ข้าแค่ใช้ชีวิต ทำไมกลายเป็นตำนาน - บทที่ 1444 พระจันทร์สีเลือด (86)
นางสาวไอลีนรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
แม้ว่าโดยปกติเธอจะเย่อหยิ่งและชอบควบคุมทุกอย่าง แต่เธอก็ไม่ใช่คนไร้สติปัญญา ตรงกันข้าม เธอมีสัญชาตญาณในการระวังภัยอันตราย
สัญชาตญาณบอกแม่มดผมสีม่วงว่าเธอจะต้องตายอย่างแน่นอนหากเธอเผชิญหน้ากับบุคคลที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องเก็บของแปลก!
ไอรีนเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองและปลดปล่อยพลังทั้งหมดของเธอเพื่อเร่งการหลบหนี โดยไปถึงทางออกของห้องใต้ดินทันทีและเตรียมหลบหนีไปยังทางเดินทางด้านขวา
แต่ในช่วงเวลาถัดมา พลังอันทรงพลังก็เข้ามาครอบงำและห่อหุ้มแม่มดผมสีม่วง
เลขที่!
ไอลีนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ราวกับเด็กหญิงตัวน้อยที่ถูกหมาป่ากดลงกับพื้น “ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันด้วย!”
นางคร่ำครวญเสียงดังและดิ้นรนโดยสัญชาตญาณ โดยลืมไปโดยสิ้นเชิงว่านางเป็นแม่มด
อย่างไรก็ตามไม่มีใครสามารถช่วยแม่มดผมสีม่วงได้อีกต่อไป
เธอถูกดึงกลับโดยพลังที่มองไม่เห็นและตกลงไปในมือของโรนันซึ่งเพิ่งออกจากโกดังของแปลก
โรนันจับชายเสื้อแม่มดที่เปียกโชกด้วยมือข้างหนึ่ง ขมวดคิ้วแล้วถามว่า “พวกแม่มดทำงานให้กับกระทรวงมหาดไทยเหรอ?”
แม้ว่าจะเป็นการพบกันครั้งแรกของพวกเขา แต่โรนันก็ไม่ได้สังเกตเห็นพฤติกรรมอันเย่อหยิ่งของไอลีนที่หน้าโกดังเลย
เขาหยุดแม่มดที่หวาดกลัวเพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น
ถ้าจะพูดตรงๆ โรนันก็ค่อนข้างผิดหวังเล็กน้อย
เพราะเขามีความประทับใจที่ดีต่อชุมชนแม่มด—จากออเดรย์ นอร์ตัน
ปรากฏว่าแม้จะเป็นแม่มด แต่เอลีนผู้แข็งแกร่งกลับทำผลงานได้ไม่ดีเลย!
“ฉัน ฉัน…”
ไอรีนพูดติดอ่าง พูดไม่ออก
พลังเหนือธรรมชาติของเธอถูกระงับไว้โดยพลังจิตของโรแนน และจิตสำนึกที่ค่อนข้างเปราะบางของเธอก็พังทลายลงภายใต้ภัยคุกคามแห่งความตาย ณ เวลานี้ เธอแทบไม่ต่างจากสตรีผู้สูงศักดิ์ผู้ถูกตามใจเลย
ศักดิ์ศรี ความมั่นใจ และความกล้าหาญของผู้ร่ายคาถาได้หายไปแล้ว!
“ช่างเถอะ.”
โรนันโยนเธอลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจราวกับว่าเธอเป็นขยะชิ้นหนึ่ง
ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะฆ่าพวกมันด้วยซ้ำ
แม่มดผมสีม่วงคนนี้โชคดีมากจริงๆ
โรนันอยู่ในอารมณ์ดีมากเพราะเขาสร้างแหวนพระจันทร์เลือดสำเร็จและไม่สนใจที่จะฆ่าขยะอีกชิ้นหนึ่ง
เขาเดินไปทางทางออก
ก่อนที่พวกเขาจะถึงทางออก ไอลีนก็พยายามลุกขึ้นจากพื้นโดยจ้องมองไปที่ร่างของโรแนนที่กำลังถอยหนีราวกับว่าพวกเขาถูกวางยาพิษ!
หากไม่มีการระงับพลังจิต พลังของเธอจะฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว ความกลัวภายในของเธอหายไป และความคิดชั่วร้ายก็เริ่มเติบโตขึ้น
ความโกรธและความเคียดแค้นจากการถูกทำให้ขายหน้าอย่างมากทำให้แม่มดผมสีม่วงสูญเสียเหตุผลไปอย่างกะทันหัน
เธอหยิบหน้าไม้พับได้ขนาดเล็กและบอบบางออกมาจากเสื้อคลุมของเธอ
หน้าไม้ขนาดเท่ากับยักษ์สองตัวนี้กางออกโดยอัตโนมัติในมือของไอลีนและดึงสายไม้อย่างเงียบๆ
แสงริบหรี่พุ่งเข้ามาในช่องจนมีรูปร่างคล้ายลูกศร
ไอลีนกัดฟัน ยกหน้าไม้ขึ้น และเล็งไปที่ด้านหลังศีรษะของโรนัน
หน้าไม้นี้เรียกว่า หน้าไม้ทำลายวิญญาณ มันคือผลงานชิ้นเอกของเรินต์เกน นักเล่นแร่แปรธาตุระดับแนวหน้า แม้มันจะมีขนาดเล็ก แต่พลังของมันกลับน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
หน้าไม้ทำลายวิญญาณสามารถใช้ได้เพียงสามครั้งเท่านั้น แต่ละครั้งที่เปิดใช้งานจะเกิดลูกธนูทำลายวิญญาณ ซึ่งเมื่อล็อกเป้าหมายไว้แล้วจะไม่สามารถหลบหนีได้ และจะโจมตีวิญญาณของเป้าหมายโดยตรง!
มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะป้องกันได้
เมื่อหน้าไม้ทำลายวิญญาณตกลงไปในมือของไอลีน มันก็ถูกใช้ไปแล้วสองครั้ง
เป้าหมายของการยิงสองครั้งแรกต่างก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงซึ่งเป็นประเภทคนที่สามารถส่งอิทธิพลต่อสถานการณ์โลกได้!
อาวุธดังกล่าวเดิมทีตั้งใจไว้ว่าเป็นสมบัติที่ใช้เพื่อกลบเกลื่อนชะตากรรมของชาติ แต่กลับตกไปอยู่ในมือของเธอโดยบังเอิญ และตอนนี้ก็ถูกความเกลียดชังอันรุนแรงครอบงำ
“ฮะ?”
โรนันหยุดกะทันหันที่ทางออกและหันไปมองไอลีน
แม่มดผมสีม่วงที่เพิ่งเล็งหน้าไม้ทำลายวิญญาณใส่เขา แข็งค้าง ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ความกลัวอันใหญ่หลวงทำให้ร่างกายของเธอเย็นเยียบและแข็งกระด้าง
เหตุผลที่เหลืออยู่ของเธอกำลังเร่งเร้าให้เธอเหนี่ยวไกอย่างสิ้นหวัง แต่เธอไม่สามารถควบคุมนิ้วที่กดลงบนกลไกได้
ในช่วงเวลาต่อมา สิ่งประดิษฐ์ทางเล่นแร่แปรธาตุในตำนานก็ถูกปลดปล่อยจากมือของไอลีนอย่างรุนแรง และไปอยู่ในมือของโรแนนจากระยะห่างยี่สิบหรือสามสิบเมตร
“น่าสนใจ.”
โรนันเล่นกับหน้าไม้ทำลายวิญญาณในมือด้วยความสนใจ จากนั้นก็ยิ้มให้กับไอลีนที่มีใบหน้าซีดและพูดว่า “สิ่งนี้ไม่เลวเลย แต่ถึงแม้ฉันจะให้โอกาสคุณ คุณก็ไม่มีประโยชน์!”
สัญชาตญาณของโรนันทรงพลังมากจนการเคลื่อนไหวอันละเอียดอ่อนของไอลีนไม่อาจหลุดพ้นจากการรับรู้ของเขาได้
อย่างไรก็ตาม การสร้างสรรค์ทางเคมีนี้ทำให้โรนันประหลาดใจ เพราะเขาสัมผัสได้ถึงทักษะทางเคมีระดับสูงกว่าในนั้น
นั่นเป็นผลลัพธ์ที่ดีเลยทีเดียว
“ลาก่อน.”
โรนันยกหน้าไม้ทำลายวิญญาณขึ้นและเล็งไปที่แม่มดผมสีม่วง
จู่ๆ ไอลีนก็ฟื้นจากอาการมึนงงและกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง “ไม่!”
ทันใดนั้นก็มีแสงพุ่งเข้าใส่หน้าผากของเธอ
แม่มดผมสีม่วงตัวสั่น ดวงตาของเธอว่างเปล่าทันที และพลังชีวิตของเธอก็หายไปอย่างรวดเร็ว
เธอหมดสติไปอีกครั้งแล้วหยุดหายใจไปเลย
โรนันซึ่งเพิ่งยิงไอลีนได้ค้นพบว่าอาวุธในมือของเขาสูญเสียคุณสมบัติพิเศษไปในทันที พลังที่มันบรรจุอยู่ก็หายไป และมันกลายเป็นเพียงหน้าไม้ธรรมดาๆ เท่านั้น
ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันมีข้อจำกัดในการใช้งาน
แต่โรนันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นมากนัก เพราะถึงแม้อาวุธนั้นจะทรงพลัง แต่มันก็ไม่ได้สำคัญกับเขามากนัก
ความจริงก็คือ ตราบใดที่รูนที่ติดอยู่บนหน้าไม้ยังคงสภาพสมบูรณ์ มันก็ยังคงมีคุณค่าทางการวิจัยอยู่
ในความเป็นจริง โรนันมั่นใจเต็มที่ว่าเขาสามารถฟื้นคืนพลังของมันได้!
เขาใส่หน้าไม้เข้าไปในแหวนพระจันทร์สีเลือดของเขา หันหลังแล้วเดินไปตามทางออก โดยเดินไปตามทางเดินยาว
เสียงสัญญาณเตือนภัยดังก้องไปทั่วทางเดิน ราวกับว่าโลกกำลังจะแตกสลาย
การกลับคืนสู่ภาคพื้นดินของโรนันค่อนข้างราบรื่น แม้จะเผชิญกับแรงต่อต้านบ้างก็ตาม ท้ายที่สุดแล้ว ระบบป้องกันภายในของกระทรวงมหาดไทยก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักหลังจากสูญเสียกำลังพลชั้นยอดและบุคลากรระดับสูงไปจำนวนมาก
นอกเหนือจากบุคคลที่ไม่หวั่นไหวเพียงไม่กี่คนแล้ว ไม่มีใครกล้าที่จะหยุดการรุกคืบของโรนัน
เมื่อเขามาถึงชั้นหนึ่งของสำนักงานใหญ่ เขาก็พบว่าล็อบบี้ว่างเปล่าและวุ่นวาย ไม่มีใครอยู่ในสายตาแม้แต่คนเดียว พวกเขาทั้งหมดวิ่งหนีหรือซ่อนตัวกันหมด
อย่างไรก็ตาม บริเวณนอกสำนักงานใหญ่กระทรวงมหาดไทย มีทหารและปืนใหญ่หลายหมื่นนายมารวมตัวกัน!
ในบรรดากองทหารรักษาการณ์ของราชวงศ์เหล่านี้ ยังมีคนจำนวนไม่น้อยที่สวมชุดคลุมสีเทา
ยามเฝ้ากลางคืน!
ระบบป้องกันของเซเรสค่อนข้างน่าเชื่อถือ การเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวอาจก่อให้เกิดผลกระทบที่กว้างไกลได้ และความเร็วในการตอบสนองของมันก็ไม่ช้าเลย
“โรนัน เรย์มอนด์!”
นายทหารนายหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางทหารติดอาวุธครบมือ ยกโทรโข่งขึ้นตะโกนเข้ามาในห้องโถงว่า “พวกเจ้าถูกทหารล้อมไว้หมดแล้ว ไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอก ถ้าพวกเจ้ายอมจำนน ข้ารับรองว่าพวกเจ้าจะได้รับการไต่สวนอย่างยุติธรรม!”
โรนันรู้สึกขบขัน
เขาเดินตรงไปยังทางเข้าห้องโถง แล้วก้าวข้ามขั้นบันไดยาวๆ พูดกับเจ้าหน้าที่ว่า “คุณคิดว่าคุณเป็นใคร? ถ้าอยากเจรจาก็ส่งคนสำคัญมาสิ!”
ทุกคนที่อยู่ที่นั่นได้ยินเสียงของโรนันอย่างชัดเจน
มันดังเหมือนฟ้าร้องเลย!