Versatile Mage – จอมเวทอเนกประสงค์ - บทที่ 395 เพลิงแค้นอสูรเทพ ตอนที่ 1
(จอมเวทอเนกประสงค์) – บทที่ 395 เพลิงแค้นอสูรเทพ ตอนที่ 1
ทะเลสาบตะวันตก, ทางเดินซู…
สายลมพัดผ่าน ราวกับเสียงสะอื้นไห้ของใครบางคน
โม่ฟ่านและหลิงหลิงได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด รวมถึงเสียงร้องของนกอินทรีสีเทาที่พยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อปกป้องหวังเสี่ยวจุน
ในที่สุด นกอินทรีสีเทาก็พาเด็กหนุ่มกลับมาถึงป้อมปราการตะวันตกได้สำเร็จ แต่หัวใจของพวกเขาก็ยังไม่สงบลง
งูเทพทมิฬได้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ภายใต้การดูแลของโม่ฟ่านและหลิงหลิง ขณะที่ทั้งสองจมดิ่งอยู่ในความโศกเศร้าจากการสูญเสียหวังเสี่ยวจุน บาดแผลที่ปกคลุมร่างของงูยักษ์ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง ถูกแทนที่ด้วยเกล็ดสีดำระยิบระยับชั้นใหม่…
ผิวหนังของมันดูใหม่เอี่ยม ผิวหนังเก่าที่มีบาดแผลนอนแช่อยู่ในน้ำใกล้ๆ แม้ว่างูเทพทมิฬจะตัวเล็กลงมาก แต่มันก็ไม่ดูเหนื่อยล้าและอ่อนแออีกต่อไปหลังจากการลอกคราบ
ขณะที่การลอกคราบกำลังจะเสร็จสิ้น มันก็ได้ฟังเหตุการณ์ต่างๆ ร่วมกับโม่ฟ่านและหลิงหลิงด้วย
มันส่งเสียงร้อง ราวกับพยายามปลุกมนุษย์ทั้งสองที่จมปลักอยู่กับความโศกเศร้า
โม่ฟ่านรวบรวมสติและตระหนักว่างูเทพทมิฬมีรูปลักษณ์ใหม่ เกล็ดสีดำที่เรืองแสงเน้นย้ำถึงอำนาจของอสูรเทพโบราณ ร่างยักษ์ของมันแสดงถึงสถานะที่น่าเกรงขาม!
งูเทพทมิฬแลบลิ้นออกมาพร้อมเสียงขู่ฟ่อลึกๆ ดวงตาของมันจ้องมองไปยังท้องฟ้าทางทิศตะวันตก ราวกับสัมผัสได้ถึงศัตรูในทิศทางนั้น!
ใช่แล้ว งูเทพทมิฬถูกสมาชิกสภาหลัวเหมียนใส่ร้าย มันเกือบจะกลายเป็นแพะรับบาปของโรคระบาด!
“อยากจะแก้แค้นไหม?” โม่ฟ่านถามขณะที่สัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวของงูเทพทมิฬ
งูเทพทมิฬสามารถเข้าใจภาษามนุษย์ได้ มันค่อยๆ ลอยขึ้นจากทะเลสาบ จนสูงพอที่จะมองเห็นทะเลสาบทั้งหมด…
งูเทพทมิฬอ้าปากและส่งเสียงร้องคำรามอย่างเกรี้ยวกราด คล้ายกับเสียงร้องของราชาที่แท้จริงซึ่งรอดชีวิตจากสถานการณ์วิกฤต มันกำลังประกาศต่อศัตรูที่พยายามจะฆ่ามันว่าฝันร้ายของพวกมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น!
งูเทพทมิฬปลดปล่อยออร่าที่น่าเกรงขามออกมา ตามมาด้วยเสียงคำรามของมัน คลื่นลูกใหญ่ซัดไปทั่วทะเลสาบเข้าหาฝั่ง
“ลอกคราบเสร็จแล้วเหรอ?” โม่ฟ่านถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจอยู่บนหัวของงูเทพทมิฬ
ก่อนหน้านี้ โม่ฟ่านยังคงรู้สึกกลัวเจ้างูตัวนี้เล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงคลื่นความโกรธที่คล้ายคลึงกันจากงู เขาก็เชื่อว่าพวกเขามีเป้าหมายเดียวกัน…
สมาชิกสภาหลัวเหมียนทรงพลังอย่างยิ่ง และเขากำลังกุมความหวังสุดท้ายของเมืองไว้ในมือ หากเขาไปถึงเขตควบคุมโรคพร้อมกับสมุนไพรเหยี่ยวแดงได้ สถานะของเขาก็จะพุ่งสูงขึ้น และมันจะยิ่งยากขึ้นไปอีกที่จะทวงความยุติธรรมให้กับหวังเสี่ยวจุนและนกอินทรีสีเทา
โม่ฟ่านและหลิงหลิงรู้สึกอยากจะผ่าสมาชิกสภาหลัวเหมียนออกเป็นชิ้นๆ ในตอนนี้ และงูเทพทมิฬก็ลอกคราบเสร็จในเวลาที่เหมาะสมอย่างน่าประหลาด!
“นี่นายกำลังจะบอกว่านายจะฟังฉันเหรอ?” โม่ฟ่านสัมผัสได้ถึงเสียงที่เป็นเอกลักษณ์จากงูเทพทมิฬในจิตวิญญาณของเขา เขาชี้ไปที่ตัวเองด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง
งูเทพทมิฬตอบสนองอย่างหนักแน่น เจ้างูตัวนี้ตระหนักดีว่าโม่ฟ่านได้ช่วยเหลือมันในยามที่มันอ่อนแอที่สุด ดังนั้น มันจึงเต็มใจที่จะแปลงร่างเป็นเปลวเพลิงแห่งความโกรธที่ลุกไหม้ในหัวใจของโม่ฟ่าน มันจะเผาผลาญโรคระบาด แผนการสมคบคิด และผู้กระทำผิดที่รับผิดชอบต่อโศกนาฏกรรมให้กลายเป็นเถ้าถ่าน!
“เอาล่ะ ไปฆ่าไอ้สารเลวนั่นกัน!” โม่ฟ่านตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
สมาชิกสภาเหรอ? เขาใช้อำนาจและพละกำลังอันมหาศาลของเขาเพื่อดำเนินแผนการสมคบคิดที่ชั่วร้ายเช่นนี้…
แต่ตอนนี้ งูเทพทมิฬลอกคราบเสร็จแล้ว ผู้ปกครองได้กลับมาแล้ว ไม่มีใครสามารถช่วยชีวิตไอ้สารเลวนั่นได้!
“หลิงหลิง บอกตำแหน่งมา” โม่ฟ่านพูดกับหลิงหลิงที่อยู่ข้างๆ
“ตอนนี้เขาอยู่ในหุบเขาเล็กๆ ระหว่างป้อมปราการตะวันตกกับเขตควบคุมโรค เขาเกือบจะถึงเมืองแล้ว” หลิงหลิงกล่าว
หลิงหลิงได้ทำเครื่องหมายไว้ที่สร้อยข้อมือมิติโดยเฉพาะ เธอสามารถระบุตำแหน่งของสมาชิกสภาหลัวเหมียนได้อย่างง่ายดาย เขากำลังพยายามแอบเข้าไปในเมืองหลังจากก่ออาชญากรรมที่ไม่อาจให้อภัยได้เช่นนี้…
เขาตามล่าหวังเสี่ยวจุนตอนที่เขากลับมา และตอนนี้ก็ถึงตาเขาที่จะได้สัมผัสชะตากรรมเดียวกันแล้ว!
“เอาล่ะ เจ้าตัวใหญ่ ไปกันเลย!” โม่ฟ่านที่ยืนอยู่บนงูเทพทมิฬตะโกนและชี้ไปทางทิศตะวันตก
งูเทพทมิฬถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำทั้งหมด ซึ่งดูเหมือนแผ่นเกราะ มันพุ่งออกจากทะเลสาบขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับมังกรราตรีที่ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า…
สัตว์อสูรบินอื่นๆ จะค่อยๆ เพิ่มระดับความสูงหลังจากกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง แต่งูเทพทมิฬกลับพุ่งขึ้นสู่ก้อนเมฆโดยตรง เมื่อไปถึงชั้นเมฆ น้ำตกที่ไหลย้อนกลับบนท้องฟ้าก็ปรากฏขึ้นเหนือทะเลสาบตะวันตก ผู้คนในบริเวณใกล้เคียงจ้องมองภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจด้วยความไม่เชื่อ
ร่างของงูเทพทมิฬถูกปกคลุมด้วยหมอกหลากสีในไม่ช้าขณะที่มันบินขึ้นสู่ท้องฟ้า หมอกไม่เพียงแต่ซ่อนร่างยักษ์ของมันเท่านั้น แต่ยังดึงมันเข้าหาเมืองหางโจวด้วย มันคือความสามารถของสัตว์อสูรในการขี่หมอกท่ามกลางหมู่เมฆ!
พวกเขาเคลื่อนผ่านท้องฟ้าเหนือตึกระฟ้าในเมืองที่เจริญรุ่งเรืองอย่างรวดเร็ว ทั้งโม่ฟ่านและหลิงหลิงนั่งอยู่บนหัวของงูเทพทมิฬ หัวใจของพวกเขาสั่นรัว เพราะพวกเขาไม่เคยมีประสบการณ์การบินแบบนี้มาก่อน…
ความเร็วของสัตว์อสูรระดับราชาเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ พวกเขาค่อยๆ ทิ้งเมืองที่สวยงามไว้เบื้องหลัง ค่อยๆ กลายเป็นภาพยามค่ำคืน
—
ไกลออกไป ท้องฟ้าที่มืดครึ้มเต็มไปด้วยร่างสีขาวมากมาย มันคือกองทัพเหยี่ยวเวทมนตร์ขาว
หลังจากการต่อสู้ที่ยาวนาน กองทัพเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวก็ใกล้จะทะลวงผ่านขอบเขตของเขตปลอดภัยและแทรกซึมเข้าสู่ดินแดนมนุษย์แล้ว พวกมันอยู่ใกล้เมืองมาก
งูเทพทมิฬเพิกเฉยต่อเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวโดยสิ้นเชิง ดวงตาที่เย็นชาของมันมองลงไปที่หุบเขา เช่นเดียวกับโม่ฟ่าน มันกำลังค้นหาสมาชิกสภาหลัวเหมียน
“เขาอยู่ใต้เรานี่เอง แต่ดูเหมือนเขากำลังจะไปพบใครบางคน ค่อนข้างเยอะเลย” หลิงหลิงโพล่งออกมาเมื่อเห็นข้อมูลจากแล็ปท็อปเครื่องเล็กของเธอ
“พวกเขามีจำนวนมากกว่าเรา เราควรจะ…”
ก่อนที่โม่ฟ่านจะพูดจบ งูเทพทมิฬก็ดึงหมอกกลับและพุ่งดิ่งลงไปยังพื้นที่กว้างใหญ่พร้อมกับขดตัว!
จำนวนมากกว่าเหรอ?
มันคืออสูรเทพ! งูทมิฬระดับราชาที่สูงพอจะแตะท้องฟ้า!
งูเทพทมิฬมองว่ามีสิ่งเพียงไม่กี่อย่างในโลกนี้ที่คู่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ของมัน นับประสาอะไรกับแค่สมาชิกสภาเมือง!