นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 781
บทที่ 781
การปะทุ
ทิฟฟ์ดูสับสนขณะสวดมนต์ แต่เขาก็เคยทำพิธีสำนึกบาปนี้มาก่อนแล้ว แม้ว่าเขาจะพูดตะกุกตะกักบ้าง แต่โดยทั่วไปแล้วก็ไม่มีข้อผิดพลาด
“เป็นไปไม่ได้!” “เราเจอแล้ว!”
อย่างไรก็ตาม ทิฟฟ์พบว่าบรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปหลังจากนั้น สายตาที่จ้องมองมาที่เขานั้นราวกับสายตาของหมาป่า ทำให้ขนทุกเส้นบนตัวเขาลุกชันด้วยความประหม่า
“เกิดอะไรขึ้น?” ทิฟฟ์เงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง เขาเห็นทันทีว่าแสงสีขาวนวลจากแท่นบูชาได้เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มน่ากลัว
“กองกำลังต่างชาติ!” ทิฟฟ์รู้สึกว่าคอของเขาถูกจับ และร่างกายทั้งตัวถูกกระชากขึ้นไปในอากาศ
บาทหลวงชราที่อยู่ตรงหน้าเขาดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก เขามองเห็นภาพพ่อของเขาร้องไห้คร่ำครวญก่อนที่จะถูกทำร้ายจนล้มลงกับพื้น แม้แต่ชาวบ้านก็ยังแยกตัวออกจากสมาชิกในครอบครัวของเขา ต่างพากันหลีกเลี่ยงพวกเขาเหมือนกับว่าพวกเขาเป็นโรคระบาด
“ไม่! ได้โปรดลองอีกครั้งเถอะ! ทิฟฟ์ของฉันไม่มีทางดูหมิ่นเทพธิดาแน่นอน!” เสียงร้องยังคงดังก้องอยู่ในหูของทิฟฟ์ แต่แรงบีบคอของเขากลับแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนเขารู้สึกหายใจไม่ออก
ในขณะนั้นเอง ฝ่ามือก็คลายแรงกดทับออกจากตัวเขา และอากาศบริสุทธิ์ที่รอคอยมานานก็ไหลเข้าสู่หลอดลมของเขา น้ำตาและน้ำมูกไหลออกมาจากเขา “พูดออกมาสิ ไอ้พวกนอกรีต! เจ้าฝ่าฝืนคำสอนของเทพธิดาอย่างไร?”
คิ้วของบิชอปขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นคนนอกรีตคนนี้
พลังของพวกนอกรีตนี้อ่อนแอเกินไปและเทียบไม่ได้กับพวกที่ดูหมิ่นศาสนาผู้ทรงพลังในอดีต ภัยคุกคามเล็กน้อยเช่นนี้ไม่น่าจะทำให้เทพธิดาต้องเสด็จลงมาบัญชาให้พวกเขาลงมือ
“คาถาแห่งความจริง!” จุดแสงสีทองพุ่งออกมาจากมือของบาทหลวง หายไปในหน้าผากของทิฟฟ์
หลังจากนั้น ทิฟฟ์ก็พบว่าปากของเขาเริ่มขยับโดยไม่รู้ตัว และตอบคำถามทั้งหมดของท่านบิชอปไปโดยปริยาย
ชีวิตของทิฟฟ์ดำเนินไปอย่างปกติธรรมดาจนน่าเบื่อ เมื่อเขาถูกถามเกี่ยวกับการสำรวจเมื่อช่วงเช้า ลมหายใจของบิชอปก็ดูจะติดขัดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“เร็วเข้า! ล้อมครัวด้านหลังบ้านหลังนี้ไว้!”
แรงมหาศาลพุ่งออกมา ทำให้ทิฟฟ์รู้สึกเหมือนร่างกายลอยสูงขึ้นไปบนก้อนเมฆก่อนจะตกลงไปในห่วงเหล็กขนาดมหึมา ส่งผลให้ร่างกายของเขาปวดร้าวไปทั่วทั้งตัว
โดยมีทหารจำนวนมากคุ้มกัน ทิฟฟ์และสมาชิกในครอบครัวก็มาถึงหน้าบ้านของพวกเขา
ทันทีหลังจากนั้น เหล่าอัศวินจำนวนมากก็พุ่งเข้าใส่ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ และได้พบกับดาบเหล็กที่มีลวดลายด่าง
“ท่านบิชอป!” อัศวินผู้นำขบวนยื่นดาบขึ้นด้วยความเคารพด้วยมือทั้งสองข้าง
พลังอันน่าสะพรึงกลัวและทรงพลังจากดาบเหล็กทำให้บาทหลวงขมวดคิ้ว “ของปีศาจ หรือสิ่งล่อใจจากเหล่าปีศาจกันแน่? แม้แต่เทคนิคการประเมินค่าก็ใช้ไม่ได้ผลกับมัน”
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ลักษณะของสิ่งของชิ้นนั้นเลย แต่บาทหลวงก็ได้ตัดสินใจแล้วว่าเป้าหมายต่อไปของเขาคืออะไร
“หากข้าชำระล้างสิ่งนี้ให้บริสุทธิ์ ความโปรดปรานและการดูแลที่ข้าจะได้รับจากเทพธิดาจะช่วยยกระดับตำแหน่งของข้าในฐานะนักบวชขึ้นไปอีกระดับได้ใช่ไหม?”
ดวงตาของบาทหลวงแสดงให้เห็นว่าเขาลุ่มหลงในความคิดนี้มากเพียงใด ก่อนที่เขาจะสำนึกผิดอย่างเคร่งครัด “โอ้ เทพีแห่งน้ำพุผู้ยิ่งใหญ่ โปรดอภัยให้แก่ผู้รับใช้ของท่านในความโลภของเขาด้วยเถิด…”
ด้วยเหตุผลบางอย่าง ดาบเหล็กที่บรรจุเมล็ดวิญญาณของเลย์ลินกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงแปลกใด ๆ มันยอมให้บาทหลวงประทับตราต่าง ๆ ลงไปอย่างสงบ และด้วยอัศวินจำนวนมากคุ้มกัน พวกเขาก็เดินทางมาถึงแท่นบูชาในหมู่บ้าน
“จิตวิญญาณของเด็กคนนี้ถูกแปดเปื้อนด้วยอำนาจของกองกำลังต่างชาติไปแล้ว…”
บาทหลวงยืนอยู่หน้าแท่นบูชาและประกาศคำตัดสินสุดท้ายเกี่ยวกับทิฟฟ์
“เผามันให้ตาย!” “เผามันให้ตาย!” “เผามันให้ตาย!” ก่อนที่ทิฟฟ์จะทันได้ตอบโต้ ชาวบ้านจำนวนมากก็เริ่มโห่ร้องอย่างอาฆาตแค้น
บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและความแตกต่างอย่างมากจากสิ่งที่ทิฟฟ์เคยเห็น ทำให้เขาถึงกับร้องไห้ออกมา
แม้แต่ครอบครัวของเขาก็ถูกชาวบ้านที่โกรแค้นมัดไว้กับไม้กางเขนที่ทำขึ้น ณ ที่เกิดเหตุ
ทิฟฟ์รู้สึกไม่ดีอย่างมากเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
“ไม่! โปรดยกโทษให้พวกเขาด้วย ผม… ผมไม่ได้ทำอะไรเลย! ผมแค่เอาดาบเหล็กกลับมา ผมยินดีที่จะสำนึกผิด!”
ทิฟฟ์คร่ำครวญและอ้อนวอนเป็นครั้งสุดท้ายว่า “เพื่อเห็นแก่เทพธิดา คุณจะลงโทษฉันก็ได้ แต่ได้โปรดปล่อยครอบครัวของฉันไปเถอะ!”
“ครอบครัวของผู้นอกรีตก็ต้องได้รับการชำระล้างด้วยเช่นกัน!”
สิ่งที่ตอบคำถามเขาคือสีหน้าเคร่งขรึมของบิชอป
หลังจากนั้นไม่นาน ท่ามกลางเปลวไฟที่โหมกระหน่ำและเสียงร้องของเด็กๆ ทิฟฟ์ก็เป็นลมหมดสติด้วยความกลัว
“เทพีผู้ยิ่งใหญ่ ข้ารับใช้ของท่านด้วยความเคารพอย่างยิ่ง ขอเชิญท่านเสด็จลงมา…”
หลังจากเผาครอบครัวของทิฟฟ์ที่เสาประหารแล้ว บิชอปก็เริ่มสวดมนต์อย่างเคร่งครัดต่อหน้าแท่นบูชาพร้อมกับเครื่องบูชาอื่นๆ ของเขา
ในฐานะผู้กระทำความผิดหลัก ทิฟฟ์และดาบเหล็กที่แปดเปื้อนด้วยความชั่วร้ายนั้น จำเป็นต้องได้รับการจัดการโดยเทพธิดาด้วยตนเอง
“อืม… นี่คือเส้นทางแห่งศรัทธาใช่ไหม?”
เมล็ดวิญญาณในดาบเหล็กกำลังเฝ้ามองทุกสิ่งที่บาทหลวงกำลังทำอยู่ “การใช้พิธีกรรมทางศาสนาเพื่อเผยแพร่พฤติกรรมคลั่งไคล้ พร้อมทั้งรวบรวมอารมณ์สุดขั้วและพลังวิญญาณที่แผ่ซ่านออกมาจากเหล่าผู้ติดตาม…”
เลย์ลินวิเคราะห์อย่างใจเย็น
ในสภาพเช่นนั้น เขาแทบจะต้านทานอะไรไม่ได้เลย ดังนั้นเขาจึงทุ่มเทความพยายามทั้งหมดไปกับการรวบรวมข้อมูล
ตลอดช่วงเวลาแห่งการสังเกตการณ์นี้ รายละเอียดต่างๆ บนพื้นผิวของโลกแห่งเทพเจ้าปรากฏต่อหน้าเขาอย่างชัดเจนยิ่งกว่าความทรงจำของเบเอลเซบับเสียอีก
“ประการแรกคือสภาพแวดล้อม พลังเหนือธรรมชาติถูกจำกัดอย่างเข้มงวดมาก สิ่งมีชีวิตธรรมดาที่นี่ แม้แต่ชาวนาธรรมดาที่สุด ก็มีร่างกายที่เหนือกว่าคนธรรมดาในโลกเวทมนตร์อย่างมาก หรืออาจมากกว่าหลายเท่า และนอกจากนี้ เรายังมีนักบวชและอัศวินอยู่ที่นี่…”
เลย์ลินสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงพลังของกฎแห่งมิติอื่นจากเหล่าบาทหลวง
แม้ว่าเส้นทางนี้จะคล้ายคลึงกับเส้นทางการถวายเครื่องบูชาในแดนชำระบาป แต่ก็ยังมีข้อแตกต่างอยู่บ้าง
ความแตกต่างหลักก็คือ การใช้พลังแห่งศรัทธานั้นกว้างขวางมาก เพียงแค่การก่อกวนเล็กน้อยที่เขาได้ก่อขึ้น ก็ทำให้เลย์ลินได้เห็นบรรดาผู้ที่เรียกตัวเองว่านักบวชเหล่านั้นมากมาย
เห็นได้ชัดว่าผู้คนที่มารวมตัวกันที่นี่มาจากพื้นที่โดยรอบเท่านั้น
หากอำนาจทั้งหมดถูกมอบให้แก่บรรดานักบวชที่มีอยู่ เหล่าขุนนางชั้นสูงในโลกแห่งนรกภูมิก็จะล้มละลาย แต่สำหรับเหล่าเทพเจ้าในที่นี้แล้ว มันกลับเป็นเรื่องง่ายๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความแตกต่างเมื่อเปรียบเทียบกับการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกันในเส้นทางแห่งการถวายเครื่องบูชา ผู้ถวายเครื่องบูชาที่นี่ต่างคิดว่าตนเองเป็นผู้รับใช้ของเทพเจ้าและเชื่อว่าตนมีสถานะต่ำต้อยมาก
สถานการณ์นี้กระตุ้นความสนใจของเลย์ลิน ทำให้เขาอยากหาข้อมูลเพิ่มเติม
“ยิ่งไปกว่านั้น…เนื่องจากมีจำนวนมากเกินไป เทพเจ้าจึงไม่สามารถให้ความสนใจกับผู้ติดตามทุกคนได้ เว้นแต่จะได้รับการเชิญ หรือหากมีวิญญาณที่กล่าวคำดูหมิ่น…”
เลย์ลินมองดูบาทหลวงที่เริ่มสวดมนต์ ความรู้สึกถึงการดำรงอยู่ของกฎเกณฑ์ที่กำลังลงมาเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ
“ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง!”
เขาตัดสินใจแล้ว จากนั้นก็หันมาให้ความสนใจกับทิฟฟ์
เลย์ลินซึ่งร่างกายเหลือเพียงดาบหัก ไม่มีทางที่จะต่อต้านได้ เขาต้องการสื่อกลางบางอย่าง
ถ้าคิดดูดีๆ แล้ว ผู้ชายคนนี้ก็เหมาะสมทีเดียว
เลือดและไฟ! และยังมีรอยยิ้มชั่วร้ายจากชาวบ้าน อัศวิน และนักบวช… นี่คือสิ่งที่ทิฟฟ์เห็นในความฝันของเขา
ความรู้สึกถูกกดดันอย่างหนักหน่วงนั้นเปรียบเสมือนภูเขาลูกใหญ่ที่บดขยี้จิตวิญญาณของเด็กคนนี้
ในสถานการณ์นี้ การหลอกล่อทิฟฟ์นั้นง่ายเกินไปสำหรับเลย์ลิน
“เฮ้ เจ้าหนู อยากแก้แค้นไหม?”
เปลวไฟจำนวนมากพุ่งออกมาอย่างฉับพลัน รวมกันกลายเป็นใบหน้าขนาดใหญ่ที่จ้องมองมาที่ทิฟฟ์
“แน่นอน! ไม่ว่าคุณจะเป็นอะไรก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นปีศาจหรือซาตาน ก็ไม่เป็นไร แม้แต่ถ้าคุณต้องการวิญญาณของฉันก็เถอะ โปรดมอบพลังให้ฉันเพื่อแก้แค้น!”
ในความฝัน ทิฟฟ์เริ่มร้องไห้ขณะที่เขากำลังคุกเข่าอยู่
“ฉลาดหลักแหลมดี ฉันชอบ!” ใบหน้ามนุษย์ที่ลุกเป็นไฟยิ้มอย่างชั่วร้าย ก่อนจะกลายร่างเป็นงูยักษ์มีปีกที่ลุกเป็นไฟและหายเข้าไปในร่างของทิฟฟ์
“จงจำไว้ ชื่ออันศักดิ์สิทธิ์ของข้าคือ คูคูลคาน—งูขนนกคูคูลคาน! วิญญาณ เนื้อหนัง และทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้า นับจากนี้ไปจะเป็นของข้า!”
เสียงหนึ่งดังขึ้นในความคิดของทิฟฟ์ และทันทีหลังจากนั้น เขาก็รู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาถูกเปลวไฟลุกโชน และรู้สึกเหมือนกำลังถูกเผาไหม้
“เกิดอะไรขึ้น?” “ร่างกายของเด็กคนนี้กำลังลุกไหม้!”
เสียงเอะอะโวยวายรอบตัวทำให้ทิฟฟ์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่ไม้กางเขนที่ไหม้เกรียมอยู่ไม่ไกลนักกลับทำให้เธอหลั่งน้ำตาด้วยความผิดหวัง
ความรู้สึกร้อนระอุไม่จางหายไปขณะที่ทิฟจ้องมองฝ่ามือของเขา นี่ไม่ใช่ฝ่ามือของมนุษย์อีกต่อไปแล้ว ที่แปลกไปกว่านั้นคือ มีเกล็ดที่มีเปลวไฟล้อมรอบ ดูเหมือนฝ่ามือแห่งการแก้แค้นที่มาจากนรกโดยตรง!
“งั้น…มันก็ไม่ใช่ความฝันสินะ!” ทิฟฟ์พึมพำ
ในขณะนั้น เหล่าบาทหลวงและอัศวินต่างตกใจกับรูปลักษณ์ของทิฟฟ์ จากมุมมองของพวกเขา จู่ๆ เขาก็ถูกห่อหุ้มด้วยเปลวไฟ กลายร่างเป็นสิ่งชั่วร้ายที่มาจากนรก
“ฆ่ามัน!” รัศมีศักดิ์สิทธิ์ส่องประกายออกมาจากร่างของอัศวินไม่กี่คน ขณะที่พวกเขาชักดาบขนาดใหญ่และพุ่งเข้าหาเขา
“อ่า…” ทิฟฟ์ร้องออกมา และผนึกบนดาบที่หักซึ่งเลย์ลินยึดติดอยู่ก็แตกสลาย แล้วร่วงลงมาในมือของเขา
“ตายซะ!” ดาบที่หักฟาดฟันลงมา ทำให้เกิดรอยเลือดสีแดงปริศนาหลายเส้น ทันทีหลังจากนั้น ร่างของอัศวินก็แตกเป็นเสี่ยงๆ เลือดและอวัยวะภายในกระเด็นไปทั่ว พร้อมกับเสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของชาวบ้าน
ราวกับว่ามีพลังมหาศาลถูกส่งมาจากด้ามดาบที่หัก ทิฟฟ์จึงเปรียบเสมือนเทพแห่งความตายขณะที่เขาปลิดชีพเหล่าอัศวินรอบข้าง
“ลำแสงพลังชีวิตของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก เขามีความสามารถเทียบเท่ากับเจ้าหน้าที่ระดับ 15 แล้ว!”
“เทพีไบนซ์ นี่เป็นไปได้อย่างไร?”
“พระแม่เจ้า โปรดประทานพรแก่พวกเราด้วย!” เหล่าอัศวินและข้าราชการเทพจำนวนมากตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว
อย่างไรก็ตาม ทิฟฟ์ไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยสักนิด จิตใจของเขาเต็มไปด้วยความกระหายในการแก้แค้นแล้ว
ศัตรูถูกทำลายไปทีละคนภายใต้สายตาที่เปื้อนเลือดสีแดงฉานของเขา ซึ่งจากนั้นก็โฟกัสไปที่บาทหลวง
“อืม! มาปิดท้ายด้วยการทดลองครั้งสุดท้ายกันเถอะ ความสามารถติดตัว: กลืนกิน!”
ด้วยความประสงค์ของเลย์ลิน แขนของทิฟฟ์จึงคว้าไปที่ไหล่ของบิชอป
หลังจากนั้น เนื้อหนังของเขาก็เริ่มละลายอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ชัด