จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 20 โอสถพันลมปราณ

บทที่ 20 โอสถพันลมปราณ

“401,000 ตำลึง”

อีกครั้งที่เพิ่มขึ้นเพียง 1,000 ตำลึง หากไม่ใช่คนโง่ก็ย่อมดูออกว่าเขาจงใจประลองราคา

ทว่า เล่ยถิงกลับหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจกล่าวว่า “ได้ ข้าก็ยอมรับว่าคนตระกูลมูหรงนั้นร่ำรวยคำภีร์ ‘วิชาประสานอิน’ นี้ก็เป็นของเจ้าแล้ว”

เล่ยถิงยอมแพ้ไปแล้วถึงขั้นถอยออกไปในช่วงสุดท้าย

ปัง!

เสียงกระแทกแหลมดังขึ้นจากเรือนรับรองชั้นสูงของตระกูลมู่หรง

มู่หรงปิงยืนอยู่ มือข้างหนึ่งแขวนอยู่กลางอากาศ ด้านล่างคือโต๊ะไม้ล้ำค่าที่ถูกเขาฟาดจนแตกกระจาย ส่วนมู่หรงชุนและคนอื่น ๆ ต่างตกใจกับความโกรธที่ระเบิดออกมาอย่างฉับพลันของมู่หรงปิงจนหดตัวไปอีกด้านไม่มีใครกล้าพูดเตือนสักคำ แม้แต่การหายใจก็ไม่กล้าดังเกินไป

“ดี! ดีมาก!”

มู่หรงปิงไม่ได้ระเบิดโทสะ แต่กลับนั่งลงอย่างสบายใจพลางพึมพำว่า “ไม่คิดเลยว่าตระกูลเล่ยนอกจากเล่ยเฟิงกับเล่ยกวง แล้วยังจะมีคนอื่นอีก ไม่แปลกที่กล้าตบหน้าตระกูลมู่หรงของพวกข้ากลางถนน”

เมื่อเกี่ยวข้องกับตัวเองมู่หรงชุนอยากจะก้าวออกมาสาดน้ำมันใส่ไฟ แต่พอนึกถึงวิธีการบิดเบี้ยวของมู่หรงปิง ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะกลืนกลับลงคอยังคงหดตัวต่อไป

อย่ามองว่ามู่หรงชุนจะสามารถสั่งการฟ้าดินได้ แต่พอกลับมาถึงตระกูลมู่หรงเขาก็ต้องระงับตัวเองแล้วโดยเฉพาะเมื่อเผชิญหน้ากับมู่หรงปิงผู้มีจิตใจประหลาดเช่นนี้ หากเปรียบเทียบภูมิหลังและฐานะมู่หรงปิงก็ไม่ได้ด้อยกว่าเขามากนักหากเปรียบเทียบวรยุทธ์และความรู้ แม้เขาจะพยายามไล่ตามเท่าไร ก็ไม่อาจทัดเทียมอีกฝ่ายได้

พูดตามตรง หากมู่หรงปิงหาข้ออ้างเพื่อลงโทษมู่หรงชุน เหล่าหัวหน้าตระกูลและพ่อของมู่หรงชุนก็คงไม่ทำอะไรมาก อาจจะแค่ตำหนิเขาสักเล็กน้อยเท่านั้น

ภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนี้ มู่หรงชุนย่อมไม่กล้าคิดอะไรเลอะเทอะ จึงฉลาดพอที่จะเลือกเงียบ อย่างไรมู่หรงปิงก็เกิดเจตนาฆ่าเล่ยถิงแล้ว

ครั้งนี้การประมูลสิ้นสุดลง มู่หรงปิงได้ซื้อคัมภีร์วิชายุทธ์ขั้นสูงด้วยราคา 401,000 ตำลึงราวกับเป็นพวกคนโง่

ไม่มีใครในงานประมูลกล้าหัวเราะเยาะมู่หรงปิ่ง แต่บรรยากาศอึดอัดเช่นนี้ส่งผลกระทบต่อการประมูลอย่างมาก เซี่ยงเหวินผู้ฉลาดจึงรีบเข้าสู่ขั้นตอนถัดไปอย่างรวดเร็ว “ต่อไปขอเชิญทุกท่านชมของมีค่าชิ้นที่สองในการประมูล”

ในขณะที่ในเรือนรับรองของเล่ยถิง เยี่ยหลาน และเยี่ยหมิงไคต่างก็มองไปที่เล่ยถิงอย่างเงียบ ๆ ราวกับต้องการคำตอบที่สมเหตุสมผล

ทุนทั้งหมดมีเพียง 50,000 ตำลึง แต่เล่ยถิงกลับประกาศถึง 400,000 ตำลึง เรื่องแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คำโกหกเล็ก ๆ น้อย ๆ จะอธิบายได้

เล่ยถิงอธิบายด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ก่อนหน้านี้ที่ เทือกเขาเฉินเจี้ยวข้าไม่ได้รับเพียงซากสัตว์อสูรวิญญาณเหล่านั้น แต่ยังมีอาวุธและทรัพย์สมบัติของเหล่ายอดฝีมือที่สิ้นชีพที่นั้นด้วย ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเพียงแค่กระบี่ร้อยพิศุทธ์เล่มนี้ก็สามารถขายได้ถึงหนึ่งแสนตำลึงแล้ว”

“นี่คือกระบี่ร้อยพิศุทธ์จริง ๆ !”

เยี่ยหมิงไคผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธรับดาบมาและยืนยันมูลค่าของมันในทันที

ด้วยเหตุนี้ความสงสัยจึงหมดไป

แม้พวกเขาจะสงสัยเล็กน้อยเกี่ยวกับโชคของเล่ยถิง ว่าทำไมเขาถึงได้รับผลตอบแทนที่น่ากลัวเช่นนี้จากการไปเทือกเขาเฉินเจี้ยวเพียงครั้งเดียว แต่เล่ยถิงคือนายน้อยของพวกเขาทำให้พวกเขาเพิกเฉยต่อข้อสงสัยนี้

การสนทนาง่าย ๆ ทำให้เล่ยถิง และคนอื่น ๆ พลาดสินค้าประมูลชิ้นที่สอง

หลังจากนั้น เล่ยถิงก็ลองประมูลสมบัติบางอย่างเช่น วิชาฝึกฝนสำหรับผู้หญิงที่เหมาะสมกับเยี่ยหลาน หรือยาวิเศษที่ช่วยเสริมการฝึกฝนของ เยี่ยหมิงไค แต่ก็ถูกขัดขวางโดยมู่หรงปิงที่บิดเบี้ยว อย่างไรก็ตาม เล่ยถิง ไม่ยอมให้มู่หรงปิงได้เปรียบแม้แต่น้อย เช่นเดียวกับ ‘วิชาลับอินหยิน’ เขาถอนตัวออกไปโดยไม่มีสัญญาณใด ๆ ทำให้มู่หรงปิงต้องประมูลในราคาที่เกินมูลค่าที่แท้จริงของสินค้าอย่างต่อเนื่อง จนมู่หรงปิงเกือบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่

“ทำไมไม่มีการประมูลคัมภีร์ตีอาวุธหรือคัมภีร์โอสถวิเศษเลยนะ?”

เล่ยถิงพึมพำด้วยความหงุดหงิด

เหตุผลหลักที่เขาเข้าร่วมการประมูลครั้งนี้คือเพื่อคัมภีร์ตีอาวุธหรือคัมภีร์โอสถวิเศษในระบบอัพเกรดไร้ขีดจำกัด มีภารกิจรองจำนวนมากในการสร้างอาวุธเวทและปรุงยาโอสถวิเศษ ซึ่งรางวัลบางชนิดนั้นเทียบเท่ากับการสังหารสัตว์อสูรวิญญาณเลยทีเดียว

หลังจากเส้นทางการฝึกฝนที่เทือกเขาเฉินเจี้ยวไป เล่ยถิงผู้กระหายที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดจึงต้องหันความสนใจไปที่การตีเหล็กสร้างอาวุธหรือปรุงยา แต่หอการค้าเป่ยฉางก็ยังคงทำให้เขาผิดหวัง

เยี่ยหลานร้องอุทานด้วยความเข้าใจ “แท้จริงแล้วคุณชายอยากเป็นช่างตีเหล็กหรือหมอยาสินะเจ้าค่ะ!”

เยี่ยหมิงไคครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “คุณชาย จริง ๆ แล้วไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกขอรับ แม้ว่าฐานะของตระกูลเล่ยจะไม่เท่าตระกูลมู่หรง แต่ก็ยังมีหมอยาอยู่หนึ่งท่านไม่เช่นนั้นตระกูลเล่ยคงไม่สามารถนำยาหายากออกมาเป็นรางวัลให้กับลูกหลานที่ทำคุณความดีได้ทุกปี”

“ข้าไม่อยากรับของตระกูลเล่ย”

เล่ยถิงพึมพำอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้เยี่ยหลานและเยี่ยหมิงไคงุนงงในทันที จึงอธิบายอย่างใส่ใจว่า “ตระกูลเล่ยไม่คู่ควรให้ข้าหวนคิดถึงถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะมีใจฝึกฝนข้าข้าก็ไม่อยากกลับไป แทนที่จะรู้สึกอึดอัดใจกับบุญคุณของพวกเขาที่ยากจะลืมเลือนในภายหลัง ยังไม่ดีกว่าเหรอที่จะทนลำบากตอนนี้เพื่อความสบายใจ”

เยี่ยหลานและเยี่ยหมิงไคไม่คิดว่าเล่ยถิงจะตัดสินใจขนาดนี้ จึงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เพราะหัวข้อนี้ บรรยากาศในเรือนรับรองจึงเย็นลงอย่างฉับพลัน แม้แต่ราคาที่ประมูลสินค้าสำเร็จไปแล้วก็ไม่มีใครสนใจ จนกระทั่งเสียงก้องกังวานของเซี่ยงเหวินดังขึ้น ประกาศการเริ่มต้นการประมูลชิ้นสุดท้าย ทุกคนจึงหันเหความสนใจกลับมาที่เวทีอีกครั้ง

เสี่ยวเหวินกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “ถึงเวลาเปิดเผยแล้ว รายการประมูลสุดท้ายในครั้งนี้คือโอสถที่หายากระดับสองอย่าง ‘โอสถพันลมปราณ’ เชื่อว่าทุกคนคงรู้ว่าโอสถนี้เสริมพลังได้ดีกว่าของ ‘โอสถร้อยลมปราณ’ สามารถเพิ่มพลังของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเบิกภพระดับสูงได้ ส่วน ‘โอสถพันลมปราณ’ สามารถเสริมพลังให้ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเบิกภพให้ทะลวงไปสู่ระดับสวรรค์ได้ แม้แต่หมอยาระดับสองก็ไม่แน่ว่าจะปรุงได้ไหม โอสถนี้ในมณฑลหนานซานนับว่าหาได้ยากมาก ราคาเริ่มต้นคือ ยาอายุวัฒนะ 30 เม็ดหรือโอสถร้อยลมปราณ 3 เม็ด เชิญทุกท่านร่วมประมูลได้!”

หากกล่าวว่ายาอายุวัฒนะเหมาะสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเบิกภพระดับต่ำ และโอสถร้อยลมปราณเหมาะสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเบิกภพระดับกลางถึงสูง โอสถพันลมปราณก็ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเบิกภพระดับสวรรค์ การมีอยู่ของยาหายากเหล่านี้ ไม่สามารถวัดค่าได้ด้วยเงินทางโลก ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือทองคำล้วนดูไร้ค่าเมื่อเทียบกับสิ่งมีค่าระดับนี้

แม้ว่าเสียงของเซี่ยงเหวินที่เต็มไปด้วยการล่อลวงจะส่งไปถึงทุกมุมของเรือนโถงอย่างชัดเจน แทรกซึมเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจของทุกคนที่อยู่ในงานประมูล และเมื่อเซี่ยงเหวินเปิดขวดต่อหน้าสาธารณชน กลิ่นยาที่แรงกว่าโอสถร้อยลมปราณร้อยเท่าก็แพร่กระจายออกไปในทันที ทั้งงานเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แม้แต่บริเวณเรือนรับรองก็ไม่มีข้อยกเว้น

“โอ้ รายการสุดท้ายของการประมูลวันนี้กลับเป็นโอสถระดับสองในตำนาน แม้แต่ในการประชุมประจำปีก็ไม่เคยพบเจอการประมูลแบบนี้เลย! การประมูลในวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“โอสถพันลมปราณที่หาได้ยาก แม้แต่ในเหล่าตระกูลใหญ่ก็ไม่อาจหาซื้อ กลับมาปรากฏในมณฑลหนานซานแห่งนี้!”

“ต้องได้โอสถพันลมปราณมาให้ได้! หัวหน้าตระกูลใกล้จะทะลวงสู้ระดับสวรรค์แล้วเหลือเพียงอีกแค่ครึ่งก้าวเท่านั้น หากทำได้สำเร็จตระกูลของพวกเราก็ไม่ต้องเกรงใจสามตระกูลใหญ่อีกต่อไป!”

ผลกระทบที่เกิดจากโอสถพันลมปราณนั้นสั่นสะเทือนอย่างแท้จริง ไม่เพียงแต่เหล่ายอฝีมือในเรือนประมูลจะส่งเสียงดัง แม้แต่ในเรือนรับรองส่วนตัวก็ยังคุยกันอย่างคึกคัก บางคนถึงกับทะเลาะกันด้วย

โอสถวิเศษเช่นนี้ แม้แต่เล่ยถิงที่มีระบบอัพเกรดไร้ขีดจำกัดก็ยังตาสว่างกับสิ่งที่เห็น แม้ว่าเล่ยถิงจะใช้เพียงแต้มโชคชะตาเท่านั้น ในการอัพเกรดจาก ‘โอสถร้อยลมปราณ’ เป็น ‘โอสถพันลมปราณ’ แต่ก็ยังต้องใช้ถึง 1,000 แต้มโชคชะตา แม้เล่ยถิงจะขายของทั้งตัวก็ยังไม่พอ

ที่สำคัญที่สุดคือ ด้วยความเร็วในการฝึกฝนของเล่ยถิง เชื่อว่าคงไม่นานก็จะถึงจุดสูงสุดของขั้นเบิกภพ เมื่อถึงเวลานั้นก็จะต้องใช้โอสถพันลมปราณเพื่อช่วยทะลวงเข้าสู่ระดับสวรรค์ แต่โอสถวิเศษนี้ไม่ใช่ของที่จะซื้อได้ง่าย ๆ หากพลาดไปวันนี้ เล่ยถิงคงต้องอาศัยโชคเพื่อให้ได้พบมันอีกครั้ง

“ต้องได้มาให้ได้!”

เล่ยถิงตัดสินใจอย่างเงียบ ๆ จ้องมองไปยังเรือนรับรองส่วนตัวของตระกูลมู่หรงด้วยความโกรธแค้น

ตอนก่อนหน้า

บทที่ 19 การประมูลที่ดุเดือด

ตอนต่อไป

บทที่ 21 การแข่งขันกันของสามตระกูลใหญ่

แสดงความคิดเห็น

ปิดโหมดสปอย

ส่งความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น

ที่อยู่: 9/70 หมู่ 2 ตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา ปทุมธานี 12130

เวลาทำการ: 09:00 – 18:00 จันทร์-ศุกร์

โทร: 0654214015 e-mail : support@bookfet.com

เมนูหลัก

ช่วยเหลือ

ดาวโหลดแอพพลิเคชั่นได้ที่