นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 770
บทที่ 770
เริ่มพิธีการ
ในบึงเรืองแสง
เนื่องจากการถอนตัวของเหล่าจอมเวทแห่งเผ่าโอโรโบรอสจำนวนมาก ทำให้พื้นที่ดังกล่าวว่างเปล่า แต่ได้มีการส่งจอมเวทจากสหภาพจอมเวทมาเติมเต็มช่องว่าง ทำให้ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อย
หลังจากเจรจากับเจฟฟรีย์เป็นเวลานาน ออฟฟาและคนอื่นๆ ก็ยอมจำนนต่อเลย์ลินอย่างสมบูรณ์แล้ว
พระราชวังขนาดมหึมาที่สร้างขึ้นเพื่อให้คงอยู่ชั่วนิรันดร์ อาคารที่จุคนได้ถึงหมื่นคน กำลังถูกเร่งก่อสร้าง มีการใช้ทรัพยากรล้ำค่าจำนวนมหาศาลโดยไม่คำนึงถึงค่าใช้จ่าย
“คุณทำได้ดีมาก!”
เลย์ลินยืนกอดอกมองไปยังเทือกเขาสูงที่อยู่ไกลออกไปพลางพูดคุยกับออฟฟาและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังเขา
“นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่พวกเราได้มีโอกาสทำงานรับใช้ฝ่าบาท!” ออฟฟาและคนอื่นๆ ตอบด้วยความเคารพ ดวงตาของพวกเขาสะท้อนความกตัญญูอย่างแท้จริง
ร่างที่แท้จริงของพวกเขาได้เดินทางมาถึงบึงฟอสฟอเรสเซนซ์แล้ว แทนที่จะอยู่ที่บริเวณมอร์นิงสตาร์
ในอดีต สหภาพพ่อมดนั้นอ่อนแอเกินไป และสามารถปกป้องตัวเองได้ด้วยการรวมกลุ่มของพ่อมดระดับ 5 เท่านั้น ควบคู่ไปกับพลังการต่อสู้ของป้อมปราการ ด้วยเหตุนี้ ร่างที่แท้จริงของพ่อมดระดับ 5 เหล่านั้นจึงไม่สามารถออกจากที่ซ่อนได้ พวกเขาจึงต้องเคลื่อนที่โดยใช้ร่างโคลนเท่านั้น นี่คือความอัปยศอดสูที่สุดสำหรับสหภาพพ่อมด!
ตอนนี้ เมื่อมีเลย์ลินอยู่ด้วย พวกเขามีความมั่นใจที่จะแสดงร่างกายที่แท้จริงของตนภายใต้แสงแดด และไม่ต้องหลบซ่อนตัวเหมือนหนูในเขตดาวรุ่งอีกต่อไป ความรู้สึกขอบคุณที่พวกเขามีในตอนนี้เป็นความรู้สึกที่แท้จริง
“ว่าแต่ฝ่าบาท ฝ่าบาทจะพัฒนาที่นี่จริงหรือ? การค้าใต้ดินอาจมีประโยชน์บ้าง แต่แผ่นดินตอนกลางนั้นกว้างใหญ่ไพศาลกว่ามาก!”
ออฟฟาพูดด้วยน้ำเสียงลังเลเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความหวังอย่างเห็นได้ชัด
“แม้ว่าทรัพยากรในทวีปตอนกลางจะมีมากมายมหาศาล แต่ก็ถูกองค์กรอื่นๆ นำไปใช้ประโยชน์นานแล้ว”
เลย์ลินมองออฟฟาด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ ราวกับว่าเขาสามารถมองทะลุความคิดของออฟฟาได้ทั้งหมด
“แน่นอน องค์กรของเราสามารถกำจัดทุกคนที่ขวางทางเราได้ และถึงขั้นเปิดฉากล่าจอมเวทและเผาพวกเขาทั้งหมดให้วอดวาย… แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
“แล้วไงต่อ?” ใบหน้าของออฟฟาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าถูกกระตุ้นอารมณ์จากคำพูดของเลย์ลิน
“หลังจากที่ฉันหายไปแล้ว พวกคุณทุกคนจะเป็นอย่างไรต่อไป?”
น้ำเสียงของเลย์ลินเย็นชาอย่างเหลือเชื่อ ทำให้เหล่าพ่อมดที่เพิ่งเริ่มต้นฝึกฝนซีดเผือดราวกับตกลงไปในโลกแห่งน้ำแข็ง
“ทำไม? ฝ่าบาท พระองค์ทรงก้าวเข้าสู่ขอบเขตของกฎหมายแล้ว มีอะไรในทวีปนี้ที่จะเป็นภัยคุกคามต่อพระองค์ได้อีกเล่า?”
เจฟฟรีย์และคนอื่นๆ ไม่เข้าใจเรื่องนี้เลย
เลย์ลินตอบด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ว่า “ในโลกแห่งเวทมนตร์เอง ฉันสู้พวกผู้มีระดับ 8 ที่รอดชีวิตจากสงครามครั้งสุดท้ายในสมัยโบราณไม่ได้หรอก มิติแห่งดวงดาวนั้นกว้างใหญ่ไพศาลและมีโลกมากมายนับไม่ถ้วนอยู่ข้างนอกนั่น นอกจากนี้ ฉันยังไม่ถึงขอบเขตแห่งความเป็นอมตะเลย และใครกันที่จะบอกได้ว่าตนเองเป็นอมตะหรือยั่งยืน?”
เมื่อเห็นออฟฟาและคนอื่นๆ เดินจากไป ดวงตาของเลย์ลินก็ฉายแววเยาะเย้ย
สิ่งที่เขากล่าวมานั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเหตุผลเท่านั้น ที่สำคัญกว่านั้นคือ ผลประโยชน์ที่ได้รับจากชายฝั่งทางใต้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเผ่าโอโรโบรอสในการอยู่รอดและพัฒนา ไม่ว่าทรัพยากรในทวีปตอนกลางจะน่าทึ่งเพียงใด มันก็ไร้ประโยชน์สำหรับเขา
เพื่อที่จะพิชิตโครงสร้างผลกำไรในทวีปกลางซึ่งก่อตัวขึ้นมาเป็นเวลานาน เขาจะต้องใช้เวลาและความพยายามอย่างมาก รวมถึงสร้างศัตรูกับกษัตริย์ต่างๆ เพื่อสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อเขาเลย
ถ้าหากเป็นเรื่องของเฟรยา เซลีน หรือกิลเบิร์ตและเอ็มม่าจากตระกูลโอโรโบรอส เลย์ลินอาจจะพยายามทำก็ได้
แต่โอฟฟาเป็นใครกันแน่? เขาเป็นพันธมิตรจากสหภาพพ่อมดที่กระจัดกระจาย สถานะนี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้เลย์ลินย้ายมาอยู่ที่นี่ได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาแสดงพลังและสร้างความหวาดกลัวให้กับเหล่าจอมเวทอย่างเต็มที่แล้ว พวกเขาก็จะยอมจ่ายค่าตอบแทนบางอย่างเพื่อเอาชนะใจเขาและแสดงความปรารถนาดีอย่างแน่นอน
หลังจากจัดสรรทรัพยากรทั้งหมดให้กับสหภาพพ่อมดแล้ว เลย์ลินเชื่อว่าเขาได้ตอบแทนบุญคุณที่พวกเขาทุ่มเทให้กับเขาครบถ้วนแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น การมีเขาเป็นตัวยับยั้ง จะทำให้กลุ่มจอมเวทในทวีปกลางมีอนาคตที่สดใสยิ่งขึ้น
อย่างน้อยที่สุด การรณรงค์ต่อต้านพ่อมดเหล่านั้นก็จะไม่ปรากฏให้เห็นอย่างเปิดเผยอีกต่อไป
ด้วยสิ่งเหล่านี้ เลย์ลินรู้สึกว่าเขาได้ทำสิ่งที่ดีพอแล้วเพื่อสหภาพพ่อมด
แม้ว่าเลย์ลินจะเคยคิดถึงเรื่องต่างๆ เช่น การพิชิตทวีปตอนกลางและการสร้างอาณาจักรพ่อมด หรืออะไรทำนองนั้น แต่ในที่สุดเขาก็ล้มเลิกความคิดเหล่านั้น
ท้ายที่สุดแล้ว สำหรับเขาในสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ ไม่ว่าเขาจะสร้างอาณาจักรและองค์กรใหญ่โตเพียงใด สิ่งเดียวที่เขาต้องการก็คือการแสวงหาความเป็นอมตะหลังจากก้าวขึ้นเป็นจอมเวทระดับ 7 นั่นคือเป้าหมายอันดับหนึ่งของการดำรงอยู่ของกฎเกณฑ์ต่างๆ
อาณาจักรแห่งกฎหมายซึ่งดำรงอยู่ร่วมกับกฎเหล่านี้คือความรุ่งโรจน์นิรันดร์ ความเป็นนิรันดร์ไม่ใช่เพียงความหวังอันเกินจริงอีกต่อไป แต่บัดนี้มีโอกาสแล้ว!
เพื่อโอกาสเพียงเล็กน้อยนี้ เหล่าผู้ที่ยึดมั่นในกฎหมายต่างเต็มใจที่จะสละทุกสิ่งทุกอย่าง และเลย์ลินก็ไม่ต่างกัน!
“เมื่อพิธีนี้เสร็จสิ้นลงแล้ว ข้าจะไปพบกับเหล่าผู้พิทักษ์กฎหมายในโลกของจอมเวท ลงนามในข้อตกลง แล้วจึงจะตั้งรกราก…”
ดวงตาของเลย์ลินนั้นลึกซึ้ง เขาได้ก้าวหน้าไปอย่างมากและสามารถเข้าถึงพลังแห่งกฎเกณฑ์อันกว้างขวางและลึกซึ้งได้แล้ว ปริศนาต่างๆ ที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเขา รวมถึงอายุขัยที่ยืนยาว ทำให้เขามีความปรารถนาที่จะปลีกตัวไปอยู่คนเดียวเป็นเวลาหลายพันปีและมุ่งมั่นกับการวิจัยโดยไม่สนใจสิ่งใด
เมื่อมีสถานะและอำนาจสูงขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็หาได้ง่าย สิ่งต่างๆ ในโลกจึงดูไม่สำคัญสำหรับเลย์ลินอีกต่อไป
กฎแห่งการดำรงอยู่ข้ออื่นๆ ก็คงเป็นเช่นเดียวกัน…
……
“มีการค้นพบเรือเหาะขนาดยักษ์! สัญลักษณ์บ่งบอกว่ามาจากสกายซิตี้ องค์กรที่ได้รับเชิญเป็นพิเศษ!”
ดวงอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้าในท้องฟ้าสีครามไร้เมฆ ทันใดนั้นเอง เรือเหาะขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ผิวเรียบลื่นของเรือรบนั้นว่องไวและคมกริบราวกับปลาดาบ แสงโลหะแวววาวระยิบระยับ
บุคลากรที่ประจำอยู่ในศูนย์บัญชาการชั่วคราวในพื้นที่ต่างตื่นตระหนกในทันที
“ส่งสัญญาณนำทาง!” “ส่งสัญญาณนำทาง!”
“นี่คือศูนย์กลางของกลุ่มโอโรโบรอส เรือเหาะที่เป็นของเมืองลอยฟ้าอันทรงเกียรติ โปรดปฏิบัติตามคำแนะนำของเราและจอดรถที่ช่องจอดหมายเลข 23!”
มีการแจ้งข้อมูลสำคัญถึงสามครั้ง ก่อนที่จะได้รับคำตอบว่า “ตกลง!”
*ครืน!* เรือเหาะยักษ์ลงจอดบนพื้น เมื่อเทียบกับเรือเหาะลำอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างแล้ว มันดูเหนือกว่าและสง่างามอย่างเห็นได้ชัด
ประตูห้องโดยสารเปิดออก คนแรกที่ออกมาคือชายมีปีกสามคู่ ปีกสีขาวบริสุทธิ์ทำให้เขาดูราวกับเทวดาที่กำลังเสด็จลงมา เปี่ยมไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์
“นี่คือร่างที่แท้จริงของจักรพรรดิแห่งท้องฟ้า!”
เหล่าจอมเวทที่อยู่รอบข้างต่างเงียบลง และหลายคนโค้งคำนับเพื่อแสดงความเคารพ
“ฝ่าบาท โปรดเสด็จมากับข้า! องค์ชายเลย์ลินเสด็จมาเพื่อเข้าเฝ้าพระองค์!” ในขณะนั้นเอง นักเวทงูสาวคนหนึ่งได้เดินออกมาและโค้งคำนับอย่างนอบน้อม เพื่อนำทางให้พระมหากษัตริย์แห่งท้องฟ้าเสด็จลงมาจากทางออก
บางครั้งบางคราว ผู้ที่มีจิตสำนึกบางคนก็กระซิบกันเป็นการส่วนตัว
“ร่างที่แท้จริงของพระมหากษัตริย์! แม้แต่ในทวีปกลาง พลังแห่งรุ่งอรุณก็แทบจะไม่ปรากฏให้เห็นเลย!”
“คุณไม่รู้หรือว่านี่คือเพื่ออะไร? เมื่อกษัตริย์องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ จะต้องมีองค์กรที่มีสถานะเทียบเท่ากันออกมาแสดงความยินดี มิฉะนั้นจะเป็นการเสียมารยาท เราอาจจะได้เห็นกษัตริย์ทุกพระองค์เสด็จมายังทวีปกลางที่นี่ นี่คือพิธีของเหล่ากษัตริย์!”
เบื้องหลังจักรพรรดิแห่งท้องฟ้า มีเหล่าจอมเวทมากมายจากนครแห่งท้องฟ้า ซึ่งทุกคนล้วนมีรัศมีแห่งผู้ทรงความรู้
ในฐานะองค์กรที่มีทรัพยากรทางปัญญามากที่สุด เหล่าจอมเวทผู้ทรงความรู้จึงมีอยู่มากมายในเมืองลอยฟ้า
“ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว!”
เวย์เยอร์สเดินตามฝูงชนไปอย่างเงียบๆ และคอยสังเกตสิ่งรอบข้างเป็นครั้งคราว
นอกจากองค์กรในเมืองลอยฟ้าแล้ว เหล่าจอมเวทระดับสูงคนอื่นๆ ในทวีปกลางก็มารวมตัวกันที่นี่แทบทั้งหมด ทำให้เกิดกระแสผู้คนจำนวนมหาศาล
ด้วยความแข็งแกร่งของดาวรุ่งที่เวย์เยอร์สภาคภูมิใจ มันไม่ได้พบเห็นได้ทั่วไปนัก แต่ก็ไม่ได้โดดเด่นสะดุดตามากนักเช่นกัน
เมื่อจอมเวทจันทร์ระดับ 5 ปรากฏตัวขึ้น ฝูงชนก็ต่างส่งเสียงฮือฮา และเมื่อจอมเวทระดับจักรพรรดิปรากฏตัวขึ้น ก็เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ขึ้น
“เลย์ลิน! เลย์ลิน ฟาร์เลียร์! คุณแซงฉันไปไกลขนาดนี้แล้ว และไปถึงจุดสูงสุดของทวีปตอนกลางแล้วสินะ?”
เวเยอร์สคร่ำครวญอยู่ภายในใจ ทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งพิธีการและเกียรติยศทั้งหมด เป็นของชายหนุ่มผู้นั้น ซึ่งเขาไม่อาจแม้แต่จะอิจฉาได้
ถึงแม้พวกเขาจะเป็นอัจฉริยะในยุคเดียวกัน แต่พวกเขากลับแย่งชิงเกียรติยศทั้งหมดที่ควรจะเป็นของคนรุ่นนี้ไปเสียหมด!”
“แม้ในสมัยโบราณ พรสวรรค์ของเขาก็ต้องเหนือชั้นอย่างแน่นอน ใช่ไหม?”
ไวเยอร์สหัวเราะอย่างขมขื่น เขาไม่มีความคิดอะไรอยู่ในหัวอีกต่อไปแล้ว เมื่อความแตกต่างระหว่างพวกเขานั้นมากมายจนไม่อาจเปรียบเทียบกันได้ ความขุ่นเคืองและความบ้าคลั่งทั้งหมดก็ไร้ประโยชน์ ไวเยอร์สรู้เรื่องนี้ดี
“ยินดีที่ได้พบท่านเป็นครั้งแรก หรือจะว่าไปแล้ว เราพบกันอีกครั้ง ท่านราชาแห่งท้องฟ้า!”
ขบวนแห่หยุดลงกะทันหัน และเวเยอร์สเงยหน้าขึ้นมองเห็นชายหนุ่มสวมชุดนักเวทสีดำยืนอยู่ข้างหน้า ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน
เขายังหนุ่มมาก! ไม่สิ เขาหนุ่มมาก ๆ ด้วยซ้ำ ในวัยนี้ ถ้าได้อันดับ 2 หรือ 3 ก็ถือว่าโชคดีแล้ว
“เราไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันอีกต่อไปแล้ว!”
เมื่อเห็นพระองค์ปรากฏพระองค์ ไม่มีใครในขบวนแห่กล้าขยับเขยื้อนและโค้งคำนับขณะถอยกลับ ปล่อยพื้นที่ให้แก่พระมหากษัตริย์ทั้งสองพระองค์ เวเยอร์สอาจไม่เต็มใจที่จะทำเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามคำสั่ง
“ยินดีที่ได้พบท่านอีกครั้ง ท่านเลย์ลิน! ต้องบอกว่าท่านทำให้ผมประหลาดใจจริงๆ!”
ราชาแห่งท้องฟ้าตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่เปี่ยมด้วยพลังดึงดูด “ข้าชื่อซาโบเฟล เรียกข้าว่าซาโบเฟลก็ได้!”
“เอาล่ะ ซาโบเฟล! มากับข้าเถอะ! ราชาเพลิงเพลิงและคนอื่นๆ จากทวีปนี้มาถึงกันหมดแล้ว!”
เลย์ลินเป็นผู้นำทาง
“เร็วมาก!?” แววตาของเขาแสดงออกถึงความตกใจอย่างชัดเจน เขาคิดว่าตัวเองมาค่อนข้างเร็วแล้ว แต่ที่น่าประหลาดใจคือมีคนอื่นอยู่ข้างหน้าเขา
ดูเหมือนว่าความตกใจและความสนใจจากทุกคนที่มีต่อพระมหากษัตริย์องค์ใหม่ที่ก้าวหน้าไปอย่างมากนี้จะน่าหวาดกลัวยิ่งนัก
ขณะที่พวกเขากำลังสนทนากัน เลย์ลินก็สังเกตดูร่างที่แท้จริงของซาโบเฟลไปด้วย
เขาเคยเห็นซาโบเฟลมาแล้วสองครั้ง ครั้งหนึ่งในสกายซิตี้ และอีกครั้งระหว่างการปิดล้อมของจอมราชันย์เพลิงเพลิง สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงร่างโคลนเท่านั้น
ในแง่หนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบกันอย่างแท้จริง