จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 97 ท่านยอดฝีมือ

เดินออกจากประตู

หันไปทางพ่อค้าและห้องพัก ห้องของพ่อค้าอยู่ตรงกลาง ได้ยินว่าเป็นห้องเดี่ยวขนาดเล็ก ส่วนองครักษ์ของเขาพักรวมกันในห้องใหญ่ราคาถูกชั้นล่าง วิธีนี้ช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายได้มาก

เอี๊ยด!

ประตูถูกล็อกจากด้านใน แต่นั่นไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการเข้าไปของเล่ยถิง

เล่ยถิงใช้ลมปราณ สั่นเบาๆ ไม้ขวางประตูด้านในก็หักเป็นสองท่อน เล่ยถิงผลักประตูเข้าไปอย่างง่ายดาย

ภายในไม่มีอะไรผิดปกติ ร่างบนเตียงดูเหมือนจะหลับสนิท มองไม่ค่อยชัดผ่านม่านมุ้งที่พร่ามัว แต่สภาพทั้งห้องไม่น่าไว้ใจเลย บนโต๊ะมีฝุ่นเกาะเล็กน้อยราวกับไม่ทันได้ทำความสะอาด เล่ยถิงไม่สนใจ เขาแตะโต๊ะอย่างระมัดระวัง ผลคือโต๊ะผุพังลงมาเหมือนกับเมื่อครู่

เสียงดังกังวานไปทั่วโรงเตี๊ยม แต่พ่อค้าผู้นั้นยังคงหลับสนิท ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

“ไม่มีลมหายใจ แม้แต่คลื่นชีวิตก็ไม่มีเลย”

จู่ๆ เล่ยถิงก็ไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป

ข้าได้สังหารผู้คนมามากมาย ชีวิตที่เคยมีลมหายใจกลับกลายเป็นศพเย็นเฉียบต่อหน้าข้า แต่ข้ากลับไม่รู้สึกอะไรมากนัก บัดนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่อาจเป็นศพอีกครั้ง กลับทำให้ข้ารู้สึกคุ้นเคยที่ไม่ได้พบเจอมานานและยิ่งทำให้ข้าสงบนิ่งมากขึ้น

มุ้งดำและขึ้นรา แต่เล่ยถิงไม่สนใจอีกต่อไป เขาใช้กระบี่ร้อยพิศุทธ์เปิดมุ้งออกไปด้านข้าง เผยให้เห็นใบหน้าของพ่อค้า

“นี่มัน…”

เล่ยถิงรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ

พ่อค้าตายแล้ว แต่ตายอย่างประหลาด สีหน้าของเขาดูสงบ ราวกับว่าเขาจากไปในยามหลับใหล แต่ใบหน้า ร่างกาย และแม้แต่เสื้อผ้าของเขากลับปรากฏปรากฏการณ์ประหลาด

เน่าเปื่อย

นี่ไม่ใช่การเน่าเปื่อยของศพธรรมดา แต่เป็นการเน่าเปื่อยที่ร่างกายแข็งและดำ เกือบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ราวกับว่าสารแห่งชีวิตทั้งหมดถูกดูดออกไป ตายอย่างประหลาดและน่าขนลุก

เล่ยถิงวิเคราะห์อย่างใจเย็น “สภาพศพเช่นนี้ ต้องเป็นศพแห้งที่เก็บรักษาไว้สิบกว่าปีหรือหลายสิบปีถึงจะเป็นเช่นนี้ได้ แต่ข้าเพิ่งเห็นเขาเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน เป็นไปได้อย่างไรที่จะเน่าเปื่อยเร็วถึงเพียงนี้?”

เล่ยถิงตกตะลึงและสงสัย ไม่สนใจความรู้สึกขยะแขยง ตรวจสอบอย่างละเอียดหลายรอบ ก่อนจะค่อยๆ ถอยออกจากห้อง

เล่ยถิงรู้ว่าคนอื่นๆ ตายหมดแล้ว เพราะเขาไม่สามารถรับรู้ถึงลมหายใจใดๆ ในโรงเตี๊ยมอีกเลย

แม้กระนั้น เขาก็ยังเดินวนรอบชั้นสองอีกครั้ง แขกหนวดเคราหายตัวไป แต่กระเป๋าและอาวุธของเขายังคงอยู่ในห้อง ปู่และหลานต่างก็ตายแล้ว สภาพศพเหมือนกับพ่อค้าทุกประการ มีเพียงปู่ผมขาวที่มีสีหน้าแสดงอารมณ์มากกว่าเล็กน้อย มีริ้วรอยขมวดคิ้ว แต่ไม่มีความผิดปกติอื่นใด ส่วนครอบครัวพ่อค้าเร่นั้น สามีภรรยาตายแล้ว แต่เด็กหนุ่มที่แผ่กลิ่นอายแห่งความตายก็หายตัวไปเช่นกัน

เล่ยถิงที่ไม่มีเบาะแสใดๆ เดินลงบันได

“เอ๊ะ?”

เล่ยถิงพบว่าเด็กรับใช้โรงเตี๊ยมนอนอยู่บนโต๊ะที่มุมห้อง ดูราวกับหลับสนิท

แต่เมื่อเล่ยถิงเห็นแขนที่ดำคล้ำและผอมแห้งไร้เลือดเนื้อของเขา ก็รู้ว่าเขาตายเช่นเดียวกับพ่อค้า ตายในขณะที่กำลังพักผ่อนด้วยความเหนื่อยล้า

นึกถึงความกระตือรือร้นของเด็กรับใช้ เล่ยถิงรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเศร้าโศกอาลัย เล่ยถิงสะบัดศีรษะอย่างแรง พยายามไม่ให้ตัวเองคิดต่อไป เขาเดินวนรอบชั้นล่างอีกครั้ง ทุกคนตายหมด รวมถึงเจ้าของโรงเตี๊ยมและภรรยา พวกพ่อค้าและองครักษ์ที่เคยจ้องมองทรัพย์สินของเล่ยถิงก็ตายด้วย ทุกคนตายอย่างสงบ

ปัง!

เล่ยถิงเดินออกจากโรงเตี๊ยม

เขาไม่ได้ต้องการหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์ แต่ต้องการพิสูจน์ให้แน่ชัดยิ่งขึ้น

แม้ว่าโรงเตี๊ยมจะไม่มีคอกม้า แต่ก็มีพื้นที่เลี้ยงสัตว์ปีก เล่ยถิงจำได้ว่าสัตว์ใช้งานของแขก เช่น ล่อและม้าจะถูกฝากเลี้ยงไว้ที่นั่นชั่วคราว

“วัชพืชมากมายเหลือเกิน”

เล่ยถิงเดินไปตามทาง สังเกตเห็นว่าวัชพืชดูเหมือนจะมีมากเกินไป

แต่เดินไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าของเล่ยถิงก็ซีดขาวลงทันที เพราะข้าจำได้แม่นยำว่าเส้นทางที่ข้าเดินอยู่นี้ควรจะเป็นสวนผักของโรงเตี๊ยม

เล่ยถิงหยุดยืน ก้มลงตรวจสอบ

ข้าพบว่าผักเหล่านั้นยังอยู่ ไม่ได้เน่าเปื่อย เพียงแต่มีวัชพืชงอกขึ้นมามากมายอย่างไร้สาเหตุ เพียงแค่สองชั่วยามเท่านั้น ไม่ว่าวัชพืชจะเติบโตเร็วแค่ไหน ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะเกิดปรากฏการณ์เช่นนี้

แต่จะอธิบายความจริงที่อยู่ตรงหน้านี้อย่างไรเล่า?

เล่ยถิงทิ้งภาระทั้งหมด รีบเดินไปยังคอกสัตว์ สัตว์ที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นม้าแข็งแรงหรือหมูที่มีชีวิตชีวา ล้วนมีชีวิตอยู่ ไม่มีตัวใดบาดเจ็บหรือตาย และเมื่อเล่ยถิงมาถึง ม้าที่ตื่นตัวเหล่านั้นก็ตื่นขึ้นมา ส่งเสียงฟุดฟิดเตือนใส่เล่ยถิง

“ไม่ถูกต้อง ม้าหายไปหนึ่งตัว!”

สายตาอันเฉียบคมและความจำอันเป็นเลิศของเล่ยถิง ทำให้ข้านึกขึ้นได้ทันทีว่าม้าที่นี่หายไปหนึ่งตัว

เล่ยถิงรีบตรวจสอบทันที พบว่าที่ขอบคอกสัตว์ปีกมีรอยเท้าที่ดูสับสนเป็นแนวยาว ดูจากจำนวนและขนาดแล้วน่าจะเป็นของชายร่างใหญ่สง่างามคนหนึ่งและเด็กหนุ่มร่างผอมบางอีกคน

“ชายหนวดเคราและเด็กหนุ่มพ่อค้าเร่นั่นหรือ?”

เล่ยถิงนึกถึงสองคนที่หายตัวไปโดยไม่รู้ตัว จิตใจวิเคราะห์ไม่หยุด “หรือว่าเป็นฝีมือของชายหนวดเครา? ไม่ใช่ เขาไม่มีพลังขนาดนั้นแน่ ไม่เช่นนั้นข้าคงเห็นมานานแล้ว”

แต่การที่เล่ยถิงจะเชื่อว่าเด็กหนุ่มพ่อค้าเร่คนนั้นเป็นผู้ก่อเหตุประหลาดทั้งหมดนี้ ช่างยากเหลือเกินที่จะยอมรับ เล่ยถิงยอมรับคำอธิบายที่เหลือเชื่อกว่านี้เสียอีก

ฮู…

เล่ยถิงหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมลมหายใจ มองหมอกจางๆ ที่ค่อยๆ สลายไปรอบๆ ครุ่นคิดสักครู่ แล้วตัดสินใจพาม้าที่เหลือทั้งหมดไล่ตามรอยเท้าและรอยกีบม้าไป

ครึ่งเดือนต่อมา เล่ยถิงก็มาถึงเมืองหลวงของประเทศโจวหลัง

แม้ว่าเล่ยถิงจะเตรียมใจไว้แล้วถึงความยิ่งใหญ่ของเมืองหลวง แต่เมื่อได้เห็นกับตาถึงรู้ว่าตนเองช่างเล็กจ้อยเหลือเกิน เมืองมณฑลหนานซานก็ใหญ่โตพอแล้ว แต่ไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศหรือขนาด เมื่อเทียบกับเมืองหลวงแล้วก็เหมือนหิ่งห้อยกับดวงจันทร์ เกินจินตนาการของเล่ยถิงไปมาก

เมืองใหญ่อันยิ่งใหญ่แห่งนี้ ผ่านมาหลายราชวงศ์ ตั้งตระหง่านมาเกือบพันปีโดยไม่ล้ม ทั้งภายในและภายนอกเปี่ยมไปด้วยบรรยากาศแห่งอำนาจราชาที่ยากจะพรรณนา เล่ยถิงมองเมืองหลวงอันกว้างใหญ่ไพศาลตรงหน้า เบื้องหน้ากำแพงเมืองสูงเกือบยี่สิบจั้ง เล่ยถิงรู้สึกราวกับยืนอยู่ต่อหน้ายักษ์ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตนเองช่างเล็กจ้อยเหลือเกิน

แม้แต่ตระกูลเล่ยมาถึงที่นี่ก็เป็นเพียงมดตัวน้อยเท่านั้น

แต่เล่ยถิงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด ข้าสลัดความตกตะลึงเมื่อครู่ทิ้งไป แล้วก้าวเดินอย่างองอาจเข้าไป เพราะข้ามาจากโลกที่มีความคิดเปิดกว้างกว่า และยิ่งไปกว่านั้น ข้าได้เห็นความยิ่งใหญ่ของโลกใบนี้จากข้อมูลทวีปของตระกูลเล่ยและตระกูลมู่หรง วิสัยทัศน์ของข้าจึงไม่อาจถูกครอบงำด้วยเมืองหลวงเล็กๆ ของประเทศจ้าวหลังนี้ได้

“ท่านยอดฝีมือหนุ่ม!”

ชายชราคนหนึ่งแบกดาบยาวมาขวางหน้า เล่ยถิง แล้วกล่าวว่า “ดวงวิญญาณของท่านดูมีเคราะห์แฝงอยู่ เห็นได้ชัดว่าท่านประสบเรื่องประหลาด ไม่ทราบว่าท่านอยากเล่าให้ข้าฟังหรือไม่?”

“ขออภัย!”

เล่ยถิงยิ้มปฏิเสธ

ข้าเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว หายวับไปจากหน้าชายชราผู้แบกดาบในพริบตา

ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากด้านข้าง “ไอ้แก่ผี พวกหนุ่มๆ สมัยนี้ไม่ได้หลอกง่ายเหมือนแต่ก่อนแล้ว แต่ละคนล้วนเจ้าเล่ห์ทั้งนั้น ข้าบอกเจ้าแล้วว่ากลอุบายนี้ใช้ไม่ได้ผลแล้ว ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหม?”

“อย่างนั้นหรือ?”

ชายชราผู้แบกดาบกลับยิ้มบางๆ มองไปยังทิศทางที่เล่ยถิงหายไปแล้วกล่าวว่า “เมื่อเกิดขึ้นแล้ว จะปฏิเสธก็คงไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร เมืองหลวงจะว่าใหญ่ก็ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก ข้าเชื่อว่าพวกเราจะต้องได้พบกันอีกในไม่ช้าก็เร็ว”

พูดจบ ชายชราผู้แบกดาบก็จากไปอย่างไม่ไยดี

เล่ยถิงไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายหลัง เป้าหมายของเขาในการมาเมืองหลวงนั้นเรียบง่าย หนึ่งคือตามหาเยี่ยหลาน สองคือแก้แค้นตระกูลเฉิน และสามคือหาโอกาสติดต่อตระกูลเสี่ยวที่ท่านแม่สังกัดอยู่

แต่หลังจากถูกชายชราผู้แบกดาบยั่วยุ อารมณ์ของเล่ยถิงก็ไม่สู้ดีนัก

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโรงเตี๊ยมยังคงชัดเจนในความทรงจำ น่าเสียดายที่เขาติดตามเป็นเวลาสามวันสามคืน ขี่ม้าจนตายไปหลายตัวแต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ สุดท้ายจำต้องยอมแพ้อย่างจนใจ โชคดีที่เล่ยถิงไม่หลงทาง สุดท้ายก็กลับมาสู่เส้นทางที่ถูกต้องและมาถึงเมืองหลวง

เมืองหลวงมีชื่อว่าเมืองเจ้า ชาวราชอาณาจักรเจ้าหลังเรียกว่าเมืองหลวงเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ส่วนคนนอกเรียกชื่อตรงๆ เพื่อแสดงความเคารพต่อเมืองประวัติศาสตร์แห่งนี้และราชวงศ์เจ้าหลัง

หอการค้าเป่ยฉาง

เล่ยถิงเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ไม่ถึงเวลาจุดธูปหมดดอก เขาก็มาถึงสาขาของหอการค้าเป่ยฉางในเมืองหลวงตามแผนที่ในความทรงจำ

ต้องบอกว่าหอการค้าเป่ยฉางในเมืองหลวงนั้นใหญ่โตมาก เฉพาะด้านหน้าก็กว้างเกินร้อยเมตร ส่วนโครงสร้างหลักยังครอบครองพื้นที่ครึ่งย่านถนน ช่างยิ่งใหญ่อลังการจริงๆ

จากที่นี่ เล่ยถิงจึงเห็นเค้าโครงของสามสมาคมการค้าแห่งแคว้นเยว่เสียที

“หลีกทาง หลีกทาง!”

ไม่ทันที่เล่ยถิงจะได้สติ พลังอันทรงอำนาจก็แผ่ซ่านมาจากเบื้องหลัง คว้าบ่าของเขาราวกับจะเหวี่ยงข้าออกไปด้านนอก