Versatile Mage – จอมเวทอเนกประสงค์ - บทที่ 407 การแข่งขันวิทยาลัยโลก

(จอมเวทอเนกประสงค์) – บทที่ 407 การแข่งขันวิทยาลัยโลก

หลินเหยียนอวี่เหลือบมองกลับไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

โม่ฟ่านพูดได้ตรงจุด สองสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิตคือการมีใครมาแตะต้องหูกระต่ายของเขา หรือเรียกเขาว่าตุ๊ด

ชายคนนั้นก่อความผิดร้ายแรงพอที่จะได้รับโทษประหารชีวิตที่เลวร้ายที่สุด เขาจะต้องเสียชื่อเสียงที่สถาบันไข่มุกแน่ถ้าเขาไม่สามารถแก้แค้นได้

“พี่ตงฟาง ทำไมถึงห้ามผม? นายแค่อยากรักษาภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้ามู่หนูเจียว แต่นายไม่สนห่าเหวอะไรทั้งนั้น” หลินเหยียนอวี่พูดอย่างเดือดดาล

“ฉันไม่อยากให้นายโดนอัด” ตงฟางหมิงกล่าว

“ทำไมผมจะต้องโดนอัด… เดี๋ยวนะ นายกำลังบอกเป็นนัยว่าเขาแข็งแกร่งกว่าฉันงั้นเหรอ?” มันฟังดูค่อนข้างไร้สาระสำหรับหลินเหยียนอวี่

มีนักเรียนเพียงไม่กี่คนในสถาบันไข่มุกทั้งหมดที่คู่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขา เขาไม่มีทางเชื่อว่าไอ้บ้านี่ที่ไม่มีมารยาทจะเทียบเท่ากับเขาได้

ตงฟางหมิงก็มีศักดิ์ศรีของเขาเช่นกัน เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องที่เขาพ่ายแพ้ให้โม่ฟ่านตอนที่เขาถูกส่งไปตามล่าโม่ฟ่านกับถังเยว่ก่อนหน้านี้

เขาตอบคำถามของหลินเหยียนอวี่อย่างคลุมเครือและรีบออกจากที่นั่นไป ในขณะเดียวกัน เขาก็พึมพำกับตัวเองว่า “ไอ้หมอนั่นก็มาจากสถาบันไข่มุกเหมือนกัน ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย?”

หลินเหยียนอวี่คิดว่าตงฟางหมิงแค่พยายามทำตัวเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้ามู่หนูเจียว อย่างไรก็ตาม เขาจะไม่มีวันให้อภัยไอ้หมอนั่นที่ชื่อโม่ฟ่าน…

——

ในขณะเดียวกัน โม่ฟ่านมุ่งตรงไปยังสำนักงานคณบดีเพื่อรายงานตัว ระหว่างทาง เขาก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำว่า “ฉันเคยเป็นราชาปีศาจในหมู่นักเรียนใหม่แท้ๆ แต่ดูเหมือนทุกคนจะลืมฉันไปหมดแล้วภายในเวลาครึ่งปี นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลย แม้แต่ไอ้กระจอกก็ยังกล้าขู่ว่าจะหักมือฉัน ที่สำคัญที่สุดคือ เขายังบ่นว่าฉันหล่อไม่พอ!”

โม่ฟ่านไม่คิดจะเคาะประตู เขาผลักประตูเปิดออกและบุกเข้าไป “ท่านคณบดีเซียว ฉันมารายงานตัวแล้ว!”

ในห้องทำงานมีอาจารย์หลายท่านซึ่งมีตำแหน่งค่อนข้างสูงในโรงเรียน และตัวแทนนักเรียนบางส่วนนั่งอยู่ ทุกคนจ้องมองโม่ฟ่านที่ไม่มีมารยาทด้วยสีหน้าว่างเปล่า

“เจ้ามาจากธาตุอะไร? กล้าดียังไงถึงได้ทำตัวไร้กฎเกณฑ์ในสำนักงานคณบดี? อยากให้ชื่อเจ้าถูกลบออกไปงั้นหรือ?” ผู้อำนวยการธาตุคนหนึ่งดุขึ้น

นักเรียนสองสามคนจากสภานักเรียนก็พูดไม่ออกเช่นกัน แม้แต่ผู้ที่เป็นตัวแทนนักเรียนที่มีชื่อเสียงก็ยังต้องระมัดระวังท่าทีและคำพูดต่อหน้าท่านคณบดี พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครกล้าบุกเข้ามาแบบนั้น แน่นอนว่าชายคนนี้คงเบื่อชีวิตที่สงบสุขในสถาบันไข่มุกแล้ว!

ท่านคณบดีเซียวก็โกรธกับการขัดจังหวะกะทันหันเช่นกัน เขายังต้องรักษาอำนาจของเขาต่อหน้าอาจารย์และนักเรียน อย่างไรก็ตาม ความโกรธของเขาก็หายไปอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าเป็นโม่ฟ่าน

เขาโบกมือและพูดกับอาจารย์และนักเรียนว่า “วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ ฉันจะจัดประชุมใหม่คราวหน้า”

อาจารย์และนักเรียนต่างตะลึง พวกเขาไม่เคยจำได้ว่าท่านคณบดีเซียวมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดขนาดนี้…

ผู้คนรีบออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงโม่ฟ่านอยู่กับท่านคณบดีเซียวตามลำพัง

ท่านคณบดีเซียวมีรอยยิ้มแย้มแจ่มใส พร้อมกับความโล่งใจเล็กน้อย คำพูดแรกของเขาคือ “เจ้าสบายดีหรือ?”

“แน่นอน ฉันค่อนข้างคิดถึงท่านหลังจากหายไปครึ่งปี” โม่ฟ่านกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

คำพูดของเขาจริงใจ ท่านคณบดีเซียวดูแลเขาเป็นอย่างดีตั้งแต่เขามาที่สถาบันไข่มุก ท่านเป็นผู้อาวุโสที่คู่ควรแก่การเคารพอย่างแน่นอน

“ฉันบอกจ้านคงให้ประกาศต่อสาธารณะว่าเจ้าตายแล้ว เพราะฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้า พูดถึงเรื่องนี้ นับเป็นปาฏิหาริย์ทีเดียวที่เจ้าสามารถรอดชีวิตจากผลกระทบของธาตุปีศาจมาได้ เป็นความผิดของเราด้วยที่ไม่สามารถให้การคุ้มครองที่เหมาะสมแก่เจ้าได้ ท้ายที่สุดแล้ว ธาตุคู่กำเนิดของเจ้ามันพิเศษเกินไป” ท่านคณบดีเซียวกล่าว

“เป็นความผิดของฉันเองที่แสดงมันออกมาเร็วเกินไป เอาเถอะ อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ ฉันกลับมาที่นี่เพื่อเรียนต่อได้แล้ว” โม่ฟ่านกล่าว

ท่านคณบดีเซียวพยักหน้า นั่นเป็นความโล่งใจอย่างแท้จริงสำหรับทุกคน

“ท่านคณบดีเซียว ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะกลับไปเรียน อ้อ อีกอย่าง ฉันอยากจะย้ายไปเรียนธาตุอื่น” โม่ฟ่านกล่าว

“เจ้าไม่คิดจะอยู่ธาตุอัญเชิญแล้วหรือ?” ท่านคณบดีเซียวค่อนข้างประหลาดใจ

“ธาตุอัญเชิญมีคนน้อยจนจัดทีมฟุตบอลยังไม่ได้เลย แถมยังไม่มีผู้หญิงเลยสักคน มันน่าเบื่อเกินไป ย้ายฉันไปธาตุไฟเถอะ อย่างน้อยก็ยังเป็นธาตุที่ได้รับความนิยมในโรงเรียน ฉันเชื่อว่ามันจะเหมาะกับฉันมากกว่า” โม่ฟ่านกล่าวพร้อมกับความร้ายกาจเล็กน้อย

ท่านคณบดีเซียวส่ายหน้าอย่างจนปัญญา เขาก่อปัญหามามากพอแล้วตอนที่อยู่ธาตุอัญเชิญที่ค่อนข้างร้างผู้คน สถานการณ์จะเลวร้ายกว่านี้มากถ้าเขาย้ายไปอยู่ธาตุไฟ

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ใช่ความคิดที่แย่เสียทีเดียว ในเมื่อโม่ฟ่านเต็มใจที่จะฝึกฝนธาตุไฟ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะทำตามความปรารถนาของเขา เพราะมันจะไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ ในการปล่อยให้เขาแข่งขันกับนักเรียนคนอื่นๆ ในธาตุไฟ

“ดี เจ้าควรใช้เวลาพัฒนาการบ่มเพาะของเจ้าบ้าง เมื่อถึงเวลา ฉันจะแนะนำเจ้าเข้าสู่ทีมชาติ ฉันตั้งตารอคอยผลงานอันโดดเด่นของเจ้าในการแข่งขันวิทยาลัยโลกที่กำลังจะมาถึง”

“การแข่งขันวิทยาลัยโลก… นั่นมันอะไรกันวะ?” โม่ฟ่านถาม

ท่านคณบดีเซียวเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ทั้งหงุดหงิดและขบขัน “เจ้าแน่ใจนะว่าเป็นนักเรียน? เจ้าไม่รู้เรื่องการแข่งขันวิทยาลัยโลกได้อย่างไร? สหภาพผู้พิทักษ์ที่หลิงอิ่น หางโจว แนะนำเจ้าอย่างยิ่งให้เป็นผู้เข้าแข่งขันตัวเต็งสำหรับทีมชาติ เจ้าไม่รู้เรื่องนั้นเลยหรือ?”

โม่ฟ่านอ้าปากค้าง ก่อนจะนึกถึงคำพูดของคุณถังเยว่ก่อนที่เขาจะจากไป “ฉันไม่เคยบอกว่าอยากเข้าร่วมการแข่งขัน มันแค่เสียเวลาและแรงของฉันเปล่าๆ ถ้าฉันชนะ โรงเรียนก็จะบอกว่าพวกเขาฝึกฝนฉันมาอย่างดี ถ้าฉันแพ้ พวกเขาก็จะบอกว่าฉันยังไม่ดีพอ”

ท่านคณบดีเซียวคลึงขมับและพูดด้วยอาการปวดหัว “เจ้าพอจะรู้ไหมว่าตระกูลที่มีชื่อเสียง สหภาพนักล่า และสมาคมเวทมนตร์พยายามหนักแค่ไหนเพื่อที่จะได้ตำแหน่ง? แต่เจ้ากลับคิดว่ามันเสียแรงเปล่า โรงเรียนจะพิจารณาเรื่องนี้ และเมื่อเราทุกคนเห็นด้วย เจ้าก็หนีไม่พ้นแล้ว”

“นี่มันไม่ยุติธรรม โรงเรียนของเรามีคนเก่งมากมาย ทำไมต้องเลือกฉันด้วย?” โม่ฟ่านกล่าว

“เจ้าจะไม่มีเวลามากนักจนกว่าจะถึงการคัดเลือกทีมชาติ การแข่งขันวิทยาลัยโลกยังเป็นที่รู้จักในชื่อ ศึกแห่งเวนิส เจ้าจะรู้ที่มาของมันในที่สุด ตอนนี้ ฉันจะให้ฝ่ายกิจการนักเรียนจัดการเรื่องย้ายของเจ้า… ลืมไปเถอะ ฉันจะจัดการให้เอง แค่ไปรายงานตัวที่โรงเรียนธาตุไฟ” ท่านคณบดีเซียวกล่าว

“อ้อ ใช่ ขอบคุณครับ/ค่ะ ท่านคณบดีเซียว”

“ระวังตัวด้วยนะ โรงเรียนธาตุแต่ละแห่งมีความแตกต่างกัน ฉันช่วยเจ้าได้ไม่ทุกเรื่องหรอกนะ” ท่านคณบดีเซียวแนะนำด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง