จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 16 อัจฉริยะที่ดื้อรั้น

บทที่ 16 อัจฉริยะที่ดื้อรั้น

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้หุนหันพลันแล่นจนลงมือในทันที แต่กลับพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะกล่าวว่า “ลูกหลานตระกูลเล่ยที่มีความกล้าหาญเช่นเจ้าแทบจะสูญพันธุ์ไปแล้ว ยากนักที่จะมีคนอย่างเจ้าโผล่ออกมา น่าเสียดายที่ตอนนี้เจ้ายังอยู่ในขั้นที่ต่ำเกินไป ต่อให้วิชายุทธ์เพลิงผลาญของเจ้าจะถึงขั้นสมบูรณ์ ก็ไม่อาจสู้ข้าได้ระหว่างเราสองคนมีช่องว่างที่ห่างกันมากเกินไป”

เล่ยถิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “อย่าพูดมากเลย เรามาประลองกันเลยดีกว่า”

เล่ยกวงยิ้มมุมปากกล่าวว่า “อีกหนึ่งเดือนก็จะถึงพิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษของตระกูลแล้ว การประลองประจำปีก็ถือเป็นเวทีที่ดีและยุติธรรมที่สุด”

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ระบบอัพเกรดไร้จำกัดก็ได้แสดงข้อความขึ้นมา [ภารกิจหลัก : สังหารเล่ยกวงต่อหน้าสาธารณะในการประลองของตระกูล เมื่อสำเร็จภารกิจจะได้รับแต้มโชคชะตา 300 แต้ม หากภารกิจล้มเหลว จะถูกลดขั้นลงหนึ่งขั้นอย่างถาวร!]

เมื่อเห็นภารกิจที่ไม่อาจปฏิเสธได้นี้ เล่ยถิงก็ตกตะลึงในทันที

แม้ว่าเล่ยถิงจะไม่ชอบเลย แต่ก็ไม่ถึงกับจะลงมือโหดเหี้ยมเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ ภารกิจนี้ของระบบช่างผิดปกติเหลือเกินราวกับจะให้เล่ยถิงตัดขาดจากตระกูลเล่ย แต่หากเขาไม่ยอมรับก็จะต้องถูกลดขั้นลงหนึ่งขั้นอย่างถาวร นี่เป็นเรื่องที่ทรมานอย่างยิ่ง

“เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ช่างมันเถอะ พวกเขาสมควรตายอยู่แล้ว แต่เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง?”

ความคิดของเล่ยถิงถูกข้อเรียกร้องที่น่ากลัวและกะทันหันของระบบทำให้ตกใจจนไม่มีเวลาคิดถึงการท้าทายของเล่ยกวง

“พูดบ้าอะไรของเจ้าอยู่!”

เล่ยกวงตกตะลึง แต่เยี่ยหมิงไคไม่ได้โง่เขาโกรธจัดจนทนความหยิ่งผยองของเล่ยกวงไม่ไหว จึงด่าออกไปทันที “ท่านเล่ยกวง ท่านมีขั้นพลังเบิกภพระดับเจ็ด สูงกว่าคุณชายของข้าถึงสามขั้น ต่อให้คุณชายจะเป็นอัจฉริยะสักเพียงใด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเลื่อนขั้นถึงสามขั้นในเวลาเพียงหนึ่งเดือน การท้าประลองเช่นนี้ของท่านช่างไร้ยางอายเสียจริง”

“เจ้าช่างกล้าดีนี่!”

เล่ยกวงโกรธจัดจึงตวัดฝ่ามือออกไปทันที ต้องการจะฟาดใส่เยี่ยหลิงไคต่อหน้าเล่ยถิง

ผัวะ!

เล่ยถิงที่รู้สึกถึงภัยคุกคามต่อชีวิตก็ได้สติกลับมาและตอบโต้กลับไปด้วยหมัดตามสัญชาตญาณ

แม้ว่าพลังระดับเจ็ดขั้นหลังวันพรุ่งนี้ของท่านจะน่ากลัวเพียงใด พลังอำนาจที่เกรี้ยวกราดก็ทำให้ใบหน้าของเล่ยถิงแดงก่ำไปหมด โชคดีที่เขาไม่ได้ถอยหลังหรือล้มลงไป ไม่เช่นนั้นเล่ยถิงคงจะเสียหน้าเป็นอย่างมาก

ต้องรู้ว่าฝ่ามือของเล่ยกวงนั้นเป็นเพียงการโจมตีแบบสุ่ม ๆ ไม่เพียงแต่ไม่ได้ใช้พลังเต็มที่แต่ยังไม่ได้ใช้วรยุทธ์ด้วย หากแม้แต่การโจมตีเช่นนี้ยังรับไม่ไหว เล่ยถิงจะท้าทายเขาได้ยังไง

เล่ยกวงมองเล่ยถิงด้วยความประหลาดใจ และชมเชยว่า “วรยุทธ์ของเจ้าสูงกว่าที่ข้าคิดไว้อีกนิด แต่มารยาทของเจ้ากลับไม่ค่อยดีนักแม้แต่ข้ารับใช้ก็ยังควบคุมไม่ได้”

เล่ยถิงตอบโต้ว่า “เราต่างก็เหมือนกัน พวกท่านไม่ใช่หรือที่ปล่อยสุนัขสองสามตัวออกมากัด ท่านควรจัดการคนของท่านให้ดีก่อนไม่ต้องมายุ่งกับคนของข้า ส่วนพิธีเซ่นไหว้บรรพบุรุษของตระกูลท่านโปรดวางใจได้ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอน”

“อัจฉริยะที่ดื้อรั้น!”

เล่ยกวงมองเล่ยถิงอย่างเย็นชา พึมพำประโยคหนึ่งแล้วหันหลังจากไป ทิ้งคำพูดไว้ประโยคสุดท้าย “ข้าเคยเห็นอัจฉริยะอย่างเจ้ามามากแล้ว หวังว่าเจ้าจะไม่ตายไปซะก่อน”

เสียงของเล่ยกวงจางหายไปที่ปลายสายตา

“คนที่จะตายก่อนไม่ใช่ข้าแน่นอน!”

ส่วนเล่ยถิงก็ไม่พูดเปล่า ตอบกลับไปประโยคหนึ่งแล้วหันหลังเดินจากไปในทิศทางตรงกันข้าม

แต่สถานการณ์ไม่ได้สลายตัวไปพร้อมกับการจากไปของทั้งสองฝ่าย กลับกลายเป็นพายุใหญ่ การโต้เถียงที่หลากหลายระเบิดออกมาทั่วทุกที่ ต่างคนต่างพูดแต่ละคนมีมุมมองของตัวเอง

“เล่ยถิงนี่ช่างไม่รู้จักประมาณตนเองเอาซะเลย!”

“ใช่แล้ว คิดว่าเอาชนะเหิงกังแล้วเก่งกาจนักหรือ เหิงกังเทียบกับนายน้อยกวง ก็เหมือนดาวกับจันทร์เลยล่ะ!”

“เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งเดือน ด้วยพรสวรรค์ของคุณชายถิง การทะลวงขั้นภายในหนึ่งขั้นอาจเป็นไปได้แต่พวกเขาห่างกันถึงสามขั้น คุณชายถิงไม่มีโอกาสชนะเลย!”

“ทั้งตระกูลเล่ย ในหมู่ลูกหลานรุ่นใหม่มีเพียงคุณชายเฟิงจากตำหนักตะวันออกเท่านั้นที่เทียบเคียงกับคุณชายกวงได้ คุณชายถิงยังอ่อนหัดไปหน่อย แต่ถ้าคุณชายถิงผ่านด่านนี้ไปได้ ในอนาคตตระกูลเล่ยจะต้องมีพวกเขาสามคนเป็นผู้นำอย่างแน่นอน”

“เปิดรับพนันแล้ว! การประลองระหว่างคุณชายกวงกับคุณชายถิง เป็นการประลองที่น่าจับตาที่สุดในรอบ 30 ปี”

……

ตำหนักใต้

เยี่ยหลิงไค คุกเข่าอยู่ตรงหน้าบุรุษร่างสูงใหญ่ที่มีใบหน้าสง่างาม แม้จะนั่งนิ่ง ๆ ก็ยังคงแผ่ออกมาซึ่งความน่าเกรงขามที่ไม่อาจต้านทานได้ตลอดเวลา และบนหน้าผากของเขายังมีรอยเลือดที่ยังไม่แห้งติดอยู่ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะกระแทกลงไปเมื่อครู่นี้เอง

ผู้ที่สามารถทำให้เยี่ยหลิงไคต้องอยู่ในอิริยาบถและเคารพนับถือเช่นนี้ นอกจากเล่ยหนานเทียนแล้วจะเป็นใครไปได้อีก

“เอาล่ะ เรื่องที่นำ ‘ก้าวมังกรพเนจร’ ออกไปนั้น ข้าจะไม่กล่าวโทษเจ้า”

เล่ยหนานเทียนกล่าวเสียงเย็นชา ทำให้เยี่ยหลิงไคสั่นสะท้านไปทั้งตัว จากนั้นเล่ยหนานเทียนก็ถามต่อด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “เล่ยถิงนั้นได้ทะลวงขั้นเบิกภพระดับสี่จริงหรือ”

เยี่ยหลิงไคที่รอดพ้นจากเคราะห์กรรมมาได้ รีบตอบกลับไปว่า “ใช่แล้วขอรับ คุณชายถิงมีพลังขั้นเบิกภพอย่างน้อยก็ระดับสี่ ไม่เช่นนั้นแแล้วคงเป็นไปไม่ได้ที่จะทำให้เหิงกังบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น”

ความคิดของเล่ยหนานเทียนหยุดชะงักลงด้วยความสงสัย ก่อนจะถามขึ้นว่า “ไม่เพียงเท่านั้น เขายังรับฝ่ามือของเล่ยกวงได้โดยไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย วรยุทธ์เช่นนี้ไม่ใช่เพียงแค่ระดับสี่แล้วจะทำได้ ต่อให้เป็นขั้นสมบูรณ์ของวิชายุทธ์เพลิงผลาญก็ไม่อาจเป็นไปได้”

เยี่ยหลิงไคไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรดี จึงเลือกที่จะเงียบ

ไม่รู้ว่าเล่ยหนานเทียนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ แต่แล้วก็พูดขึ้นอย่างเสียดายว่า “ข้าเข้าใจแล้ว ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะมีความระแวงต่อข้ามากขนาดนี้ ดูเหมือนว่าข้าในฐานะพ่อจะล้มเหลวมากแม้แต่ลูกชายของฉันเองก็ยังต้องคอยระวัง”

เยี่ยหลิงไคไม่รู้ว่าเล่ยหนานเทียนกำลังคิดอะไร แต่ก็ไม่ค่อยเห็นด้วยกับคำพูดประโยคนี้ของเล่ยหนานเทียนสักเท่าไร

คนที่เปิดเผยความสัมพันธ์และยึดเอาทรัพยากรอันมีค่าในการฝึกฝนของเล่ยถิงไปก็คือเล่ยหนานเทียน ถ้าหากจะต้องรับผิดชอบจริง ๆ ก็ต้องเป็นเล่ยหนานเทียนอย่างแน่นอน ไม่ว่าเล่ยถิงจะมีปฏิกิริยาอย่างไรก็ไม่แปลกใจ อย่างมากก็แค่ตอบโต้กลับด้วยวิธีเดียวกับที่อีกฝ่ายทำกับตนเท่านั้น

ความคิดของเล่ยหนานเทียนพุ่งพล่านมาก ก่อนจะหยิบขวดหยกที่ละเอียดอ่อนมากออกมา โยนให้เยี่ยหลิงไคแล้วพูดว่า “เด็กคนนั้นฝึกฝนวิชายุทธ์เพลิงผลาญสินะ ‘โอสถโลหิตสีชาด’ ขวดนี้น่าจะมีประโยชน์อยู่บ้าง เจ้าช่วยเอาไปมอบให้เขาที”

“โอสถโลหิตสีชาด!”

เยี่ยหลิงไคใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

โอสถโลหิตสีชาด เป็นยาสมุนไพรล้ำค่าที่สามารถเร่งความเร็วในการฝึกฝน สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ที่ฝึกวิชายุทธ์สายอัคคีเมื่อทานยาเม็ดนี้เข้าไปผลลัพธ์จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ที่สำคัญที่สุดคือยิ่งระดับพลังวิชายุทธ์สายอัคคีสูงขึ้นผลลัพธ์ก็จะยิ่งโดดเด่นมาก สำหรับเล่ยถิงที่วิชายุทธ์เพลิงผลาญจนถึงระดับสมบูรณ์แล้วผลที่ได้รับจะไม่ใช่แค่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเท่านั้น มันคือยาสมุนไพรวิเศษที่หาที่เปรียบไม่ได้

ต้องยอมรับว่าท่าทีของเล่ยหนานเทียนนั้นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

เล่ยหนานเทียนเตือนอีกว่า “นอกจากนี้ เจ้าเคยบอกว่าเล่ยถิงฝึกฝนอยู่ที่เทือกเขาเฉินเจี้ยวตลอด เมื่อเจ้าไปถึงให้เตือนเขาด้วยว่าเทือกเขานั้นไม่ค่อยสงบนักในช่วงนี้ ถ้าไม่อยากตายก็อย่าไปจะดีกว่า เว้นแต่เขาจะฝึกฝนจนถึงขั้นระดับสวรรค์แล้ว”

“ขอรับ!”

เยี่ยหลิงไครับคำสั่งอย่างนอบน้อม

เล่ยหนานเทียนกล่าวต่อ “ยังมีอีกเรื่องที่เขาต้องใส่ใจ เมื่อเร็ว ๆ นี้ ตระกูลมู่หรงค่อนข้างวุ่นวายดูเหมือนจะกำลังวางแผนบางอย่างอยู่ หากไม่มีธุระอะไรก็อย่าไปยุ่งกับพวกเขา โดยเฉพาะอย่าไปในสถานที่ที่ตระกูลมู่หรงเข้าออกบ่อย ๆ เพื่อหลีกเลี่ยงภัยที่ไม่จำเป็น”

“ได้ขอรับ”

ท่าทีของเยี่ยหลิงไคยิ่งนอบน้อมมากขึ้น

เขาไม่รู้ว่าท่าทีของเล่ยหนานเทียนเป็นความจริงใจหรือเพียงแค่เห็นแก่ผลประโยชน์ อย่างไรก็ตามสำหรับเล่ยถิงแล้วนี่ถือเป็นสัญญาณที่ดีมาก หากเล่ยถิงต้องการพัฒนาต่อไปโดยเฉพาะการเผชิญหน้ากับตำหนักเหนือการสนับสนุนจากเล่ยหนานเทียนเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้

“เจ้าไปได้แล้ว”

เล่ยหนานเทียนโบกมือ สั่งให้เยี่ยหลิงไคออกไป

เยี่ยหลิงไคไม่เสียเวลาอีกต่อไปรีบคำนับแล้วถอยออกไปทันที หลังจากการต่อสู้ที่ลานประลอง เยี่ยหลิงไคตัดสินใจที่จะติดตามเล่ยถิงอย่างซื่อสัตย์ จึงต้องการกลับมาขอให้เล่ยหนานเทียนโยกย้ายตำแหน่ง หวังจะกลับไปอยู่ข้างกายเล่ยถิง แต่ไม่คิดว่าเล่ยหนานเทียนจะสอบสวนเรื่องที่เยี่ยหลิงไคเปิดเผยความลับของ “ก้าวมังกรพเนจร” จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ขึ้น

หลังจากเยี่ยหลิงไคจากไป ท่าทางที่ดูเกียจคร้านของเล่ยหนานเทียนก็กลายเป็นจริงจังขึ้นทันทีพึมพำว่า “น่าสนใจ ข้าคิดว่าตำหนักใต้จะซ่อนตัวไปชั่วระยะหนึ่ง ไม่คิดว่าจะยังมีเมล็ดพันธุ์ที่น่าสนใจเช่นนี้บางทีแผนการนั้นอาจจะเร่งให้เร็วขึ้นก็ได้”

อุณหภูมิในห้องโถงลดลงอย่างฉับพลัน

ตอนก่อนหน้า

บทที่ 15 หนึ่งในสองอัจฉริยะแห่งตระกูลเล่ย

ตอนต่อไป

บทที่ 17 หอการค้าเป่ยฉาง

แสดงความคิดเห็น

ปิดโหมดสปอย

ส่งความคิดเห็น

ยังไม่มีความคิดเห็น

ที่อยู่: 9/70 หมู่ 2 ตำบลคูคต อำเภอลำลูกกา ปทุมธานี 12130

เวลาทำการ: 09:00 – 18:00 จันทร์-ศุกร์

โทร: 0654214015 e-mail : support@bookfet.com

เมนูหลัก

ช่วยเหลือ

ดาวโหลดแอพพลิเคชั่นได้ที่