จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 7 กลวิธีล่าสัตว์อสูรวิญญาณ

บทที่ 7 กลวิธีล่าสัตว์อสูรวิญญาณ

ไม่เพียงแต่หมาป่าศิลารัตติกาลเท่านั้น รางวัลอื่น ๆ ก็โดนลดทอนลงไปด้วย

สาเหตุเดียวก็คือเล่ยถิงได้เลื่อนระดับแล้ว พลังยุทธ์แข็งแกร่งกว่าเดิม ดังนั้นกลไกการให้รางวัลจึงจำเป็นต้องปรับปรุงตามด้วย เช่น หมาป่าศิลารัตติกาลระดับสี่ที่เล่ยถิงล่าก่อนหน้านี้ เนื่องจากความสามารถของมันเหนือกว่าเล่ยถิงไปมาก จึงมีรางวัลโบนัสจากการต่อสู้ข้ามระดับ แต่เล่ยถิงได้เลื่อนระดับแล้ว การล่าหมาป่าศิลารัตติกาลในระดับเดียวกัน จึงได้รับแต้มโชคชะตาเพียง 10 แต้มเท่านั้น แม้จะสามารถล้มหมาป่าศิลารัตติกาลระดับสี่ได้สำเร็จ ก็ได้แต้มโชคชะตาเพียง 20 แต้มเท่านั้น รางวัลถูกลดลงไปครึ่งหนึ่งโดยตรง

ในเวลานี้ เล่ยถิงค่อนข้างรู้สึกเสียดายที่ได้ทำการยกระดับขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้เล่ยถิงจะออกเดินทางอย่างเร่งรีบ แต่ก็เตรียมพร้อมมา เขาเตรียมสิ่งของบางอย่าง ซึ่งมุ่งเป้าไปที่สัตว์อสูรวิญญาณระดับต่ำกว่าสองเท่านั้น แต่ตอนนี้สัตว์อสูรวิญญาณระดับหนึ่ง กลับให้ค่าตอบแทนเพียง 1 แต้มโชคชะตา เล่ยถิงจึงรู้สึกเสียใจและสิ้นหวัง

“ลืมไปเถอะ”

เล่ยถิงรู้สึกสิ้นหวังพักหายใจเล็กน้อย จากนั้นก็เริ่มลงมือจัดการขณะทำงานก็พูดไปด้วย “หวังว่ากับดักและกลไกต่าง ๆ ที่เรียนรู้มาจากโลก จะสามารถรับมือกับสัตว์อสูรวิญญาณของโลกนี้ได้”

เมื่อจัดการเสร็จเรียบร้อย เล่ยถิงก็หยิบขาหมาป่าออกมาจากห่อของ ซึ่งเดิมทีเตรียมไว้เพื่อย่าง จากนั้นก็หยิบขวดโหลบรรจุที่ปิดผนึกอย่างดีออกมา เทเลือดใส่บนขาหมาป่า

สัตว์อสูรวิญญาณในเทือกเขาเฉินเจี้ยวมีสติปัญญาอยู่บ้าง เหมือนกับโลกในอดีตของเขา สัตว์แต่ละตัวล้วนฉลาดหลักแหลม แต่ด้วยเหตุผลเดียวกัน ไม่ว่าสัตว์อสูรวิญญาณจะมีสติปัญญาแค่ไหนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมนุษย์ และครั้งนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น

รูปแบบการเลื่อนระดับของสัตว์อสูรวิญญาณนั้นมีหลากหลาย บางตัวก็เพียรฝึกฝนตนเอง บางตัวก็มีพรสวรรค์โดยธรรมชาติ บางตัวก็อาศัยการกินสมุนไพรแห่งจิตวิญญาณ แต่ส่วนใหญ่แล้วอาศัยการกินเลือดเนื้อของสัตว์อสูรวิญญาณอื่น สำหรับสัตว์อสูรวิญญาณทั่วไปแล้ว เลือดเนื้อของสัตว์อสูรวิญญาณ โดยเฉพาะสัตว์อสูรวิญญาณระดับสูง จะนับเป็นยาบำรุงชั้นเลิศ

หมาป่าศิลารัตติกาล อาจไม่ใช่สัตว์อสูรวิญญาณระดับสูงมากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะใช้เป็นเหยื่อล่อสัตว์อสูรวิญญาณระดับต่ำแล้ว แน่นอน เล่ยถิง ต้องป้องกันสัตว์อสูรวิญญาณระดับสูงที่ชอบกินของสำเร็จรูปเอาไว้ด้วย

ด้วยพลังของเล่ยถิงในเวลานี้ร่วมกับก้าวมังกรพเนจร ก็ไม่ต้องกลัวสัตว์อสูรวิญญาณระดับสาม แม้ว่าจะเจอสัตว์อสูรวิญญาณประเภทที่ไม่ใช่สัตว์ที่บินได้ก็ยังพอหลบหนีได้ เพียงแต่ว่าพลังลมปราณของเล่ยถิงมีจำกัดจึงไม่สามารถใช้ก้าวมังกรพเนจรได้เป็นเวลานานเพราะสิ้นเปลืองพลังลมปราณ ถ้าหากเขาฝึกตนจนถึงระดับสี่เขาก็สามารถเดินเล่นบริเวณรอบเทือกเขาเฉินเจี้ยวได้

ฟู่!

แต่ข้อเท็จจริงกลับไม่เปิดโอกาสให้เล่ยถิงได้คิดมาก เพราะจู่ ๆ เงาสีดำก็แล่นลงมาจากท้องฟ้า โฉบเอาขาหมาป่าที่เปื้อนเลือดขึ้นมาและกำลังจะบินหนีไป

แต่ในขณะที่นกตัวนั้นกำลังจะทะยานขึ้นไป แสงวาววับก็พุ่งผ่านฟ้ามาอย่างฉับไว ทะลุทะลวงเข้าไปในหัวของมัน แยกหัวนกออกจากตัวในทันที

เล่ยถิงเก็บกระบี่ทลายภูผาที่ปักอยู่ที่ลำต้นไม้ แล้วเดินไปยังนกไร้หัว “คิดไว้รอบคอบ แต่ดันลืมกลยุทธ์โจมตีทางอากาศไปซะสนิท ดีที่เป็นแค่สัตว์อสูรวิญญาณระดับหนึ่งอย่างอีกาอสูรโลหิต ยังไม่ถึงขั้นต้องสูญเสียอะไรมากมาย”

อีกาอสูรโลหิต เป็นสัตว์อสูรวิญญาณที่พบเห็นได้ทั่วไปในเทือกเขาเฉินเจี้ยว มันบินได้เร็วและกรงเล็บที่แหลมคมสามารถทะลุชุดเกราะหนังวัวได้โดยตรง แต่โดยทั่วไปมักหากินตามลำพังซึ่งส่วนใหญ่จะกินของเน่าเปื่อย จึงเปรียบได้กับคนเก็บกวาดขยะในเทือกเขาเฉินเจี้ยวและช่วยซากศพ

ทว่า เนื่องจากเสียงร้องโหยหวนของสัตว์อสูรวิญญาณชนิดนี้แฝงไว้ด้วยความเคียดแค้นและอาฆาต จึงไม่เป็นที่นิยมในหมู่ผู้คน ถึงแม้จะฆ่าตายก็ไม่มีใครนำมากินเป็นอาหารและไม่มีใครรับซื้อ จึงมักถูกโยนทิ้งและมองข้ามไป แต่ตอนนี้พอจะใช้เป็นเหยื่อล่อตัวใหม่ได้

“แต้มโชคชะตา 1 แต้ม ยังดีกว่าไม่มี”

เล่ยถิงเก็บกวาดข้าวของง่าย ๆ แล้วดำเนินแผนเหยื่อล่อของเขาต่อ

ผู้ที่รู้จักกลวิธีนี้มีไม่น้อย แต่ผู้ที่กล้าใช้กลับมีน้อยกว่านั้น เพราะไม่มีใครรู้ว่าสัตว์อสูรวิญญาณที่ล่อมาจะอยู่ในระดับใด หากเป็นสัตว์อสูรวิญญาณที่เหนือกว่าขีดจำกัดของตนเองจะรับมือได้หรือมีหลายตัววิ่งมาพร้อมกันล่ะก็ จากเรื่องสนุกก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ทันที

โดยพื้นฐานแล้ว ผู้ฝึกยุทธ์ที่ยังไม่ถึงทางตันย่อมไม่กล้าเสี่ยงเอาชีวิตของตนมาล้อเล่นหากยังมีทางเลือก

พรึบ!

ร่างของเล่ยถิงราวกับสายธนู เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจากนั้นก็ซ่อนตัว เริ่มการซุ่มโจมตีของเขา

ทว่าโชคของเล่ยถิงดูเหมือนจะหมดลงแล้ว ทั้งวันเขาไล่ล่าสัตว์อสูรวิญญาณระดับหนึ่งมาได้เพียง 3 ตัว และล้วนเป็นอีกาอสูรโลหิตที่แทบไม่มีประโยชน์ทั้งสิ้น

ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ แม้เล่ยถิงจะไม่วิเคราะห์ก็รู้ได้ว่า ที่นี่คืออาณาเขตของอีกาอสูรโลหิต ทว่าเล่ยถิงไม่ต้องการเปลี่ยนแผนการของตนตามใจชอบ วัสดุกับดักไม่ง่ายที่จะหาได้อีกทั้งอีกาอสูรโลหิตนอกจากจะบินได้แล้วการคุกคามในส่วนอื่นแทบจะละเลยได้ สภาพแวดล้อมปลอดภัยเช่นนี้ เล่ยถิงจึงไม่อยากจากไปแม้ว่าการเก็บเกี่ยวจะได้น้อยกว่าอีกเล็กน้อยก็ตาม

วันที่สอง

เล่ยถิงลงมือเช่นเดิม เขาล่าอีกาอสูรโลหิต ได้เพิ่มอีก 7 ตัว และสัตว์ป่ากินเนื้อธรรมดาอีก 2 ตัว แม้ว่าผลลัพธ์จะไม่มากนัก แต่ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย

อีกาอสูรโลหิต 10 ตัว มอบแต้มโชคชะตา 10 แต้ม มากพอที่เล่ยถิงจะอัพเกรดกระบี่ธรรมดาให้กลายเป็นกระบี่ร้อยพิศุทธ์ หรือทำให้โสมป่าสามัญธรรมดาที่อายุเพียง 3-4 ปี กลายเป็นโสมร้อยปียังได้ถือว่าผลลัพธ์ที่ไม่เลวทีเดียว ที่สำคัญที่สุดคือซากของอีกาอสูรโลหิต 10 ตัว ช่วยเพิ่มเสน่ห์ของกับดักหลายระดับ กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงเช่นนี้ เล่ยถิงไม่เชื่อว่าสัตว์อสูรวิญญาณระดับสองและสามจะไม่ใจเต้น

แล้วในวันที่สาม ความเปลี่ยนแปลงก็เริ่มปรากฏ

วันนี้ เล่ยถิงล่าอีกาอสูรโลหิตได้อีก 5 ตัว แต่ก็ยังได้สัตว์อสูรวิญญาณระดับสองอีกหนึ่งตัว ถึงแม้สัตว์อสูรวิญญาณระดับสองจะให้แต้มโชคชะตาแค่ 5 แต้ม แต่ก็เป็นความมั่นใจที่ดีมาก เพราะมันพิสูจน์แล้วว่า เลือดยิ่งข้นเท่าไร ก็ยิ่งดึงดูดสัตว์อสูรวิญญาณระดับสูงได้มากขึ้นเท่านั้น

แผนของเล่ยถิงจึงเริ่มต้นอย่างเต็มรูปแบบ

……

เจ็ดวันต่อมา

เล่ยถิงนั่งอยู่ข้างกองไฟ มือข้างหนึ่งทำความสะอาดบาดแผลที่ไหล่และต้นขา อีกข้างก็ปิ้งขาหมาป่า

บาดแผลที่ไหล่เกิดจากสัตว์อสูรวิญญาณระดับสามตัวหนึ่ง ส่วนบาดแผลเหวอะหวะที่ต้นขาจนเกือบจะตัดเส้นเลือดนั้น เกิดจากสัตว์อสูรวิญญาณก่อนระดับสี่ตัวหนึ่ง ในหนึ่งวันมีสัตว์อสูรวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่าขีดจำกัดของเล่ยถิงเข้ามา 2 ตัว ก็ถือว่าอันตรายมากแล้ว โชคดีที่เขาต้านทานไว้ได้

“อ๊าก”

เจ็บจนทำความสะอาดต่อไม่ไหว แม้แต่เล่ยถิงที่มีความมุ่งมั่นแน่วแน่ ก็ยังอดที่จะสูดลมหายใจเข้าแรง ๆ ไม่ได้

แต่เขาก็ยังอดทนทำต่อไป หลังจากทำความสะอาดเสร็จแล้ว เล่ยถิงที่เสียพลังไปอย่างมากก็ไม่สนใจว่าขาหมาป่าจะยังไม่สุกดี เขาหยิบขึ้นมากัดกินอย่างหิวโหย

“แบบนี้ไม่ไหวแล้ว”

ถึงแม้สภาพจะดีขึ้นมากแล้ว แต่เล่ยถิงก็ยังรู้สึกเจ็บแผลรอบ ๆ ตัวอยู่ “วันนี้เป็นสัตว์อสูรวิญญาณระดับสามที่แข็งแกร่ง 2 ตัว พรุ่งนี้ล่ะ ถ้ามีสัตว์อสูรวิญญาณระดับสี่เข้ามา ข้าคงต้องจบชีวิตที่นี่ ข้าไม่คิดว่าโชคจะเข้าข้างข้าอีกครั้ง”

ครุ่นคิดมาจนถึงตอนนี้ เล่ยถิงก็เริ่มคิดที่จะถอย “แม้ว่าการฝึกฝนแบบนี้จะเป็นประโยชน์อย่างมาก ช่วยให้ข้าสามารถผสานความทรงจำในอดีตชาติเข้ากับปัจจุบันซ้ำยังเพิ่มพลังต่อสู้ของตัวเองได้ด้วย ขั้นหลังภพระดับสามนี้ตราบใดที่ไม่ใช่สัตว์วิเศษระดับสี่ หรือแม้แต่สัตว์อสูรวิญญาณครึ่งก้าวระดับสี่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า ผู้ฝึกยุทธ์ในตระกูลที่มีพลังระดับเดียวกัน อย่าว่าแต่จะสู้กับสัตว์อสูรวิญญาณระดับเดียวกันเลย แม้แต่สัตว์อสูรวิญญาณระดับต่ำกว่าหนึ่งระดับก็ยังสู้ได้อย่างยากลำบาก สำหรับเหล่าคุณชายที่สุขสบายมาโดยตลอด อาจจะต้องเผชิญอันตรายถึงชีวิตแม้จะสู้กับสัตว์อสูรวิญญาณระดับหนึ่ง”

การต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดบนเส้นทางแห่งความตาย เป็นหนทางที่ดีที่สุดสำหรับการพัฒนา

‘นักรบที่ไม่รู้สึกถึงวิกฤต ไม่ใช่นักรบที่แท้จริง’ บางทีอัจฉริยะบางคนอาจจะพัฒนาไปได้อย่างราบรื่น แต่จิตใจของพวกเขาไม่แน่วแน่เมื่อเจออันตรายก็มักจะตื่นตระหนกไม่สามารถแสดงพลังต่อสู้ที่แท้จริงออกมาได้ แต่เล่ยถิงนั้นตรงกันข้ามในช่วงสิบกว่าวันที่ผ่านมา ไม่เพียงแต่ทำให้เขาปรับตัวเข้ากับโลกนี้ได้อย่างสมบูรณ์แล้วเท่านั้น ยังทำให้เขาหลอมรวมความทรงจำในอดีตได้ด้วย เมื่อเจออันตรายกลับสามารถปลดปล่อยพลังต่อสู้ที่ไม่เคยมีมาก่อนได้นี่คือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด และเป็นสิ่งที่อัจฉริยะเหล่านั้นเรียนรู้ไม่ได้

“น่าเสียดาย ข้าอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว”

เล่ยถิงรู้สภาพร่างกายของเขาดีโดยเฉพาะบาดแผลวันนี้ ถ้าเขาไม่ดูแลให้ดีเกรงว่าแผลจะอักเสบและติดเชื้อ ซึ่งถ้ามันลุกลามไปทั่วคงจะลำบากแน่นอน

เล่ยถิงมองไปยังกองไฟที่กำลังลุกโชนอยู่ ก่อนจะพึมพำออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก “ถ้าข้าอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ แม้แต่สัตว์อสูรวิญญาณระดับสี่ ข้าก็ยังจะสู้ต่อไปได้ แต่ตอนนี้มันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย”

เล่ยถิงไม่อยากเสี่ยงทำให้ตัวเองนั้นต้องตกอยู่ในอันตราย

แม้เขาจะมีความมั่นใจว่าเขาจะต่อสู้ข้ามระดับได้ แต่เขาก็ไม่มีทุนทรัพย์เพียงพอ สิ่งสำคัญที่สุดก็คือสัตว์อสูรวิญญาณคงไม่มานัดหมายกับเล่ยถิงให้มาสู้ด้วยตัวต่อตัวหรอก อย่างเช่นวันนี้เล่ยถิงเพิ่งจะฆ่าสัตว์อสูรวิญญาณระดับสามไปได้สำเร็จ สัตว์อสูรวิญญาณระดับสามที่แข็งแกร่งกว่าก็มาฉกฉวยโอกาสไป

“เลิกคิดเรื่องนั้นเถอะ”

เล่ยถิงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

แต่เมื่อเขาเห็นกองซากสัตว์อสูรวิญญาณที่สูงเป็นภูเขานั้น เขาก็อดที่จะยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนไม่ได้ สัตว์อสูรวิญญาณมีค่าทั้งตัว ไม่ใช่แค่ขนของพวกมันเท่านั้น

ถ้าหากเล่ยถิงร่ำรวยเขาก็คงจะไม่สนใจเรื่องสิ้นเปลืองอะไรมากมายนัก แต่ปัญหาคือฐานะของเขาในตระกูลนั้นไม่สู้ดีนัก คาดว่าหลังจากนี้เขาคงจะถูกเนรเทศ ถ้าไม่สะสมเงินทุนไว้ตั้งแต่ตอนนี้ ชีวิตในอนาคตของเขาคงจะลำบากกว่านี้

แต่กองซากศพตรงหน้า เล่ยถิงก็ยังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงกับมันดี

เล่ยถิงจึงหันไปพึ่งระบบอัพเกรดไร้ขีดจำกัด เมื่อเขาเห็นแต้มโชคชะตาที่ตัวเองมีอยู่ในตอนนี้และระบบพื้นที่เก็บของที่ยังไม่ได้เปิดใช้งาน เขาก็ตาโตเป็นประกาย

ตอนก่อนหน้า

บทที่ 6 ก้าวผ่านสู่ขั้นหลังภพระดับสาม

ตอนต่อไป

บทที่ 8 สัตว์อสูรวิญญาณลึกลับ

แสดงความคิดเห็น

ปิดโหมดสปอย

ส่งความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น

ที่อยู่: 9/70 หมู่ 2 ตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา ปทุมธานี 12130

เวลาทำการ: 09:00 – 18:00 จันทร์-ศุกร์

โทร: 0654214015 e-mail : support@bookfet.com

เมนูหลัก

ช่วยเหลือ

ดาวโหลดแอพพลิเคชั่นได้ที่