นักวิทยาศาสตร์ผู้เกิดใหม่ สู่ตำนานมหาวอร์ล็อก - บทที่ 740
บทที่ 740
การเดินทางสู่เมืองศักดิ์สิทธิ์
“เมืองศักดิ์สิทธิ์แห่งทวีปเฮล!” เลย์ลินพึมพำขณะสำรวจเมืองนี้ที่ดูเหมือนจะสร้างขึ้นโดยยักษ์ใหญ่
ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ และสิ่งที่น่าจดจำที่สุดก็คือประติมากรรมขนาดยักษ์ที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง
หญิงสาวผู้มีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างมาก มีผมยาวที่แยกออกเป็นแฉกๆ และแปลงร่างเป็นงูแปลกตาหลากหลายชนิด มีทั้งงูเคโมยิน งูปีศาจสีขาว งูเหลือมสามหัว และงูชนิดอื่นๆ อีกมากมายที่พบได้ในเส้นผมของหัวหน้าเผ่างูผู้นี้
“ประติมากรรมชิ้นนี้ต้องสร้างโดยใช้รูปพระนางพญานาคเป็นแบบอย่างแน่นอน ฉันมองเห็นมันได้อย่างชัดเจนแม้จะอยู่นอกเมือง และถ้าฉันจะประเมินขนาด มันต้องสูงกว่าหลายหมื่นเมตรแน่ๆ…”
ดวงตาของเลย์ลินเต็มไปด้วยความชื่นชม หากปราศจากการร่ายเวทมนตร์และความช่วยเหลือจากโลกอื่น รูปปั้นขนาดมหึมาเช่นนี้คงไม่มีทางสร้างสำเร็จได้
การเปลี่ยนแปลงลับๆ ที่ซ่อนอยู่ตามส่วนต่างๆ ของเมืองศักดิ์สิทธิ์ทำให้สีหน้าของเลย์ลินเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะไม่สามารถตรวจจับสิ่งมีชีวิตระดับ 7 ได้ แต่รังสีจากดวงจันทร์ทำลายล้างระดับ 6 ก็ไม่อาจต้านทานการสแกนของชิป AI ได้อีกต่อไป
ด้วยเหตุนี้ เลย์ลินจึงมั่นใจว่าในเมืองศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้มีผู้มีระดับ 6 อย่างน้อยสิบคน และพวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นทายาทของพระพันปีงู!
‘จากข้อมูลที่ได้รับและสิ่งที่ผมเห็นเมื่อวานนี้ พระนางพญางูเสด็จมาที่นี่ แต่ผมไม่รู้ว่าพระองค์อยู่ตรงไหน’
“เคเค…” เลย์ลินเริ่มไอออกมาอย่างกระทันหัน
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ นิค?” เบลินดาและโซเฟียหันมามองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
“มัน—มันไม่มีอะไรหรอก!” เลย์ลินหัวเราะอย่างฝืนๆ พร้อมกับซ่อนฝ่ามือที่เปื้อนเลือดไว้
“ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ ที่ซึ่งรัศมีของพระนางพญางูเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม พลังชีวิตของข้าพเจ้าจะยิ่งลดลงอย่างรวดเร็ว ด้วยอัตรานี้ ข้าพเจ้าอาจจะอยู่ได้ไม่ถึงสองสามปี แต่โชคดีที่สองสามปีนี้น่าจะเพียงพอ!”
“ฉันรู้สึกตื้นตันใจนิดหน่อยหลังจากได้เห็นเมืองใหญ่ขนาดนี้ เข้าไปข้างในกันเถอะ! เธอได้บอกเพื่อนแล้วหรือยัง?”
“ฉันแจ้งเอ็กนิสเรียบร้อยแล้ว เธอจะมาถึงเร็วๆ นี้!” เบลินดาหัวเราะ
ทั้งสามคนยืนอยู่ด้านนอกเมืองศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ ที่นั่นมีซุ้มประตูชัยขนาดใหญ่สามแห่ง และสะพานที่ยาวหลายสิบเมตร ด้านล่างเป็นคูเมืองที่น้ำลึกและมีสีดำ ให้ความรู้สึกน่าหวาดหวั่น
ประตูเมืองเปิดออก และเหล่าครึ่งงูและแม้แต่ผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์จำนวนมากก็เดินผ่านไปอย่างเป็นระเบียบ
“นั่นคือ…” เมื่อเห็นเช่นนั้น ดวงตาของเลย์ลินก็หรี่ลง
แถวยาวเหยียดที่คดเคี้ยวราวกับงูตัวยาวเกิดความวุ่นวายเล็กน้อยใกล้ประตู และทันทีหลังจากนั้น ชายครึ่งงูที่มีเกล็ดสีดำบนใบหน้าก็ร้องโหยหวนขณะที่ถูกแยกออกมาและถูกผลักลงไปในคูน้ำสีดำ
“อ่า…” เสียงร้องโศกเศร้าของมันหายไปในพริบตา เลย์ลินเห็นเพียงกระดูกสีขาวโพลน และแม้กระทั่งนั้น กระดูกเหล่านั้นก็ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว
“เมื่อกี้นี้เอง…” สายตาของเลย์ลินเหลือบไปมองรูปปั้นหินรูปงูที่ประตูเมือง ดวงตาแนวตั้งของรูปปั้นเหล่านั้นกำลังเปล่งแสงสีเขียวออกมา
“ดูเหมือนว่าตอนที่งูตัวนั้นเลื้อยผ่านไป ดวงตาของรูปปั้นเหล่านั้นก็กลายเป็นสีแดงสด! นี่เป็นระบบระบุสายเลือดแบบใดแบบหนึ่งหรือเปล่า?” เลย์ลินรู้สึกกลัวเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ เกี่ยวกับมนุษย์งูตัวนั้นเลย
“นั่นคือรูปปั้นงูที่พบได้ทั่วเมืองศักดิ์สิทธิ์ ตราบใดที่ยังมีผู้อยู่อาศัยที่มีจิตวิญญาณหรือสายเลือดไม่บริสุทธิ์ หรือไม่ได้รับอนุญาต ทุกคนจะถูกตรวจพบและถูกโยนลงไปในเหวคำราม!”
สีหน้าของเธอเคร่งขรึม “ตามระบบของเมืองศักดิ์สิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์ที่ไม่ทราบที่มา หรืออาชญากรที่ทางการต้องการตัว ไม่มีใครสามารถอยู่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ได้!”
“อ้อ! กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ถ้าคุณกับฉันเข้าไปข้างใน ดวงตาของรูปปั้นจะเปลี่ยนเป็นสีแดง และทหารจำนวนมากจะถูกดึงดูดเข้ามาใช่ไหม?”
เลย์ลินลูบคางพลางพูดว่า “การที่พวกเขามากมายขนาดนั้นไปแย่งกันที่นั่นมันมีประโยชน์อะไรกัน?”
“ประโยชน์เหรอ?” เบลินดาอมยิ้มอย่างขมขื่น “เห็นได้ชัดว่ามีมากมาย! ประการแรก ทุกคนที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์จะได้รับการรับประกันความปลอดภัย ในทวีปเฮล มีองค์กรไม่กี่แห่งที่กล้าปฏิบัติต่อผู้อยู่อาศัยในเมืองศักดิ์สิทธิ์อย่างหยาบคาย!”
“การคุ้มครองอย่างสมบูรณ์แบบ?” เลย์ลินพยักหน้า ในยุคที่ผู้คนต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพไปวันๆ การคุ้มครองอย่างสมบูรณ์แบบจึงเป็นเหมือนความฝันที่เป็นจริงสำหรับผู้ที่อ่อนแอ
“นอกจากนี้ เมืองศักดิ์สิทธิ์ยังเป็นศูนย์กลางของทวีปเฮล คุณจะสามารถหาทุกสิ่งทุกอย่างได้ที่นี่ แม้แต่ระบบเพิ่มพลังระดับสูงสุด เครื่องบูชาที่ดีที่สุด และวิญญาณสัตว์ร้าย… แต่ที่สำคัญที่สุด…” พอได้ยินชื่อเมืองศักดิ์สิทธิ์ เธอก็ดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเมืองศักดิ์สิทธิ์ทั้งเมืองได้รับความโปรดปรานจากนายหญิง และทุกคนที่อาศัยอยู่ที่นี่จะมีสายเลือดบริสุทธิ์ไม่ลดน้อยลง และจะเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะเวลาที่พวกเขาอยู่ที่นี่” เสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง และพร้อมกับแสงสีดำวาบหนึ่ง ก็มีร่างอีกสองร่างปรากฏขึ้น
“เอ็กนิส!” เมื่อเบลินดาเห็นว่าใครมาถึง เธอก็ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
“เบลินดา น้องสาวของฉัน! เราไม่ได้เจอกันมาประมาณ 132 ปีแล้ว!” มีคนเดินเข้ามาและกอดเบลินดาอย่างอบอุ่น คนนั้นคงเป็นเพื่อนที่ดีที่เบลินดาพูดถึงอยู่เสมอ นั่นก็คือ เอ็กนิส
เลย์ลินอดไม่ได้ที่จะสำรวจร่างนี้ เธอมีผมสั้นสีน้ำตาล รูปร่างสูง ผิวขาวเนียนเป็นประกาย และสวมเกราะรัดรูปที่ดูเหมือนทำจากคริสตัล จมูกโด่งสวย และมีท่าทางสง่างามราวกับวีรบุรุษ แม้จะเป็นเพศหญิง แต่ความงามของเธอนั้นไม่จำกัดเพศ
สิ่งที่ทำให้เลย์ลินประหลาดใจคือออร่าสายเลือดในร่างกายของเธอ สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว นี่คือสายเลือดของงูยักษ์ระดับ 6 อย่างแน่นอน และเอ็กนิสเองก็มีระดับ 5 แล้ว
‘เห็นได้ชัดว่าเธอมีพลังอำนาจของเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง! เธอเพิ่งจะโตเต็มวัย แต่มีพลังระดับ 5 แล้ว เมื่อสายเลือดของเธอเติบโตเต็มที่ การไปถึงระดับ 6 ก็ไม่ใช่เรื่องยาก! แต่ฉันยังบอกระดับผู้สังเวยและปรมาจารย์สัตว์อสูรของเธอไม่ได้หรอกนะ…’ เลย์ลินเริ่มประเมินพลังของเธอในใจ
เมื่อเทียบกับผู้ที่มีสายเลือดผสมอย่างเบลินดาแล้ว เธอมีสายเลือดบริสุทธิ์จากงูยักษ์ กล่าวอีกนัยหนึ่ง ร่างกายหลักของเธอคืองูเหลือม และร่างมนุษย์ของเธอเป็นเพียงเพื่อความสะดวกสบายเท่านั้น
“มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญอย่างเหลือเชื่อแน่ๆ ที่ทั้งสองคนสามารถเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ตั้งแต่แรก!”
“ไม่ต้องห่วง! ฉันจะไม่ปล่อยพวกคนจากองค์กรดวงตาแห่งการทดสอบไปง่ายๆ หรอก ที่ทำกับเธอแบบนั้น! ฉันบอกเธอแล้วนี่ว่าอย่าไปเข้าร่วมลัทธิที่ทำจากดวงตาบ้าคลั่งนั่น มีเพียงท่านหญิงผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้นที่คู่ควรแก่ความศรัทธาของเรา!” เอจนิสจับมือเบลินดาอย่างอบอุ่น โดยไม่สนใจการมีอยู่ของเลย์ลินเลยแม้แต่น้อย
เธออุ้มโซเฟียไว้ในอ้อมแขน ดวงตาเป็นประกาย “นี่ต้องเป็นน้องสาวของหนูใช่ไหม โซเฟีย น่ารักจัง! ฉันเคยเห็นเธอแต่ในภาพวาดมาก่อน ไม่ต้องห่วงนะ! ฉันจะจัดการเรื่องตัวตนของหนูและน้องสาวเอง หนูจะได้รับใบอนุญาตพำนักและมีสิทธิ์อยู่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์นี้อย่างถาวรแน่นอน!”
เมื่อเห็นว่าเลย์ลินอยากกอดโซเฟียแน่นๆ และกล้ามเนื้อใบหน้าของเธอกระตุก เลย์ลินก็พลันนึกถึงคำอีกคำหนึ่งจากโลกก่อนหน้าของเขาขึ้นมา
“เอาล่ะ เอาล่ะ เอ็กนิส! ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่ยังไม่ได้แนะนำให้เธอรู้จัก!”
สายตาที่รุกล้ำและเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของเพื่อนเธอมากเกินไปสำหรับเบลินดา เธอจึงถอนหายใจขณะดิ้นรนออกจากเงื้อมมืออันชั่วร้ายของเอ็กนิส ก่อนจะชี้ไปที่เลย์ลิน
“นี่คือคนที่ฉันเล่าให้คุณฟัง และเป็นเพื่อนที่ดีที่ให้ความช่วยเหลือฉันมากมาย: นิค!” เบลินดาเน้นย้ำคำว่า ‘เพื่อนที่ดี’ สองคำนี้
“เพื่อนสนิท? เขาเนี่ยนะ?” เธอเพิ่งสังเกตเห็นเลย์ลินและจ้องมองเลย์ลินอย่างท้าทายในตอนนั้นเอง
“เขาดูไม่ค่อยแข็งแกร่งเท่าไหร่เลยนี่นา? เขาเป็นแค่ปีศาจงูเลือดผสมอะลาบาสเตอร์ระดับ 5 เอง! โอ๊ะ ขอโทษที เบลินดาที่รัก ฉันไม่ได้พูดถึงคุณนะ ไม่ว่าจะเป็นสายเลือดจากฝั่งพ่อหรือแม่ของคุณ พวกมันผสมผสานกันได้อย่างงดงาม ไม่ว่าจะเป็นดวงตาสีแดงทับทิม หรือผมสีเงินยาวสลวยเป็นประกาย… มันช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน…”
“เอ็กนิส นิคเป็นเพื่อนของฉันเหมือนกับที่คุณเป็นเพื่อนฉันนั่นแหละ!” เบลินดาอมยิ้มอย่างขมขื่นและต้องพูดซ้ำอีกครั้ง
“เอาล่ะ เอาล่ะ เพื่อน!” เอ็กนิสดีดผมที่หน้าผากของเธอ “ในเมื่อเป็นเพื่อนเธอ ฉันก็จะทำเหมือนกัน!”
“เดี๋ยวก่อน พี่สาว คุณปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้ามาในเมืองศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร คุณลืมภารกิจของเราไปแล้วหรือ?” ในขณะนั้นเอง คนที่อยู่ด้านหลังเอ็กนิสก็พูดขึ้นมา
“หืม?” เลย์ลินสังเกตเห็นคนคนนั้นในตอนนี้ เขามีผมสั้นสีน้ำตาลเหมือนเอ็กนิส และมีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นญาติกัน
“โอ้ เบลินดา! นี่คือโทมัส น้องชายที่ไร้ประโยชน์ที่ฉันเคยพูดถึงนี่เอง! โทมัส! มานี่สิ ทักทายหน่อย!”
“อรุณสวัสดิ์ครับ สุภาพสตรีผู้สวยงาม!” โทมัสโค้งคำนับอย่างสุภาพ เขามองโซเฟียด้วยสายตาที่เคลิบเคลิ้มและลุ่มหลง โซเฟียดูเหมือนเด็กหญิงตัวเล็กๆ
“เอ็กนิส!” เบลินดาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นว่าพี่น้องทั้งสองไม่สนใจนิค เห็นได้ชัดว่าพยายามทำให้เขาโมโห
“ถ้าคุณยังทำตัวแบบนี้อีก ฉันจะไปกับนิค! ยังไงก็ตาม นอกจากเมืองศักดิ์สิทธิ์แล้ว ยังมีอีกหลายที่ที่เราไปได้”
จากสิ่งที่เธอได้กล่าวมา หลังจากได้รับสิทธิ์พำนักถาวรในเมืองศักดิ์สิทธิ์แล้ว พวกเขาก็จะได้รับการปฏิบัติอย่างพิเศษในทุกที่ทั่วทวีปเฮล ซึ่งเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหาที่พวกเขาอยู่ในรายชื่อผู้ต้องหา แต่เพื่อเห็นแก่เลย์ลินแล้ว การที่เธอละทิ้งโอกาสนี้ไปอย่างไม่คาดคิด ถือได้ว่าเป็นเรื่องผิดปกติมาก
“แต่เอาเถอะ คุณไม่รู้เหรอว่ายิ่งคุณเข้าใกล้ฉันมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งนำปัญหามาให้ฉันมากขึ้นเท่านั้น” เลย์ลินพูดไม่ออก เขาสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่พร้อมจะเผาเขาให้เป็นเถ้าถ่านแล้ว