหม แต่เป็นท่านมหาเศรษฐีของเราไม่ยอมรับต่างหาก เขาน่ะทื่อมะลื่อขนาดนั้น ในตามีแต่เหรียญดอกท้อ ผู้หญิงไม่มีค่าเลยเมื่อเทียบกับเหรียญดอกท้อ’
ห้องไลฟ์สดกลุ่มน้ำเงินคนดูเยอะมาก กระแสแรงกว่าสามกลุ่มที่เหลือ
แต่หลังจากแต่ละกลุ่มกินข้าวเสร็จ การไลฟ์สดของวันนี้ก็สิ้นสุดลง ในที่สุดทีมงานยังไม่ถึงขั้นบ้าคลั่งไลฟ์สดตอนที่แขกรับเชิญนอนหลับ
และเมื่อการไลฟ์สดประจำวันของรายการ ‘เยือนเขาลี่ซาน’ จบลง บน ‘เวยป๋อ’ แพลตฟอร์มโซเชียลที่ใหญ่ที่สุดในฉีโจว เริ่มมีหัวข้อที่เกี่ยวข้องปรากฏขึ้นมากมาย!
‘ดูรายการเยือนเขาลี่ซานมาทั้งวัน รู้สึกว่า หลินจือไป๋ คือสมบัติล้ำค่าจริงๆ!’
‘ขึ้นเขาขุดเห็ด เก็บผักป่า ลงน้ำก็ยังตกปลาได้ ในบรรดาแขกรับเชิญสิบหกคน เขานี่แหละตัวตึงเลย!’
‘ที่เจ๋งที่สุดคือท่านมหาเศรษฐีแต่งเพลง ทำให้เย่อิงกับฉีเจียนเจียที่ทะเลาะกันอยู่สงบลงได้เลย เพลงพวกนั้นเพราะมากจริงๆ!’
‘ท่านมหาเศรษฐีรู้เยอะจัง โตมาจากชนบทหรือเปล่าเนี่ย?’
‘ฮ่าๆ เธอคิดมากไปแล้ว ท่านมหาเศรษฐีน่ะเป็นทายาทรุ่นสองตัวท็อปของฝั่งฉินโจวเลยนะ!’
‘ท็อปแค่ไหน?’
‘คุณปู่ของท่านมหาเศรษฐีคือผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในวงการบันเทิงฉินโจวเลย เธอว่าท็อปแค่ไหนละ?’
‘เดี๋ยวนะ! เหมือนเสี่ยวเลี่ยงก็กำลังดูรายการ ‘เยือนเขาลี่ซาน’ เหมือนกันนะ ยังโพสต์ลงเวยป๋อด้วย!’
‘เสี่ยวเลี่ยง’ คนนี้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพฤกษศาสตร์ และเป็นกรรมการที่อายุน้อยที่สุดของสมาคมวิจัยพืชแห่งฉีโจว เขาเป็นคนดังในโลกออนไลน์ที่โด่งดังจากซีรีส์วิดีโอ ‘การระบุสิ่งมีชีวิตยอดฮิตในเน็ต’ ซึ่งเนื้อหาในวิดีโอจะเป็นการระบุสิ่งมีชีวิตรูปร่างแปลกประหลาดต่างๆ ในแบบทอล์กโชว์ตลกขบขันทังให้ความรู้ด้านชีววิทยาและตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของผู้ชม
วันนี้เสี่ยวเลี่ยงได้รับข้อความส่วนตัวจากแฟนคลับจำนวนมาก ทุกคนต่างถามว่าความรู้ด้านพฤกษศาสตร์ของ หลินจือไป๋ ในรายการ ‘เยือนเขาลี่ซาน’ อยู่ในระดับไหน
เสี่ยวเลี่ยงเข้าไปดูด้วยความสงสัย แล้วก็ต้องตกใจจนรีบโพสต์ลงเวยป๋อว่า
“ได้ลองย้อนดูไลฟ์ของรายการเยือนเขาลี่ซานแล้ว การระบุชนิดพืชของ หลินจือไป๋ เป็นมืออาชีพมาก ความรู้ที่เขาให้เกี่ยวกับเห็ดและผักป่าแม่นยำไม่ผิดพลาดเลย ปกติต้องเป็นคนเก่าแก่ในวงการเราถึงจะมีระดับความรู้แบบนี้ ยากจะจินตนาการมากเลยว่าดาราดังคนหนึ่งจะมีความรู้ด้านนี้ด้วย”
“แต่ช่วงที่เก็บเห็ดนี่ทุกคนห้ามเลียนแบบเด็ดขาดนะ เพราะ หลินจือไป๋ ความรู้แน่นปึ๊กถึงกล้าขึ้นเขาไปหาเห็ดเอง ถ้าคนทั่วไปมั่วทำตามจะจำแนกผิดได้ง่ายๆ เลย…”
นี่ถือว่าได้รับการยอมรับจากผู้เชี่ยวชาญแล้ว เพียงพริบตาทุกคนก็เริ่มเห็นภาพระดับความรู้ทางพฤกษศาสตร์ของ หลินจือไป๋ อย่างชัดเจน
ไม่ใช่แค่เสี่ยวเลี่ยงผู้เชี่ยวชาญด้านพฤกษศาสตร์ที่ชื่นชม หลังจากนั้นไม่นานก็มีเน็ตไอดอลอีกคนส่งเสียง
“วันนี้มีแฟนคลับมากมายถามผมว่า ทักษะการตกปลาธรรมชาติของ หลินจือไป๋ เป็นยังไง ผมเป็นแค่นักตกปลาคนหนึ่ง ปกติก็ไม่ได้ติดตามโลกโซเชียล ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนคนนี้คือใคร จนตอนหลังถึงรู้ว่าเป็นดาราไปตกปลาในรายการวาไรตี้และตกได้เยอะมาก”
“เลยลองเข้าไปดู ปรากฏว่าดูเพลินไปสองชั่วโมงกว่า ทักษะการตกปลาของ หลินจือไป๋ เป็นมืออาชีพมาก ผมเองก็ประเมินไม่ถูก บอกได้แค่ว่าบ่อน้ำนั้นต่อให้ผมไปเองก็ไม่แน่ว่าจะตกได้มากกว่าเขา”
เน็ตไอดอลคนนี้มีชื่อว่า ‘เทียนหยวน เฮอเฉียง’ ชื่อจริงของเขาคือเฮอเฉียง ชาวเน็ตขนานนามว่าเป็นนักตกปลาอันดับหนึ่งของฉีโจว เหล่าเพื่อนนักตกปลาต่างยกย่องเขาเป็น ‘จักรพรรดิ’ แห่งวงการตกปลา
‘หลินจือไป๋ โคตรเจ๋ง! แม้แต่จักรพรรดิเฮอเฉียงยังยอมรับในทักษะการตกปลาของ หลินจือไป๋ เลย!’
‘ตกปลาเก่งระดับเดียวกับเฮอเฉียงเลยเหรอ?’
‘หลินจือไป๋ นี่เก่งเกินไปแล้ว!’
‘ฉันว่า หลินจือไป๋ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูยอดเยี่ยมไปหมดเลย!’
‘มนุษย์เลเวลตัน? ก็มีกลิ่นอายของมนุษย์เลเวลตันอยู่นะ’
‘ในชีวิตจริงฉันไม่เคยเจอใครที่รอบด้านขนาดนี้มาก่อนเลย เหมือนไม่มีอะไรที่ทำยากสำหรับเขาเลย’
‘ความสามารถและทักษะต่างๆ เยอะเกินไปแล้ว!’
เป็นปกติที่ดาราจะมีความสามารถหลากหลาย แต่สิ่งที่ หลินจือไป๋ แสดงออกมามันไม่ใช่แค่คำว่ามีความสามารถหลากหลายอีกแล้ว! เหตุการณ์ครั้งแล้วครั้งเล่าเหล่านี้ทำให้ หลินจือไป๋ เริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังในฉีโจวอย่างมาก ขณะเดียวกันก็ได้รวบรวมกองทัพแฟนคลับของตัวเองได้กลุ่มใหญ่!
และแล้วเช้าวันต่อมา เมื่อตื่นขึ้นการไลฟ์สดก็เริ่มต้นอีกครั้ง
หลินจือไป๋ พบว่าเฮาส์เมตทั้งสามคนออกไปข้างนอกกันแต่เช้าตรู่ แต่บนโต๊ะกลับมีโจ๊กถ้วยหนึ่งถูกครอบไว้ด้วยชามเปล่า ข้างๆ มีกระดาษโน้ตเขียนข้อความว่า
“ในหม้อมีไข่ต้มนะคะ พวกเราไปแบกอิฐแล้ว อาหารเช้าหนึ่งเหรียญดอกท้อค่ะ”
กู่สิงทิ้งโน้ตไว้
หลินจือไป๋ ยิ้มออกมา กินไข่ไปหนึ่งฟอง จากนั้นก็กินโจ๊กอุ่นๆ หนึ่งชาม แล้วออกไปเดินเล่นรอบๆ
พบว่าบรรดาแขกรับเชิญแต่ละกลุ่มส่วนใหญ่กำลังง่วนอยู่กับการช่วยกันสร้างเวทีที่หน้าทางเข้าศูนย์กิจกรรม แต่ละคนเหงื่อไหลไคลย้อย
“อิงอิง เช็ดเหงื่อหน่อย” กู่สิงยื่นกระดาษทิชชูให้เย่อิงหนึ่งแผ่น
“กระดาษทิชชูไม่ค่อยดีหรอก ใช้ทิชชูเปียกสูตรถนอมผิวแบบนี้ดีกว่า” ฉีเทียนเหวินหยิบทิชชูเปียกออกมาหนึ่งซองแล้วยื่นให้เย่อิง
กู่สิงมองฉีเทียนเหวินแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะหันกลับไปมองเย่อิงต่อ แต่เย่อิงกลับไม่รับกระดาษทิชชูที่ทั้งสองคนยื่นให้ หันไปตะโกนเรียกใครบางคนด้วยรอยยิ้ม
“หลินจือไป๋!”
ใบหน้าของกู่สิงและฉีเทียนเหวินพลันหม่นลงทันที หลินจือไป๋ ไม่ได้สังเกตเห็นฉากนี้ พยักหน้าแล้วกล่าวว่า
“พวกคุณทำงานตรงนี้ได้เงินเท่าไหร่เหรอ?”
“ถ้าสร้างเวทีเสร็จ แต่ละคนจะได้สามเหรียญดอกท้อค่ะ” ฉีเจียนเจียเอ่ยขึ้น
เธอก็กำลังทำงานเหมือนกัน ใบหน้าที่ปกติจะดูเย็นชา ตอนนี้กลับแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่ายุ่งมานานแล้ว
หลินจือไป๋ ประหลาดใจ “ทีมงานใจดำขนาดนี้เลยเหรอ?”
โจวหานจิ้นที่กำลังแบกอุปกรณ์อยู่ข้างๆ พูดขึ้นว่า “ก็ตามที่คุณว่า นี่เป็นงานใช้แรงงานทั้งนั้น มีแค่มหาเศรษฐีอย่างคุณนี่แหละที่เสวยสุขได้”
หลินจือไป๋ มองดูก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ทุกคนกำลังยุ่ง งานก็หนักไม่เบาเลย มีแค่เขาคนเดียวที่เดินทอดน่องไปมาอย่างสบายอารมณ์
ไม่เห็นค่าของรางวัลไม่กี่เหรียญดอกท้อบนนั้นเลย พอเทียบกันแล้วก็แอบเกรงใจอยู่เหมือนกัน ดังนั้น หลินจือไป๋ จึงเดินขึ้นไปบนเวทีที่สร้างเสร็จไปบ้างแล้วเอ่ยอย่างยิ้มแย้มว่า
“เห็นทุกคนเหนื่อยกันขนาดนี้ ผมก็ปั่นป่วนตื้นตันใจ อยากจะร้องเพลงให้พวกคุณฟังสักเพลงจริงๆ”
พูดไปพลาง หลินจือไป๋ ก็ไม่สนว่าใครจะให้ความร่วมมือหรือไม่ คว้าไมโครโฟนขึ้นมาแล้วเริ่มร้องเพลงทันที
“แสงแดดส่องประกายสีทองอำไพ! ไก่โต้งโก่งคอขันสามครา ดอกไม้พลันตื่นลืมตา! หมู่พิหครีบเร่งแต่งตัวเร็วรี่! นกกางเขนน้อยสร้างบ้านหลังใหม่! เหล่าผึ้งตัวจิ๋ววุ่นเก็บน้ำหวาน! ชีวิตที่มีความสุขมาจากหนใด? ต้องอาศัยหยาดเหงื่อแรงงานสร้างมันขึ้นมา!” (Labor is the Most Glorious)
ตอนแรกทุกคนฟังแล้วก็ไม่ได้คิดอะไร เหมือนจะเป็นแค่เพลงเด็กธรรมดาเพลงหนึ่ง แต่พอได้ยินประโยคหลังๆ ทุกคนก็เริ่มพูดไม่ออก สรุปคือนายกำลังสรรเสริญการใช้แรงงานอยู่? แล้วทำไมนายเองถึงไม่ทำซะละ!?
ตะโกนคำขวัญดังกว่าใครเพื่อน! แต่ไม่เคยเห็นนายทำงานจริงจังเลยสักครั้ง!
หลินจือไป๋ ที่อยู่บนเวทีร้องเพลงด้วยสีหน้าที่ดูศักดิ์สิทธิ์
“ใบไม้สีเขียวขจี ดอกไม้สีแดงสดใส เจ้าผีเสื้อตัวน้อยเอาแต่คอยเที่ยวเล่นสนุก ไม่ยอมทำงาน ไม่ยอมเรียนหนังสือ พวกเราอย่าเอาอย่างมันเชียวนะ!”
ทุกคนหมดคำพูด ยังมีหน้ามาว่าผีเสื้อน้อยมัวแต่ห่วงเที่ยวเล่นอีกเหรอ? ในที่นี้นายนั่นแหละที่รักการเล่นสนุกที่สุดแล้ว!
หลินจือไป๋ ชี้ไปที่โจวหานจิ้นที่กำลังขนอิฐ “ต้องเรียนรู้จากนกกางเขนที่สร้างบ้านหลังใหม่!”
หลินจือไป๋ ชี้ไปที่จางซีหยางที่กำลังทำงาน “ต้องเรียนรู้จากผึ้งตัวจิ๋วที่เก็บน้ำหวาน!”
โจวหานจิ้นฟังแล้วก็กลอกตา จางซีหยางฟังแล้วแทบไม่อยากทำต่อเลย
หลินจือไป๋ ที่เป็นคนเดียวที่ไม่ต้องทำงาน กลับพ่นคำคมสอนใจใส่ทุกคนไม่หยุด
“ความสุขจากการทำงานบรรยายเป็นคำพูดไม่หมด! การสร้างสรรค์ด้วยแรงกายแรงใจทรงเกียรติที่สุดแล้ว!”
ทำงานแล้วมีความสุขเหรอ? ทุกคนต่างเริ่มสีหน้ามืดครึ้ม กลับมีเพียงเย่อิงที่หัวเราะไม่หยุด
แสบจริงๆ! คนอย่างนายกล้าพูดเรื่องแรงกายแรงใจทรงเกียรติที่สุดอะไรกัน? ถ้าแค่นายยอมช่วยงานสักนิด ทุกคนก็คงไม่รู้สึกปวดตับขนาดนี้หรอก
แม้แต่ผู้กำกับก็ยังทนไม่ไหว “หลินจือไป๋ คุณรีบลงมาเถอะครับ ไม่อย่างนั้นผมกลัวว่าคุณจะโดนตีเอานะครับ”
“ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนครับ” ถึงไม่มีคนปรบมือ หลินจือไป๋ ก็ยังดื้อกล่าวขอบคุณ
ผู้ชมต่างพากันหัวเราะลั่น
‘อยู่ๆ ก็พ่นเพลงเด็กเฉยเลย!’
‘ขำจะตายอยู่แล้ว!’
‘เข้ากับบรรยากาศสุดๆ!’
‘ตลกร้ายอะไรกันเนี่ย คนเดียวในรายการที่ไม่ทำงาน ดันมาเตือนให้คนอื่นตั้งใจทำงาน!’
‘ถ้าร้องเก่งนักก็ร้องอีกสิ!’
‘ร้องได้ดีมาก คราวหน้าไม่ต้องร้องแล้วนะ’
‘มีแค่ฉันหรือเปล่าที่รู้สึกว่า หลินจือไป๋ ทำเกินไป คนอื่นเขากำลังเหนื่อยกันจริงๆ เขายังมาป่วนบนเวทีอีก’
‘ป่วนยังไง ฉันยอมเลย เขาก็แค่ล้อเล่น สร้างบรรยากาศเป็นสีสันของรายการทั้งนั้น’
‘หลินจือไป๋ ก็ทำงานนะ ทั้งตกปลา เก็บผักป่า ขุดเห็ดทั่วเขา พวกนี้ไม่งานหรือไง แค่เขามีความสามารถมากกว่า เลยมีประสิทธิภาพในการทำนูนนี่สูงและผลลัพธ์มากก็เท่านั้นเอง’
ยังดีที่งานของทุกคนเสร็จสิ้นในตอนเที่ยง เวทีสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว เหลือเพียงรอการแข่งขันวันพรุ่งนี้
หลังจากทุกคนกินมื้อเที่ยงเสร็จ ในที่สุดก็ได้พักผ่อน บางส่วนแยกย้ายกันกลับเข้าบ้านไปซ้อมเพลงเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้ บางส่วนก็ออกไปเดินเล่นข้างนอก
“อย่ามองว่าฉันเป็นแค่แกะ!”
พวกเย่อิงถึงกับวิ่งกลับไปที่คอกแกะเพื่อเก็บขี้แกะต่อ พวกเธอน้องเพลงที่ หลินจือไป๋ แต่งไว้เมื่อวานไปพลางหาขี้แกะ
ตอนนี้ไม่มีความกดดันทางใจเหลืออยู่เลย ไม่เหมือนตอนเริ่มถ่ายทำรายการใหม่ๆ ที่แต่ละคนเดินเข้าคอกแกะก็เหมือนจะตายเพราะรังเกียจความสกปรกเลอะเทอะในนั้น
พูดอีกอย่างก็คือ ขี้แกะในสายตาของเหล่าแขกรับเชิญกลุ่มนี้ ก็คือเหรียญดอกท้อที่แสนสวยงาม