นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 779
บทที่ 779
ทิฟฟ์
“ฝนดาวตกเป็นสัญญาณของการล่มสลายของสิ่งมีชีวิตทรงพลัง…” ดวงตาของทิฟฟ์เป็นประกาย “ถึงแม้ว่ามันจะหมายถึงสิ่งที่ไม่ดี แต่ฉันก็ไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ โอกาสดีๆ แบบนี้หาได้ยาก! อีกไม่นาน ที่นี่ก็จะเต็มไปด้วยนักผจญภัย ฉันต้องเป็นคนแรกที่ได้ของดีๆ ไป…ใครจะรู้ บางทีฉันอาจจะเดินบนเส้นทางของนักผจญภัยและกลายเป็นขุนนางผู้ได้รับความเคารพก็ได้!”
ในมุมมองของเด็กเล็กๆ นักผจญภัยที่ผ่านมาหมู่บ้านเป็นครั้งคราวในชุดเกราะนั้นดูน่าทึ่งและทรงพลังมาก อัศวินที่อยู่ใกล้ๆ นั้นยิ่งน่าเกรงขามกว่าเสียอีก
“ถ้ามีไอเทมในตำนานชิ้นอื่นอีก…” ดวงตาของทิฟฟ์เป็นประกาย และมีน้ำลายไหลย้อยออกมาจากมุมปากเล็กน้อย
“พวกนักกวีพเนจรเหล่านั้นมักพูดถึงเรื่องพวกนี้ในเรื่องเล่าของพวกเขาไม่ใช่เหรอ? ตอนที่เหล่าฮีโร่ยังหนุ่ม พวกเขาจะบังเอิญได้ของวิเศษจากเทพเจ้ามา และเดินไปตามเส้นทางแห่งโชคชะตา มันเท่มากเลย…” ด้วยความเคารพต่อเหล่าฮีโร่ ทิฟฟ์จึงรวบรวมความกล้าและเดินเข้าไปในป่าทึบ
ณ ขณะนั้น เมล็ดพันธุ์วิญญาณของเลย์ลินกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างมาก
“บ้าเอ๊ย! ด้วยอัตราการบริโภคแบบนี้ บวกกับข้อจำกัดเกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติอีก!”
เลย์ลินพบว่าตัวเองขยับตัวไม่ได้เลย และพลังวิญญาณที่เหลืออยู่ก็กำลังถูกบีบคั้นอย่างรวดเร็วจากแรงกดดันมหาศาลของโลก
“ไม่! เมล็ดพันธุ์วิญญาณที่เปลือยเปล่าอย่างสมบูรณ์นั้นอ่อนแอเกินไป ฉันต้องหาร่างเพื่อพักพิง!”
พลังวิญญาณของเลย์ลินลดลงอย่างต่อเนื่อง และสิ่งของทุกอย่างที่อยู่ภายในรัศมีสิบเมตรก็ปรากฏอยู่ในสายตาของเขา แต่ก็ถูกปฏิเสธทั้งหมด
“ห้ามใช้สิ่งมีชีวิต! พืชพวกนี้ใช้ไม่ได้ผล เพราะมันอ่อนแอเกินไป ก้อนหินก็พอใช้ได้ แต่ถ้าหาของอื่นมาใช้แทนไม่ได้ล่ะก็…”
ในช่วงท้ายเรื่อง เมล็ดวิญญาณของเลย์ลินก็พบสิ่งของที่เขาพอใจในระดับหนึ่ง
นี่คือดาบที่ขึ้นสนิมและมีรอยด่างผุพังซึ่งถูกฝังอยู่ที่นี่มานานหลายปี มันถูกซ่อนไว้ใต้ดินที่เน่าเปื่อย และการปรากฏตัวของเลย์ลินจะทำให้มันได้เห็นแสงสว่างอีกครั้ง
“ความผูกพันทางจิตวิญญาณ!”
แสงสีแดงเข้มวาววับปรากฏขึ้นบนใบดาบ และเมล็ดวิญญาณของเลย์ลินก็หายไป
หลังจากเข้าไปในดาบที่หักแล้ว เลย์ลินรู้สึกยินดีที่พบว่าการใช้พลังงานในส่วนของเขาได้ลดลง แม้ว่ามันยังคงน่ากลัวอยู่ก็ตาม
ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกอ่อนแอได้ถูกส่งมาจากภายในเมล็ดวิญญาณของเลย์ลิน
“แค่การเคลื่อนไหวของจิตวิญญาณก็ใช้พลังงานสำรองไปเกือบหมดแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป แม้จะได้รับการสนับสนุนจากร่างกายหลัก ฉันก็คงอยู่ได้ไม่ถึงสองสามวัน ฉันต้องหาวิธีเติมพลังงานหรือรวบรวมข้อมูล…”
ด้วยกำแพงอันทรงพลังของโลกแห่งเทพเป็นอุปสรรค การสนับสนุนจากร่างกายของเลย์ลินจึงต้องฝ่าฟันอุปสรรคนั้นไป ซึ่งหมายความว่าพลังงานที่ใช้ไปจะมหาศาล แม้แต่ร่างกายหลักของเลย์ลินเองก็คงทนไม่ไหว
เมื่อร่างกายหลักดึงพลังงานที่ตนเองมอบให้กลับคืนมา เมล็ดพันธุ์แห่งวิญญาณก็จะถูกทำลายโดยอัตโนมัติ
[บี๊บ! กำลังรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอากาศและอนุภาคธาตุ พยายามวิเคราะห์กฎของโลก กำลังคำนวณค่าคงที่ทางฟิสิกส์ใหม่]
ในขณะนี้ ชิป AI กำลังสแกนสภาพแวดล้อมอย่างต่อเนื่อง และส่งข้อมูลโดยตรงที่มีค่าที่สุดกลับมา
“แม้แต่กฎก็ยังแตกต่างกัน ด้วยเจตนาร้ายและการกดขี่จากโลกแบบนี้ ข้าคงไม่สามารถแสดงพลังที่เหนือกว่าใครได้มากนัก แม้ว่าร่างกายหลักของข้าจะแข็งแกร่งขึ้นก็ตาม รูปแบบเวทมนตร์ทั้งหมดต้องได้รับการปรับเปลี่ยน”
เลย์ลินมีสีหน้าเคร่งขรึม ทันทีหลังจากนั้น พลังวิญญาณภายนอกก็สัมผัสได้ถึงการเข้ามาใกล้ของสิ่งมีชีวิตอื่น
“หืม?!”
สัมผัสได้ด้วยพลังจิต เขาได้ยินเสียงบางอย่างสั่นไหวอยู่รอบตัวในป่า จากนั้นเด็กชายผมสีแดงเพลิงก็เดินออกมาจากพงหญ้า
เขาสวมเสื้อผ้าลินินที่ดูเก่าและมีร่องรอยการเย็บปะ แสดงให้เห็นว่าฐานะครอบครัวของเขาไม่ค่อยดีนัก
ในดวงตาของเลย์ลิน เห็นทั้งความกลัวและความคาดหวัง
“นี่คือสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาในโลกนี้หรือ? มันเหมือนกับในความทรงจำของบีเซลบับ และไม่แตกต่างจากมนุษย์ธรรมดาเลย!”
ด้วยฐานข้อมูลความทรงจำของบีเซลบับ เลย์ลินจึงไม่ได้ไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับโลกแห่งเทพเจ้าเสียทีเดียว
“ดูจากรูปลักษณ์แล้ว เขาคงเป็นเด็กจากหมู่บ้านใกล้เคียง หรือไม่ก็… ฉันอาจจะใช้ประโยชน์จากเขาได้ การรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับระดับล่างสุดของลำดับชั้นทางสังคมและรูปแบบองค์กรของพวกเขาไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร”
เมื่อคิดเช่นนั้น เลย์ลินก็ตัดสินใจลงมือทำทันที
“ตรงนี้คงเป็นจุดที่อุกกาบาตตก… ฮึก…”
เวลานั้นเป็นเวลากลางคืนแล้ว แสงจันทร์เย็นๆ ส่องลอดผ่านยอดไม้ และป่ามืดครึ้มไปด้วยลมหนาว อุณหภูมิลดลงอย่างเห็นได้ชัด และทิฟฟานี่ก็อดไม่ได้ที่จะกอดตัวเองไว้แน่น
ความกลัวอนาคตและความมืดมิดในป่าทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่น
*บูกู!* *บูกู!*
ได้ยินเสียงนกร้องสองตัวดังมาจากยอดไม้ ทำให้ทิฟฟ์สะดุ้งตกใจเหมือนแมวโดนเหยียบหาง “ใครกัน! ใครอยู่ตรงนั้น!”
เสียงแหลมสูงของเด็กหนุ่มดังแทรกฟ้า ทำให้ฝูงนกดำบางตัวตกใจ
ได้ยินเสียงปีกกระพือ ตามด้วยเงาดำที่หายไปในท้องฟ้า
“ฮ่า…” ทิฟฟ์รู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรงอย่างที่สุด จนแทบจะหลุดออกมาจากลำคอเลยทีเดียว
“เทพีผู้ยิ่งใหญ่แห่งสายน้ำ โปรดประทานพรแก่ข้าพเจ้าด้วย! ขอให้ข้าพเจ้าทำภารกิจนี้สำเร็จและค้นพบขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่! ทิฟฟ์ขอสาบานว่าจะไปที่โบสถ์ของท่านและถวายเงินบริจาคในภายหลัง…”
ตอนนี้ทิฟฟ์ประสานมือเข้าด้วยกันขณะที่เขากำลังอธิษฐาน เขาเชื่อในเทพีแห่งน้ำพุ ซึ่งเป็นศาสนาหลักของหมู่บ้าน แม้ว่าเธอจะเป็นเทพองค์ใหม่และขาดพลังอำนาจมาก แต่ด้วยเหตุนี้เองเธอจึงใจกว้างต่อผู้ติดตามของเธอ และด้วยเหตุนี้จึงเป็นตัวเลือกอันดับต้นๆ สำหรับชาวนาในพื้นที่ยากจน
หลังจากสวดภาวนาแล้ว ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทิฟฟ์ก็กล้าหาญมากขึ้น
มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่เขาเขี่ยหญ้าออกไป แต่ฝีเท้าของเขามั่นคงขณะที่เขาเดินไปยังที่โล่ง
“ไม่มีอะไรเลย… ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยนอกจากหลุมไหม้เกรียมขนาดใหญ่!”
หลังจากสังเกตเห็นเช่นนั้น ทิฟฟ์ก็ดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ยอมรับความล้มเหลว จึงค้นหาไปทั่วบริเวณพลางพึมพำว่า “ทำไมถึงไม่มีอะไรเลยล่ะ? อาวุธในตำนานอยู่ไหน? ไอเทมวิเศษล่ะ? โอ้ พระเจ้า แค่เหรียญทองไม่กี่เหรียญก็พอแล้ว…”
“คนโง่อีกคนที่ถูกความโลภครอบงำ!” เมล็ดพันธุ์วิญญาณของเลย์ลินมองดูและตัดสินอย่างดูถูกเหยียดหยาม
“แต่ฉันสามารถใช้ประโยชน์จากสิ่งนั้นได้!”
ด้วยความคิดเช่นนั้น แสงสว่างริบหรี่ก็ส่องประกายออกมาจากด้านข้างของดาบที่หัก เห็นได้ชัดเจนเป็นพิเศษในคืนที่มืดมิด
“บ้าเอ๊ย! พลังงานที่นี่มากพอที่จะใช้เวทมนตร์ดวงดาวรุ่งอรุณในโลกของจอมเวทได้ แต่กลับให้แสงสว่างเพียงริบหรี่ที่นี่…”
เมื่อเลย์ลินเปรียบเทียบกฎของทั้งสองโลก รวมทั้งปริมาณพลังงานที่ต้องใช้ในการร่ายเวทมนตร์ หัวใจของเขาก็รู้สึกห่อเหี่ยวลง
ด้วยปริมาณการบริโภคนี้ เมล็ดพันธุ์วิญญาณจะไม่สามารถก่อให้เกิดอันตรายถึงชีวิตต่อสิ่งมีชีวิตนี้ได้ แม้ว่าร่างกายหลักของเลย์ลินจะคอยสนับสนุนพลังงานอยู่ก็ตาม
“ด้วยพลังวิญญาณที่มีอยู่ ฉันยังไม่สามารถใช้เวทมนตร์ควบคุมสิ่งมีชีวิตทางปัญญาขั้นพื้นฐานที่สุดได้เลย! แต่ของที่ทำจากโลหะก็ยังมีค่ามากที่นี่ โดยเฉพาะสำหรับเด็กหนุ่มที่เต็มไปด้วยจินตนาการ ดาบที่หักก็ยังดึงดูดความสนใจเขาได้…”
เลย์ลินเป็นผู้พิพากษา
อย่างที่คาดไว้ หลังจากสังเกตเห็นแสงไฟ ดวงตาของทิฟฟ์ก็เบิกกว้างขึ้นเมื่อเขามาถึงตรงหน้าใบมีดที่หักอยู่ก่อนหน้านี้
เขาใช้ความพยายามอย่างมาก ปัดดินและหินออกไป แล้วใช้มือที่สกปรกของเขาลูบไปบนใบมีด เพื่อให้มันได้กลับมามองเห็นแสงสว่างอีกครั้ง
“ดูเหมือนว่าแสงเหล่านั้นจะมาจากดาบเล่มนี้…” ทิฟฟ์ค่อนข้างมั่นใจในเรื่องนี้ แต่เมื่อเขาสังเกตดาบที่ขึ้นสนิมและร่องรอยการกัดกร่อนบนด้ามดาบ เขาก็เริ่มไม่แน่ใจนัก
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าดาบที่หักนี้จะไม่ใช่สิ่งของวิเศษใดๆ แต่มันก็ดึงดูดใจทิฟฟ์มากอยู่ดี
ท้ายที่สุดแล้ว เด็กผู้ชายทุกคนต่างหลงใหลในอาวุธจากส่วนลึกของหัวใจ โดยเฉพาะเด็กผู้ชายอย่างทิฟฟ์ที่มีจินตนาการมากมาย
“อืม! ลุงแกลนช่างตีเหล็กน่าจะซื้อได้นะ อันนี้ต้องได้ราคาอย่างน้อยสามเหรียญทองแดงแน่! ไม่สิ ห้าเหรียญต่างหาก!”
ทิฟฟ์ถือดาบที่หักเล่มนี้ด้วยความพึงพอใจ ความหนักของมันทำให้เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
ดาบที่มีความยาวเหลือเพียงครึ่งเดียวเบากว่ามาก แต่ความพยายามของทิฟฟ์ในการใช้ท่าทางต่างๆ ก็ยังคงล้มเหลวอยู่ดี
“อืม! ฉันตัดสินใจแล้ว แม้ว่าลุงแกลนจะให้เงินฉันห้าเหรียญทองแดง ฉันก็จะไม่ขายมัน!”
ทิฟฟ์พยักหน้าอย่างมั่นใจและเก็บของที่ได้มาอย่างดีพลางฮัมเพลงกล่อมเด็กขณะเดินทางกลับใกล้หมู่บ้าน
แน่นอนว่า ราคาที่เขาต้องจ่ายสำหรับการสำรวจโดยลำพังก็คือการถูกพ่อสั่งสอน และเขายังได้รับคำเตือนอย่างเข้มงวดว่าห้ามเข้าไปในป่าอีก
ทิฟฟ์ไม่สนใจเรื่องนี้เลยสักนิด ในขณะที่ก้นของเขากำลังเจ็บปวด เขาก็เก็บของที่ได้จากการผจญภัยไปซ่อนไว้กับฟืนอย่างชาญฉลาด เพราะเขารู้ดีว่าถ้าไม่ทำเช่นนั้น พ่อของเขาจะต้องขายดาบเล่มนี้ทิ้งแล้วเอาไปผสมกับเหล้ารัมราคาถูกสักสองสามแก้ว ดื่มเข้าไป แล้วก็หายตัวไปอย่างแน่นอน
นี่คือกุญแจสำคัญในชีวิตนักผจญภัยของทิฟฟ์! จะปล่อยให้มันสูญเปล่าไปง่ายๆ แบบนี้ได้อย่างไร? เรื่องนี้ยอมรับไม่ได้ แม้ว่าจะเป็นเพื่อพ่อของเขาก็ตาม! เด็กชายตัดสินใจแล้ว
ด้วยความคิดเช่นนี้ เด็กชายจึงหลับใหลเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝันอย่างมีความสุข พลางจินตนาการถึงการเป็นนักผจญภัยและวีรบุรุษ ในขณะที่ความมืดมิดที่คุกคามโลกภายนอกไม่เคยหยุดลงเลย
“ด้วยคำสั่งจากเทพพยากรณ์ผู้ยิ่งใหญ่ จงชำระล้างสถานที่แห่งนี้ให้พ้นจากความนอกรีต!”
เมื่อเวลาผ่านไป กลุ่มอัศวินได้ล้อมหมู่บ้านไว้แล้ว
ชุดเกราะโลหะของพวกเขา รวมทั้งอักษรรูนที่เป็นเอกลักษณ์ของโบสถ์นั้น น่าเกรงขามอย่างยิ่ง
นี่คือโบสถ์ของพระเจ้า และยังเป็นกองทัพของโบสถ์ด้วย! มันแสดงถึงพระประสงค์ของพระเจ้า และห้ามฝ่าฝืน!