การใช้ชีวิตเป็นอัศวินหลังจบเกม - บทที่ 40 แม่มดและการลี้ภัย (2)
บทที่ 40 แม่มดและการลี้ภัย (2)
คำว่า “แม่มด” ไม่ได้ทำให้โอเซียนรู้สึกสงสัยมากนัก
เขารู้จักการมีอยู่ของแม่มดอยู่แล้ว
‘แม่มด—สิ่งมีชีวิตที่เกิดมาพร้อมความสามารถในการใช้เวทมนตร์ โดยต่างจากพ่อมดหรือวอรฺล็อบที่ต้องเรียนรู้’
แม่มดคือเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างจากมนุษย์
พวกเธอเกิดมาพร้อมกับความสามารถในการใช้เวทมนตร์โดยสัญชาตญาณ
ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่ามันเป็นไปได้อย่างไร
บางคนบอกว่าเป็นพร บางคนว่าเป็นคำสาป
และตามชื่อที่ใช้เรียก แม่มดคือภาวะประหลาดที่เกิดขึ้นเฉพาะในผู้หญิงเท่านั้น โดยไม่สนว่ามาจากชนชั้นใด—จะเป็นเด็กกำพร้ายากจนจากตรอกหลังเมืองก็เป็นแม่มดได้ หรือจะเกิดในตระกูลขุนนางก็เป็นได้เช่นกัน
ด้วยเหตุนี้ ในเกมที่โอเซียนเคยเล่น แม่มดมักปรากฏตัวในฐานะ “ม็อบ” ศัตรูทั่วไป
‘บางทีก็มีผู้ติดตาม แต่โดยมากคือบอสที่ต้องปราบให้ได้’
เพราะพวกเธอเกิดมาพร้อมพลังมหาศาล แม่มดส่วนใหญ่จึงไม่สามารถใช้ชีวิตตามปกติได้
ผลก็คือ หลายคนมีสภาพจิตใจที่แตกสลาย หรือไม่ก็แทบไม่มีความเป็นมนุษย์หลงเหลือ
‘ในเกม แม่มดเลยถูกมองว่าเป็นตัวอันตรายและมักถูกล่า’
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะยังมีแม่มดหลงเหลืออยู่ในโลกใบนี้
ไม่รู้ว่าพวกเธอเป็นผู้รอดชีวิตจากยุคก่อน หรือว่าเกิดใหม่ขึ้นมาในเวลาต่อมา
แม่มดส่วนใหญ่เป็นศัตรูกับมนุษย์
มีเพียงส่วนน้อย…น้อยมาก ๆ ที่เป็นมิตร
‘แต่แม่มดคนหนึ่งกำลังร้องขอลี้ภัย’
การที่เธอขอลี้ภัยในเมืองทีร์นา แทนที่จะเป็นประเทศ แสดงให้เห็นสองอย่าง
หนึ่ง—แม้ทีร์นาจะเป็นเมือง แต่มันก็มีอำนาจเทียบเท่าประเทศ
สอง—ตลอดเวลาที่ผ่านมา แม่มดยังถูกเลือกปฏิบัติอยู่เหมือนเดิม
“งั้นคำร้องขอลี้ภัยนี้ เป็นหนึ่งในภารกิจที่เราได้รับหรือ?”
“ใช่ เพราะคำร้องขอมาจากแม่มดด้วยตัวเอง หมายความว่าเธอเป็นผู้จ่ายเงินจ้าง ซึ่งอาจเป็นทรัพยากรที่หายากในโลกนี้ หรืออาจเป็นความรู้ก็ได้”
“หมายความว่าเป็นสิ่งที่คนอื่นก็อยากได้เหมือนกัน”
“ใช่เลยและถ้าจะให้เดาแม่มดคนนั้นคงต้องการที่จุดยืนของตัวเองมันไม่ง่ายหรอกที่จะเริ่มต้นจากศูนย์ในเมืองทีร์นา”
แน่นอน ด้วยการมีอยู่ของแม่มด เธอคงสร้างชื่อได้ในเวลาไม่นาน
แต่มันต่างกันระหว่างการเริ่มจากศูนย์ กับการมีองค์กรหนุนหลัง
โอเซียนเห็นด้วยอย่างยิ่ง
ถ้าเขาไม่ใช่คนของร้านเหล้าหมาจิ้งจอกม่วง เขาก็คงไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหนเหมือนกัน
“ถ้าแม่มดได้ที่พึ่ง ทุกองค์กรในทีร์นาจะต้องหมายตาเธอแน่”
“เพราะพลังของแม่มดไม่ใช่ของที่จะได้มาง่าย ๆ และนั่นแหละคือปัญหา”
“อย่างเช่น?”
“เอาจริง ๆ เลยนะ มันยากมากที่เราจะชวนแม่มดคนนั้นมาร่วมกลุ่ม เพราะมีคู่แข่งเยอะเหลือเกิน”
“เจ้าอยากได้พลังของแม่มดคนนั้นหรือ?”
“ขอเรียกว่า ‘ความโลภในพรสวรรค์’ ดีกว่า ‘ความโลภในพลัง’”
โรแนนยิ้มแบบเจ้าเล่ห์อย่างเคยขณะพูด
“แม่มดในฐานะนักแก้ปัญหา ลองจินตนาการดูสิ มันก็น่าสนุกดีนะ”
โรแนนพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา แต่เพียงพอที่จะทำให้โอเซียนเริ่มสงสัยว่าแม่มดคนนั้นกำลังมีแผนอะไรอยู่
“แต่การขอลี้ภัยแบบนี้ หมายความว่าเธอกำลังถูกใครบางคนไล่ล่าอยู่แน่ ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำเรื่องแบบนี้”
โรแนนดีดนิ้วเมื่อได้ยินความเห็นของโอเซียน
“ใช่เลย คุณเห็นภาพนั้นชัดเจน ทีร์นาเป็นเมืองเสรี อะไรก็เป็นไปได้ถ้ามีฝีมือและเงิน แต่ไม่ใช่ข้างนอกนั่น”
ต่างจากทีร์นาที่ได้รับเอกราช เมืองอื่น ๆ ภายนอกยังอยู่ภายใต้การปกครองแบบราชาธิปไตย
ด้วยเหตุนี้ แม้เวลาจะผ่านมานาน แต่โลกภายนอกก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง
หนึ่งในสิ่งที่ยังคงอยู่ก็คือการเลือกปฏิบัติต่อแม่มดอย่างเป็นศัตรู
“ข้างนอกนั่นยังมีการล่าแม่มดอยู่”
“ไม่ได้เลวร้ายเท่าแต่ก่อนที่จับเผาทั้งเป็น แต่ก็ใช่ว่าจะดี”
“ในมุมมองของแม่มด เธอต้องการมาใช้ชีวิตที่นี่”
โรแนนถามพร้อมสายตาที่รู้ทัน
“คุณรู้เรื่องแม่มดมากแค่ไหนครับ คุณโอเซียน?”
“ก็พอรู้บ้าง”
โอเซียนตอบอย่างใจเย็น
เขาไม่จำเป็นต้องบอกโรแนนว่าเขาเป็นคนที่ฆ่าแม่มดมากที่สุดในเกม
‘แต่ก็อยากรู้นะ…ว่าเวลาที่ผ่านไปจะเปลี่ยนแม่มดหรือเปล่า’
แค่เอลดินคนเดียวก็แปลกพออยู่แล้วสำหรับโอเซียน
โลกใบนี้เปลี่ยนไปแล้ว และผู้คนที่อยู่ในโลกนี้ก็ต้องเปลี่ยนไปด้วย
แล้วแม่มดล่ะ? พวกเธอเปลี่ยนไปตามกาลเวลาด้วยหรือไม่?
หรือยังคงเป็นแม่มดในแบบเดิมที่เขาเคยรู้จัก?
‘ได้ยินมาว่าแม่มดมีอายุยืนมาก’
ความอยากรู้นี้ไม่ใช่แค่ความรู้สึกหลงเหลือจากเกมที่เขาจำได้
แต่มันเป็นสัญชาตญาณที่กระซิบกับเขา
ถ้าเขารับภารกิจนี้ เขาอาจสามารถฝ่าทางตันของตัวเองได้
“คำขอนี้เริ่มต้นเมื่อไหร่?”
“คุณแน่ใจแล้วว่าจะรับมัน?”
“แม้จะพาเธอมาที่นี่ไม่ได้ แต่ข้าสามารถทำภารกิจเองได้”
คำขอลี้ภัยหมายความว่าแม่มดกำลังตกอยู่ในอันตราย
ภารกิจนี้คือการพาเธอมาถึงทีร์นาอย่างปลอดภัย
‘ภารกิจคุ้มกันชั้นสูง… ผมคุ้นเคยกับมันดี’
ยิ่งกว่านั้น ไม่รู้ว่าเพราะเธอไม่เข้าใจโลก หรือเพราะนิสัยกล้าบ้าบิ่น แต่แม่มดคนนี้เปิดให้ใครก็ได้รับคำขอของเธอ
การที่เธอไม่เลือกคน อาจเพราะกำลังหวังลม ๆ แล้ง ๆ
หรือบางที เธอกำลังใช้วิธีเปิดโอกาสให้แข่งกัน เพื่อจะได้ลูกค้าดีที่สุด
‘ถ้าให้เลือก ฉันขอให้เป็นเพราะกล้ามากกว่าความโง่’
โรแนนดูพอใจที่โอเซียนตัดสินใจจะรับคำขอ แต่ก็มีคำเตือน
“คุณโอเซียน ภารกิจนี้น่าสนใจจริง แต่ก็อันตรายมากเช่นกัน”
“อันตราย?”
“พลังของแม่มดเป็นสิ่งที่องค์กรหลายแห่งหมายปองก็จริง แต่ฉันจะไม่ให้ใครไปรับภารกิจนี้ง่าย ๆ เพราะคนที่ตามล่าเธอน่ากลัวมาก”
โอเซียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ถ้าแม่มดถึงกับต้องขอความช่วยเหลือ นั่นแปลว่าศัตรูเกินกว่าที่เธอจะรับมือได้
“พวกนั้นเป็นใคร?”
“อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์เพตรา (Holy Kingdom of Petra)”
โอเซียนพยักหน้า เขาจำได้ว่ามีอาณาจักรแบบนั้นอยู่ในเกม
ในเกมที่เขาเล่นก็มีศาสนาอยู่ด้วย
อิลลัว (Illua)—เทพแห่งแสง ความเป็นระเบียบ ทองคำ และความเมตตา
ประเทศที่ตั้งโดยสาวกของอิลลัวก็คืออาณาจักรศักดิ์สิทธิ์เพตรา
“เมื่อพิจารณาว่าเทพเจ้ามีอยู่จริงในโลกนี้ และสิ่งศักดิ์สิทธิ์และคำอธิษฐานมีผลจริง อิทธิพลของเพตราก็ไม่อาจมองข้ามได้”
และก็ไม่น่าแปลกใจที่อาณาจักรเพตราจะประณามการมีอยู่ของวอร์ล็อบ แม่มด และปีศาจว่าเป็นพวกนอกรีต
เขาคิดว่าความเชื่อแบบนั้นคงจางหายไปตามกาลเวลา แต่ดูเหมือนจะยังไม่ใช่
การที่เพตราเล็งเป้าไปที่แม่มดผู้เป็นลูกค้า หมายความว่าเขาอาจต้องปะทะกับพวกนั้น
“ที่แย่กว่านั้นคือข่าวลือไม่ค่อยดี… เขาบอกว่าเพตราส่งหนึ่งใน ‘สิบสองบิดาศักดิ์สิทธิ์’ มาในครั้งนี้”
“สิบสองบิดา?”
“เป็นชื่อของหน่วยงานระดับสูงสุดที่อยู่ใต้การปกครองของเพตรา มีทั้งหมดสิบสองคน แต่ละคนมีหน้าที่ต่างกัน และแน่นอนว่าทุกคนเป็นยอดฝีมือของอาณาจักรเพตรา”
“ถ้าจะไป ก็ควรเตรียมใจว่าจะต้องปะทะกับพวกนั้น”
“ถึงแม้นักบวชชั้นผู้ใหญ่จะใช้อำนาจในทีร์นาไม่ได้ แต่ก็ไม่มีคนโง่ที่คิดจะต่อสู้กับพวกนั้นหรอก แค่เรื่องนี้ก็กรองพวกบ้าทั้งหลายออกหมดแล้ว”
“หมายความว่า คนที่จะรับภารกิจนี้ได้ต้องเป็นของจริงเท่านั้น?”
ยิ่งฟัง ยิ่งรู้สึกน่าสนใจ
โอเซียนสรุปภาพรวม
กลุ่มคนมีอำนาจสูงในเพตรากำลังตามล่าแม่มด และเธอก็ร้องขอลี้ภัยในทีร์นาเพื่อเอาชีวิตรอด
แน่นอนว่าไม่มีใครมากนักที่จะกล้ารับภารกิจนี้
เฉพาะคนที่แข็งแกร่งพอจนไม่แคร์ว่าจะมีปัญหากับอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่จะเข้าร่วม
“ข้าจะไป”
“หา จริงเหรอ? จะไปเผชิญหน้ากับเพตราจริง ๆ น่ะนะ?”
“เจ้าคิดหาวิธีรับมืออยู่ตั้งแต่แรกเอง แล้วตอนนี้จะมาถอยทำไม”
โอเซียนถามอย่างขบขัน ขณะที่โรแนนยักไหล่เหมือนจะรับมือไม่ไหว
“แล้วถ้าไม่มีดาบ คุณจะไหวไหม?”
“ไม่ต้องห่วงข้ามีมีดทำครัว”
“……จริงดิ?”
ทันใดนั้น ประตูร้านเหล้าเปิดออก
คนที่เข้ามาคือดีโอลันจากร้านเหล้าหมาจิ้งจอกม่วง
เขาเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าที่เหมือนมีข่าวดี แล้วพูดกับโอเซียน
“เอลดินฝากมาบอกว่า เสร็จแล้ว”
“จังหวะอะไรจะดีขนาดนี้”
ดาบเล่มหนึ่ง สำหรับภารกิจที่น่าสนใจ
บางทีนี่อาจเป็นพรหมลิขิตก็ได้
…………………………
“นี่ เอาไป”
เอลดินยื่นดาบให้โอเซียน
โอเซียนดึงดาบออกจากฝัก มองมันอย่างละเอียด แล้วสบตากับเอลดิน
ใต้ตาของเอลดินมีรอยคล้ำหนัก
ชัดเจนว่าเขาแทบไม่ได้พักผ่อนเลยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
แต่แม้จะดูเหนื่อยล้า แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยเปลวไฟที่ไม่เคยมีมาก่อน
เขารู้สึกภูมิใจที่สามารถสร้างดาบเล่มนี้ขึ้นมาได้
“มันเป็นงานที่ยากก็จริง แต่ผลลัพธ์ออกมาดีกว่าที่คาดไว้เยอะ ลองชักมันออกดูสิ”
“ได้สิ”
โอเซียนชักดาบออกจากฝัก
มันคือดาบยาวบริสุทธิ์ ที่ไม่ได้เจือเวทมนตร์หรือวิทยาศาสตร์ใด ๆ
ใบมีดเรียบคม สะอาด และประณีตจนน่าประหลาดใจ
โอเซียนมองเงาสะท้อนใบหน้าของตัวเองในคมดาบ จากนั้นจึงจับแน่นแล้วตั้งท่า
น้ำหนักไม่เบาหรือหนักเกินไป สมดุลกำลังดี ที่สำคัญคือ เขารู้ได้ทันทีที่จับ
นี่คือดาบที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเขาคนเดียว
“ยอดเยี่ยม”
โอเซียนเอ่ยชมอย่างสุดหัวใจ
เอลดินที่เป็นคนลงแรงสร้างพองปากเหมือนจะบ่นว่า “แค่นี้เองเหรอ?”
“ยังไงฉันก็สร้างมันเสร็จแล้ว ขอไปพักสักทีเถอะ”
“เข้าใจแล้ว ข้าวางใจได้กับภารกิจนี้แล้ว”
“ภารกิจ?”
เอลดินถามอย่างสนใจแม้จะเหนื่อยล้าเต็มที่
“ได้รับภารกิจทันทีที่ได้รับอาวุธที่ฉันเพิ่งสร้างให้งั้นเหรอ?”
“ได้ข่าวว่ามีแม่มดอยู่นอกเมืองที่ร้องขอลี้ภัย”
“……เดี๋ยว ฉันว่าเคยได้ยินเรื่องนั้นเหมือนกัน มันเกี่ยวกับเพตราด้วยใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว”
“นายจะไปเพราะเรื่องนี้?”
เอลดินอ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็เม้มปากแน่นแล้วส่ายหน้า
“ช่างเถอะ แต่อย่าไปตายล่ะ”
“เป็นห่วงข้าหรือ?”
“มันน่าเสียดายน่ะ ถ้าทำอาวุธดี ๆ ไป แล้วเจ้าของดันตายตั้งแต่ภารกิจแรก”
“ไม่ต้องห่วง”
โอเซียนมองดาบที่ชักออกมา แล้วเก็บมันเข้าฝัก
“กับดาบเล่มนี้ ฉันไม่คิดว่าจะพ่ายแพ้”
*
วันออกปฏิบัติภารกิจ
ผมมาถึงสถานีรถไฟในเขต 34
ทีร์นามีทางรถไฟหลายสาย รวมถึงสายที่ออกนอกเมืองด้วย
ลูกค้าของผม—แม่มด—นัดพบกันที่นอกเมือง ในสาธารณรัฐออสแนฟาลอส (Osnaphalos) ที่อยู่ติดกัน
‘ออสแนฟาลอส… ในเกมเคยเป็นอาณาจักร ตอนนี้กลายเป็นสาธารณรัฐ เป็นที่รู้จักในด้านวิชาการและหนังสือ’
ด้วยความที่เป็นสาธารณรัฐ ทำให้อิทธิพลของเพตราอ่อนแรง อีกทั้งอยู่ใกล้ทีร์นา จึงเหมาะจะใช้เป็นจุดนัดพบ
จริง ๆ ก็อยากเห็นว่าอาณาจักรที่เปลี่ยนแปลงไปนั้นเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาสำหรับเรื่องนั้น
ผมสัมผัสดาบที่สะพายอยู่ข้างเอว แล้วเหลือบตามองไปรอบ ๆ
‘นึกว่าพวกเหลือขอจะหายไปหมดแล้ว แต่กลับยังมีอยู่เยอะ’
มีผู้คนจำนวนไม่น้อยรวมตัวกันใกล้ขบวนรถไฟที่หยุดนิ่ง… พวกเขาคือตัวแทนที่รับคำขอของแม่มด
พูดง่าย ๆ ก็คือ คู่แข่งของผม
กลุ่มแรกที่สะดุดตาคือคนในชุดสูทสีดำ
‘มาเฟีย?’