จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 8 สัตว์อสูรวิญญาณลึกลับ

บทที่ 8 สัตว์อสูรวิญญาณลึกลับ

การล่าสัตว์อสูรวิญญาณเป็นเวลาสิบวัน รวมกับแต้มโชคชะตา 25 แต้มที่หลงเหลืออยู่ ทำให้แต้มโชคชะตาของเล่ยถิงในตอนนี้สูงถึง 201 แต้ม

ซึ่งผู้ที่มีส่วนร่วมมากที่สุดไม่ได้เป็นสัตว์อสูรวิญญาณระดับสาม 3 ตัวเมื่อวานซืนและเมื่อวานนี้ และไม่ใช่สัตว์อสูรวิญญาณระดับสองกลุ่มนั้น แต่กลับเป็นสัตว์อสูรวิญญาณระดับ 1 จำนวนมาก โดยเฉพาะอีกาอสูรโลหิต

การที่ได้รับรางวัลมากมายมหาศาลเช่นนี้ ล้วนเป็นเพราะเล่ยถิงที่ตระหนักได้ทันท่วงทีและอดทนต่อสิ่งล่อใจ เผชิญหน้ากับความท้าทายมากมายด้วยพลังขั้นหลังภพระดับสาม ไม่เช่นนั้นแม้ว่าเล่ยถิงจะเลื่อนขั้นเพียงแค่ขั้นเดียว รางวัลที่ได้รับก็จะลดลงอย่างน้อยครึ่งหนึ่งหรือมากกว่านั้น

แต้มโชคชะตา 201 แต้ม ตามความต้องการของระบบอัพเกรดไม่จำกัด เล่ยถิงสามารถเลื่อนขั้นได้ 4 ขั้นโดยตรงเป็นขั้นที่เจ็ดในวันถัดไป อย่างไรก็ตาม เล่ยถิงในตอนนี้กลับมีแผนการอื่น และระบบจัดเก็บของก็เป็นเป้าหมายแรกของเขา

“เปิดใช้งานระบบเก็บของ”

เมื่อเล่ยถิงสั่ง ระบบอัพเกรดไม่จำกัดก็แสดงพื้นที่จัดเก็บออกมาตรงหน้าเล่ยถิงในทันที

ไม่ใช่รูปแบบของตารางเหมือนในเกมที่เขาคุ้นเคย แต่เป็นพื้นที่โปร่งสามมิติ เมื่อสังเกตคร่าว ๆ แล้วพื้นที่นี้กว่าใหญ่ประมาณ 100 ลูกบาศก์เมตร*[1] ซึ่งเกินความคาดหมายของเล่ยถิงเป็นอย่างมาก พื้นที่จัดเก็บขนาดใหญ่นี้เพียงพอที่จะเก็บซากสัตว์อสูรวิญญาณทั้งหมดได้เลยและยังพอมีพื้นที่เหลืออีกเล็กน้อยด้วย

“แต้มโชคชะตา 100 แต้มนี้ใช้คุ้มค่าจริง ๆ!”

เล่ยถิงเบิกตาโพลงมองพื้นที่จัดเก็บ พึมพำออกมาจากใจจริงว่า “พื้นที่เก็บของในทวีปเทียนหมิงหายากยิ่งนัก มันต้องเป็นช่างตีเหล็กระดับห้าเท่านั้นจึงจะตีขึ้นมาได้ แต่ก็เป็นของที่เงินซื้อไม่ได้ ได้ยินว่าทั้งตระกูลเล่ยมีเพียงหัวหน้าตระกูลเท่านั้นที่มีพื้นที่เก็บของ และพื้นที่เก็บของก็ใหญ่กว่ากล่องใส่เสื้อผ้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากให้คนในตระกูลเล่ยรู้ว่าข้ามีพื้นที่จัดเก็บขนาดใหญ่เช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะอิจฉาจนทำอะไรลงไปบ้าง อาจจะทั้งฆ่าทั้งปล้นก็ได้”

เล่ยถิงอยากลองทดสอบ จึงเดินไปที่เนินเขาเล็ก ๆ ที่มีกองศพสัตว์อสูรวิญญาณ แล้วเลือกคำสั่ง [เก็บ] เพียงครั้งเดียว ซากศพสัตว์อสูรวิญญาณทั้งหมดก็หายไปในทันที

เล่ยถิงที่ตื่นเต้นมองไปที่ระบบอัพเกรดไม่จำกัด ทุกอย่างอยู่ที่นี่แล้ว

ด้วยสิ่งนี้ ความสุขของเล่ยถิงหลังจากนี้คงจะมีมากขึ้น

แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะดีใจ เล่ยถิงยังมีแต้มโชคชะตาเหลืออีก 101 แต้ม แผนคือเขาต้องการยกระดับแค่ขั้นที่สี่ในวันถัดไป แล้วค้นหาวิชายุทธ์ที่เหมาะสมเพื่อเสริมสร้างตนเองต่อไป หากเป็นไปได้เล่ยถิงต้องการใช้แต้มโชคชะตาที่เหลือไปกับวิชายุทธ์ ถ้าหากอัพเกรดได้ก็คงจะเยี่ยมไปเลย

เหตุผลที่เล่ยถิงอดทนเช่นนี้ ก็เพราะเขาไม่ต้องการให้รางวัลการล่าลดลงเนื่องจากขั้นพลังของตนเองสูงเกินไป

ที่แนวเขตของเทือกเขาเฉินเจี้ยว สัตว์อสูรวิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดก็แค่ระดับห้าหากเล่ยถิงเลื่อนขั้นหลังภพไปอยู่ที่ระดับสี่และฝึกวิชายุทธ์จนแก่กล้าแล้วก็คงต่อสู้ได้ไม่ยากนักแถมปลอดภัยด้วย แต่หากเล่ยถิง เลื่อนขั้นไปที่ระดับห้า การจะล่าเหยื่อที่เหมาะสมในแนวเขต เทือกเขาเฉินเจี้ยวคงเป็นไปได้ยาก จำต้องเข้าไปในเขตที่ลึกและอันตรายกว่านั้น หากคราวนั้นไปเจอสัตว์วิญญาณระดับเจ็ดเข้า เล่ยถิงคงต้องสิ้นชีพอยู่ที่นั่น

ตูม!

ครืน! ครืน!

เสียงระเบิดดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้เล่ยถิงที่กำลังครุ่นคิดตกใจตื่น เข้าและเตรียมพร้อมรบในทันใด เล่ยถิงถึงกับอึ้งไปชั่วขณะเทือกเขาสีดำสนิทตรงหน้าพังทลายลงมา!

เขารู้สึกอึดอัดสัมผัสได้ถึงพลังร้ายแรงแผ่กระจายจากยอดเขาที่พังทลายลงมาทั่วทุกทิศทาง ตำแหน่งที่เล่ยถิงยืนอยู่นั้นอยู่ในระยะที่อันตราย สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือในชั่วอึดใจถัดมา พลังวิญญาณร้ายแรงดูราวกับถูกหลุมดำกลืนกินมุ่งหน้าไปยังยอดเขาที่พังทลาย

การหายใจเข้าหายใจออกครั้งนี้ แสดงให้เห็นถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของมัน

“ขั้นเหนือภพระดับสวรรค์!”

“มันคือสัตว์อสูรวิญญาณระดับสวรรค์! ตำนานเป็นจริงแล้ว เทือกเขาเฉินเจี้ยวแห่งนี้มีสัตว์อสูรวิญญาณลึกลับที่แข็งแกร่งอยู่จริง ๆ!”

เมื่อสัมผัสได้ถึงความกดดันที่แสนอันตรายของความตาย เล่ยถิงไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบหันหลังวิ่งหนีโดยไม่สนใจว่าการวิ่งในเทือกเขาเฉินเจี้ยว อันมืดมิดนั้นจะอันตรายสักเพียงใด

เบื้องหน้าสัตว์อสูรวิญญาณ นักรบคนใดก็คงไม่รู้สึกว่าการหลบหนีเป็นเรื่องน่าอับอาย เมื่อต้องเผชิญกับสิ่งมีชีวิตพลังขั้นเหนือภพที่สามารถกำจัดจอมยุทธ์ขั้นหลังภพระดับสิบในพริบตา เล่ยถิงก็หมดสิ้นความหวังที่จะเอาชนะ เขาออกวิ่งเต็มฝีเท้าออกเร็วสุดตัวเพื่อหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

“แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับเทือกเขาเฉินเจี้ยว แนวเขตนี้จะมีสัตว์อสูรวิญญาณระดับสวรรค์ได้ยังไง หากอสูรตัวนี้จู่โจมชุมชนมนุษย์ละคงก่อหายนะร้ายแรงเป็นแน่!”

สายตาของเล่ยถิงเบี่ยงออกไปตามความคิดโดยธรรมชาติ

เหตุใดสัตว์อสูรวิญญาณจึงวิ่งมาอยู่แนวเขตเทือกเขาเฉินเจี้ยว นี่เป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลเลย แน่นอนว่าต้องเกิดเรื่องผิดปกติบางอย่างขึ้น แต่เรื่องนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็เกินขีดจำกัดความสามารถในการรับมือของเล่ยถิง เขามีจิตใจรับรู้อะไรบางอย่างแต่ก็ไม่มีพลังเข้าไปแทรกแซง ยังคงหลีกเลี่ยงและแสวงหาความร่ำรวยมหาศาลในเงียบ ๆ ต่อไป

……

มณฑลหนานซาน

เล่ยถิงพาตัวเองมาถึงแถบชานเมืองมณฑลหนานซาน เศษซากสัตว์อสูรวิญญาณที่จัดการง่ายก็ขายออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงเศษซากที่มีค่าบางอย่างที่ยังคงอยู่ในพื้นที่เก็บของ เขาได้รับเงินจำนวนมาก แม้ว่าสัตว์อสูรวิญญาณจะอยู่ในระดับต่ำมาก แต่ก็ยังเป็นสัตว์อสูรวิญญาณเมื่อรวมกันแล้วเล่ยถิงกลายเป็นคนมั่งคั่งด้วยเงินกว่า 30,000 ตำลึง

โชคลาภก้อนนี้เพียงพอที่จะซื้อยาอายุวัฒนะหลายสิบเม็ดที่เขามุ่งมั่นใฝ่ฝันแต่ตอนนี้ไม่ค่อยเห็นคุณค่ามากนัก เทียบเท่ากับเงินเดือนรวมของเขาสองปีในภพเดิม

เล่ยถิงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปกับปัญหาค่าใช้จ่ายประจำวันอีกต่อไป

แต่เล่ยถิงเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในตระกูลเล่ยไม่ทันไร การเคลื่อนไหวของเขาก็ถูกพวกข้ารับใช้บางคนจับตามอง และรายงานไปยังเจ้านายของพวกเขา

ห้องหรูหราห้องหนึ่งในตำหนักเหนือของตระกูลเล่ย

เล่ยเป่ยหรงนั่งบนเก้าอี้ไท่ซื่อ ชิมผลไม้ล้ำค่าจากดินแดนเหนืออย่างเกียจคร้านและถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “เจ้าคนไร้ค่าในที่สุดก็ยอมกลับมางั้นเหรอ”

คนรับใช้ตอบว่า “ใช่เจ้าค่ะ ข้าเห็นชัดด้วยสองตาเลยว่าเขากลับมาแล้ว”

“เยี่ยมเลย เจ้าทำได้ดีมาก”

เล่ยเป่ยหรงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย จากนั้นก็ถามซ้ำโดยไม่หันกลับมามองว่า “เหล่าเหิง บาดแผลของเจ้าก็หายเป็นปกติแล้ว คิดอยากจะล้างแค้นหรือไม่”

เหล่าเหิงนั่นก็คือทหารรักษาการณ์ร่างอ้วนของหอหนังสือตระกูลเล่ย

เหล่าเหิงนึกถึงหมัดของเล่ยถิง เปลือกตาของเขากระตุกก่อนจะตอบว่า “คุณชาย ท่านหมอพูดว่าแผลของข้ายังไม่หายดี ดังนั้นจึงไม่สามารถทำงานรับใช้ท่านได้ แต่หากท่านต้องการข้าก็สามารถขอให้ผู้อื่นช่วยได้ เชื่อว่ามีหลายคนที่เต็มใจร่วมมือกับท่านอย่างแน่นอน”

เดิมทีเล่ยเป่ยหรงรู้สึกโกรธอยู่บ้าง แต่พอได้ยินประโยคหลังก็รู้สึกสบายใจขึ้นเขาพยักหน้าแล้วพูดต่อ “ไม่เป็นไร ครั้งนี้ข้าจะลงมือเอง จัดการกับคนไร้ค่าที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นระดับที่สอง ต้องขอให้คนอื่นช่วยด้วยงั้นหรือ ถ้าทำอย่างนั้นข้าคงถูกหัวเราะเยาะเป็นแน่”

ทุกคนต่างก็เห็นด้วยเป็นเสียงเดียวกัน ทันใดนั้นก็มีเสียงประจบสอพลอมากมายหลั่งไหลมาเป็นสาย

“ไม่ต้องรีรอให้มากความ เริ่มวันนี้เลยไม่ดีกว่าหรือเจ้าค่ะ”

เล่ยเป่ยหรงลุกพรวดขึ้นทันใดนึกบางสิ่งขึ้นได้จึงถามว่า “ว่าแต่เรื่องของเยี่ยหลาน พวกเจ้าจัดการเรียบร้อยถึงไหนแล้ว ข้าไม่ต้องการให้เรื่องนี้เป็นปัญหา จนเรื่องไปถึงพวกผู้เฒ่าของตระกูล”

เหล่าเหิงรีบตบหน้าอกอย่างมั่นใจ “คุณชาย วางใจได้เรื่องที่ท่านสั่ง พวกข้าจัดการอย่างเสร็จสิ้นแล้ว พวกไร้ค่าพวกนั้นถูกเราตัดเบี้ยเลี้ยง แล้ว เมื่อรวมกับหนี้สินที่พวกมันติดค้างอยู่ก่อนหน้านี้ หนี้ทั้งหมดก็มากพอที่จะทำให้พวกมันอยู่ไม่สุขได้แล้ว”

เหล่ยเป่ยหรงกล่าวชื่นชมว่า “ไม่เลว เสร็จธุระแล้วข้าจะมอบผู้หญิงคนนั้นกับเจ้า”

“ฮ่า ๆ!”

แววตาอันโหดเหี้ยมของเล่ยเป่ยหรงวาววับไปด้วยความโกรธ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เจ้าขยะนั้นไม่รู้จักบุญคุณ ข้าจะมอบบทเรียนอันแสนสาหัสให้สาสม!”

อุณหภูมิในห้องพลันลดลงอย่างฉับพลัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด

[1]

ในจีนโบราณ 200 ซือ เท่ากับ 100 ลูกบาศก์เมตร

ตอนก่อนหน้า

บทที่ 7 กลวิธีล่าสัตว์อสูรวิญญาณ

ตอนต่อไป

บทที่ 9 โอสถวิเศษเสริมขีดความสามารถ

แสดงความคิดเห็น

ปิดโหมดสปอย

ส่งความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น

ที่อยู่: 9/70 หมู่ 2 ตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา ปทุมธานี 12130

เวลาทำการ: 09:00 – 18:00 จันทร์-ศุกร์

โทร: 0654214015 e-mail : support@bookfet.com

เมนูหลัก

ช่วยเหลือ

ดาวโหลดแอพพลิเคชั่นได้ที่