การใช้ชีวิตเป็นอัศวินหลังจบเกม - บทที่ 41 คำขอล้มเหลว (1)
บทที่ 41 คำขอล้มเหลว (1)
ทันทีที่ผมเห็นพวกเขา ผมก็อดคิดไม่ได้
พวกเขาสวมสูทเรียบเนี้ยบไร้รอยยับ หมวกกดต่ำลงมาปิดศีรษะ
นับคร่าว ๆ ได้ประมาณสามสิบคน
แต่ละคนรูปร่างกำยำ ชัดเจนว่าใช้ร่างกายทำงาน
แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่กลางกลุ่ม
ทุกคนสวมสูทสีกรมท่าเข้มกับหมวกแบนทรงเรียบที่เรียกกันติดปากว่า “บันส์” ยกเว้นเขาคนเดียว
เขาใส่สูทสีขาวฟิตเข้ารูป หมวกโบวเลอร์สีขาววางอยู่บนศีรษะ
บนใบหน้าเขายังมีแว่นไร้กรอบอีกด้วย
แวบแรกที่เห็น ผมสังเกตได้ว่าผมตรงต้นคอของเขาเป็นสีเทาเข้ม
แตกต่างจากคนอื่น ๆ ที่ดูหยาบกระด้าง ชายในชุดขาวกลับมีเส้นสายเรียบร้อย บุคลิกสะอาดสะอ้าน
ดูแล้วเหมือนเลขานุการหรือสมุห์บัญชี ในขณะที่คนอื่น ๆ คือสายบู๊เต็มขั้น
‘หมอนี่ต้องมีอะไรแน่’
เขาแต่งตัวประหลาดที่สุด แต่ก็คือคนที่ประมาทไม่ได้ที่สุดเช่นกัน
โดยธรรมชาติ ผมหันไปมองคนอื่นต่อ
ตามสไตล์ของทีร์นา เมืองที่เต็มไปด้วยมนุษย์หลากหลาย คนที่รออยู่ตรงนี้ก็ต่างมีบุคลิกเฉพาะตัวกันทั้งนั้น
กลุ่มหนึ่งที่ดึงดูดสายตาไปอีกแบบคือพวกที่ดูเหมือนแก๊งนักบิด
ราวสิบคนได้
เสื้อผ้าเป็นหนังสไตล์แสบซ่า ผมมีรอยขีดข่วนย้อมสีสดทั้งชมพูเข้ม เขียว น้ำเงิน
ดูแค่ถุงมือและรองเท้าบูตที่มีหมุดก็รู้แล้วว่าเป็นพวกไหน
มันไม่ใช่สไตล์ที่เห็นได้ในเมืองแน่ ๆ แสดงว่าพวกเขามาจากย่านสลัมโซนปลาย ๆ แถวเขตสี่สิบกว่า
‘ส่วนกลุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้น… คนไม่กี่คนเอง’
มีแค่สามคน… น้อยเกินกว่าจะเรียกว่า “กลุ่ม” ได้ แต่ด้วยตำแหน่งที่ยืน พวกเขาก็ไม่ได้ถูกกลบความโดดเด่นไป เพราะพวกเขาคือจอมเวท
พวกเขาแต่งตัวด้วยกางเกงผ้าสบาย ๆ เสื้อเชิ้ตขาว และเสื้อกั๊กเรียบง่าย
ด้านนอกสวมผ้าคลุมที่ปรับมาจากชุดสมัยใหม่ เพื่อให้รู้ว่าเป็นจอมเวท
ในเกม จอมเวทมักใส่เสื้อคลุมหลวม ๆ ปลิวสะบัดตามลม แต่ยุคนี้ไม่เป็นแบบนั้นแล้ว
‘เดี๋ยวนี้เขาไม่ใส่หมวกกันแล้วด้วยซ้ำ’
นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ผมไม่เลือกอาชีพจอมเวท
เสื้อผ้าที่พวกเขาใส่ไม่ช่วยส่งเสริมรูปลักษณ์เลย ไม่เท่สักนิด
ผมเลือกอัศวินเพราะคิดว่า “ไหน ๆ จะเล่นอัศวิน ก็ต้องมีชุดเกราะเท่ ๆ หน่อย”
แต่จอมเวทยุคปัจจุบันกลับไม่เป็นแบบนั้น กลับกัน ผมคิดว่าพวกเขาดูเท่ไม่น้อย
‘ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ ผมน่าจะเลือกสายจอมเวทตั้งแต่แรก’
แม้จะคิดเรื่องไร้สาระในใจ ผมก็ยังไม่หยุดสำรวจรอบ ๆ
ผเมห็นคนที่ใส่ชุดดำน้ำเก่า ๆ คนที่ใส่อวัยวะเทียม และอีกหลายคนที่แบกอาวุธหนักมาด้วย
ไม่มีใครดูธรรมดาสักคน และทุกคนต่างมาที่นี่เพื่อรับคำขอของแม่มด
‘ฉันต้องแข่งกับพวกนี้งั้นเหรอ?’
ดูเหมือนเราจะเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในที่นี่
ก็แน่ล่ะ ฉันเพิ่งเริ่มเป็นนักแก้ปัญหาได้ไม่นาน
แม้จะมีผลงานอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับภาพรวมของเมืองทีร์นา ผมก็ยังเป็นแค่หยดน้ำในมหาสมุทร
เพราะงั้นผมจึงพร้อมเสมอที่จะรับความท้าทาย
เสียงไอน้ำสีขาวพวยพุ่งจากขบวนรถไฟที่จอดนิ่งอยู่ดังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อสัญญาณบ่งบอกว่าขบวนรถไฟใกล้ออกเดินทาง ผู้โดยสารที่รออยู่ที่สถานีก็เริ่มทยอยขึ้นรถไฟ
บางคนกำลังขนของขึ้นไปยังตู้สัมภาระท้ายขบวน
ผมหยิบตั๋วที่โรแนนจัดการไว้ให้ขึ้นมาดู ระบุไว้ว่าที่นั่งของผมอยู่ในชั้นสอง
‘ชั้นสองเหรอ’
ในโลกของทุนนิยม แม้แต่บนรถไฟแบบนี้ก็ยังมีการแบ่งชนชั้น
มีทั้งชั้นหนึ่ง ชั้นสอง ชั้นสาม และตู้สัมภาระ
ตู้ชั้นหนึ่งกินพื้นที่ทั้งคันของรถไฟ
ตั้งอยู่ด้านหน้าขบวน ตกแต่งหรูหราเหมือนโรงแรม จึงมีแต่คนร่ำรวยเท่านั้นที่เข้าถึงได้
ตู้ชั้นสองคือที่นั่งมาตรฐานสำหรับคนทั่วไป
ไม่ได้หรูหราอะไร แต่ก็พอนั่งได้
ยังไงก็ยังดีกว่าชั้นสาม
เพราะชั้นสามไม่มีที่ให้นั่งเลย—ยืนกันล้วน ๆ
และผู้คนส่วนใหญ่ในเมืองนี้ก็แออัดอยู่ในตู้ชั้นสามเมื่อใช้รถไฟ
ทั้งขบวนแน่นไปด้วยผู้โดยสารจนแทบไม่มีที่ยืน แล้วก็ต้องทนความสั่นสะเทือนของรถไฟไปจนกว่าจะถึงที่หมาย
ในโลกที่การนอนพาดเชือกยังถูกเรียกว่า “ที่พัก” การเบียดบนรถไฟจึงเป็นคำเปรียบที่เหมาะสมดี
ในแง่นั้น ผมก็โชคดีที่มีที่ให้นั่ง’
นี่แหละที่แสดงให้เห็นถึงความละเอียดรอบคอบของโรแนน
เมื่อผมก้าวเข้าไปในตู้โดยสาร กลับพบว่ามีคนกลุ่มหนึ่งอยู่เต็มตู้
ผมคิดทันทีว่า ‘แย่ล่ะ… มาเฟียหรือเปล่านี่?’
ไม่รู้หรอกว่าพวกเขาเป็นมาเฟียจริงไหม แค่ดูจากลักษณะก็ให้ชื่อเรียกพวกเขาไว้แบบนั้น
ดูเหมือนว่าที่นั่งที่ฉันจะใช้นั้น ถูกพวกเขายึดไว้หมดแล้ว
พวกนั้นก็เห็นผมเหมือนกัน และสายตาก็ประสานกัน
อาจจะไม่ชอบใจก็ได้ที่มีคนนอกมาอยู่ในที่นั่งที่คิดว่าจะเหมาทั้งหมดไว้
แต่ผมไม่สนใจ จึงเดินตามทางเดินลงไปอย่างสบาย ๆ เพื่อหาที่นั่ง
ผลั่ก
ฉันกระแทกไหล่เข้ากับใครบางคน
ถึงแม้ทางเดินจะแคบ แต่ฉันก็เห็นชัดว่าอีกฝ่ายตั้งใจชนฉัน
และแน่นอนว่า การตอบสนองก็ออกมาตามสูตร
“ไอ้เวร เดินชนคนแล้วยังไม่คิดจะขอโทษอีกเหรอ?”
ใบหน้าบูดบึ้งของเขายิ่งย่นยู่ เหมือนกำลังมองกระดาษขยำ ๆ
ผมไม่ได้ตอบโต้
เขายกมือขึ้น เอื้อมมาทางฉัน
ท่าทางเหมือนจะคว้าคอ แต่ผมยังนิ่งแม้มือเขาจะใกล้มาก
แต่ในใจ ผมก็ตัดสินใจแล้ว—ถ้าเขาขยับเข้าอีก ผมจะใช้ลองนี้ดาบเป็นครั้งแรกในที่นี่
“ทำอะไรอยู่?”
เสียงหนึ่งแทรกเข้ามา
เป็นเสียงเล็กและสงบ แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนในตู้โดยสารได้ยิน
สมาชิกแก๊งที่กำลังจะคว้าตัวฉันนิ่งค้างไปในทันที
ผมหันไปมองเจ้าของเสียงด้วยสายตาเรียบเฉย
เป็นเขา—ชายในชุดสูทขาวและแว่นไร้กรอบ
“ฉันถามว่า…กำลังทำอะไรอยู่น่ะ?”
“ก็…ก็เพราะหมอนี่ชนผมแล้วไม่ขอโทษ…ขอโทษครับ!”
“อย่าตะโกนบนรถไฟ”
ประโยคทั้งหมดฟังดูเป็นคำพูดที่มีศีลธรรมและสามัญสำนึกดี แต่ในสถานการณ์นี้ มันกลับฟังดูเหนือความเป็นจริงอยู่ไม่น้อย
แต่สมาชิกแก๊งคนนั้นก็เข้าใจทันที และถอยกลับไป
สมาชิกแก๊งคนอื่น ๆ ที่เหมือนจะเตรียมใจจะมีเรื่องก็กลับไปนั่งที่ แต่ยังคงความตึงเครียดไว้
ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า เขาคงเข้มงวดกับสมาชิกของตัวเองขนาดไหน
ผมหันไปมองชายที่ก้าวเข้ามาขวาง เขาก็มองฉันกลับ
เราทั้งคู่เงียบ ต่างฝ่ายต่างจับตามองอีกฝ่าย
แต่ความเงียบไม่ได้ยืดเยื้อนาน ชายผมสีเทาดำเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน
“ผมขออภัยครับ ลูกน้องของผมหยาบคาย”
น้ำเสียงสุภาพและจริงใจในการขอโทษ ทำให้ฉันก็ตอบกลับไปในทำนองเดียวกัน
“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
“อย่างนั้นหรือ”
ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจน้ำเสียงของผมนัก
ก็ไม่แปลก
เขาไม่ได้มองผมในแง่ดีตั้งแต่แรกแล้ว
“ผมยังไม่ได้แนะนำตัว—ผมชื่อบาลูด (Balud)”
“โอเซียน”
“ขออภัยอีกครั้งในความไม่สุภาพของลูกน้องผม”
พูดจบ บาลูดก็เดินจากไปอย่างเงียบ ๆ
แม้น้ำเสียงและท่าทางจะสุภาพ แต่สายตาของเขากลับเย็นชาและดุดัน
ดีแล้วล่ะ ที่ไม่ได้เกิดเรื่องขึ้นตรงนี้
ไม่มีอะไรแย่ไปกว่าการก่อเรื่องก่อนที่งานจะเริ่มเสียอีก
ด้วยความคิดนั้น ผมจึงนั่งลงที่ที่นั่งของตัวเอง สายตารอบ ๆ ยังจับจ้องมาอยู่ แต่ผมก็ไม่ใส่ใจนัก
โชคดี ที่ที่นั่งของฉันอยู่ริมหน้าต่าง ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเริ่มไหลย้อนผ่านตา ทำให้ฉันเผลอเหม่อไปชั่วครู่
ขบวนรถไฟออกเดินทาง
•
“ได้ยินว่าเธอส่งเด็กใหม่ของเราไปเหรอ?”
ลอเรนหันมาหาโรแนนทันทีที่เดินเข้าไปในร้านเหล้า
สายตาของเธอสื่อคำถามชัดเจนว่าทำไมโรแนนถึงไม่ห้ามโอเซียนไว้
“โอ้โห ข่าวเร็วดีนะ”
“ช่างเถอะ! นี่นายเสียสติไปแล้วหรือไง? ถึงส่งเขาไปทำภารกิจที่เกี่ยวข้องกับอาณาจักรเพตราน่ะ?”
“แล้วมันมีปัญหาอะไรหรือ?”
“หึ ปัญหาเหรอ? แน่นอนว่ามีสิ! โอเซียนเพิ่งเริ่มงานนี้ เขาแข็งแกร่งก็จริง และจะได้รับการยอมรับไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เถอะ แต่รู้อะไรไหม—พละกำลังอย่างเดียวไม่พอสำหรับงานแบบนี้”
ลอเรนทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดัง
“ใช่ แล้วดูสิว่าใครเข้ามาเกี่ยวด้วย—สภาเวทมนตร์ก็ว่าไปอย่าง แต่ยังมีพวกนอร์ธไบลนเดอร์ (North Blinders) หนึ่งในแก๊งอาชญากรรมอีก เป็นพวกนักเลงขาโหดทั้งนั้น”
“ผมรู้”
“นายรู้อยู่แล้ว?”
ดวงตาของลอเรนเบิกกว้างด้วยความตกใจ
โรแนนหมุนปากกาลูกลื่นในมืออย่างสบาย ๆ ระหว่างจัดระเบียบเอกสารบนโต๊ะ
“ยังไม่หมดแค่นั้น ยังมีพวกมนุษย์ดัดแปลงจากกลุ่ม ‘คมมีดโลหิต’ แล้วก็พวกหนีจาก ‘Scrapheap’ ด้วย”
“แต่นายกลับส่งเด็กใหม่ของเราไปที่แบบนั้นเนี่ยนะ?”
“คนที่ไม่แม้แต่จะปฏิบัติกับเขาเหมือน ‘เด็กใหม่’ ต่อหน้าผม จะมาพูดแบบนี้ได้ยังไง?”
คำพูดของโรแนนทำเอาลอเรนพูดไม่ออก
โรแนนหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีของเธอ แม้จะดูหยาบกระด้างแค่ไหน ลอเรนก็ยังเป็นห่วงโอเซียนอยู่ดี
แม้เขาจะแข็งแกร่งกว่าเธอ มีบารมีในตัวเอง แต่ก็ยังเป็นเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งในสำนักงานเดียวกัน
“ฉันคำนวณไว้แล้วว่ามันพอเป็นไปได้ แต่เหนือไปกว่านั้น คือตัวคุณโอเซียนเองที่ตัดสินใจจะไป มันเป็นความตั้งใจของเขา ซึ่งฉันก็ไม่มีสิทธิ์ไปขวาง”
“หน้าที่ของนายคือคอยควบคุมไม่ใช่เหรอ?”
“ถูกต้อง ถ้าอันตราย ฉันก็ต้องรั้งไว้—แต่ที่ฉันไม่รั้ง ก็เพราะไม่คิดว่าจำเป็น”
“งั้นแสดงว่านายไม่สนใจจะได้แม่มดคนนั้น?”
โรแนนยักไหล่เบา ๆ กับคำถามเชิงตำหนิของลอเรน
“จะให้พูดว่าไม่โลภเลยก็คงโกหกอยู่ดี เธอเงียบหายมานาน อยู่ข้างนอกมาตลอด แล้วจู่ ๆ ก็มาขอลี้ภัย แสดงว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้น… แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ คุณโอเซียน”
“นายรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว… แล้วยังส่งเขาไป?”
“คุณโอเซียนกำลังเติบโตอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว เร็วเกินกว่าที่ฉันจะคาดการณ์ได้ และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาอันตราย”
โรแนนพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าปกติ
“ความสำเร็จน่ะก็ดี ใครจะไม่อยากล่ะ? แต่บางครั้ง ความล้มเหลวก็จำเป็นเหมือนกัน”
“นั่นไม่ใช่คำพูดของนายหน้าทั่วไปเลยนะ”
ปกติ นายหน้าจะต้องอยากให้คู่สัญญาของตัวเองประสบความสำเร็จอยู่แล้ว
เพราะความสำเร็จของผู้ว่าจ้าง ก็คือความสำเร็จของนายหน้าเช่นกัน
แต่โรแนนกลับกังวลเรื่องอนาคตของโอเซียนมากกว่า
‘คุณจะประสบความสำเร็จได้ไม่นาน ถ้าเบรกในใจคุณพังไปเสียก่อน’
ถ้าพังในตอนนั้น คุณจะลุกขึ้นมาอีกไม่ได้เลย เพราะฉะนั้น ควรล้มเสียตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่า
ลอเรนเริ่มเข้าใจเจตนาของโรแนน จึงแลบลิ้นใส่อย่างหมั่นไส้
“รู้ไหมว่านายมันคนพิลึกจริง ๆ”
“พูดแบบนี้ฉันเสียใจนะ”
“มั่นหน้าทั้งที่เรื่องพวกนี้นายก็ไม่ได้คิดลึกอะไรเลยด้วยซ้ำ”
ไหล่ของโรแนนห่อเล็กน้อยเหมือนคนเสียกำลังใจ
แต่สำหรับลอเรน มันก็เป็นแค่ท่าทางเว่อร์เกินจริงของเขาเท่านั้น
โรแนนถอนใจเบา ๆ อย่างรู้สึกน้อยใจ
เขามีเจตนาดีแท้ ๆ ทำไมผู้คนถึงไม่เข้าใจเลยนะ?
แม้จะพูดความจริงให้ฟัง พวกเขาก็ยังไม่เชื่อ แล้วยังระแวงอีกต่างหาก
‘โลกนี้มันโหดร้ายจริง ๆ’
นอกเมืองทีร์นา รถไฟวิ่งฉิวไปตามราง
เบื้องหน้านอกหน้าต่างคือทุ่งข้าวสาลีที่แผ่กว้างไกลสุดตา
เครื่องเก็บเกี่ยวทำงานโครมครามอยู่กลางทุ่งทองอร่าม
มันเป็นยานพาหนะสี่ขาใช้พลังไอน้ำ มีใบเคียวหมุนอัตโนมัติด้านหน้าไว้เกี่ยวข้าว
ผมคิดว่ามันเป็นภาพที่น่าทึ่งไม่น้อย แต่ก็ยังคงนั่งนิ่ง เพราะยังมีเวลาอีกมากก่อนจะถึงจุดหมาย
ทันใดนั้น ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแล่นปะทะผ่านสมองอย่างแรงจนต้องเงยหน้าขึ้น
‘อะไรน่ะ?’
ผมนึกในใจ
โครม!
แรงกระแทกสั่นสะเทือนไปทั้งรางรถไฟ พร้อมกับเสียงระเบิดดังสนั่น