การใช้ชีวิตเป็นอัศวินหลังจบเกม - บทที่ 42 คำขอล้มเหลว (2)
บทที่ 42 คำขอล้มเหลว (2)
-แครกกกกกกกกกกกก!
เสียงนั้นดังลั่นจนอื้อหู เหมือนจะเจาะทะลุเข้าไปในหัว มันคือเสียงของรถไฟที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงซึ่งเบรกกะทันหัน ล้อเสียดสีกับรางอย่างรุนแรง
เสียงตะโกนด่าทอดังขึ้นรอบทิศ เมื่อแรงเฉื่อยมหาศาลเหวี่ยงร่างของผู้โดยสารไปข้างหน้า
“เหี้ยเอ๊ย เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ!”
“ลุกขึ้น!”
สมาชิกแก๊งนอร์ธไบน์เดอร์สหลายคนหัวโขกกับพนักพิงหน้า หรือไม่ก็ฟุบลงไปกับพื้น
ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น มีเพียงโอเซียนที่ยังนั่งนิ่งราวกับฝืนแรงโน้มถ่วง
เมื่อรถไฟหยุดสนิทและเสียงโกลาหลซาลง บรรดามาเฟิยก็เคลื่อนไหวพร้อมกัน
“เช็กจำนวนคน!”
“ไม่ใช่การจู่โจมจากภายนอก! ไม่มีการโจมตีต่อเนื่อง!”
“หวังว่าไม่มีไอ้บ้าที่ไหนเจ็บหนักนะ!”
พวกเขาสลัดความสับสนออกไปอย่างรวดเร็ว สมกับที่เป็นองค์กรที่ฝึกมาอย่างดี
โอเซียนเข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
‘พวกมันไม่ได้โจมตีตัวรถไฟ แต่เป็นรางต่างหาก’
การที่รถไฟหยุดเพราะแรงระเบิด แสดงว่าใครบางคนได้ทำลายรางรถไฟ
โชคดีที่รถไฟไม่ตกราง แต่แค่นี้ก็ทำให้ไม่สามารถเดินทางต่อไปยังเมืองจุดหมายได้แล้ว
–ตูม!
เสียงคำรามดังลั่นจากภายนอก เป็นเสียงของอากาศที่ถูกแผดเผากระทบกับบรรยากาศ
สายตาทุกคู่หันไปที่หน้าต่างโปร่งใส
“ยะโฮ่!”
“ลาก่อน พวกโง่!”
เสียงตะโกนดังลอดมา พร้อมกับกลุ่มนักบิดจากสลัมท้ายเมืองที่เคยเห็นก่อนขึ้นรถไฟ
ทรงผมสีฉูดฉาด รอยสักเต็มตัว เครื่องหนัง และสไตล์แสบสัน—พวกเขาคือแก๊งจักรยานยนต์จากย่านกองขยะเขต 40 ปลาย ๆ
‘นั่นมันอะไรกันเนี่ย?’
โอเซียนจ้องดูยานพาหนะของพวกเขาด้วยความแปลกใจ
มันคือมอเตอร์ไซค์ล้อเดียวทรงประหลาด คล้ายกับล้อหมุนของกระรอกยักษ์
มอเตอร์ไซค์ทำเองเหล่านี้พ่นควันดำทะมึนจากท่อไอเสียด้านข้างขณะที่พุ่งทะยานไปข้างหน้า
รถแต่ละคันมีผู้ขับขี่สองคน กำลังหัวเราะเยาะเย้ยรถไฟที่จอดนิ่ง
“พวกเวรจากกองขยะ!”
“รู้ล่วงหน้าแล้วถึงได้เตรียมระเบิดไว้ทำลายรางสินะ?”
พวกมันวางแผนล่วงหน้าไว้อย่างดี ชัดเจนว่าเป็นผู้รู้เห็นเหตุการณ์นี้
‘ตอนที่มันยัดของพันด้วยผ้าลงตู้สัมภาระ ฉันก็สงสัยอยู่แล้ว… ที่แท้ก็จักรยานยนต์พวกนี้เอง’
แล้วจู่ ๆ ประตูห้องโดยสารชั้นหนึ่งก็เปิดออก พร้อมกับที่บารูดในชุดสูทขาวก้าวเข้ามา
“พี่ครับ เรามีปัญหาแล้ว!”
“บอกแล้วไงว่าเรียกผมว่า ‘ผู้อำนวยการ’ เมื่ออยู่นอกสถานที่”
บารูดเหลือบตาอย่างเย็นชาใส่ลูกน้องที่รีบก้มหัวขอโทษทันที
“ขอโทษครับ ท่านผู้อำนวยการ!”
“สถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง?”
“พวกเวรกองขยะระเบิดรางแล้วเผ่นก่อนเลยครับ พวกมันพกโมโนวีลมาด้วย แสดงว่าเตรียมการไว้ล่วงหน้า”
“หึ ไม่กล้าสู้ซึ่ง ๆ หน้าเลยเล่นวิธีสกปรกแทนสินะ”
น้ำเสียงของบารูดมีเพียงความรำคาญเล็กน้อยเท่านั้น
‘แสดงว่าพวกเขามีอะไรเตรียมไว้เหมือนกัน’
พอดีกับที่บารูดดีดนิ้วแล้วสั่งการลูกน้อง
“เอาของที่เตรียมไว้มา”
“ครับผม!”
ลูกน้องรีบลงจากรถไฟ
โอเซียนเองก็ไม่อาจทนอยู่เฉย ๆ ได้ จึงก้าวออกไปข้างนอกด้วย
ภาพที่เห็นทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง
ลูกน้องของบารูดเดินไปยังหัวขบวนรถไฟที่เป็นห้องโดยสารชั้นหนึ่ง แล้วช่วยกันผลักผนังฝั่งหนึ่งออก
ผนังของห้องโดยสารเลื่อนเปิดอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นของที่ซ่อนอยู่ภายใน
‘ยานพาหนะ?’
ไม่ใช่ยานพาหนะธรรมดา แต่เป็นรถจี๊บทหารขนาดใหญ่ที่สามารถบรรจุคนได้หลายคน
มีทั้งหมดสี่คัน แบ่งอยู่ในตู้โดยสารชั้นหนึ่งสองฝั่ง
ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกเขาจะยัดรถทั้งคันมาไว้ในห้องโดยสารที่ปกติแล้วมีไว้สำหรับแขกวีไอพี
‘นี่มันดัดแปลงหัวขบวนทั้งชุดเลย’
อย่างที่โอเซียนรู้ ระบบรถไฟของทีร์นาดูแลโดย ‘คณะกรรมการรถไฟ’ ซึ่งแม้จะมีชื่อว่าเป็นหน่วยงานของรัฐ แต่ในความจริงก็ไม่ต่างจากเอกชนที่ใช้เงินล็อบบี้
‘ขนาดนี้แสดงว่าพวกเขาเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว’
ขณะนั้น เงาสามร่างเคลื่อนผ่านเหนือหัวโอเซียน
สายลมหมุนวนตามหลังพวกเขา
‘นักเวท’
หนึ่งในนั้นควบคุมลมและบินไปอย่างนก
หากยังคงความเร็วแบบนี้ อีกไม่นานก็จะถึงจุดหมายแล้ว
‘ทุกคนต่างมีวิธีของตัวเอง’
โอเซียนตระหนักได้ว่าผู้ที่เกี่ยวข้องกับภารกิจนี้ไม่เหมือนนักแก้ปัญหาในเมืองที่เขาเคยพบมา
แค่ดูพวกนักบิดจากกองขยะก็รู้
พวกมันถึงขั้นทำลายรางรถไฟ
หากไม่มีสมาชิกแก๊งอื่นอยู่ด้วย รถไฟทั้งขบวนอาจถูกระเบิดทิ้งไปแล้วก็ได้
“ไปกันเถอะ!”
“ล่าพวกกองขยะให้ทัน!”
ลูกน้องของบารูดขึ้นรถครบแล้ว พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้อง
ไม่ถึงห้านาทีหลังจากรถไฟถูกระเบิดขัดขวาง พวกเขาก็ออกเดินทางไล่ตามทันที
ภาพนั้นทำให้โอเซียนเข้าใจสิ่งหนึ่ง
หากจะทำอะไรในเมืองทองอย่างทีร์นา จำเป็นต้องเตรียมพร้อมอยู่เสมอ
‘เข้าใจแล้วล่ะ ฉันพึ่งพาแค่พละกำลังมาตลอด’
จริงอยู่ว่าอาชีพนักแก้ปัญหาพึ่งพาพลังเป็นหลัก และทักษะนักดาบของเขาก็เป็นข้อได้เปรียบใหญ่
แต่บางครั้ง พละกำลังก็ไม่ใช่คำตอบของทุกอย่าง
อย่างเช่นในตอนนี้ที่เขาถูกทิ้งไว้กลางทาง
‘เพิ่งเข้าใจว่าทำไมโรแนนถึงมีท่าทีแปลก ๆ ตอนมอบภารกิจนี้ให้’
‘ฉันยังต้องเรียนรู้อีกมาก’
โอเซียนส่ายหน้า ไม่อยากตีโพยตีพายกับความประมาทของตัวเองมากเกินไป
สิ่งสำคัญคืออย่าพลาดซ้ำอีกต่างหาก
ตอนนี้เขาต้องหาทางออกจากสถานการณ์ตรงหน้าให้ได้
เขากำลังอยู่กลางทาง ระหว่างเมืองทีร์นาและจุดนัดพบ
มันคือพื้นที่ว่างเปล่าที่กลับลำบาก จะไปต่อก็ไม่สะดวก
บางทีพวกมันอาจจงใจเล็งจุดนี้ก็ได้
รถจี๊ปหลายคันพุ่งทะยานไปตามรางรถไฟและทุ่งหญ้าอันกว้างไกล
“ท่านผู้อำนวยการครับ! เห็นพวกเวรกองขยะอยู่ข้างหน้าแล้ว!”
จักรยานยนต์ล้อเดียวของพวกนักบิดนำขบวนอยู่ไม่ไกลนัก มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
พวกมันเร็วก็จริง แต่เทียบกับจี๊ปที่นอร์ธไบน์เดอร์สเตรียมมาไม่ได้เลย
ไอสีขาวบริสุทธิ์ที่พวยพุ่งจากเครื่องยนต์ของพวกเขา คือไอน้ำที่ระเหยจากน้ำอีเธอร์ซึ่งใช้เป็นเชื้อเพลิง
ในทางตรงกันข้าม ควันไอเสียจากโมโนวีลของพวกนักบิดกลับดำทะมึน แสดงให้เห็นถึงการเผาไหม้ที่ไม่สมบูรณ์
แสดงว่าพวกมันใช้เชื้อเพลิงคุณภาพต่ำที่มีน้ำอีเธอร์ผสมกับสารเคมีต่าง ๆ
แน่นอนว่าเชื้อเพลิงแบบนี้ไม่เหมาะกับการเดินทางไกล
“ท่านผู้อำนวยการครับ เราจะเอายังไงดี?”
ลูกน้องที่นั่งตรงเบาะข้างคนขับหันไปถาม
บารูดที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเบาะหลังของรถนำขบวน เอามือกอดอกแล้วพูดเสียงเย็น
“สั่งสอนพวกมันให้รู้ว่าผลลัพธ์ของการกล้าขวางเราเป็นยังไง”
ลูกน้องหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเหยียบคันเร่งมิด
ระยะห่างระหว่างสองฝ่ายหดสั้นลงอย่างรวดเร็ว
จี๊ปคันนำพุ่งเข้าชนด้านหลังของโมโนวีลคันท้ายอย่างแรง
บูม!
จักรยานยนต์เสียการทรงตัว ล้มกลิ้งไปกับพื้นพร้อมคนขี่ที่กระเด็นกระดอนไปตามแรงเหวี่ยง
“เหี้ย! พวกมันไล่ตามมาทันแล้ว!”
“หยิบของออกมา!”
พวกนักบิดจากกองขยะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ
บางคนหยิบระเบิดออกมาขว้างใส่ บางคนดึงปืนออกมายิงใส่ล้อรถจี๊ป
แต่จี๊ปที่ถูกดัดแปลงมาเป็นพิเศษไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงระเบิดเลย
มันถูกสร้างมาเพื่อการทหาร เปลือกนอกแทบจะเป็นเกราะเหล็กเคลื่อนที่
ทางฝั่งนอร์ธไบน์เดอร์สก็ไม่ยอมน้อยหน้า
หนึ่งในสมาชิกโผล่หัวออกมาจากช่องเปิดด้านบนของรถจี๊ป แล้วยิงปืนกลทอมมี่ใส่
เสียงปืนรัวดังสนั่น ประกายไฟปลิวว่อน ทำให้กลุ่มโมโนวีลที่ไล่จี้กระจัดกระจายราวกับฝูงแมลงปอ
พวกนักบิดเปลี่ยนกลยุทธ์
หันมาใช้ความคล่องตัวของยานพาหนะ พุ่งเข้า-ออกจากช่องว่างระหว่างรถจี๊ป
คล้ายภูตผีที่ปรากฏแล้วหายวับ พวกมันรักษาระยะห่างไว้ แต่ถ้าเห็นช่องโหว่เมื่อไรจะโฉบเข้ามายิงทันที
“พวกเวรนั่น…”
พวกนักบิดตะโกนด่าหยาบคายใส่รถจี๊ปอย่างหยามเหยียด
ถึงแม้จะเป็นองค์กรอาชญากรรม แต่ก็ควรมีศักดิ์ศรีบ้าง—แต่พวกนี้ไม่มีแม้แต่น้อย
มันต่ำตมจริง ๆ
หนึ่งในนอร์ธไบน์เดอร์สบรรจุกระสุนลงปืนกลทอมมี่อีกครั้ง
เขาหรี่ตา เตรียมจะส่งของขวัญเป็นกระสุนให้อย่างจัง
แต่แล้วมุมสายตาก็สะท้อนบางสิ่งที่ไม่น่าเชื่อขึ้นมา
“อะไรวะ…?”
มันคือมนุษย์
คนจริง ๆ ที่กำลังวิ่งอยู่บนพื้นด้วยสองขา
ระยะห่างที่เคยดูไกลลิบ กลับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนแซงรถจี๊ปและโมโนวีลไป
‘ฉันฝันไปเหรอ?’
เขาถามตัวเอง ความรู้สึกวิงเวียนเล่นงานทันที
ภาพนั้นเหนือจริงเกินกว่าที่สมองของเขาจะประมวลผลได้
มนุษย์ที่วิ่งไล่ตามรถที่กำลังแล่นด้วยสองขาได้? มันเป็นไปได้ยังไง?
แต่มันไม่ใช่ฝัน
ใบหน้าของนักบิดแต่ละคนก็แสดงความตะลึงเช่นกัน เหมือนเห็นอะไรที่ไม่ควรมีอยู่จริง
เสียงปืนที่เคยยิงสวนกันไปมาอย่างต่อเนื่อง จึงหยุดลงชั่วขณะ