จากขยะตระกูลสู่มหาเทพด้วยระบบอัปเกรด - บทที่ 148 แย่งศิษย์ (ตอนต้น)

“ยาโลหิตวิญญาณ นั้นสกัดมาจากเลือดอันบริสุทธิ์ของสัตว์อสูร ยิ่งสัตว์อสูรมีระดับสูงเท่าไหร่ คุณภาพของโอสถวิเศษที่สกัดได้ก็จะยิ่งดีเท่านั้น พอดีว่าข้ามีระบบอัปพลังไร้ขอบเขตไร้ขอบเขต ขั้นตอนการกลั่นเลือดอันบริสุทธิ์ซึ่งสำคัญที่สุดและยากที่สุดนั้น สำหรับข้าแล้วก็เป็นเรื่องง่ายดายราวกับกินข้าวดื่มน้ำ”

เล่ยถิงค่อย ๆ เดินออกมาจากทางเดิน จิตใจของเขาไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนศิษย์สายนอกคนอื่นๆ กลับยังมีเวลาแบ่งความสนใจไปที่อื่นได้

เนื่องจากจิตวิญญาณได้รับความบอบช้ำ ความต้องการโอสถวิเศษเพื่อรักษาชีวิตของเขาจึงเร่งด่วนมากขึ้น แต่ยังไม่พบโอสถวิเศษที่ซ่อมแซมจิตวิญญาณได้ เขาจึงต้องแก้ปัญหาด้วย ยาโลหิตวิญญาณ และยาลูกกลอนพลังวิญญาณซึ่งเป็นประเภทที่มีความสำคัญเชิงกลยุทธ์โดยตรงก่อน

ขณะนี้ตำหนักเทียนหยวนคึกคักเป็นพิเศษ

แม้จำนวนคนจะลดลงไปอย่างน้อยครึ่งหนึ่งจากตอนเข้าไป แต่ขนาดเกือบ 500 คนก็ยังทำให้ที่นี่มีกระแสความร้อนไหลเวียน ทุกคนต่างมีสีหน้ากระตือรือร้น อยากรู้ผลคะแนนในทันที

ท่านผู้อาวุโสแห่งอาณาเขตยังคงเป็นผู้ดูแลที่นี่

แต่องค์ประกอบของสถานที่นี้ยิ่งใหญ่กว่าตอนเริ่มต้นไปหลายส่วน ไม่เพียงแต่มีท่านผู้อาวุโสผู้มีตำแหน่งสูงส่ง ยังมีศิษย์ภายในที่มีชื่อเสียงบางคน รวมถึงอาจารย์ผู้บังคับใช้กฎระดับผู้อาวุโสก็อยู่ที่นี่ด้วย เล่ยถิงถึงกับรู้สึกได้อย่างเลือนรางถึงกลิ่นอายประหลาดลึกลับหลายสายที่จับต้องไม่ได้กำลังตรวจสอบตำหนักเทียนหยวนอยู่

“คงมาเพื่อคัดเลือกเมล็ดพันธุ์สินะ”

เล่ยถิงพึมพำเบา ๆ แล้วไม่สนใจอีก

“เงียบ”

ผู้อาวุโสตงเอ่ยขึ้นเสียงดัง ทันใดนั้นบรรยากาศก็เงียบลงทันที จากนั้นท่านก็กล่าวอย่างฉับไวว่า

“การทดสอบสิ้นสุดลงแล้ว ทุกคนที่ไม่ได้ออกมาถือว่าพ่ายแพ้ ตอนนี้จะทำการนับผลลัพธ์สุดท้าย”

“ลุกขึ้น”

เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสใช้วิชาลับอย่างหนึ่ง จากนั้นเล่ยถิงก็รู้สึกได้ว่าสิ่งของศักดิ์สิทธิ์ที่ซ่อนอยู่ในพื้นที่เก็บของ ต่างแผ่รัศมีประหลาดออกมา ราวกับกำลังตอบรับการเรียกของผู้อาวุโส

“นี่คือวิชาลับแห่งจิตวิญญาณที่เล่าลือกันใช่หรือไม่”

เล่ยถิงเคยได้ยินมาบ้างเกี่ยวกับวิชาลับที่เชื่อมต่อกับจิตวิญญาณโดยตรง ไม่เพียงแต่สามารถรับรู้ได้ในระยะพันลี้ แต่ยังสามารถทะลุทะลวงสถานที่ลับและพื้นที่เก็บของต่าง ๆ เพื่อรับรู้ถึงแก่นแท้ได้โดยตรง

วิชาลับเช่นนี้มักใช้เพื่อปกป้องบุคคลสำคัญ ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เห็นที่นี่

ผู้อาวุโสตงกล่าวต่อว่า “ศิษย์ทุกคนที่ถือสิ่งของศักดิ์สิทธิ์ให้อยู่ที่นี่ คนอื่น ๆ ออกไปจากหอเทียนหยวน”

ภายใต้บารมีของผู้อาวุโสตง บรรดาศิษย์ภายนอกที่ไม่มีผลงานใด ๆ ต่างถอยออกไปด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง แม้ว่าจะมีบางคนที่ไม่เต็มใจนัก แต่ภายใต้แรงกดดันของผู้อาวุโส พวกเขาก็ต้องยอมจำนน

ผู้อาวุโสตงถามว่า “ใครจะเป็นคนแรก”

ฉากนั้นเงียบสงัด

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่

หลี่เหยียนเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา เดินตรงไปหาผู้อาวุโสตง แล้วนำสิ่งของที่เป็นเครื่องหมายทั้งหมดออกมาอย่างนอบน้อม

“เครื่องหมายสีทอง”

เหล่าศิษย์คนอื่น ๆ เมื่อเห็นหลี่เหยียนหยิบเครื่องหมายสีทองออกมา ต่างก็เปลี่ยนสีหน้าไป

เครื่องหมายสีทองนั้นแทนค่า 8 คะแนน แต่ความหมายที่แท้จริงคือสัญลักษณ์ที่แสดงว่าหลี่เหยียนสามารถล่าสังหารหุ่นสัตว์ระดับสูงสุดของขั้นจงเทียนได้ พลังยุทธ์เช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้พวกยอดฝีมือศิษย์ภายนอกที่หลงตัวเองต้องเปลี่ยนสีหน้าแล้ว

“รวมทั้งหมด 21 คะแนน”

ผู้อาวุโสตงมองหลี่เหยียนด้วยความสงสัยเล็กน้อย สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วไม่สนใจอีก

ทันใดนั้นก็มีผู้ดูแลมาบันทึกคะแนน

ขณะที่นอกสนามก็มีเสียงอื้ออึงดังขึ้นอย่างชัดเจน ด้านนอกก็มีคนรับผิดชอบในการประกาศผลคะแนน เพื่อให้ศิษย์ภายนอกที่ไม่ได้รับสัญลักษณ์ได้ชื่นชมฝีมือของเพื่อนร่วมรุ่นที่เก่งกาจ กระตุ้นจิตใจให้พวกเขามุ่งมั่นพัฒนาตนเอง

หลี่เหยียนไม่มีท่าทีผิดปกติใด ๆ ถอยออกไปอย่างนอบน้อม

แต่กลับมีบางคนที่มีความเห็นแย้ง

“แปลกจริง มีสัญลักษณ์สีทองหนึ่งอันและสีขาวสองอัน สัญลักษณ์ระดับต่ำกว่านั้นน่าจะมีมากกว่านี้มาก ทำไมถึงมีแค่ไม่กี่ชิ้นเท่านั้นล่ะ”

“ข้าเห็นหลี่เหยียนแบ่งให้พี่น้องของเขา เอาสัญลักษณ์สีดำและสีเทาไปแจกจ่ายให้พวกนั้น ไม่อย่างนั้นคะแนนรวมของเขาต้องเกิน 50 คะแนนแน่ ๆ ชู่ เจ้าอย่าเอาไปพูดต่อนะ ไม่งั้นพวกเขาจะด่าข้าเอา”

“ไม่น่าเชื่อ หลี่เหยียนคนนี้ทำไมถึงโง่ถึงเพียงนี้ ต้องรู้สิว่ารางวัลสามอันดับแรกนั้นมีค่ามหาศาล การเสียสละเช่นนี้มันมากเกินไปแล้วกระมัง”

“ใครจะไปรู้ล่ะ พวกเขาทั้งกลุ่มล้วนเป็นพวกไม่เข้าพวก ทำอะไรออกมาก็เข้าใจได้ทั้งนั้น ถ้าเจ้าอิจฉานัก ก็ไปขอเป็นน้องเขาสิ เชื่อว่าพวกเขาคงจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้น ทำให้เล่ยถิงและผู้อาวุโสเข้าใจเหตุผลที่แท้จริง

“น่าเสียดายจริง” เล่ยถิงถอนหายใจในใจด้วยพลังของหลี่เหยียน แม้ว่าเขาจะไม่ได้อันดับสอง แต่ก็สามารถคว้าอันดับสามได้ แต่ด้วยการกระทำของเขาในตอนนี้ การติดอันดับสามแทบจะเป็นไปไม่ได้แล้ว อย่างมากก็แค่ติดสิบอันดับแรกเท่านั้น ด้วยเหตุนี้ ผลประโยชน์ที่ควรจะได้รับก็ลดลงไปมาก และยังส่งผลกระทบต่ออนาคตของเขาอีกด้วย

แต่หลี่เหยียนกลับไม่รู้สึกเสียใจหรือกังวลแม้แต่น้อย ยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม

หลังจากนั้น พี่น้องของหลี่เหยียนก็ขึ้นไปทีละคน

วัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเขาได้รับนั้นค่อนข้างใกล้เคียงกัน ส่วนใหญ่อยู่ที่ประมาณ 3 คะแนน คาดว่าพวกเขาคงต้องการแย่งชิงตำแหน่งศิษย์ชั้นในที่เหลืออยู่ไม่กี่ตำแหน่ง หากคะแนนทั้งหมดนี้ถูกเพิ่มให้กับหลี่เหยียน การได้อันดับสามก็แทบจะเป็นเรื่องแน่นอน ต้องบอกว่าหลี่เหยียนนั้นโง่จริง ๆ

“หยินจิ่ง 7 คะแนน”

“หลินซิน 7 คะแนน”

“กู่ไท่ 1 คะแนน”

“ซวีหงเหยียน 2 คะแนน”

…

ชื่อและตัวเลขถูกอ่านออกมาเป็นชุด ทำให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์และชี้นิ้วจากผู้คนมากมายเมื่อตัวเลขของคนที่ชื่อ “เหยียนเหอ” ถูกอ่านออกมา บรรยากาศก็เกิดความปั่นป่วนอีกครั้ง แม้แต่ผู้อาวุโสตงก็ยังรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“32 คะแนน ศิษย์พี่เหยียนสมกับเป็นยอดฝีมืออันดับแปดของศิษย์สายนอก แม้จะเป็นคนโดดเดี่ยว แต่ความสามารถของเขาก็ไม่อาจสงสัยได้”

“ใช่แล้ว ศิษย์พี่เหยียนยังได้รับวัตถุศักดิ์สิทธิ์สีทองมาหนึ่งชิ้น แสดงให้เห็นว่าความสามารถของเขาสูงส่งเพียงใด ข้าคิดว่าหลี่เหยียนคงไม่ได้เก่งกาจอย่างที่เล่าลือกันหรอก ไม่เช่นนั้นจะมีความแตกต่างมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร”

“พอเถอะ อย่าพูดเรื่อยเปื่อยอีกเลย ยอดฝีมือคนอื่น ๆ ยังไม่ปรากฏตัวเลย ข้าได้ยินมาว่ามีอัจฉริยะสองคนปรากฏตัวขึ้นในดินแดนลับ ฆ่าฟันไม่เลือกหน้า บางทีพวกเขาอาจจะเป็นม้ามืดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรุ่นนี้ก็ได้”

การปรากฏตัวของเหยียนเหอก่อให้เกิดความปั่นป่วนอย่างแท้จริง แต่เขาเป็นเพียงคลื่นลูกเล็ก ๆ เท่านั้น เมื่อหลี่เหิงก้าวออกมา เสียงของทุกคนก็หยุดลงโดยไม่รู้ตัว ต่างเงยหน้ารอคอยกันอย่างกระตือรือร้น

ดาบแห่งราชวงศ์ อันดับหนึ่งของศิษย์สายนอก ถือเป็นจุดสูงสุดของรุ่นพวกเขา เป็นตัวแทนของระดับคุณภาพของศิษย์สายนอกรุ่นนี้ หากผลงานของเขาแย่เกินไป ก็จะเป็นความอับอายของพวกเขาทุกคน และผู้อาวุโสทั้งหลายคงจะไม่สนใจพวกเขาอีกต่อไป

“หลี่เหิง 39 คะแนน”

พร้อมกับการประกาศของผู้ดูแล เสียงครวญครางก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ

แม้ว่าตัวเลขนี้จะเป็นตัวเลขที่สูงที่สุดในขณะนี้ แต่หลี่เหิงเป็นถึงอันดับหนึ่งของศิษย์สายนอก เขาเก็บรวบรวมวัตถุศักดิ์สิทธิ์ได้เพียงเท่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่มีวัตถุศักดิ์สิทธิ์สีทองแม้แต่ชิ้นเดียว ลองถามดูว่าจะสามารถดึงดูดความสนใจจากผู้อาวุโสได้อย่างไร

อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสตงก็ไม่ได้ผิดหวัง เขาจ้องมองหลี่เหิงอย่างนิ่ง ๆ

“รอก่อน”

หลี่เหิงหยิบป้ายทองสองอันออกมาจากพื้นที่เก็บของ

ทันใดนั้นเสียงโห่ร้องยินดีก็ดังขึ้นทั้งภายในและภายนอกตำหนักเทียนหยวน ทุกคนต่างเฉลิมฉลองความสำเร็จของหลี่เหิง

ผู้อาวุโสตงพยักหน้า ชัดเจนว่าพึงพอใจในผลงานของหลี่เหิงมาก

“สมแล้วที่เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของพวกเรา คราวนี้ทำให้พวกเราได้หน้าเสียที”

“55 คะแนน ถ้าพี่หลี่เหิงแบ่งให้ข้า 3 คะแนน ข้าก็คงเข้าสู่ประตูภายในได้แล้ว”

“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร ขยะอย่างเจ้า แม้เข้าประตูภายในได้ก็มีแต่จะทำให้พวกเราขายหน้าเท่านั้น”

“เจ้าว่าอะไรนะ”

เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์กำลังจะเกิดการปะทะ แต่ภายใต้สายตาดุดันของผู้อาวุโส ทำให้พวกเขาได้สติขึ้นมาไม่น้อย ในสำนักเทียนหยวน พลังคือทุกสิ่ง และผู้อาวุโสยิ่งเป็นตัวแทนของพลังยุทธ์ระดับสูง ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งผู้อาวุโสเลย

แต่ก็เพราะเช่นนี้ ทำให้พวกเขาเห็นข้อมูลเพิ่มเติมมากขึ้น

“ไม่ถูกต้องนะ พวกเจ้าไม่สังเกตหรือว่าครั้งนี้ยอดฝีมือสิบอันดับของศิษย์สายนอกดูเหมือนจะปรากฏตัวออกมาเพียงไม่กี่คนเท่านั้น”

“เมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ ข้าก็นึกขึ้นได้ว่ายอดฝีมือสิบอันดับของศิษย์สายนอกดูเหมือนจะหายไปครึ่งหนึ่ง หรือว่าพวกเขาล้มตายอยู่ข้างในกันหมดแล้ว”

“ยังมีอีก ข้าเคยได้ยินมาว่ามีอัจฉริยะคนหนึ่งชื่อเล่ยถิง เก่งกาจมาก และยังมีอีกคนชื่อเสี่ยวหู่ก็เป็นคนประหลาดเช่นกัน ตอนนี้พวกเขายังไม่ปรากฏตัว คาดว่าพวกเขาคงต้องการแย่งชิงอันดับหนึ่งกระมัง”

“คนสุดท้าย”

เหล่าผู้ดูแลเห็นว่ามีเพียงเล่ยถิงที่ยังไม่ได้ออกมา จึงรีบเรียกเขาเข้าไปทันที

ส่วนท่านผู้อาวุโสเมื่อเห็นเล่ยถิงก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็แสดงความสนใจอย่างมาก ถึงกับพูดขึ้นมาเองว่า

“เจ้าหนุ่ม เจ้าไม่ต้องปิดบังอีกแล้ว เปิดเผยมาเถอะ”

เล่ยถิงยิ้มน้อย ๆ แล้วนำสัญลักษณ์ทั้งหมดออกมา

“มากมายเหลือเกิน”

นี่คือความคิดเดียวที่อยู่ในหัวของทุกคน

ยังคงเป็นเหล่าผู้ดูแลที่ใจเย็นกว่า พวกเขายิ้มขื่นพลางกล่าวว่า

“อย่างน้อยก็มี 50 คะแนน แม้จะไม่มีสัญลักษณ์ทองคำ แต่ด้วยพลังยุทธ์ขั้นเบิกภพสูงสุดของเขา สามารถรวบรวมได้ขนาดนี้ ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว”

ผู้คนอื่น ๆ ต่างพากันเห็นด้วย

แต่พวกเขายังไม่ทันได้พูดคุยในหัวข้อนี้ถึงสามลมหายใจ เล่ยถิงก็หยิบวัตถุสีทองอันล้ำค่าที่สุดหกชิ้นออกมาจากพื้นที่เก็บของ ทำให้บรรยากาศตกตะลึงไปทั้งหมด

สีหน้าของผู้อาวุโสฝ่ายเคร่งขรึมลง แต่ไม่ได้แสดงอาการโกรธ เพียงแค่พยักหน้าและถามว่า

“เจ้าชื่อเล่ยถิงใช่หรือไม่”

เล่ยถิงพยักหน้า

ผู้อาวุโสตงถามว่า “เล่ยถิง เจ้าสนใจจะเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่”

“ไอ้แก่ตงนี่ช่างไม่รู้จักมารยาทเสียจริง”

เล่ยถิงชะงักไปเล็กน้อย ยังไม่ทันได้ปฏิเสธ ผู้อาวุโสอีกคนก็พุ่งมาจากอากาศ พูดตรง ๆ ว่า “เด็กคนนี้เป็นอัจฉริยะแน่นอน เจ้ากล้าแย่งตัวไปแบบนี้เลยหรือ ช่างเกินไปหน่อยแล้ว”

“เกินไปจริง ๆ”

มีผู้อาวุโสอีกหลายคนออกมา

พวกเขาล้วนเป็นผู้อาวุโสหรือสมาชิกหลักของสำนัก แต่ละคนต่างมีสีหน้าเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้น มองดูเล่ยถิงด้วยสายตาที่ราวกับอยากจะกลืนกินเขาเข้าไป