จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 90 มีสองเงื่อนไข!

“หาความตายหรือ!”

เล่ยถิงไม่คิดว่าผู้อาวุโสเป่ยจะยังสามารถแสดงความดุร้ายได้ถึงขั้นนี้ เขาจึงระเบิดพลัง “จุดสุดยอด” ออกมา ฝ่ามือเมฆาไฟพุ่งทะยานฝ่าอากาศไป

เขาไม่ได้เป็นห่วงเล่ยกวง แต่เป็นความโกรธ ความโกรธที่ถูกผู้อื่นหยอกล้อ

“หยุดมือเดี๋ยวนี้”

แต่ผู้อาวุโสใหญ่ก็ออกหน้าอีกครั้ง เพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ ก็สกัดการโจมตีของเล่ยถิงได้อย่างง่ายดาย

เล่ยถิงตวาดถามว่า “เหตุใดกัน?”

ผู้อาวุโสใหญ่ตอบอย่างสงบว่า “เป่ยน้อยไม่ได้ทำเรื่องโง่เขลา แต่กำลังบอกความลับแห่งการสืบทอดของเป่ยหยวนให้เขารู้”

และเป็นดังคำกล่าว ผู้อาวุโสเป่ยไม่ได้ลงมือต่อ ส่วนเล่ยกวงก็ไม่มีท่าทีตอบโต้แต่อย่างใด

ไม่นานนัก

เล่ยกวงที่ปลอดภัยไร้อันตรายดูเหมือนจะรับการสืบทอดเสร็จสิ้น รีบออกจากร่างของผู้อาวุโสเป่ยอย่างรวดเร็ว ก้มศีรษะคำนับเขาสามครั้งอย่างนอบน้อม จากนั้นก็จากไปโดยไม่เหลียวหลัง

เล่ยถิงมองดูทุกอย่างตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน รู้สึกงุนงงอย่างยิ่ง

ปัง!

ร่างของผู้อาวุโสเป่ยล้มลง เล่ยถิงได้รับการแจ้งเตือนจากระบบทันที “ผู้อาวุโสเป่ย เสียชีวิตเนื่องจากการโจมตีของเจ้าภาพ ภารกิจรองสำเร็จครึ่งหนึ่งแล้ว”

“ยังดี…”

เล่ยถิงกังวลว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอื่นๆ ที่จะทำให้เขาไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จและไม่ได้รับ แต้มโชคชะตา อันมีค่า ตอนนี้เขาโล่งใจแล้ว แต่สถานการณ์ที่นี่ยังไม่แน่นอน เขาจึงยังไม่กล้าประมาท ยังคงเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสใหญ่ที่มีท่าทีแปลกๆ อยู่

“เฮ้อ…”

ผู้อาวุโสใหญ่ถอนหายใจ แล้วพูดขึ้นทันทีว่า “หนานเทียน ออกมาเถิด”

เล่ยหนานเทียนก็ออกมาจริงๆ

เล่ยหนานเทียนคำนับอย่างนอบน้อมและกล่าวว่า “หนานเทียนขอคารวะท่านผู้อาวุโสใหญ่”

ผู้อาวุโสใหญ่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น ค่อยๆ อุ้มร่างของผู้อาวุโสเป่ยขึ้นมา แล้วถามว่า “หนานเทียน พวกเราไม่ได้พบกันมานานเท่าไรแล้ว?”

เล่ยหนานเทียนตอบว่า “ครบ 5 ปีพอดี”

“5 ปีแล้ว ไม่คิดว่าเวลาจะผ่านไปเร็วขนาดนี้”

ผู้อาวุโสใหญ่พลันถอนหายใจ กล่าวว่า “ตอนนั้นข้าได้ทำลายตำแหน่งหัวหน้าตระกูลที่ควรเป็นของเจ้าอย่างไร้ความปรานี กลับไปสนับสนุนตงไห่ที่ไม่เหมาะสมที่สุดขึ้นมาแทน เกรงว่านี่คงเป็นสาเหตุที่เจ้าไม่ยอมพบข้ามาตลอดสินะ?”

เล่ยหนานเทียนไม่ได้ตอบเป็นการยอมรับโดยปริยาย

ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวอย่างอาลัยอาวรณ์ “นึกถึงตอนนั้น เจ้าได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งในรอบร้อยปีของตระกูลเล่ย บรรลุถึงขั้นสูงสุดของหลังฟ้าตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ผลลัพธ์กลับเป็นว่าเพราะปมในใจนี้ ทำให้เจ้าไม่สามารถก้าวข้ามไปสู่ขั้นก่อนฟ้าได้ นี่เป็นความผิดของข้า ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของข้า ได้ฝังอัจฉริยะที่อาจจะก้าวขึ้นสู่ขั้นเซียนเทียนไปเสียเปล่าๆ!”

ที่แท้เล่ยหนานเทียนอยู่ในขั้นสูงสุดของหลังฟ้า ไม่ใช่แค่หลังฟ้าขั้นเก้า

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร การอดทนอดกลั้นเป็นไพ่ตายที่จำเป็นสำหรับผู้ทะเยอทะยานทุกคน คนอย่างเล่ยหนานเทียนยิ่งควรเป็นเช่นนั้น อีกทั้ง เล่ยถิงก็เคยพบเจอผู้เชี่ยวชาญขั้นหลังฟ้ามามากมายนับไม่ถ้วน มีเขาเพิ่มอีกคนก็ไม่มาก ขาดเขาไปคนหนึ่งก็ไม่น้อย ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ

ผู้อาวุโสใหญ่พลันเปลี่ยนเรื่องถามตรงๆ ว่า “หากตอนนี้ข้าให้ตงไห่สละตำแหน่ง แล้วให้เจ้ามารับช่วงต่อ เจ้ายังเต็มใจหรือไม่?”

เล่ยหนานเทียนมองผู้อาวุโสใหญ่ด้วยความตกตะลึง ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี

ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวเสริมว่า “แต่ข้ามีสองเงื่อนไข!”

เพียงแค่ตนเองได้นั่งตำแหน่งหัวหน้าตระกูล อย่าว่าแต่สองเงื่อนไขเลย แม้แต่ยี่สิบเงื่อนไขก็ยอมรับเล่ยหนานเทียนที่ตื่นเต้นจนแทบสั่นกล่าวทันทีว่า “ขอท่านผู้อาวุโสใหญ่สั่งมาเถิด”

ผู้อาวุโสใหญ่ตอบว่า “หนึ่ง การสืบทอดของสี่สำนักต้องไม่ขาดสาย นี่คือเส้นแบ่งพื้นฐานของตระกูล สอง เจ้าต้องนำวิชาลับขั้นสูงของพุทธนิกายเช่น ก้าวมังกรพเนจร มหามุทรา และอื่นๆ ออกมาแบ่งปันกับตระกูล”

เล่ยหนานเทียนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพยักหน้ารับอย่างเงียบๆ

ที่แท้วิชาลับของเล่ยหนานเทียน ล้วนเป็นวิชาลับของพุทธนิกาย นั่นก็คือ เล่ยหนานเทียนอาจเป็นคนของพุทธนิกาย ความลับนี้ช่างน่าตกใจเหลือเกินเล่ยถิงและคนอื่นๆ ต่างตะลึงอยู่กับที่ รวมถึงเล่ยจวินลูกชายที่เล่ยหนานเทียน ไว้ใจที่สุดก็แสดงสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน

ต้องยอมรับว่า เล่ยหนานเทียนช่างอดทนเหลือเกิน

“พวกเจ้าค่อยๆ คุยกันเถิด!”

เล่ยถิงสูดหายใจลึก แล้วหมุนตัวจากไป

ตระกูลเล่ย ไม่มีสิ่งใดที่ควรค่าแก่การจดจำอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเล่ยหนานเทียนหรือเล่ยจวิน ที่นี่ไม่มีสิ่งใดผูกมัดการกระทำของเขาได้อีกต่อไป แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่ก็ไม่อาจทำได้

“เจ้าจะไปหรือ?”

ผู้อาวุโสใหญ่ถามขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาฉายแววสับสนเล็กน้อย ซึ่งทำให้เล่ยถิงรู้สึกแปลกใจ

เล่ยถิงย้อนถามว่า “แก้แค้นที่ควรแก้ก็แก้แล้ว สิ่งที่ควรทำก็ทำเสร็จแล้ว ข้าดูเหมือนจะไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ต่อแล้วกระมัง?”

ผู้อาวุโสใหญ่กลับห้ามไว้ “ไม่ ที่นี่คือบ้านของเจ้า ขอเพียงเจ้าอยู่ต่อ การบรรลุขั้นเซียนก็ไม่ใช่ปัญหาแน่นอน”

เล่ยถิงย้อนถาม “ท่านคิดว่าการที่ข้าจะบรรลุขั้นเซียนเป็นปัญหาหรือ?”

ผู้อาวุโสใหญ่ถึงกับพูดไม่ออก

แต่เขาก็เป็นคนเจนโลก รีบชักชวนว่า “สิ่งที่หอการค้าเป่ยฉางให้เจ้าได้ ตระกูลเล่ยยิ่งให้เจ้าได้มากกว่า ขอเพียงเจ้าอยู่ต่อ ทรัพยากรใดๆ ของตระกูลก็เปิดให้เจ้าใช้ได้ทั้งหมด อีกอย่าง นิสัยของเจ้าทำให้ผู้คนไม่พอใจได้ง่าย หากออกไปข้างนอก เกรงว่าจะมีอันตรายมากกว่าโชคดี”

“ใครบอกว่าข้าจะเข้าร่วมหอการค้าเป่ยฉางกัน”

เล่ยถิงไม่ปิดบังอีกต่อไป พูดตรงๆ ว่า “ข้ายังต้องไปหาคนที่เมืองหลวง ไม่มีเวลามาอ้อยอิ่งกับพวกเจ้า”

“เจ้า!”

ผู้อาวุโสใหญ่ไม่คิดว่าเล่ยถิงจะพูดด้วยยากเช่นนี้ ถูกยั่วจนรู้สึกอึดอัดในอก

ในสายตาของเขา เล่ยถิงคือปราชญ์ ปราชญ์ในหมู่ปราชญ์ แต่ถึงเขาจะเป็นปราชญ์ เขาก็ยังเป็นคนของตระกูลเล่ย เลือดของตระกูลเล่ยยังคงไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา ดังนั้นการให้เขาได้รับความลำบากเล็กน้อยจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล เขาไม่รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม แต่ไม่คาดคิดว่าเพราะความขุ่นเคืองเล็กน้อยนี้ จะทำลายความผูกพันสุดท้ายของเล่ยถิง จนไม่มีทางที่จะกลับคืนสู่ตระกูลเล่ยได้อีก

“รอก่อน!”

เล่ยหนานเทียนไม่อยากสูญเสียบุตรชายที่น่าภาคภูมิใจอย่าง เล่ยถิงจึงเอ่ยปากรั้งไว้ว่า “เล่ยถิง ไม่ว่าจะมีความแค้นหรือความผิดพลาดใด ก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถิด พวกเราควรมองไปข้างหน้าตระกูลเล่ย ในมือของพวกเรา จะต้องรุ่งเรืองและเจิดจรัสยิ่งกว่าเดิมแน่นอน”

เล่ยถิงเยาะเย้ยว่า “คำพูดเช่นนี้ไปบอกกับเล่ยจวินเถิด เขาเหมาะสมที่จะเป็นทายาทของตระกูลเล่ยมากกว่า”

พูดจบเล่ยถิงก็จะก้าวเท้าจากไป

เล่ยหนานเทียนรีบพูดว่า “เจ้าไม่อยากรู้แล้วหรือว่าใครคือมารดาผู้ให้กำเนิดเจ้า?”

เล่ยถิงชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง แต่แล้วก็เดินพลางตอบว่า “ข้าไม่อยากรู้แล้ว! แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงจากข้าไป แต่ผ่านมาหลายปีเช่นนี้ ข้าจะสร้างความทุกข์ใจให้ตัวเองไปทำไมกัน?”

สีหน้าของผู้อาวุโสใหญ่ เล่ยหนานเทียนและเล่ยจวินต่างแข็งค้างไป

คำพูดอ่อนโยนรั้งไว้ไม่อยู่ วิธีการรุนแรงก็ไร้ความหมาย พวกเขาไม่รู้จริงๆ ว่ามีวิธีใดที่จะรั้งเล่ยถิงไว้ได้

เล่ยหนานเทียนสบตากับผู้อาวุโสใหญ่ สุดท้ายก็กล่าวว่า “มารดาของเจ้าคือบุตรีของประมุขตระกูลเสี่ยว หนึ่งในเก้าตระกูลใหญ่แห่งแคว้นเยว่ นางมีนามว่าเสี่ยวเยว่ชิง”

เล่ยถิงชะงักกายทันที

ข้าไม่คิดว่าท่านแม่ของข้ายังอยู่ ยิ่งไม่คิดว่า เล่ยหนานเทียนจะบอกความลับนี้แก่ข้า แม้แต่คนที่ไร้ความรู้สึก เมื่อได้ยินข่าวของท่านแม่ผู้ให้กำเนิดที่ไม่ได้พบกันมาสิบกว่าปีก็คงต้องรู้สึกสะเทือนใจบ้างกระมัง

เล่ยถิงสูดหายใจลึกอีกครั้ง แล้วถามว่า “นางสบายดีหรือไม่?”

เล่ยหนานเทียนยิ้มขื่น “ธิดาสวรรค์แห่งตระกูลเสี่ยวจะไม่สบายดีได้อย่างไร?”

เล่ยถิงเห็นแววตาจริงใจในดวงตาของเล่ยหนานเทียน แต่มีความขมขื่นมากกว่า คาดว่าการแยกจากกันของพวกเขาคงเป็นเพราะอุปสรรคนานัปการ

ท่านผู้อาวุโสใหญ่เห็นเล่ยถิงจิตใจเริ่มเปิดรับ จึงฉวยโอกาสถามทันที “เล่ยถิงพวกเราทำการค้าขายกันได้หรือไม่?”

เล่ยถิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า

ท่าทีของท่านผู้อาวุโสใหญ่ตอนนี้ดีมาก อย่างน้อยก็ใช้น้ำเสียงปรึกษาหารือกันอย่างเท่าเทียม ดีกว่าก่อนหน้านี้ที่ปฏิบัติต่อ เล่ยถิงราวกับเป็นเพียงทายาทรุ่นหลังที่ต้องรับความกดดันนับร้อยเท่า

ริมฝีปากของท่านผู้อาวุโสใหญ่ขยับเล็กน้อย เล่ยหนานเทียนรีบออกไปทันที แต่กลับมาอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม เล่ยถิงได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนแผ่วเบาจากนอกคฤหาสน์ คาดว่าเล่ยหนานเทียนคงออกไปสั่งการบางอย่าง

บรรยากาศสงบนิ่งลงโดยสิ้นเชิง

ชายหนวดยาวและนางซูเหนียงต่างมีสีหน้าหวาดกลัวขณะมองดูผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆ พวกเขาไม่รู้ว่าควรถอยหรือไม่ถอย ทั้งสองทางล้วนไม่ดี

“พวกเจ้าก็อยู่ฟังด้วยเถิด”

คำพูดของผู้อาวุโสใหญ่ทำให้ชายหนวดยาวและนางซูเหนียงรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่ก็เพิ่มความกดดันมากมาย พวกเขามองดูการเจรจาลับระหว่างผู้อาวุโสใหญ่กับเล่ยถิงด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความเคารพยำเกรง

ผู้อาวุโสใหญ่หยิบสิ่งหนึ่งออกมา แล้วกล่าวว่า “นี่คือคัมภีร์วิชาสืบทอดของตระกูลเล่ย – วิชาโจวเทียนกุยหลิง ข้าอยากแลกเปลี่ยนกับสูตรการปรุงยาจางเซวียตันของเจ้า!”