นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 742

บทที่ 742

การตั้งรกรากและห้องใต้หลังคา

‘มีข่าวลือว่าพระนางพญางูโปรดปรานเมืองศักดิ์สิทธิ์ ประทานพรมากมายแก่ทายาทของพระนาง…’ เลย์ลินคิดพลางมองพี่น้องทั้งสองที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับความรู้สึกนั้น ‘ความจริงแล้ว เมืองศักดิ์สิทธิ์ได้รับผลกระทบจากร่างหลักของพระนางเท่านั้นเอง รังสีจากร่างนั้นช่วยขัดเกลาสายเลือดของพวกเขา’

แน่นอนว่ากระบวนการนี้ย่อมมีข้อจำกัดอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม การรับประกันว่าสายเลือดของพวกเขาจะไม่เสื่อมถอยนั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเขาทั้งหมดรีบมาที่นี่โดยไม่รอช้า

‘น่าเสียดาย รังสีพลังงานสูงแบบนี้เป็นพิษต่อฉันไปแล้ว’ เมื่อสัมผัสได้ว่ารอยคำสาปดูดซับรังสีและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เลย์ลินก็ได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น คำสาปงูออลสเนคถูกผนึกไว้แล้ว แต่ยิ่งเขาเข้าใกล้แม่ทัพงูมากเท่าไหร่ การปะทุของคำสาปก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

การปกปิดสัญญาณผิดปกติใดๆ และการริเริ่มเข้าใกล้พระนางเจ้าแม่งูทีละเล็กทีละน้อยนั้น เปรียบเสมือนการเดินอยู่บนคมมีด

‘แต่อย่างน้อยก็ยืนยันได้แล้วว่าร่างหลักของพระพันปีงูอยู่ใกล้กับเมืองศักดิ์สิทธิ์’ ดวงตาของเลย์ลินเป็นประกาย เพียงเพราะเรื่องนี้ เขาก็ยอมอยู่ที่นี่แม้จะเสี่ยงต่อชีวิตก็ตาม

“ประติมากรรมของผู้นำหญิงเป็นหัวใจสำคัญของเมือง โดยมีวงกลมแผ่ขยายออกไปจากนั้น ในย่านธุรกิจมีร้าน Night of the Beast Spirits และ Imagia’s Cabin ซึ่งค่อนข้างดีทีเดียว เมื่อคุณเข้าที่เข้าทางแล้ว ฉันจะพาคุณไปเดินเล่น” เอจนิสดูตื่นเต้นอย่างมากขณะพาพวกเขาไปยังบริเวณที่มีคฤหาสน์โอ่อ่าตระการตาอยู่รอบๆ

“บริเวณนี้เป็นของตระกูลสจ๊วต ผมได้จัดการให้เบลินดาพักในวิลล่าใกล้ๆ ผมแล้ว เราสามารถ—”

*ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* ก่อนที่เอ็กนิสจะพูดจบ เธอก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงกริ่งจากกำไลแขน เธอเปิดดูการแจ้งเตือนที่แขนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “มีอะไรเหรอ? ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามรบกวนฉันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคืนนี้?”

“ข้าพเจ้าขออภัยอย่างสุดซึ้ง ท่านลอร์ดเอ็กนิส แต่เหตุการณ์นี้แปลกประหลาดมากจนต้องให้ท่านเข้ามาดูแลเป็นการส่วนตัว”

“มีอะไรเหรอ?” เอจนิสทำหน้าจริงจัง สำหรับลูกน้องที่รู้จักนิสัยของเธอดีอยู่แล้ว การที่เธอยังมาวุ่นวายกับเรื่องนี้อีก คงเป็นเรื่องยากที่จะรับมือได้

“มันเกี่ยวข้องกับการปนเปื้อนของจุลินทรีย์กลายพันธุ์ ระดับความเสี่ยงอย่างน้อยก็อยู่ในระดับ 4”

“บ้าเอ๊ย!” เอจนิสสบถออกมาด้วยความตกใจ ทันทีหลังจากนั้น เธอปิดการติดต่อสื่อสารและขอโทษเบลินดา “ฉันขอโทษจริงๆ เบลินดา โซเฟีย! มีเรื่องต้องจัดการ แต่ฉันจองโต๊ะที่ร้านอาหาร Spiral Serpent ไว้แล้ว เชิญไปเถอะ!”

“เอาล่ะ เอ็กนิส รีบทำงานให้เสร็จเถอะ!” เบลินดาพยักหน้าด้วยความเข้าใจ พร้อมกับเอาแก้มแนบกับแก้มของเอ็กนิส ทำให้หญิงสาวส่งยิ้มอย่างร่าเริงออกมา

“โทมัส ฉันจะปล่อยให้เรื่องที่เหลือเป็นหน้าที่ของเธอ ถ้าเบลินดาและโซเฟียตัวน้อยไม่พอใจแม้แต่นิดเดียว เธอก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!” เอจนิสรีบจากไปหลังจากมอบหมายภารกิจนี้ ริมฝีปากของเลย์ลินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกลับขณะที่เขามองดูเธอจากไป

“เอาล่ะ! คุณผู้หญิงทั้งสอง และคุณนิค โปรดตามผมมา!” โทมัสกล่าวพร้อมปรบมือ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการทำตัวเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าสองพี่น้อง

เบลินดาและโซเฟียไม่ได้รังเกียจเขาเลย พวกเธอพูดคุยและหยอกล้อกับเขาอย่างสนุกสนานจนกระทั่งพวกเขามาถึงวิลล่าที่สวยงามแห่งหนึ่ง วิลล่าทั้งหลังสว่างไสวขึ้นทันทีด้วยการดีดนิ้วของเขา แสงสว่างอบอุ่นสาดส่องไปทั่วทุกมุมพร้อมกับเสียงบี๊บดังขึ้น

ละอองแสงหลากสีพุ่งออกมาสู่สวนเล็กๆ ราวกับหิ่งห้อย หรือดวงดาวดวงเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นต่อหน้ามือของโซเฟีย

“ไฟในห้องนี้ควบคุมด้วยเสียง และเวทมนตร์กำจัดฝุ่นจะทำงานตามเวลาที่กำหนดทุกวัน นอกจากนี้ยังมีคาถาอีกชุดที่สามารถตั้งอุณหภูมิได้ และเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นในห้องนี้พี่สาวของผมเป็นคนเตรียมมาเป็นพิเศษ เพราะเธอไม่รู้ว่าคุณชอบอะไร เธอจึงเตรียมการไว้ให้คุณเลือกของเหมือนกับคนรับใช้…” โทมัสยิ้มอย่างอบอุ่น

ในขณะเดียวกัน เบลินดาและโซเฟียก็พอใจกับวิลล่าหลังนี้มาก

“ที่สำคัญที่สุดคือ บ้านพี่สาวอยู่ใกล้ๆ ติดต่อเธอได้ง่าย” โทมัสยิ้มขณะยื่นกุญแจให้เบลินดา

“ขอบคุณทั้งสองคนมากสำหรับทุกสิ่งที่พวกคุณทำเพื่อพวกเรา แล้วบ้านของนิคเป็นอย่างไรบ้าง?” เบลินดาเหลือบมองเลย์ลิน

“คุณนิคครับ ผมขอโทษด้วย แต่บริเวณนี้สงวนไว้สำหรับสุภาพสตรีเท่านั้นครับ” โทมัสโบกมืออย่างหมดหวัง เขาจึงเสนอทางเลือกอื่น “คุณผู้หญิงสองคนพักผ่อนก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณนิคไปที่ห้อง”

ถึงแม้เบลินดาและโซเฟียจะไม่ค่อยพอใจนัก แต่เลย์ลินดูเหมือนจะเห็นด้วยอย่างกระตือรือร้น และอนุญาตให้สองพี่น้องอยู่ต่อได้

……

โทมัสรอจนกระทั่งเขาและเลย์ลินออกจากวิลล่าไปแล้ว จึงเผยธาตุแท้ของตัวเองออกมา

“ฟังฉันนะ เจ้าหนู ฉันไม่สนหรอกว่าแกเป็นใคร หรือเกิดอะไรขึ้นกับพี่น้องคู่นั้นระหว่างทางมาที่นี่ จำไว้แค่นี้ นี่คือเมืองศักดิ์สิทธิ์ และพวกนั้นไม่ใช่คนที่แกควรคาดหวังอะไรจากพวกเขา เข้าใจไหม?” เขาถามพลางจ้องมองเลย์ลินด้วยสายตาคุกคาม เขามีแผนอยู่แล้ว ถ้าเลย์ลินพยายามขัดขืนหรือตามหาพี่น้องคู่นั้น เขาจะไปเรียกทหารมาจับไอ้หมอนี่โยนลงไปในคูเมือง

อย่างไรก็ตาม ตระกูลสจ๊วตนั้นแข็งแกร่งและมีระบบป้องกันที่ดี การกำจัดนักเดินทางคนเดียวที่ไม่มีใครให้พึ่งพาจึงเป็นเรื่องง่าย

ส่วนพี่สาวทั้งสองนั้น หลังจากคร่ำครวญถึงเลย์ลินอยู่พักใหญ่ สุดท้ายพวกเธอก็ทำได้เพียงยอมรับมัน

“ชีวิตก็เป็นเช่นนี้แหละ!” โทมัสหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ เขาชอบวลีนั้นมาก

อย่างไรก็ตาม ตรงกันข้ามกับที่โทมัสคาดไว้ ‘นิค’ กลับดูหวาดกลัวและยิ้มเยาะเย้ยพลางพูดว่า “เอาล่ะ คุณโทมัส ผมไม่มีความคาดหวังใดๆ กับพี่น้องเหล่านั้น และผมจะตัดความสัมพันธ์กับพวกเธอตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คนรับใช้ต่ำต้อยอย่างผมเพียงต้องการมีชีวิตที่มั่นคงในเมืองศักดิ์สิทธิ์ และผมก็พอใจอย่างยิ่งแล้ว ทำไมผมต้องคาดหวังอย่างอื่นด้วยล่ะ?”

เลย์ลินดูจริงใจอย่างยิ่งขณะที่เขาพูดต่อว่า “มีเพียงลอร์ดโทมัสเท่านั้นที่คู่ควรกับมิสโซเฟีย!”

“อืม คุณพูดถูกเลย!” การเปลี่ยนแปลงท่าทีอย่างกะทันหันนี้ทำให้โทมัสตกตะลึงไปชั่วขณะ เขาจำได้ทันทีถึงความเฉยเมยของเลย์ลินต่อการยั่วยุของเขา และเมื่อมองย้อนกลับไปก็คิดว่ามันเป็นเพียงการแสดงออกถึงความขี้ขลาดและความอ่อนแอ

‘บุคลิกอ่อนแอเหลือเกิน เขาคงเป็นคนที่สองพี่น้องไปทำความรู้จักระหว่างทางมาที่นี่’ โทมัสคิดในใจ และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าเลย์ลินดูไม่น่าเกลียดอย่างที่คิดไว้

ความคิดมืดมนผุดขึ้นมาในส่วนลึกของหัวใจเขา ‘ในอนาคต ถ้าฉันพาสองพี่น้องมาที่นี่ สีหน้าประหลาดใจของนิคคงจะน่าขำมาก…’

ในความคิดของเขา สถานะของเลย์ลินลดลง จากคู่แข่งทางความรักกลายเป็นเพียงเครื่องมือที่จะถูกใช้ประโยชน์ ความตั้งใจร้ายของเขาลดลงไปด้วย

‘ถ้าสองพี่น้องนั่นไม่ยอม งั้นคงสนุกดีถ้าให้นิคจัดการพวกเธอให้หมดสติแล้วส่งมาที่เตียงฉัน’ โทมัสลูบคางพลางนึกภาพฉากอันสวยงามในอนาคต ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อย

“เอาล่ะ ท่านลอร์ดโทมัส ข้าขอทราบที่พักของข้าได้ไหม ราคาในเมืองศักดิ์สิทธิ์นั้น… แพงจริงๆ ถ้าไม่มีใครรับรอง ข้าคงเช่าที่พักดีๆ ไม่ได้” เลย์ลินดูเหมือนจะลังเลก่อนที่จะเอ่ยคำขอของเขา

อย่างไรก็ตาม โทมัสซึ่งตอนนี้มองว่าเลย์ลินไม่น่ารำคาญเท่าเดิมแล้ว ก็ไม่ลังเลที่จะตกลง เขาจะทำให้ชีวิตเลย์ลินลำบากได้อย่างไรในเมื่อเขาไม่มีอะไรเหนือกว่าเลย์ลินเลย นอกจากนี้ การที่เลย์ลินอยู่ตรงหน้าเขาแบบนี้ยังดีกว่าปล่อยให้เขาออกไปข้างนอกคนเดียว ซึ่งเขาอาจจะพยายามจีบสองพี่น้องด้วยซ้ำ

“มากับฉัน!” หลังจากคิดทบทวนแล้ว โทมัสก็พาเลย์ลินไปยังอีกพื้นที่หนึ่ง เมื่อเทียบกับวิลล่าหรูหราก่อนหน้านี้ สถานที่ที่แออัดแห่งนี้ดูเหมือนจะราคาถูกกว่ามาก มันแตกต่างกันราวกับฟ้ากับดิน

โทมัสพาเลย์ลินไปยังอีกเขตหนึ่ง “ที่นี่เอง! ที่ดินผืนนี้เป็นของครอบครัวเรา เพียงแต่ผมไม่รู้ว่าไอ้โง่คนไหนซื้อสิทธิ์ไป…”

เบื้องหน้าเขาคือห้องใต้หลังคา ผนังและพื้นไม้มีร่องรอยเป็นเกลียว และสถานที่นั้นดูมืดและชื้น ราวกับกำลังจะพังทลายลงมา นอกจากนี้ยังเล็กมาก แตกต่างจากวิลล่าหรูหราของเบลินดาอย่างสิ้นเชิง

แน่นอนว่านี่ก็ไม่เลวเลยเมื่อพิจารณาจากบ้านเรือนที่อยู่ใกล้เคียง

“คุณคิดยังไง? ที่นี่ก็ไม่เลวเท่าไหร่เมื่อเทียบกับที่อื่นๆ อย่างน้อยที่สุด คุณก็คงจ่ายค่าเช่าที่นี่ไม่ไหวเป็นปีๆ ต่อให้คุณใช้เงินทั้งหมดที่มีก็ตาม…” โทมัสหัวเราะอย่างสะใจโดยไม่สนใจอะไร “แต่ฉันใจดีนะ คุณอยู่ได้นานเท่าที่ต้องการ ไม่ต้องจ่ายค่าเช่า ฉันจะไปบอกยามเอง”

“ขอบคุณมากครับ ท่านลอร์ด!” เลย์ลินโค้งคำนับเกือบเก้าสิบองศาด้วยรอยยิ้มอย่างนอบน้อมขณะรับกุญแจรูนจากโทมัส หลังจากตกลงกันหลายครั้งว่าจะไม่ตามหาสองพี่น้อง ในที่สุดเขาก็ส่งโทมัสกลับไปอย่างมีความสุขก่อนที่จะเปิดใช้งานกุญแจและสำรวจที่พักของเขา

ประตูไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอย่างน่าเศร้า ราวกับรับแรงกดดันไม่ไหว เลย์ลินเริ่มสงสัยว่าหากไม่ได้รับการค้ำจุนด้วยพลังของเวทมนตร์

อาคารทั้งหลังคงพังทลายลงเป็นซากปรักหักพังในทันที