นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 743

บทที่ 743

ความมีเหตุผลและความเป็นจริง

‘แต่ก็ยังไม่แย่นะ!’ หลังจากมองสำรวจรอบห้องแล้ว เลย์ลินก็พยักหน้าเบาๆ

ถึงแม้สถานที่นั้นจะเล็กไปหน่อย ขาดเฟอร์นิเจอร์ และปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนา แต่ก็ยังสามารถปล่อยเช่าได้ในราคาสูงลิบลิ่วในเมืองศักดิ์สิทธิ์ ที่ซึ่งที่ดินเพียงหนึ่งนิ้วมีค่าเท่ากับทองคำ ในเมื่อเขาสามารถอยู่ที่นี่ได้ฟรี ทำไมเขาถึงจะไม่พอใจล่ะ?

สิ่งที่ทำให้เลย์ลินรู้สึกพึงพอใจมากยิ่งขึ้นก็คือ สถานที่แห่งนี้เป็นทรัพย์สินของตระกูลสจ๊วต และโทมัสยังได้จดทะเบียนที่ดินให้เขาเป็นพิเศษอีกด้วย ด้วยการรับรองจากโทมัส แม้ว่าในอนาคตจะมีการตรวจค้นทั่วทั้งเมืองอย่างละเอียด สถานที่แห่งนี้ก็จะยังคงมั่นคงดุจหินผา

เลย์ลินมีเหตุผลส่วนตัวสำหรับการกระทำของเขาในวันนี้ การกระทำเหล่านั้นเกิดขึ้นหลังจากไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้ว เมืองศักดิ์สิทธิ์กำลังจะเข้าสู่ช่วงเวลาที่ยากลำบาก และหากไม่มีผู้อุปถัมภ์ที่แข็งแกร่ง การค้นหาสิ่งของง่ายๆ ก็จะเป็นเรื่องยากลำบากมาก มิเช่นนั้นเขาจะมาอยู่ที่นี่ทำไม? เขามีสินค้ามีค่ามากมายที่จะขาย

ประการแรก เขาไม่อยากทำให้โทมัสขุ่นเคืองใจ อีกเหตุผลหนึ่งคือเขายืมหนังเสือของตระกูลสจ๊วต [1 การเสแสร้งเพื่อข่มขู่ผู้อื่น] มาใช้ปกปิดตัวเอง แน่นอนว่าเมื่อแผนของเขาถูกเปิดเผย มันจะส่งผลกระทบต่อตระกูลสจ๊วต โดยเฉพาะโทมัส ซึ่งจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างยิ่งสำหรับพวกเขา แต่ทั้งหมดนี้ก็อยู่ในความคิดของเลย์ลิน

อันที่จริง ความคิดนี้ผุดขึ้นมาหลังจากที่เขาเห็นเอ็กนิสและน้องชายของเธอหลงใหลในตัวสองพี่น้อง เมื่อพวกเธอพาเขาเข้าไปในเมืองศักดิ์สิทธิ์ได้แล้ว เบลินดาและน้องสาวของเธอก็ใช้ศักยภาพเกือบหมดแล้ว และพวกเธอก็จะนำพาปัญหามาในอนาคต ในโลกที่โหดร้ายเช่นนี้ ความงามที่ปราศจากความแข็งแกร่งนั้นเป็นสิ่งที่สร้างปัญหามากที่สุด

ทางเลือกของเขาชัดเจน ในด้านหนึ่ง เขาอาจรักษาความสัมพันธ์กับเบลินดาและน้องสาวของเธอไว้ แต่ในขณะเดียวกันก็อาจทำให้เอ็กนิสและน้องชายของเธอไม่พอใจ และโดยนัยแล้วก็จะทำให้ตระกูลสจ๊วตที่สนับสนุนพวกเขาไม่พอใจด้วย ในอีกด้านหนึ่ง เขาอาจตัดขาดความสัมพันธ์กับเบลินดาและได้รับการเข้าใจและการคุ้มครองจากครอบครัว จากมุมมองของเลย์ลิน คำตอบนั้นชัดเจนอยู่แล้ว

บางคนเลือกที่จะเดินไปสู่เส้นทางแห่งความพินาศ ปฏิเสธที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข และยังแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งทั้งที่อ่อนแอ มีเพียงนักเขียนผู้มีนิ้วโป้งทองคำ[2. Deus Ex Machina] เท่านั้นที่จะสามารถช่วยคนเหล่านั้นได้

แม้ว่าเลย์ลินจะไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่ในโลกแห่งนรกภูมิ และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ เขากลับบอบบางราวกับคนที่พร้อมจะตายได้เพียงแค่แสงส่องลงมา!

แน่นอนว่า เขาสามารถเผยพลังอำนาจและสังหารโทมัสอย่างโหดเหี้ยมได้ หลังจากนั้นก็จะเป็นคิวของเอ็กนิส และตำแหน่งของตระกูลสจ๊วตในลำดับชั้นสูงสุด เขาสามารถเคลื่อนย้ายเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั้งเมืองได้! ทั้งหมดนี้เพื่อช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาที จะเป็นฉากที่ยิ่งใหญ่ตระการตาอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น จนกระทั่งที่มาของเขาทำให้เกิดความสงสัย แล้วเพียงแค่เหลือบมอง พระนางพญางูก็จะรู้ทันทีว่าเขาคือคนที่พระนางกำลังตามหา และเขาก็จะยอมมอบตัวให้พระนางอย่างง่ายดาย ในตอนนั้น เลย์ลินก็จะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปอย่างแท้จริง

และเมื่อมองย้อนกลับไปที่ต้นตอของปัญหา มันจะเป็นเพราะอะไร? ผู้หญิงสองคน? พวกเธอคุ้มค่ากับสิ่งเหล่านั้นจริงหรือ?

เลย์ลินไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรกับโซเฟียและเบลินดา พวกเธอเป็นเพียงเพื่อนร่วมทางที่เขาได้พบระหว่างเดินทาง เบลินดามีความประทับใจในตัวเขาอยู่บ้าง และอย่างมากก็แค่หยอกล้อกันบ้างเป็นครั้งคราว การที่เลย์ลินต้องต่อสู้เพื่อเธอและสุดท้ายต้องสูญเสียทุกอย่างไปนั้น มันช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ!

ด้วยคำสาปงูเห่าที่ติดตัว และในช่วงเวลาที่เขากำลังค่อยๆ คืบคลานเข้าสู่ความตาย การกังวลเรื่องเล็กน้อยอย่างความรักจึงเป็นเรื่องโง่เขลา

‘สิ่งที่ผมต้องการตอนนี้คือการซ่อนตัวให้มิดชิด และการขัดแย้งกับตระกูลสจ๊วต ซึ่งเป็นตระกูลทรราชและเจ้าเล่ห์นั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ฉลาดเลย… โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องผู้หญิงสองคน…’ เลย์ลินส่ายหัว เมื่อเทียบกับการปะทะกับโทมัสโดยตรงและทำให้สถานการณ์นั้นเปิดเผยตัวตนของเขาอย่างสิ้นเชิง เลย์ลินเลือกที่จะวางแผนที่จะลดอิทธิพลของเขาให้น้อยที่สุดและให้ผลประโยชน์สูงสุดแก่เขา

‘แต่โทมัสไม่รู้เลยว่าศัตรูตัวฉกาจที่สุดในการที่จะได้เบลินดาและโซเฟียมาครองนั้นไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเอ็กนิสน้องสาวของเขาต่างหาก!’ เลย์ลินลูบคางอย่างครุ่นคิด พร้อมกับสีหน้าเยาะเย้ยเล็กน้อย

เมื่อเอ็กนิสยืนอยู่เคียงข้างสองพี่น้อง จ้องมองอย่างโลภเหมือนเสือที่กำลังจ้องเหยื่อ แผนการของโทมัสอาจล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่เริ่มเสียด้วยซ้ำ และแน่นอนว่า เมื่อเลย์ลินหลุดพ้นจากพันธนาการทางสายเลือดแล้ว เธอก็จะลงโทษโทมัสสำหรับการดูหมิ่นในวันนี้อย่างแน่นอน

ด้วยความคิดเช่นนั้น เขาจึงฝากโซเฟียและเบลินดาไว้กับเอ็กนิสชั่วคราว ให้เธอคอยดูแลพวกเธอในขณะที่เขาได้รับหลักประกันพิเศษว่าจะได้เข้าเมืองอย่างปลอดภัย มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาที่จะยอมรับ และที่จริงแล้วเขามีเรื่องสำคัญกว่านี้ที่ต้องจัดการ

โดยไม่ทักทายเพื่อนบ้านที่อิจฉาอยู่รอบข้าง เลย์ลินก็ปิดประตูทันที อาคารอพาร์ตเมนต์สองชั้นที่มีลานเล็กๆ ด้านนอกแห่งนี้ตรงตามความคาดหวังของเขา

เมื่อเห็นแปลงดอกไม้เล็กๆ ในบริเวณนั้น ใบหน้าของเลย์ลินก็พลันฉายแววยิ้มแย้ม

‘ไม่เลวเลย ดีจริงๆ! เหลือแค่เพียงไม่มีใครมารบกวนฉันเท่านั้นเอง แต่น่าเสียดายที่มันเป็นไปไม่ได้…’ เลย์ลินถอนหายใจพลางมองฝ่ามือของตัวเอง

ภายใต้แสงไฟ เส้นเลือดสีฟ้าอมเขียวปรากฏให้เห็น และเขายังคงรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังร่อยหรอลง ร่างกายของเขาดูอ่อนแอลงเล็กน้อยด้วยซ้ำ

‘สถานการณ์แบบนี้…’ เลย์ลินหัวเราะอย่างขมขื่น ‘ชิป AI!’

[บี๊บ! กำลังคำนวณข้อมูลเกี่ยวกับพลังชีวิตของโฮสต์…… การวิเคราะห์เสร็จสมบูรณ์! พลังทำลายล้างของคำสาปงูออลสเนคได้ทวีความรุนแรงขึ้นในเมืองศักดิ์สิทธิ์ เวลาโดยประมาณใหม่: สามปีสองเดือน!]

“ต่อให้ข้าผนึกสายเลือดและวิญญาณของข้าไว้ พลังชีวิตที่ถูกดูดไปนี้ก็ยังหลีกเลี่ยงไม่ได้… มันยากเกินไปจริงๆ ที่จะทะลุผ่านพันธนาการของสิ่งมีชีวิตระดับ 8…” สีหน้าของเลย์ลินแฝงไปด้วยความถอนหายใจ ไม่ว่าเขาจะเตรียมตัวมาอย่างรอบคอบแค่ไหน แผนการของเขาจะกว้างไกลเพียงใด ผลของผนึกเพียงครั้งเดียวจากพระนางพญางู ก็สามารถทำให้เขากลับไปเริ่มต้นใหม่ได้ทันที

นี่เป็นผลมาจากความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงในด้านพละกำลัง เลย์ลินเองมักชอบรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า และสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือสถานการณ์ที่เขาถูกบังคับให้ท้าทายผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเขามาก

พวกที่ชอบเสี่ยงอันตรายจนหัวใจวายแทนที่จะหาผลประโยชน์อย่างปลอดภัยนั้น ล้วนเป็นพวกบ้า!

‘โชคดีที่ฉันมีประสบการณ์ บวกกับคู่แท้ในคืนพระจันทร์เต็มดวงและการเตรียมการทั้งหมดที่ฉันทำมา ฉันยังมีโอกาสอยู่… ฮ่า!’ เลย์ลินไอแล้วเดินเข้าไปในอาคารอพาร์ตเมนต์

หลังจากใช้เวลาครึ่งวัน เลย์ลินได้ตรวจสอบเกือบทุกซอกทุกมุมของอาคารอพาร์ตเมนต์โทรมๆ แห่งนี้ และแอบเปลี่ยนระบบป้องกันทั้งหมดด้วยระบบของตัวเองด้วย

เลย์ลินไม่สามารถไว้ใจทรัพย์สินประเภทนี้ที่เป็นของครอบครัวได้ เพราะอาจมีอุปกรณ์สอดแนมและตรวจจับซ่อนอยู่ข้างใน ด้วยการสแกนระดับอะตอมของชิป AI และสายตาอันเฉียบแหลมของเลย์ลินในฐานะปรมาจารย์ด้านการร่ายเวทมนตร์ อุปกรณ์เพียงไม่กี่ชิ้นที่ติดตั้งไว้ก็ไม่สามารถหลบเลี่ยงเขาได้

แน่นอนว่า เลย์ลินไม่ได้เลือกที่จะรื้อถอนพวกมันในทันที เพราะนั่นจะทำให้เขาแตกหักกับตระกูลสจ๊วตอย่างสิ้นเชิง แทนที่จะทำเช่นนั้น เขาจึงเตรียมผนึกอีกชั้นหนึ่งนอกเหนือจากอุปกรณ์ตรวจสอบ เพื่อให้ตระกูลรู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ยังอยู่ในการควบคุมของพวกเขา ในความเป็นจริงแล้ว จะไม่มีร่องรอยการกระทำของเลย์ลินรั่วไหลไปถึงพวกเขาเลย เมื่อค่ำคืนมาเยือน รั้วที่ล้อมรอบลานบ้านก็ถูกปกคลุมด้วยอักขระสีเทาซึ่งค่อยๆ จางหายไปจากสายตา

“ถึงแม้จะเป็นแค่สิ่งก่อสร้างชั่วคราว แต่ก็น่าจะพอรับมือกับเพื่อนบ้านได้!” เลย์ลินพึมพำกับตัวเองขณะเดินมาถึงห้องที่ปิดสนิทไม่มีหน้าต่าง

พื้นไม้ที่ผุพังส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์ และยังมีฝุ่นฟุ้งกระจายอยู่บนพื้นเป็นจำนวนมาก นอกจากนี้ เนื่องจากไม่มีหน้าต่าง ห้องทั้งห้องจึงดูมืดมนอย่างยิ่ง

เขาเตรียมรูปแบบคาถาบูชายัญขึ้นทันที โดยมีอักขระรูนรูปนกยักษ์อยู่ตรงกลาง พลังสีเทาไหลเวียนอยู่เหนืออักขระนั้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้อักขระรูนรูปนกยักษ์ดูราวกับว่ามันกางปีกเพื่อโบยบิน

“ท่านผู้ปกครองแห่งความโกลาหลผู้ยิ่งใหญ่! ปีกแห่งพายุ! เจตจำนงเสรีจากมิติอื่น! ฝ่าบาท นกสกปรกชั่วร้าย! ผู้สังเวยของท่านขอให้ท่านโปรดหันมาสนใจข้า!”

คลื่นแห่งเจตจำนงพลุ่งพล่านออกมาจากร่างของเลย์ลิน ซึ่งบรรจุพลังของวิญญาณแท้แห่งพระจันทร์เต็มดวง มันเชื่อมต่อกับใครบางคนในทันทีผ่านทางการร่ายเวทมนตร์

“จักรพรรดิเคโมยิน! ท่านได้เข้าสู่เมืองศักดิ์สิทธิ์แล้ว! ดี! ดีมาก! ยอดเยี่ยม!” ความตื่นเต้นแผ่ซ่านออกมาจากนกเนเฟเรียส ฟิลธ์เบิร์ด แม้ว่ามันจะไม่มีร่างให้ลงไปสิงสถิตก็ตาม เพราะอย่างไรก็ตาม พวกเขาก็อยู่ในสวนหลังบ้านของพระพันปีงู และอยู่ภายใต้การเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด

ในความเป็นจริง หากพบว่าเลย์ลินกำลังทำพิธีกรรมบูชายัญให้กับนกฟิล์ธเบิร์ดผู้ชั่วร้าย หรือแม้แต่ตัวเขาเอง โทมัสก็จะถูกตามล่าและฆ่าทันที

นี่คือเมืองศักดิ์สิทธิ์ของทวีปเฮล! มีเพียงผู้ทรงเกียรติเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะปกครองที่นี่ได้ และนั่นก็คือพระนางพญางู แม้แต่พันธมิตรอย่างดวงตาแห่งการทดสอบก็ไม่สามารถแผ่ขยายอิทธิพลมาที่นี่ได้ นับประสาอะไรกับนกเนฟาริอัสฟิลธ์เบิร์ด

ด้วยเหตุนี้ เมื่อเห็นว่าเลย์ลินสามารถแทรกซึมเข้าไปในแนวหน้าของศัตรูได้อย่างราบรื่นโดยไม่คาดคิด อารมณ์ที่ตื่นเต้นของเนฟาริอัส ฟิลธ์เบิร์ดจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้

“ท่านผู้ทรงอำนาจสูงสุด ข้าพเจ้าขอวิงวอนต่อท่าน โปรดประทานพลังแห่งความปั่นป่วน และปกปิดเรื่องราวทั้งหมดในอาคารนี้ เพื่อที่ข้าพเจ้าจะได้หลบหนีจากสายตาของพระนางพญางู!” เลย์ลินอธิษฐานด้วยความจริงใจ แต่เขาไม่ได้ถวายเครื่องบูชาใดๆ

“แน่นอน! มันจะเป็นรางวัลตอบแทนสำหรับการนำพลังแห่งความโกลาหลเข้ามาสู่เมืองศักดิ์สิทธิ์! หากเจ้าเต็มใจที่จะถวายเครื่องบูชาแด่ข้าด้วยความจริงใจ ในอนาคตเจ้าจะได้เป็นมือช่วยเหลือของข้าอย่างแน่นอน เป็นผู้บูชายัญระดับ 6!”

ได้ยินเสียงนกร้องเบาๆ และไม่นานหลังจากนั้น วงกลมสีเทาก็เริ่มผุดขึ้นมาจากพื้นและผนัง ปกคลุมอาคารอพาร์ตเมนต์ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเกิดขึ้นในความมืดและอย่างลับๆ โดยไม่มีการปล่อยคลื่นหรือแสงประหลาดใดๆ ออกมา

เมื่อเห็นแสงเรืองรองของเวทมนตร์ค่อยๆ จางลง สีหน้าแปลกๆ ก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเลย์ลิน แม้ว่าครั้งนี้เขาจะไม่ได้ถวายเครื่องบูชาใดๆ แต่เนฟาริอัส ฟิลธ์เบิร์ดก็ยังใจดีช่วยเหลือเขาในการซ่อนตัว และยังมอบพลังมหาศาลให้ด้วย เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่เพราะความใจดีเพียงอย่างเดียว

ดูเหมือนว่าเนฟาริอัส ฟิลธ์เบิร์ดจะยังไม่ละทิ้งแผนการที่จะใช้พลังแห่งความโกลาหลของมันเพื่อปนเปื้อนเขาอย่างทั่วถึง และทำให้เขากลายเป็นลูกน้องของมันในที่สุด อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ทั้งสองต่างร่วมมือกันอย่างไม่เต็มใจเนื่องจากศัตรูร่วมกันคือแม่ทัพงู หากเกิดความเห็นที่แตกต่างกันในอนาคต พวกเขาก็อาจกลายเป็นศัตรูกันในที่สุด

“ดูเหมือนว่าความสำเร็จในการแทรกซึมของฉันจะทำให้เจ้านกสกปรกชั่วร้ายตื่นเต้น!” เลย์ลินหัวเราะอย่างเย็นชา “น่าเสียดายที่นกตัวนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการในอนาคตของฉัน และฉันจะไม่มีวันหามันเจออีก! แผนการของเจ้านกสกปรกชั่วร้ายจะต้องล้มเหลวอย่างแน่นอน!”