จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 153 วันเวลาที่สงบสุข

เล่ยถิงคิดสักครู่แล้วตอบว่า “สำหรับโอสถวิเศษขั้นหนึ่งไม่มีปัญหาแน่นอน วัตถุดิบสองส่วนสามารถปรุงได้หนึ่งส่วนอย่างแน่นอน ส่วนโอสถวิเศษขั้นสองอัตราความสำเร็จจะไม่สูงนัก แต่ถ้ามีวัตถุดิบมากขึ้นอีกสักหลายส่วนก็น่าจะไม่มีปัญหา”

คำพูดของเล่ยถิงนั้นเป็นการประเมินอย่างระมัดระวังแน่นอน

เพราะเขาไม่เคยปรุงโอสถวิเศษขั้นสองมาก่อน แม้จะเป็นโอสถวิเศษขั้นสองที่ต่ำสุด แต่เขาก็ไม่มั่นใจนัก จึงได้แต่พยายามให้ทางออกแก่ตัวเองไว้บ้าง

แต่ทุกคนไม่สนใจความถ่อมตัวของเล่ยถิง ต่างก็อดใจไม่ไหวกันแล้ว

ศิษย์พี่ซวี่ที่ยังหนุ่มมากถามเสียงเบาว่า “น้องเล่ยพี่มีวัตถุดิบสำหรับ ‘โอสถพันลมปราณ’ อยู่เป็นร้อยส่วน เจ้าคิดว่ามีโอกาสสำเร็จเท่าไหร่ นี่เป็นสมบัติล้ำค่าที่พี่สะสมมาถึงสามปีเต็มเชียวนะ”

ศิษย์พี่หลิวที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นเซียนฟ้าระดับปลายรีบขอร้องว่า “น้องเล่ย พี่มีวัตถุดิบสำหรับ ‘ยาม่วงเมฆา’ อยู่ 8 ส่วน เจ้าเอาไปลองฝีมือดู แม้จะสำเร็จแค่เม็ดเดียว พี่ก็พอใจแล้ว”

ศิษย์พี่เหวินที่มีระดับสูงถึงขั้นตามรอยสวรรค์ถามว่า “น้องเล่ย พี่มีเถาวัลย์กระเรียนสวรรค์โตเต็มวัยอยู่แค่หนึ่งต้น ส่วนวัตถุดิบที่เหลือพี่จะไปหาคนรวบรวมให้ ไม่ทราบว่าจะสามารถปรุงโอสถวิเศษขนกระเรียนสวรรค์ที่เล่าลือกันได้หรือไม่”

ความกระตือรือร้นของเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องทำให้เล่ยถิงรู้สึกถึงความทุกข์ของอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ในทันทีมิใช่ว่าเขาไม่อยากรับวัตถุดิบและคะแนนโชคชะตาที่ส่งมาถึงประตู แต่เป็นเพราะยิ่งความคาดหวังสูง แรงกดดันก็ยิ่งมากขึ้น หากเป็นคนอื่น เล่ยถิงแม้จะล้มเหลวก็ไม่เป็นไร แต่กลุ่มคนตรงหน้านี้ล้วนเป็นเพื่อนร่วมสำนักของเขา อาจจะอยู่เคียงข้างเขาในอีกหลายสิบปีหรือแม้แต่หลายร้อยปีข้างหน้า เขาไม่อาจทำผิดพลาดได้ มิเช่นนั้นต่อไปคงจะเจอหน้ากันลำบาก

“เงียบ”

คำพูดของหวังอู่ทำให้ทุกคนเงียบลง จากนั้นหวังอู่จึงเตือนอย่างจริงจังว่า “ดังคำกล่าวที่ว่า ไม้ที่โดดเด่นในป่าย่อมถูกลมพัดทำลาย แม้ว่าสำนักของพวกเราจะไม่กลัวศัตรูใดๆ แต่หอกที่มองเห็นยังพอป้องกันได้ ลูกธนูที่มองไม่เห็นนั้นยากจะป้องกัน เสี่ยวเหลยก็เป็นที่จับตามองของผู้คนมากมายมาก่อนแล้ว ตอนนี้หากมีพรสวรรค์เช่นนี้อีก เกรงว่าบางคนอาจจะลงมือโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้น”

คำพูดของหวังอู่ทำให้ทุกคนเห็นพ้องในทันที

แต่อาจารย์พี่หลิวที่ร้อนใจที่สุดกลับถามว่า “พวกเราสามารถรับประกันได้ว่าจะไม่เปิดเผยความลับของเสี่ยวเล่ย แต่พวกเราก็ไม่อาจกดทับพรสวรรค์อันเลิศล้ำของเสี่ยวเล่ยได้”

อาจารย์พี่เหวินพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ใช่แล้ว หมอยาและช่างตีเหล็กล้วนต้องการโอสถวิเศษจำนวนมากเพื่อฝึกฝนและสั่งสมประสบการณ์ หากเสี่ยวเล่ยไม่การปรุงยาเพราะกลัวคนอื่นจะคิดไม่ดี นั่นไม่เพียงแต่เป็นการสูญเสียของเขา แต่ยังเป็นการสูญเสียของพวกเราด้วย”

“ใครบอกว่าข้าจะปล่อยให้พรสวรรค์ของเสี่ยวเล่ยสูญเปล่า”

หวังอู่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ทันใด กล่าวว่า “การทำให้เรื่องนี้สมบูรณ์แบบนั้นแท้จริงแล้วง่ายดาย เพียงแค่พวกเราประกาศชื่อเสียงของท่านผู้อาวุโสจั่วและอาจารย์ชิน ก็เป็นอันเสร็จสิ้นมิใช่หรือ”

ดวงตาของทุกคนเปล่งประกายขึ้นมา

ใช่แล้ว หากคนจากสำนักอื่นได้รับข่าว พวกเขาก็คงไม่กล้าไปยืนยันกับท่านผู้อาวุโสจั่วและอาจารย์ชินโดยตรงหรอก อีกทั้งสำนักของพวกเราแทบจะไม่ให้คนนอกเข้ามา แม้ว่าผู้ที่ต้องการยาจะได้ยินข่าวและหลั่งไหลมา ก็ต้องผ่านการติดต่อจากศิษย์ของสำนักเท่านั้น อันตรายจากการเปิดเผยก็จะยิ่งน้อยลงไปอีกหวังอู่เห็นทุกคนเห็นด้วย จึงกล่าวว่า “เดี๋ยวข้าจะรายงานต่อเหล่าผู้อาวุโส เชื่อว่าพวกท่านจะปกป้องเล่ยถิงแน่นอน”

เล่ยถิงกล่าวด้วยความซาบซึ้งว่า “ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วงเสียแล้ว”

ต้องยอมรับว่าการมีองค์กรเช่นนี้ช่างวิเศษนัก ไม่อาจเทียบได้กับตระกูลเล่ยเลย เล่ยถิงจะขอสิ่งใดได้อีกเล่า

“แล้วตอนนี้เล่า”

ศิษย์พี่หลิวผู้ร้อนใจที่สุดถามเสียงอ่อย

ทุกคนต่างหันไปมองเล่ยถิงพร้อมกัน ชั่วขณะนั้น เล่ยถิงรู้สึกราวกับตนเองกลายเป็นลูกแกะ และเป็นลูกแกะน้อยที่ถูกฝูงหมาป่าล้อมไว้เสียด้วย

วันเวลาต่อจากนั้นช่างเรียบง่าย

ชีวิตของเล่ยถิงมีเพียงสองสิ่ง การปรุงยาและการทำความเข้าใจจุดลมปราณเนื่องจากมีการคุ้มครองจากทั้งเขาหลิวอวี่ ประกอบกับเล่ยถิงแทบไม่ได้ออกจากที่พักเลย ดังนั้นความวุ่นวายที่เล่ยถิงก่อขึ้นจึงค่อยๆ สงบลง ชีวิตที่เงียบสงบเช่นนี้ทำให้การฝึกฝนของเล่ยถิงราบรื่นเป็นพิเศษ

ในระหว่างนั้นก็มีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นบ้าง

เมื่อเล่ยถิงนำยาเม็ดร้อยดอกไม้จำนวนจำกัดออกมา ตั้งใจจะให้ศิษย์พี่เหวินจากสำนักเทียนจิงช่วยหาทางจำหน่าย แต่ใครจะรู้ว่าศิษย์พี่เหวินกลับคว้ายาเม็ดร้อยดอกไม้ทั้งหมดไปโดยไม่พูดอะไรเลย และบอกว่าต่อไปนี้ยาเม็ดร้อยดอกไม้ที่เล่ยถิงผลิตได้ นางจะรับซื้อทั้งหมด โดยรับรองว่าราคาจะไม่ทำให้เล่ยถิงขาดทุนอย่างแน่นอน

น่าเสียดายที่ไข่มุกงูกลืนช้างไม่สามารถปลูกได้เหมือนสมุนไพรแห่งจิตวิญญาณ ต้องอาศัยการรับซื้อจากภายนอกเท่านั้น จึงไม่สามารถผลิตได้ในปริมาณมาก ดังนั้นยาเม็ดร้อยดอกไม้จึงไม่สามารถนำความมั่งคั่งมหาศาลมาให้เขาได้ แต่การจำหน่ายยาเม็ดร้อยดอกไม้ก็ไม่ได้สูญเปล่า อย่างน้อยมันก็นำโอสถพันลมปราณจำนวนมากมาให้เล่ยถิง และทำให้เขากลายเป็นบุคคลที่ได้รับความนิยมจากสตรีมากที่สุดบนเขาหลิวอวี่

ฮู…

เล่ยถิงถอนหายใจอย่างหนัก

โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขารีบตรวจสอบร่างกายภายในทันที “สมกับที่คาดไว้ 330 จุดลมปราณคือขีดจำกัดสูงสุดที่ร่างกายของข้าจะรับไหวในตอนนี้ หากเกินกว่านี้ไป ข้าเกรงว่าจะเกิดเหตุการณ์น่ากลัวเหมือนครั้งก่อน ที่ร่างกายพังทลายและเสียสติอีก”

“ดูเหมือนว่าข้าต้องหาวิชาฝึกร่างกายที่สูงขึ้นแล้ว”

เล่ยถิงมองไปที่ระบบอัพเกรดไร้ขีดจำกัดอย่างจนปัญญา ในปากเต็มไปด้วยความขมขื่น

วิชา “ปั้นซานกง” และ “ฝ่ามือพลังเทพ” สองวิชาระดับสูงหลังกำเนิดที่เขาเลือกไว้ก่อนหน้านี้ ได้รับการอัพเกรดถึงขั้นต้นของระดับกลางกำเนิดแล้ว แต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่น่าพอใจนัก เพียงแค่ทำให้เขาทนได้จาก 300 กว่าจุดลมปราณไปถึง 330 จุดลมปราณเท่านั้น คาดว่าแม้จะอัพเกรดต่อไปก็คงจะไปถึงแค่ 340 จุดลมปราณเท่านั้น ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของเล่ยถิงในตอนนี้ได้จุดสำคัญในร่างกายมนุษย์สอดคล้องกับจำนวนรอบของสวรรค์ โดย 350 จุดเป็นจุดสำคัญทั่วไป และ 10 จุดเป็นจุดซ่อนเร้นในตำนาน แม้แต่สำนักเทียนหยวนใช้เวลาหมื่นปีในการค้นหา ก็ได้ความลับของจุดสำคัญเพียง 352 จุด เห็นได้ว่าระดับความยากของจุดซ่อนเร้นทั้งสิบนั้นสูงมาก

ทว่าเล่ยถิงโดยบังเอิญกลับได้รับจุดซ่อนเร้นสี่แห่งคือ เกา หวง ส่าวอิน และส่าวหยาง

ด้วยเหตุนี้ จำนวนจุดสำคัญทั้งหมดของเล่ยถิงจึงสูงถึง 366 จุด หากเขาเข้าใจทั้งหมดได้ เกรงว่าเขาจะเป็นผู้ที่เข้าใจจุดสำคัญได้มากที่สุดในรอบหมื่นปีของสำนักเทียนหยวน

น่าเสียดายที่ร่างกายได้จำกัดการพัฒนาของเขา

“หอหนังสือจำเป็นต้องไปแล้ว”

เล่ยถิงอยากไปหอหนังสือมานานแล้ว แต่น่าเสียดายที่เวลาไม่อำนวย

ตอนนี้ในมือเขามีคะแนนสมทบ 1000 คะแนน เพียงพอที่จะใช้เวลา 1000 ชั่วยามในชั้นแรก และ 10 ชั่วยามในชั้นที่สามซึ่งเหมาะสมกับเล่ยถิงมากที่สุด สำหรับเล่ยถิงที่มีระบบอัพเกรดไม่จำกัด หากมีคะแนนชะตากรรมเพียงพอ 10 ชั่วยามก็เพียงพอให้เล่ยถิง “เรียนรู้” หนังสือทั้งหมดในชั้นที่สามได้

ก๊อก ก๊อก

หวังอู่ตะโกนจากนอกลานบ้านว่า “เสี่ยวเล่ย ของจากหอการค้าเป่ยฉางส่งมาแล้ว เจ้ามารับเองเถอะ”

เล่ยถิงรีบกระโดดออกไปทันทีหวังอู่พยักหน้าให้กับเล่ยถิงเล็กน้อย พลางโบกมือลาและเตือนว่า “เล่ยน้อย อย่าลืมยาจื่อเซียของพวกเราล่ะ”

“รู้แล้ว”

สีหน้าของเล่ยถิงทรุดลงทันที

ยาจื่อเซียเป็นโอสถวิเศษชั้นเลิศระดับสอง มีชื่อตามสมุนไพรแห่งจิตวิญญาณระดับสาม – หญ้าเซียนจื่อเซีย หญ้าเซียนจื่อเซียเป็นสมุนไพรแห่งจิตวิญญาณมหัศจรรย์ที่เติบโตบนหน้าผาชัน ดูดซับพลังจื่อเซีย มีวงจรการเติบโตสั้นมาก และมีช่วงสุกงอมเพียงหนึ่งวันเท่านั้น หากพลาดไปก็จะไม่มีผลใดๆ

แต่นี่ไม่ใช่สาเหตุหลักที่ทำให้ยาจื่อเซียหายไปจากตลาด เหตุผลที่แท้จริงคือสรรพคุณของยาจื่อเซีย สรรพคุณของยาจื่อเซียนั้นเรียบง่ายมาก คือเพิ่มพรสวรรค์ในการฝึกฝนของนักรบ และยังใช้ได้เฉพาะกับนักรบที่เกิดภายหลังก่อนระดับสวรรค์เท่านั้น แม้จะเป็นเช่นนั้น ยาจื่อเซียก็ถูกจัดให้เป็นทรัพยากรเชิงกลยุทธ์ที่สำคัญโดยตระกูลใหญ่และสำนักต่างๆ แทบจะไม่มีหลุดออกมาในตลาดเลย

เล่ยถิงไม่เคยกินยาจื่อเซีย แต่จากท่าทางกระตือรือร้นของหวังอู่และพี่ชายหลิว ก็พอจะเห็นถึงความมีค่าของมันได้

“เล่ยถิง”

เสียงคุ้นหูดังขึ้น

ร่างของเล่ยถิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง รีบมองไปทันที