Versatile Mage – จอมเวทอเนกประสงค์ - บทที่ 406 ไอ้สารเลว โม่ฟ่าน

(จอมเวทอเนกประสงค์) – บทที่ 406 ไอ้สารเลว โม่ฟ่าน

เสียงแหลมเล็กยังคงบ่นไม่หยุดอยู่ข้างหูโม่ฟ่าน…

แม้ไอ้ถูถูจะเข้าห้องไปแล้ว แต่เสียงบ่นของเธอมันช่างมีมนต์ขลังจริงๆ มันไม่ได้หายไปง่ายๆ ในเวลาอันสั้น

โม่ฟ่านทิ้งตัวลงบนโซฟา ถอนหายใจอย่างโล่งอก

หัวหน้าจ้านคงคงบอกอะไรบางอย่างกับเพื่อนๆ ของเขาแล้ว แม้พวกเขาจะยังไม่แน่ใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่ แต่ก็อย่างน้อยพวกเขาก็รู้ว่าเขาไม่ได้ตายอย่างที่สาธารณชนรับรู้

หลายคนคงเป็นห่วงเขาในช่วงเวลานี้

มันรู้สึกดีจริงๆ ที่รู้ว่ามีคนเป็นห่วงเขา การพอใจกับการใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงการปลอบใจตัวเองเท่านั้น ทุกคนต้องการความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่ง หากการมีอยู่ของคุณไม่ได้สร้างความแตกต่างให้กับผู้อื่น โดยเฉพาะคนที่คุณห่วงใย คุณก็เหมือนตายไปแล้ว หรือไม่ก็แค่หาที่ใหม่เพื่อเริ่มต้นใหม่

—-

รุ่งเช้าวันต่อมา ทางเดินไปโรงเรียนเต็มไปด้วยใบไม้ที่ร่วงหล่นเมื่อคืน บางส่วนลอยอยู่บนผิวน้ำในทะเลสาบ เป็นภาพที่สวยงามของฤดูใบไม้ร่วงจริงๆ…

หลังจากพักผ่อนเต็มที่ในคืนนั้น โม่ฟ่านก็เดินตามเพื่อนร่วมบ้านสาวสวยทั้งสองคนไปยังสถาบันไข่มุกด้วยอารมณ์ที่สดใส!

ละครทั่วไปเกี่ยวกับซีอีโอจอมเผด็จการมักจะมีสาวหน้าเด็กอกโตอยู่ข้างหนึ่ง และสาวสวยสง่างามอีกข้างหนึ่ง พระเอกก็จะเดินด้วยท่าทีที่ดูมีอำนาจ พร้อมรอยยิ้มที่หยิ่งผยองและมั่นใจในตัวเอง จนแม้แต่พวกอันธพาลในโรงเรียนก็ต้องให้ความเคารพ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง จนคนที่กล้าขวางทางจะต้องพบกับผลลัพธ์อันเลวร้ายจากการถูกทรมานด้วยหนึ่งในร้อยวิธีที่เขาคิดไว้…

โม่ฟ่านมั่นใจว่าเขากำลังจะก้าวไปสู่จุดนั้นแล้ว ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือสาวสวยทั้งสองคนที่อยู่ข้างๆ เขาไม่ให้ความร่วมมือเลยแม้แต่น้อย แทนที่จะซบแขนเขาคนละข้าง พวกเธอกลับเกาะแขนกันเองแล้วเดินนำหน้าเขาไป

“พี่มู่ นั่นหลินหยานอวี่ ลูกน้องของโจวซูหมิง!” ไอ้ถูถูชี้ไปข้างหน้า

คนนั้นหูไวพอสมควร เขารีบหันกลับมามองไอ้ถูถูและมู่หนูเจียว ก่อนจะสังเกตเห็นโม่ฟ่านที่เดินอยู่ใกล้ๆ สาวๆ

“อ้าว คุณหนูไอ้มีผู้ติดตามคนใหม่แล้วเหรอ? ผมว่าคุณน่าจะหาคนที่ดูดีกว่านี้นะ ดูเขาสิ คุณแน่ใจเหรอว่าเขาจะทำให้คุณพอใจได้? หรือบางทีเขาอาจจะเป็นผู้คุ้มกันคนใหม่ที่คุณเพิ่งจ้างมา ก็ขอให้เขาแข็งแกร่งพอแล้วกันนะ หวังว่าเขาจะไม่โดนพี่ใหญ่โจวซูหมิงจัดการในกระบวนท่าเดียว” นักเรียนชายคนหนึ่งที่แต่งตัวเหมือนคุณชายเดินเข้ามาหาพวกเขา เขาพูดจาไร้ความปรานี ราวกับไม่เกรงกลัวฉายา ‘แม่มดน้อย’ ของไอ้ถูถู

ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างก้าวร้าว คำว่า ‘ตุ๊ด’ ผุดขึ้นมาในหัวโม่ฟ่านทันที ซึ่งเขาจินตนาการว่าแปะคำนั้นไว้บนหัวของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว…

เดี๋ยวนะ ไอ้สารเลวนี่กำลังดูถูกเขาอยู่!

โม่ฟ่านรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที เขาเดินเข้าไปจ้องหน้าชายที่เตี้ยกว่าเขาครึ่งหัว “เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?!”

ชายคนนั้นไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย เขายกศีรษะขึ้นมองโม่ฟ่านและพูดเยาะเย้ยว่า “โกรธเหรอที่ผมบอกว่าคุณเป็นผู้ติดตาม? อืม ให้ผมเดานะ คุณมาจากตระกูลดังตระกูลไหนกัน…”

โม่ฟ่านคว้าหูกระต่ายที่ดูหรูหราของชายคนนั้นไว้แล้วจ้องเขาเขม็ง “เปิดตาหมาของแกดูหน้าฉันดีๆ นะ กล้าดียังไงมาบอกว่าฉันไม่หล่อ!”

ไอ้ถูถูรู้สึกอยากจะกระทืบส้นเท้าเมื่อได้ยินคำพูดของโม่ฟ่าน เธออยากจะตบเขาให้ตายตรงนั้นเลย ขณะเดียวกัน ริมฝีปากของมู่หนูเจียวก็กระตุกเล็กน้อย เธอยอมแพ้กับเขาจริงๆ แล้ว

“ไอ้หนู ฉันแนะนำให้แกปล่อยมือซะตอนนี้ ไม่งั้น ฉันรับรองว่าแกจะต้องใช้ปากคาบมือของแกไปอ้อนวอนอาจารย์ธาตุรักษาที่ห้องพยาบาลให้ต่อให้ใหม่!” เสียงของหลินหยานอวี่เย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

เขาปล่อยให้โม่ฟ่านดึงหูกระต่ายของเขาไปมา แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววเย็นชา ออร่าของเขาแตกต่างจากท่าทีตุ๊ดๆ ก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง!

“หยิ่งผยองมาก แกดูถูกฉันก่อน ปกติฉันจะจับแกเหวี่ยงลงพื้นแล้วใช้เป็นพรมเช็ดเท้า ฉันจะไม่ให้โอกาสแกแก้ตัวอีกแล้ว”

บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนตึงเครียดขึ้นอย่างรวดเร็ว ถ้ามองเห็นได้ คนที่อยู่ใกล้ๆ คงเห็นกาแล็กซีเล็กๆ สองแห่งกำลังปะทะกันอย่างรุนแรง

“จำคำพูดของแกไว้ให้ดี!” หลินหยานอวี่พูดอย่างเย็นชา

ขณะเดียวกัน ชายร่างสูงคนหนึ่งก็เดินมาจากด้านหลัง ชายคนนั้นมีออร่าที่ค่อนข้างน่าเกรงขาม ฝูงชนรีบหลีกทางให้เขาทันที พร้อมกับแววตาที่ดูสะใจเล็กน้อย

“หยานอวี่ เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” ชายร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ เขาทำตัวเหมือนอันธพาลประจำโรงเรียน แต่ก็ไม่ลืมที่จะพยักหน้าให้มู่หนูเจียวอย่างสุภาพพร้อมรอยยิ้มขณะถามคำถาม ดูเหมือนเขาจะมาจัดการสถานการณ์นี้!

“พี่ตงฟาง พี่ก็เห็นแล้ว… ผมเกลียดที่สุดคือคนมาจับคอเสื้อผม!” หลินหยานอวี่โพล่งออกมา

“เดี๋ยวแกก็ชินเองแหละ” โม่ฟ่านพูดพร้อมรอยยิ้ม

โม่ฟ่านนี่มันไอ้สารเลวจริงๆ ทันทีที่ชายคนนั้นพูดถึงจุดอ่อนของเขา โม่ฟ่านก็ดึงหูกระต่ายแล้วกระชากออกจากคอหลินหยานอวี่ทันที ราวกับกำลังเด็ดดอกไม้

หลินหยานอวี่โกรธจัดทันที แต่เขาก็ถูกชายที่ชื่อตงฟางลากตัวออกไป

“แกตายแน่!” หลินหยานอวี่ชี้หน้าโม่ฟ่าน ความโกรธของเขาพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ

โม่ฟ่านแค่โยนหูกระต่ายทิ้งไป แล้วมองหลินหยานอวี่ด้วยสายตาที่ท้าทาย “หูกระต่ายนี่มันดูหรูหราเกินไปสำหรับผู้ชาย เฮ้ ไอ้ตุ๊ด ฉันกำลังช่วยแกอยู่นะ”

หลินหยานอวี่หน้าบึ้งตึง เขากำลังจะพูด แต่โม่ฟ่านก็ขัดขึ้นมาว่า “อย่าบอกนะว่าแกก็เกลียดคนเรียกแกไอ้ตุ๊ดด้วย…”

“ฉันสาบานว่าจะฆ่าแก!” หลินหยานอวี่พุ่งเข้าใส่ ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนเยอะ เขาคงร่ายเวทมนตร์ใส่ทันที

ชายที่ชื่อตงฟางรีบคว้าตัวหลินหยานอวี่แล้วลากเขาออกจากฝูงชนไป…

ผู้คนต่างตกตะลึงทันที หลินหยานอวี่ไม่เคยสนใจที่จะสร้างปัญหาต่อหน้าฝูงชนเลย ทำไมเขาถึงจากไปแบบนั้นล่ะ? บางทีชายคนที่กำลังดูถูกเขาคนนี้อาจจะมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา?

“แปลกจัง พวกเขาไปแบบนั้นเลยเหรอ?” ไอ้ถูถูพูด เธอกำลังหวังว่าจะได้เห็นอะไรมากกว่านี้

“โม่ฟ่าน นายรู้จักตงฟางหมิงเหรอ?” มู่หนูเจียวจ้องเข้าไปในดวงตาของโม่ฟ่าน ราวกับเธอสังเกตเห็นบางอย่าง

โม่ฟ่านยักไหล่และตอบด้วยน้ำเสียงไม่แยแสว่า “จำไม่ได้หรอก มีคนแพ้ฉันเยอะเกินไปในอดีต”

ไม่ไกลนัก ตงฟางหมิงที่กำลังลากหลินหยานอวี่ออกไปถึงกับเซ…

เพียงชั่วขณะหนึ่ง ตงฟางหมิง ผู้ที่สูญเสียโอกาสในการเป็นผู้พิพากษาศาลเวทมนตร์ไปตลอดกาล รู้สึกอยากจะพุ่งกลับไปหาโม่ฟ่านพร้อมกับหลินหยานอวี่ที่กำลังโมโหสุดขีด!