จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 89 เซียนเหนือสวรรค์!

“ไม่…”

ผู้อาวุโสเป่ยลอยขึ้นอีกครั้ง ร้องครวญครางอย่างทรมาน

เขารู้ว่าตัวเองจบแล้ว หมัดของเล่ยถิงทำลายหัวใจของเขา และทำลายความหวังของเขาด้วย แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลเล่ยจะออกมือช่วยเหลือด้วยตัวเอง ก็ไม่อาจช่วยชีวิตเขาได้ เพียงแต่จนถึงตอนนี้เขายังไม่ยอมรับ ไม่รู้ว่าทำไมเล่ยถิงถึงมีวิชาต่อสู้มากมายเช่นนี้? ทำไมถึงรู้วิชาเฉพาะของเขา – หมัดทำลายเสียง?

“ตายซะ!”

แม้จะทำลายหัวใจของผู้อาวุโสเป่ยแล้ว แต่เล่ยถิงก็ยังไม่พอใจ เขารวบรวมความมุ่งมั่นฆ่าทั้งหมด ส่งหมัดแห่งความตายที่เรียบง่ายและบริสุทธิ์ที่สุดออกไป หวังจะทะลวงร่างของผู้อาวุโสเป่ยโดยตรง

มือข้างหนึ่งปรากฏขึ้น

มือนี้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันระหว่างเล่ยถิงกับผู้อาวุโสเป่ย จับหมัดแห่งความตายของเล่ยถิงไว้อย่างง่ายดาย

เป็นผู้อาวุโสใหญ่

เล่ยถิงไม่รู้ชื่อของผู้อาวุโสใหญ่ แต่นั่นไม่ได้ขัดขวางความเคารพยำเกรงของเขาที่มีต่อท่าน ใช่แล้ว หากจะกล่าวถึงผู้ที่เล่ยถิงเกรงกลัวที่สุด ไม่มีใครเหนือกว่าผู้อาวุโสใหญ่ เหตุผลก็คือการที่ผู้อาวุโสใหญ่สามารถสั่งสอนศิษย์อัจฉริยะอย่างคุณชายเฟิงได้นั้นก็เพียงพอแล้ว

“หยุดเถอะทุกคน!”

เสียงของผู้อาวุโสใหญ่นั้นราบเรียบ แต่กลับทำให้ทุกคนละทิ้งความคิดที่จะต่อสู้

เพียงแต่ฝ่ายของเล่ยถิงนั้นครองความได้เปรียบอย่างเด็ดขาด

หัวใจของผู้อาวุโสเป่ยถูกทำลาย ชีวิตอยู่แค่เพียงปลายนิ้ว ส่วนชายเคราขาวได้รับบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรง หากไม่ได้เข้าใกล้นางสูงวัยเพื่อหาโอกาสหายใจสักนิด ตอนนี้เขาคงเป็นศพไปแล้ว ส่วนนางสูงวัยที่เดิมครองความได้เปรียบอย่างเด็ดขาด เพราะการมาถึงของชายเคราขาว ทำให้นางถูกโจมตีจากสามฝ่ายคือเซี่ยงเหวิน เซี่ยงอู และเล่ยจวิน นางจึงต้องจ่ายราคาไม่น้อย

ผู้อาวุโสใหญ่เห็นทุกคนหยุดมือ รู้สึกพอใจมาก จึงหันไปพูดกับเล่ยถิงว่า “เล่ยถิงนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราได้พบกันใช่หรือไม่?”

เล่ยถิงส่ายหน้าตอบว่า “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเคยเห็นท่านผู้อาวุโสใหญ่เป็นประธานในพิธีใหญ่ของตระกูลตอนข้ายังเด็ก และยังได้รับคำวิจารณ์จากท่านด้วย”

ในตอนนั้น เพราะผู้อาวุโสใหญ่ชี้ให้เห็นต่อหน้าผู้คนว่าร่างกายของเล่ยถิงมีปัญหา อาจไม่สามารถฝึกฝนได้ หลังจากนั้นเล่ยถิงก็ถูกตรวจพบว่ากระดูกไม่เหมาะสมกับการฝึกฝน ทำให้เขาตกจากสวรรค์ลงนรก ต้องใช้ชีวิตอย่างถูกดูถูกเกือบสิบปี

ผู้อาวุโสใหญ่คิดอย่างละเอียด กลับไม่รู้สึกอึดอัด แล้วถอนหายใจพูดว่า “คนแก่แล้ว ความจำก็ไม่ดี”

เล่ยถิงไม่สะทกสะท้าน

เรื่องนี้เล่ยถิงไม่เคยสนใจมากนัก เพราะเขาไม่ได้ถูกดูถูกมากเท่าไหร่ ส่วนผู้อาวุโสใหญ่กำลังแสดงหรือแสดงความรู้สึกจริงๆ ก็ไม่เกี่ยวกับเล่ยถิง สิ่งที่เขาสนใจคือชีวิตและความตายของผู้อาวุโสเป่ย รวมถึงชะตากรรมของพวกขยะที่เหลืออยู่ของเป่ยหยวน

ผู้อาวุโสเป่ยมีค่าเท่ากับ 1000 แต้มโชคชะตา และพวกขยะของเป่ยหยวนก็มีค่าไม่น้อยเช่นกัน หากเล่ยถิงสามารถทำลายเป่ยหยวนทั้งหมดได้ รางวัลแต้มโชคชะตาที่ได้รับคงไม่น้อยไปกว่าภารกิจนี้

เพื่อการต่อสู้ครั้งนี้ เล่ยถิงได้ใช้ยาอายุวัฒนะและแต้มโชคชะตาไปจำนวนมาก นับตั้งแต่บุกเข้าตระกูลเล่ย เล่ยถิงได้กินยาพลังวิญญาณอย่างน้อย 10 เม็ด อีกทั้งยังใช้ยาเลือดวิญญาณอีก 2 เม็ดเพื่อช่วยชีวิต นับว่าสูญเสียไปไม่น้อย นอกจากนี้ การคัดลอกและเรียนรู้ “หมัดทำลายเสียง” ยังทำให้เขาสูญเสียแต้มโชคชะตาไปถึง 400 แต้ม จากเดิมที่มีเกือบ 800 แต้ม ก็ลดลงไปกว่าครึ่งในพริบตา

ดังนั้นไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด เล่ยถิงก็ไม่อาจยอมให้ตนเองพลาดภารกิจนี้อีก

ไม่รู้ว่าทำไม ผู้อาวุโสใหญ่จึงหันไปมองพี่น้องตระกูลเซี่ยง แล้วถามเสียงเย็นว่า “ท่านทั้งสอง วันนี้เป็นความขัดแย้งภายในของตระกูลเล่ยของพวกข้า การที่พวกเจ้าเข้ามายุ่งเกี่ยวตามอำเภอใจเช่นนี้ ดูเหมือนจะไม่เหมาะสมกระมัง?”

เซี่ยงเหวินสีหน้าเย็นชา แต่ไม่กล้าตอบโต้ผู้อาวุโสใหญ่ที่มีท่าทีเคร่งขรึม

แต่เซี่ยงอูกลับตรงไปตรงมากว่า เขาด่าออกมาว่า “ไอ้แก่ไม่รู้จักตาย อย่าคิดว่าระดับสูงกว่าแล้วจะกลับดำเป็นขาวได้ สุนัขแก่เป่ยของตระกูลเจ้าเชิญคนนอกมาช่วยได้ แล้วทำไมพวกข้าจะช่วยเหลือเพื่อนไม่ได้?”

เล่ยถิงก็มองผู้อาวุโสใหญ่ด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่เข้าใจว่าทำไมไอ้แก่ที่คิดด้วยก้นคนนี้ยังจะมายื่นหน้าเข้ามาอีก ทำให้ความขัดแย้งยืดเยื้อไปเปล่าๆ

ผู้อาวุโสใหญ่ดูเหมือนจะมีความอดทนสูง เขาไม่โกรธเคือง แต่กลับพยักหน้าแล้วพูดว่า “แม้ว่าหอการค้าเป่ยฉางจะเป็นสมาคมการค้าขนาดใหญ่ของมณฑลเยว่ แต่ที่นี่คือตระกูลเล่ยแห่งมณฑลหนานซาน ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าจะมาก่อความวุ่นวายได้ตามใจชอบ ข้าขอเตือนพวกเจ้าสักคำ ต่อไปอย่ายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของตระกูลเล่ยของพวกข้าให้มาก”

เล่ยถิงแทรกขึ้นทันทีว่า “ท่านผู้อาวุโสใหญ่ คำพูดของท่านหมายความว่าอย่างไร?”

ผู้อาวุโสใหญ่ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ง่ายมาก ข้าต้องการจัดการเรื่องภายในที่นี่เอง”

เล่ยถิงชี้ไปที่ชายเคราขาวและสตรีวัยกลางคนแล้วถามว่า “แล้วพวกเขาเล่า?”

ผู้อาวุโสใหญ่ยิ้มน้อยๆ แล้วหันไปถามชายเคราขาวและสตรีวัยกลางคนว่า “พวกเจ้าตกลงเข้าร่วมกับพวกข้า ตระกูลเล่ยแล้ว กลายเป็นแขกผู้ทรงเกียรติของพวกข้า นั่นก็เท่ากับเป็นคนในครอบครัวแล้ว ยังมีอะไรที่พูดไม่ได้อีกเล่า พวกเจ้าว่าคำพูดของข้าถูกต้องหรือไม่?”

ชายเคราขาวและสตรีวัยกลางคนมองหน้ากันอย่างสิ้นหวัง ในที่สุดก็พยักหน้า

“ช่างเป็นกลวิธีที่ยอดเยี่ยม” เซี่ยงเหวินเอ่ยชื่นชมด้วยความนับถือ

ผู้มีหูตาเห็นได้ชัดว่าคำพูดของผู้อาวุโสใหญ่นั้นเป็นความคิดชั่วขณะ ใช้อำนาจเด็ดขาดบีบบังคับชายเคราขาวและสตรีวัยกลางคน หากพวกเขาไม่ยอมจำนน ก็ต้องเผชิญหน้ากับการล้อมโจมตีของเล่ยถิงและคนอื่นๆ ตายอย่างไร้ที่ฝังศพ เพื่อความอยู่รอด พวกเขาจึงต้องยอมทำตามคำพูดของผู้อาวุโสใหญ่ว่าง่ายเป็นสุนัขเฝ้าประตูให้ตระกูลเล่ย

เล่ยถิงมองผู้อาวุโสใหญ่แวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า “สองคนนี้ข้าอาจไม่ถือสา แต่ไอ้แก่เหนือนั่นต้องตายแน่!”

ผู้อาวุโสใหญ่ถอนหายใจกล่าวว่า “เล่ยถิง เจ้าจะยึดติดไปไยกัน? อวัยวะภายในของเสี่ยวเป่ยถูกเจ้าทำลายจนหมดสิ้น เว้นแต่จะมียาเม็ดเลือดวิเศษระดับสามในตอนนี้ มิฉะนั้นก็ไม่มีทางรอดแล้ว เจ้าลดทิฐิลงบ้างเถิด ให้เวลาเขาจัดการเรื่องหลังความตายเสียเถิด”

“ไม่ได้” เล่ยถิงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เขาจำต้องลงมือสังหารผู้อาวุโสเป่ยด้วยตนเอง มิเช่นนั้น 1000 แต้มโชคชะตาอันล้ำค่านี้ก็จะสูญเปล่า

คิ้วยาวของผู้อาวุโสใหญ่ขมวดมุ่นในที่สุด กล่าวด้วยความไม่พอใจว่า “เล่ยถิง เจ้าอย่าทำเรื่องให้รุนแรงเกินไป ท้ายที่สุดแล้วนี่เกี่ยวข้องกับการสืบทอดของเป่ยหยวน”

เล่ยถิงตอบปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่า “ข้าไม่สนใจเรื่องการสืบทอดใดๆ ข้าเพียงต้องการให้เขาตาย ตายด้วยน้ำมือของข้าเอง”

“เช่นนั้นเจ้าต้องผ่านด่านข้าก่อน!”

เล่ยกวงกระโจนออกมาอย่างรวดเร็ว จ้องมองเล่ยถิงด้วยสายตาเยียบเย็น

เล่ยถิงเยาะเย้ยว่า “แค่เจ้าน่ะหรือ? หากไม่ใช่เพราะเล่ยจวินวิงวอน เจ้าคิดว่าตอนนี้เจ้าจะยังยืนพูดได้อยู่หรือ? เจ้าผู้แพ้พ่ายไม่รู้จักประมาณตน น่าแปลกที่สามารถเข้ากันได้กับไอ้แก่เป่ย”

ใบหน้าของเล่ยกวงพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ

“เล่ยถิง!”

ผู้อาวุโสใหญ่ราวกับโกรธจริงตวาดว่า “เล่ยถิง การสืบทอดของสี่สำนักแห่ง ตระกูลเล่ย ต้องไม่ขาดสาย นี่คือเส้นแบ่งขั้นพื้นฐานที่สุดของข้า หากผู้ใดก้าวข้ามเส้นนี้ ผู้นั้นก็เท่ากับท้าทายข้า”

แม้จะพูดกับทุกคน แต่ใครๆ ก็รู้ว่านี่คือการเตือนเล่ยถิง

ในเวลานั้นเอง ระบบอัพเกรดไร้ขีดจำกัดก็แสดงคำสั่งภารกิจขึ้นมา

“ภารกิจรอง สังหารผู้อาวุโสใหญ่ หากทำสำเร็จจะได้รับรางวัล 10,000 แต้มโชคชะตา หากล้มเหลวจะไม่มีบทลงโทษใดๆ!”

รางวัลที่มากมายเกินเคยและไม่มีบทลงโทษหากล้มเหลว ภารกิจเช่นนี้หากไม่รับก็คงไร้เหตุผล แทบจะเป็นสัญชาตญาณ ดวงตาของเล่ยถิงเย็นชา แผ่กระจายความมุ่งมั่นที่จะสังหาร

ก่อนหน้านี้ ตอนที่เล่ยถิงถูกซุ่มโจมตี ไม่เห็นผู้อาวุโสใหญ่ออกมือช่วย ทั้งที่ด้วยวรยุทธ์อันล้ำเลิศของเขา ย่อมสามารถหยุดยั้งได้ทันท่วงที แต่เขากลับไม่ทำ และเมื่อเล่ยถิงมีความได้เปรียบ พร้อมจะเก็บเกี่ยวชัยชนะครั้งสุดท้าย เขากลับปรากฏตัวมารักษาสมดุล นี่มิใช่การปฏิบัติที่แตกต่างกันเกินไปหรอกหรือ

เล่ยถิงที่แต่เดิมก็มีความไม่พอใจมากมายอยู่แล้ว ยิ่งถูกกระตุ้นด้วยภารกิจ ก็ยิ่งเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะสังหาร

เซี่ยงเหวินรีบเตือนด้วยเสียงกระซิบทันที “อย่าหุนหันพลันแล่นนะ!”

เซี่ยงอูก็เตือนเช่นกันว่า “ปีศาจแก่ผู้นี้เป็นปราชญ์ระดับเซียนเหนือสวรรค์ เจ้าห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด!”

เซียนเหนือสวรรค์!

เล่ยถิงดับไฟแห่งความปรารถนาในทันที

แม้ข้าจะหยิ่งทะนงเพียงใด ก็ไม่อาจข้ามสองระดับใหญ่ไปท้าทายได้ นั่นไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่เป็นความโง่เขลา และยังเป็นความโง่เขลาที่ไม่อาจบรรยายได้ด้วยปากกาและหมึก

“บ้าเอ๊ย เข้ามานี่”

ผู้อาวุโสเป่ยหายใจเฮือกใหญ่ พิงร่างกับเสาหินอ่อนในห้องโถง แล้วเรียกเล่ยกวงเข้ามาหา

ความสนใจของทุกคนในที่นั้นพลันเปลี่ยนไป

เล่ยกวงเดินเข้ามาหาผู้อาวุโสเป่ยอย่างนอบน้อม แล้วคุกเข่าลง เล่ยกวงผู้เย่อหยิ่งไม่เหลือความหยิ่งผยองอีกต่อไป หากเป็นเช่นนั้นข้าก็มิอาจเรียกเจ้าว่าเล่ยกวงได้อีก แต่นอกจากคนของเล่ยถิงแล้ว ทายาทตระกูลเล่ยคนอื่นๆ ต่างรู้สึกหนักอกหนักใจ รวมถึงเล่ยจวิน ทุกคนต่างมองเล่ยกวงและผู้อาวุโสเป่ยด้วยสายตาเวทนา

ยามนี้ใบหน้าของผู้อาวุโสเป่ยซีดเผือดไร้เลือดฝาด ร่างกายของท่านต้องพิงเสาจึงจะยืนอยู่ได้ ดูราวกับว่าท่านอาจล้มลงได้ทุกเมื่อ

ทว่าคนเช่นนี้กลับลงมือทันใด ท่านคว้าศีรษะของเล่ยกวงดึงเข้ามาใกล้ปากของท่านอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์พลิกผันกะทันหัน ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน