Versatile Mage – จอมเวทอเนกประสงค์ - บทที่ 394 นกอินทรีสวรรค์สีแดง
(จอมเวทอเนกประสงค์) – บทที่ 394 นกอินทรีสวรรค์สีแดง
เหลิงชิงเดินช้าๆ เข้าไปในห้องว่างห้องหนึ่งในบรรดาบังเกอร์ของทหาร จอมเวทนักรบส่วนใหญ่เข้าร่วมสงครามแล้ว จึงมีคนไม่มากนักเหลืออยู่ในค่าย
เหลิงชิงตรงไปที่ห้องของหวังเสี่ยวจุน มันเป็นห้องเก็บของเล็กๆ แต่เป็นระเบียบเรียบร้อย สิ่งเดียวที่ดูรกคือขนสีเทาที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ
“ผู้กองครับ หวังเสี่ยวจุนไม่มีตำแหน่งทางทหาร เราเลยจัดบังเกอร์ที่เหมาะสมให้เขาไม่ได้ พี่ชายของเขาเป็นจอมเวทนักรบนกอินทรีสวรรค์ หลังจากที่พี่ชายเขาหายตัวไป ผมก็จัดให้เขามาอยู่ที่นี่เพื่อดูแลเขา ผมแต่งตั้งเขาเป็นลูกศิษย์ของผู้ดูแลสัตว์อสูร… เด็กคนนี้ก่อปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?” ซูหลี่ซึ่งมีใบหน้าเต็มไปด้วยกระถามอย่างระมัดระวัง
เหลิงชิงเดินเข้าไปในห้องด้วยรองเท้าส้นสูงของเธอ และหยิบกรอบรูปบนโต๊ะขึ้นมา
ในรูป จอมเวทนักรบหนุ่มคนหนึ่งกำลังกดมือลงบนศีรษะของหวังเสี่ยวจุน ซึ่งดูเหมือนจะมีอายุสิบสองหรือสิบสามปี ชายหนุ่มมีรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ ขณะที่หวังเสี่ยวจุนดูค่อนข้างไม่เต็มใจ เป็นไปได้มากว่าเขาเชื่อคำสาปที่ว่าถ้าถูกกดหัวมากเกินไปจะทำให้ตัวไม่สูง
ข้างหลังพวกเขายืนนกอินทรีสวรรค์สีขาวหิมะตัวใหญ่สง่างาม มีท่าทางที่น่าภาคภูมิใจ
ขณะเดียวกัน หวังเสี่ยวจุนกำลังถือไข่สีเทาไว้ในมืออย่างระมัดระวัง เห็นได้ชัดว่าเขาชอบมันมาก วิธีที่เขาถือมันอย่างระมัดระวัง
“เด็กคนนี้ดูแลนกอินทรีสวรรค์ลูกผสมอย่างทะนุถนอม และดูแลมันมาจนถึงทุกวันนี้ ท้ายที่สุดแล้ว มันเป็นสิ่งที่พี่ชายของเขามอบให้ก่อนที่เขาจะหายตัวไป…
อันที่จริง ซูหลี่และพี่ชายของหวังเสี่ยวจุนไม่ได้สนิทกัน แม้ว่าเขาจะเข้มงวดและใจร้อนกับหวังเสี่ยวจุนตลอดเวลา แต่เขาก็รู้สึกสงสารเด็กคนนี้จริงๆ เขาไม่ต้องการให้เด็กคนนี้ถูกไล่ออก เพราะอีกไม่นานเขาก็จะกลายเป็นจอมเวทนักรบอย่างเป็นทางการเมื่ออายุสิบแปดปี
“เก็บของของเขาแล้วส่งให้ฉัน นอกจากนี้ ให้ผู้บัญชาการหมิงกั๋วของคุณประกาศเกียรติคุณเขาในฐานะจอมเวทนักรบ เขาจะเข้าใจ” เหลิงชิงกล่าวกับผู้ดูแลสัตว์อสูรที่มีกระบนใบหน้า ขณะที่เธอกลับกรอบรูปไว้บนโต๊ะ
“จอมเวทนักรบนกอินทรีสวรรค์ คุณบอกว่าจะให้ยศทางทหารแก่เขาเหรอครับ?” ซูหลี่จ้องมองเหลิงชิงด้วยความงุนงง
อย่างไรก็ตาม ซูหลี่ก็ตระหนักได้บางอย่างในไม่ช้า ใบหน้าของเขาซีดเผือดขณะที่เสียงของเขาแข็งทื่อด้วยความไม่เชื่อ “คุณว่าไงนะครับ ประกาศเกียรติคุณ?”
การให้ตำแหน่งและการประกาศเกียรติคุณเป็นคนละเรื่องกัน!
การให้ตำแหน่งคือเมื่อบุคคลนั้นได้รับตำแหน่ง ส่วนการประกาศเกียรติคุณคือเมื่อบุคคลนั้นไม่สามารถรับตำแหน่งด้วยตนเองได้อีกต่อไป… เพราะเขาเสียชีวิตแล้ว!
ซูหลี่ไม่ได้มีตำแหน่งสูงในกองทัพ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องประชุม เมื่อคนอย่างเหลิงชิงปรากฏตัว เขาคิดว่าเด็กคนนี้ก่อปัญหาใหญ่เสียอีก
“ฉันขอโทษ เราไม่สามารถปกป้องเขาได้” เหลิงชิงกล่าวกับซูหลี่ด้วยความเสียใจ
ซูหลี่ยืนนิ่งด้วยใบหน้าว่างเปล่า
เขาไม่สามารถยอมรับความจริงได้… อีกแค่ปีเดียว เขาก็จะได้เป็นจอมเวทนักรบอย่างเป็นทางการแล้ว
ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาว่าเด็กคนนี้ต้องการเป็นทหารอย่างเป็นทางการมากแค่ไหน ซูหลี่รู้ดีว่าเขาต้องการเป็นจอมเวทนักรบนกอินทรีสวรรค์ เดินตามรอยพี่ชายของเขา แม้ว่านกอินทรีสวรรค์ที่เขาเลี้ยงจะมีขนสีเทา ความมุ่งมั่นของเขาก็ไม่เคยสั่นคลอน
ซูหลี่รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ซูหลี่ ผู้ดูแลสัตว์อสูรซูหลี่ ผู้ดูแลสัตว์อสูรซูหลี่…” เสียงตะโกนดังมาจากนอกบังเกอร์ เสียงนั้นดังซ้ำๆ อยู่พักหนึ่งจนกระทั่งซูหลี่รวบรวมสติได้
“ผม…ผมอยู่นี่” ซูหลี่ตอบเบาๆ
“มีนกอินทรีสวรรค์สีแดงบินตรงมาที่ป้อมยามของคุณ มีคนจำได้ว่าเป็นตัวที่คุณดูแลอยู่ เราไม่แน่ใจว่าจะฆ่ามันทันทีดีไหม มาดูเร็วเข้า!” ชายคนนั้นตะโกน
ซูหลี่สับสน เขาไม่เคยจำได้ว่าเลี้ยงนกอินทรีสวรรค์สีแดงตัวไหนเลย…
ทั้งสองรีบออกจากห้องของหวังเสี่ยวจุน และตรงไปที่ป้อมยามทันที
ที่นั่นเต็มไปด้วยคนงานและทหารสองสามคน พวกเขากำลังลังเลว่าจะถือว่าสัตว์อสูรตัวนั้นเป็นศัตรูหรือไม่
ทันทีที่เหลิงชิงและซูหลี่มาถึง พวกเขาก็เห็นนกอินทรีสวรรค์สีแดงตัวหนึ่งบินตรงมาหาพวกเขาอย่างทุลักทุเล
สัตว์อสูรตัวนั้นดูเหมือนกำลังทรมาน บางครั้งรู้สึกเหมือนจะพุ่งชนพื้น แต่มันก็พยายามกระพือปีกและทรงตัวได้
ในที่สุด นกอินทรีสวรรค์ก็อยู่ห่างจากป้อมยามไม่ถึงห้าสิบเมตร
ดวงตาของซูหลี่เบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึง
เป็นความจริงที่เขาจำไม่ได้ว่าเลี้ยงนกอินทรีสวรรค์สีแดงตัวไหน เพราะสีแดงที่ปกคลุมสัตว์อสูรตัวนั้นจริงๆ แล้วคือเลือด!
มันไม่ใช่นกอินทรีสวรรค์สีแดง แต่มันคือนกอินทรีสวรรค์สีเทา ร่างกายของมันอาบไปด้วยเลือด รวมถึงศีรษะ ปีก ลำตัว กรงเล็บ…
ไม่มีส่วนใดของร่างกายที่ปราศจากบาดแผลลึกและรอยฟกช้ำ ไม่มีจุดใดที่ไม่มีเลือด
เลือดยังคงหยดลงมา มันปกคลุมขนสีเทาของมัน และย้อมมันให้เป็นสีแดงอย่างทั่วถึง!
ซูหลี่อยู่ในกองทัพมานานกว่าสิบปี เขาเห็นความตายมามากเกินไป น้ำตาของเขาจึงแห้งเหือดไปนานแล้ว…
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นนกอินทรีสีเทาตัวนั้นโซซัดโซเซลงจอดบนแท่น เมื่อเขาเห็นชายหนุ่มที่ไร้ชีวิตนอนอยู่บนหลังของมัน น้ำตาก็เริ่มไหลทะลักออกมาจากดวงตาของเขา!
นกอินทรีสีเทาตัวนั้น… มันสามารถแบกหวังเสี่ยวจุนกลับมาได้!
แม้จะอยู่ไกล มันก็สามารถฝ่าฟันการนองเลือดในสนามรบ และนำนายหนุ่มของมันกลับมา ‘ไม่ได้รับอันตราย’
เลือดสดๆ ของมันแห้งไปแล้ว!
ขนสีเทาถูกย้อมเป็นสีแดงอย่างสมบูรณ์!
นกอินทรีสวรรค์ลูกผสมไม่ลุกขึ้นอีกหลังจากลงจอด มันล้มลงบนพื้นต่อหน้าฝูงชน คอที่หักครึ่งของมันหันไปทางร่างของหวังเสี่ยวจุน ดวงตาของมันมีแววตาว่างเปล่า…
เหลิงชิงเคยเห็นนกอินทรีสวรรค์ที่มีสายเลือดสูงส่งมามากมาย พวกมันมีพละกำลังที่น่าทึ่งและขนสีขาวบริสุทธิ์ อย่างไรก็ตาม นับจากนี้ไป เธอจะจดจำเพียงนกอินทรีสวรรค์ลูกผสมที่มีขนสีเทาตัวนี้เท่านั้น
เหมือนนาย เหมือนสัตว์อสูร เธอทำได้เพียงแสดงความเคารพอย่างสุดซึ้งด้วยน้ำตาที่เงียบงัน!