นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 780

บทที่ 780

การล้อมและการสำนึกผิด

“เทพพยากรณ์กล่าวว่าสถานที่แห่งนี้ถูกปนเปื้อนด้วยพลังจากต่างแดน จำเป็นต้องมีการชำระล้าง!” ตรงกลางกลุ่มอัศวินมีชายชราคนหนึ่งสวมชุดบาทหลวง ดูเคร่งครัดและศรัทธาอย่างยิ่ง เขาดูจริงจังมาก

“ท่านบิชอป เราได้ล้อมพื้นที่ทั้งหมดไว้แล้ว!” อัศวินคนหนึ่งรายงานอย่างนอบน้อมหลังจากเร่งม้าของเขาเข้ามา เขามีรูปร่างกำยำ ใบหน้าคมคายราวกับมีด

“ดี! เหล่าทหารศักดิ์สิทธิ์ จงเตรียมพร้อมที่จะประสานงานกัน อย่าปล่อยให้พวกนอกรีตแม้แต่คนเดียวหนีรอดไปได้!” บิชอปโบกมือ นักบวชหนุ่มผู้แน่วแน่จำนวนมากในชุดพิธีการสีขาวเดินตามหลังเขาไปอย่างเป็นระเบียบ ตามด้วยกลุ่มอัศวินที่เดินตามมาอย่างพร้อมเพรียง

วิกฤตการณ์ร้ายแรงได้เข้าครอบงำเมืองเล็กๆ แห่งนี้ในทันที แต่ชาวเมืองกลับไม่ทันสังเกตเห็นเลย

“หืม? ตัวอย่างที่ถูกปนเปื้อนด้วยพลังของกฎอื่นๆ…” แม้ความสามารถในการตรวจจับของเขาจะถูกจำกัดอย่างมาก แต่เลย์ลินก็ยังสัมผัสได้ถึงผู้คนที่ล้อมรอบหมู่บ้าน น่าเสียดายที่เขาทำอะไรไม่ได้เลย ในสภาพเช่นนี้ เขาต้องการความช่วยเหลือจากทิฟฟ์เพื่อออกจากป่า ไม่มีทางที่จะฝ่าวงล้อมนี้ไปได้

“การเฝ้าระวังของเหล่าเทพนั้นเข้มงวดอย่างยิ่ง!” เลย์ลินอุทานด้วยความชื่นชม เขาได้สังเกตเห็นแท่นบูชาตั้งแต่ครั้งแรกที่เข้ามาในหมู่บ้าน รวมถึงกฎต่างๆ ที่แท่นบูชานั้นปล่อยออกมาด้วย

แน่นอนว่า กฎเกณฑ์ในที่นี้แตกต่างจากกฎเกณฑ์ของสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่นอยู่บ้าง บางทีชื่อที่เหมาะสมกว่าอาจจะเป็นพลังศักดิ์สิทธิ์

ด้วยการคุ้มครองจากพลังศักดิ์สิทธิ์ หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านจึงเปรียบเสมือนอาณาจักร แม้ว่าผลลัพธ์จะอ่อนแอมากเมื่อเทียบกับอาณาจักรที่แท้จริง แต่ก็มีลักษณะคล้ายคลึงกัน

“สิ่งมีชีวิตต่างดาวอย่างฉันจะถูกค้นพบทันทีที่ฉันก้าวเข้าไปในอาณาเขตนี้!”

เลย์ลินถอนหายใจ “เว้นแต่ว่าฉันจะพบพื้นที่ที่พวกผู้ไร้ศรัทธารวมตัวกัน หรือหลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีแท่นบูชาหรือศาลเจ้า ฉันก็ไม่มีที่ซ่อนตัวในร่างนี้ได้เลย… น่าเสียดายที่มันเป็นไปไม่ได้…”

ในความทรงจำของบีเซลบับ แทบทุกสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาในโลกแห่งเทพเจ้าต่างก็มีความศรัทธาในเทพเจ้าต่างๆ

ที่นี่ การไม่ศรัทธาเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก แม้แต่ผู้ที่นับถือศาสนาอื่นหรือผู้ที่ศรัทธาในปีศาจก็ยังได้รับการปฏิบัติดีกว่าผู้ที่ไม่ศรัทธาเสียอีก

มีข่าวลือว่าหลังจากความตาย วิญญาณของผู้ที่ไม่ศรัทธาจะไม่ได้รับการยอมรับจากเทพเจ้าองค์ใด และทำได้เพียงคร่ำครวญและโหยหวนขณะถูกตรึงกางเขนในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่

“ความศรัทธาในเทพเจ้าแพร่กระจายไปทั่วโลกของเทพเจ้าดุจดังจุดเชื่อมต่อมากมาย ดวงวิญญาณของผู้ติดตามแต่ละคนจะถูกประทับตราโดยเทพเจ้า!”

ที่นี่ การสังหารหมู่ไม่ใช่สิ่งต้องห้ามอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม การวิจัยใดๆ ที่เกี่ยวกับวิญญาณถือเป็นการดูหมิ่นเทพเจ้า และผู้ที่ถูกจับได้ว่ากระทำเช่นนั้นจะถูกเผาทั้งเป็น

การฆ่าผู้ติดตามของเทพเจ้านั้นไม่เป็นไร แต่หากเขาพยายามเข้าไปแทรกแซงจิตวิญญาณของพวกเขาแม้เพียงเล็กน้อย เทพเจ้าก็จะสังเกตเห็นได้ในทันที

ความโกรธแค้นที่ลูกของตนถูกคนอื่นแตะต้องนั้น ย่อมมากพอที่จะทำให้เทพเจ้าพิโรธได้อย่างแน่นอน

“ห้ามแตะต้องดวงวิญญาณของนักบวช เจ้าหน้าที่ของเทพเจ้า ผู้ศรัทธา และนักรบศักดิ์สิทธิ์โดยเด็ดขาด มิเช่นนั้นเทพเจ้าของพวกเขาจะพิโรธและจะไม่ยอมรับเรื่องนี้โดยง่าย!”

นี่เป็นบทเรียนที่สำคัญที่สุดที่เลย์ลินได้เรียนรู้จากความทรงจำของบีเซลบับ

“กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในโลกของเทพเจ้า การสังหารหมู่และกลืนกินวิญญาณเพื่อฟื้นฟูพลังอย่างรวดเร็วนั้นเป็นไปไม่ได้ ถ้าฉันทำอย่างนั้น จะมีอะไรบางอย่างเหมือนเครื่องติดตามตัวฉัน และฉันจะถูกเทพเจ้าค้นพบไม่ว่าฉันจะไปที่ไหน แน่นอน ในโลกต่างแดน พลังวิญญาณของฉันมีไม่มาก ฉันคงหนีไม่พ้น…”

หลังจากวิเคราะห์สถานการณ์แล้ว เลย์ลินกลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด

ในตอนนี้เขายังเป็นเพียงเมล็ดพันธุ์วิญญาณเท่านั้น การถูกทำลายจึงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อร่างกายหลักมากนัก เขาสามารถใช้โอกาสนี้ในการรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมได้

“เข้ามาเลย พวกผู้บูชาเทพเจ้า!”

ประกายสีแดงเข้มวาบออกมาจากดาบที่หัก ราวกับแสงแห่งความกระหายเลือด

……

เสียงร้องของม้า เสียงคำรามแหลมสูง เสียงกรีดร้องที่น่าขนลุก และเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างสุดเสียง

ทิฟใช้หลังมือซึ่งสะอาดกว่าถูตา แล้วก็หาว

เขาซึ่งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงต่างๆ เห็นเปลวไฟอยู่ด้านนอกหน้าต่าง เสียงฝีเท้าของม้า เสียงปิดประตู และเสียงตะโกนยังคงดังก้องอยู่ในหูราวกับเสียงพึมพำของปีศาจ

“เกิดอะไรขึ้น? นี่เป็นฝันร้ายหรือเปล่า?” จิตใจของทิฟฟ์สับสนวุ่นวาย ไม่สามารถตอบสนองต่อสิ่งที่เกิดขึ้นได้

“ออกมาทำไม? กลับเข้าไป!” หลังจากทิฟฟ์ออกจากห้องไป เขาก็ถูกผลักกลับเข้าไปอย่างแรงทันที

บนใบหน้าของพ่อมีร่องรอยของความเคร่งขรึมและความจริงจังที่ทิฟฟ์ไม่เคยเห็นมาก่อน

แต่ก่อนที่เขาจะกลับห้องไปอย่างเชื่อฟัง ม้าตัวสูงสง่างามตัวหนึ่งก็วิ่งพุ่งเข้ามาในสวนของเขา

อัศวินที่สวมเกราะเหล็กกำลังขึ้นขี่ม้า เกราะอันหรูหราที่ทำจากเหล็กทำให้ทิฟฟ์พูดไม่ออก เพราะโดยปกติแล้วเกราะแบบนี้มักเป็นของขุนนางที่เป็นอัศวิน หรือเป็นมรดกตกทอดของตระกูลขุนนาง เช่น บารอน

แม้แต่บารอนที่อยู่ใกล้บริเวณนี้ที่สุดก็อาจไม่มีสินค้าคุณภาพดีเช่นนี้

ดวงตาของทิฟฟ์เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความอิจฉา ขณะเดียวกัน เขาก็สังเกตเห็นตราสัญลักษณ์บนชุดเกราะ—นี่คือตราสัญลักษณ์ของเทพธิดาแห่งน้ำพุ!

“นั่นคืออัศวินศักดิ์สิทธิ์ของเทพีแห่งน้ำพุ! พวกเขามาทำอะไรที่นี่?”

ต้องยอมรับว่าอัศวินศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้เคยเป็นที่เคารพนับถือของทิฟฟ์ แต่สิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ตอนนี้กำลังทำลายความฝันของเขา

“ท่านลอร์ดผู้ทรงเกียรติ ข้าพเจ้าขอทราบได้ไหมว่า…”

พ่อของทิฟฟ์รวบรวมความกล้าและเดินเข้าไปหาอัศวิน แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยค เขาก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นไปกระแทกพื้นอย่างโหดเหี้ยม

“ผมจะพูดแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ชาวบ้านทุกคนต้องมารวมตัวกันที่แท่นบูชา ทุกคนเลย!”

อัศวินพุ่งเข้ามาทางประตูหน้าบ้านของทิฟฟ์ และสิ่งที่ตามมาคือเสียงรื้อค้นหีบและกล่องต่างๆ แม่ พี่น้อง และญาติๆ ของทิฟฟ์ถูกไล่ล่าออกไป

ทิฟฟ์เดินตามพ่อและสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัวออกไปทางประตูหน้า มุ่งหน้าไปยังใจกลางหมู่บ้านเพื่อไปรวมกลุ่มกัน

ในขณะนั้นเอง ทิฟฟ์จึงสังเกตเห็นด้วยความตกตะลึงว่า ชาวบ้านคนอื่นๆ ถูกขับไล่ออกจากบ้าน และพากันหลั่งไหลมารวมกันที่ใจกลางหมู่บ้านราวกับสายน้ำ

“อะไรนะ—เกิดอะไรขึ้น?” ทิฟฟ์ยังคงไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้เพียงว่าแม่จับมือเขาแน่นมากจนเจ็บ

ตรงหน้าเขาคือพ่อของเขา ซึ่งมีสีหน้ามืดมนและเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ

แม้กระทั่งในช่วงที่เกิดภาวะขาดแคลนอาหารเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา และเมื่อเจ้าหน้าที่เก็บภาษีมาที่หมู่บ้าน ทิฟฟ์ก็ไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้บนใบหน้าของพ่อมาก่อนเลย

ชาวบ้านจำนวนมากมารวมตัวกันราวกับฝูงแกะ อัศวินยกคบเพลิงขึ้นล้อมรอบพวกเขา ส่องแสงสว่างไสวในท้องฟ้ายามค่ำคืน

นอกจากนี้ยังมีนักบวชจำนวนมากอยู่รอบๆ อัศวินเหล่านั้นด้วย

เสื้อผ้าของพวกเขานั้นหรูหรากว่าของบาทหลวงที่เขาเคยเห็นในหมู่บ้านเสียอีก พูดง่ายๆ ก็คือ พวกเขาทั้งหมดต้องเป็นคนดีเยี่ยมแน่ๆ

“ไอ ไอ… ไอ ไอ…” บรรยากาศที่เคร่งขรึม รวมถึงการมาถึงของเหล่าข้าราชการและอัศวิน ทำให้ทิฟฟ์เริ่มรู้สึกกลัว แม้ว่าเขาจะไม่มีเหตุผลใดๆ ก็ตาม

“ท่านบิชอป ชาวบ้านทุกคนมารวมตัวกันแล้ว นี่คือหัวหน้าหมู่บ้าน”

อัศวินผู้มีลวดลายสีทองบนเกราะได้โยนชายชราผู้สั่นเทาอย่างหนักไปต่อหน้าบาทหลวง

“ท่านบิชอป หมู่บ้านคานของเราเคารพบูชาเทพีแห่งน้ำพุมาโดยตลอด และไม่เคยกล้าขัดขืนพระองค์เลย!”

จากมุมมองของทิฟฟ์ หัวหน้าหมู่บ้านผู้ซึ่งปกติมีความสามารถมาก กลับเหมือนเด็กทารกที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ต่อหน้าบาทหลวงชรา

“พระเจ้าทรงสอนให้เราปฏิบัติต่อผู้ติดตามทุกคนด้วยความรัก!”

บาทหลวงชราช่วยพยุงหัวหน้าหมู่บ้านขึ้นอย่างใจดี และยังคุกเข่าลงช่วยปัดดินออกจากตัวเขาด้วย ทำให้หัวหน้าหมู่บ้านรู้สึกซาบซึ้งใจในทันที

“เหตุผลที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะพระเจ้าสั่งให้ฉันกำจัดกองกำลังต่างชาติออกจากพื้นที่นี้”

หลังจากหัวหน้าเผ่าสงบลงแล้ว บาทหลวงจึงกล่าวถึงจุดประสงค์ในการมาที่นี่

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทิฟฟ์เห็นร่างของพ่อสั่นคลอนและเกือบจะล้มลงกับพื้น แม้แต่แม่ของเขาก็เริ่มสะอื้นไห้เบาๆ และชาวบ้านรอบข้างก็ดูราวกับว่าโลกกำลังจะแตกสลาย

เวลาผ่านไปนานมากแล้วที่ทิฟฟ์จึงรู้ว่าเทพเจ้าโหดร้ายมากเมื่อต้องรับมือกับกองกำลังต่างชาติ แม้แต่สามัญชนในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบก็จบชีวิตลงอย่างน่าเศร้าและน่าสังเวช

แน่นอนว่าตอนนั้นเขายังเป็นแค่เด็กน้อย สิ่งที่เขารู้ก็คือ หลังจากที่บาทหลวงผู้ดูเหมือนจะมีอิทธิพลมากพูดจบ ชาวบ้านจำนวนมาก รวมทั้งหัวหน้าหมู่บ้านเอง ก็หมดแรงและล้มลงกับพื้น ไม่สามารถแม้แต่จะขอร้องได้

“โอ้ เทพีแห่งน้ำพุผู้ยิ่งใหญ่ เหล่าข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อยของท่านขอถวายเครื่องบูชาแด่ท่านด้วยความศรัทธา โปรดเปิดพระเนตรอันศักดิ์สิทธิ์ของท่านและแยกแยะพลังชั่วร้ายที่แฝงตัวอยู่ที่นี่!”

ณ หน้าแท่นบูชาในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนั้น บิชอปได้สวดภาวนาอย่างเคร่งครัด ทันใดนั้นเอง แสงสีขาวนวลก็พุ่งออกมาจากแท่นบูชา นำมาซึ่งความศักดิ์สิทธิ์และความบริสุทธิ์

“มาทีละคนสิ เราจะได้แยกพวกท่านออกจากกัน พระเจ้าจะไม่ทรงจำผิดใครหรอก”

บาทหลวงชราประกาศขึ้น ทันทีหลังจากนั้น อัศวินเหล่านั้นก็เริ่มเข้ายึดหมู่บ้าน กดพวกเขาลงไปใต้แท่นบูชา และบังคับให้พวกเขาก้มลงคุกเข่าสำนึกผิด

ชาวบ้านถูกบังคับให้ทำพิธีกรรมใต้แท่นบูชานี้ทีละคน และแสงที่ส่องลงบนแท่นบูชายังคงเป็นสีขาว

“คนต่อไป!” บาทหลวงชรามองอย่างโหดเหี้ยม ราวกับว่าไม่มีอะไรในโลกนี้ที่คุ้มค่าแก่การขมวดคิ้วหรือลังเลใจสำหรับเขา อัศวินศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นเปรียบเสมือนปีศาจ ที่รู้เพียงแต่ทำภารกิจของตนให้สำเร็จอย่างเป็นหุ่นยนต์

ในที่สุดก็ถึงคิวของครอบครัวของทิฟฟ์แล้ว

คนแรกคือพ่อและน้องสาวของเขา จากนั้นก็เป็นทิฟฟ์

ทิฟฟ์คุกเข่าลงบนพื้นเย็นๆ รู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก

“เร็วเข้า สำนึกผิดเสีย!” แรงมหาศาลกระทำต่อหลังของเขา ทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้มลง

“เทพีแห่งน้ำพุผู้ยิ่งใหญ่ ไบนซ์ ท่านคือเทพแห่งน้ำพุทั้งปวง และดวงดาวบนท้องฟ้า ผู้ที่รักพวกเราดุจมารดา ข้าขอสารภาพกับท่าน…”