ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2111 นายต่างหากที่เป็นเทพมรรคาสูงสุด
“ทำไมเขาไม่ฆ่าผมตรง ๆ เลยล่ะ?”
จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วดาบ จ้องมองจูกัดเซี่ยวไป๋อย่างเขม็งเกลียว
“เขามอบชีวิตให้แก่สรรพสัตว์ เขามีสิ่งที่ขาดพร่อง!” จูกัดเซี่ยวไป๋พยายามอธิบาย
“เขามีข้อบกพร่อง เขาเริ่มมีอารมณ์ความรู้สึกแบบสิ่งมีชีวิต อารมณ์เหล่านั้นกำลังส่งผลกระทบต่อเขา ทำให้เขาเริ่มคิดอ่านเหมือนสิ่งมีชีวิตทั่วไป บางที… เขาอาจต้องการใช้วิธีอื่นในการเติมเต็มข้อบกพร่องของตน แทนที่จะฆ่าลูก ๆ ของเขาให้สิ้นซาก”
จ้าวอู่เจียงถามด้วยความสงสัย
“คุณรู้ได้ชัดเจนขนาดนี้ได้อย่างไร?”
“จ้าวอู่เจียง นายเป็นหมูหรือไง?” จูกัดเซี่ยวไป๋โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง
“ฉันคือจูกัดเซี่ยวไป๋เป็นคนของตระกูลจูกัด ดูแลหอหมื่นสมบัติรวบรวมข้อมูลในอดีตจนปัจจุบัน แค่ประมวลผลดูก็รู้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ในเรื่องนี้มีอาจารย์ใหญ่ของสำนักเติมฟ้าซึ่งก็คือตาเฒ่าสามของนายคอยช่วยเหลือ!”
“ฉันรู้เรื่องพวกนี้แปลกมากเหรอ? นายจะจมอยู่ในความฝันไปอีกนานแค่ไหน? นายรู้ไหมว่าข้างนอกพลิกฟ้าคว่ำดินไปหมดแล้ว กำลังรอให้นายออกมาเป็นหลักในการจัดการสถานการณ์อยู่นะ?”
“หรือว่าภัยพิบัติที่สังหารทุกคนไม่ได้ กลับจะมาสังหารนาย จ้าวอู่เจียง เป็นคนแรกงั้นเหรอ?”
จ้าวอู่เจียงยิ่งมึนงงมากขึ้น เขามองไปที่จูกัดเซี่ยวไป๋ที่ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง แล้วก็หันไปมองจ้าวกระบี่หลี่ฉวนจวินกับตาเฒ่าสามที่กำลังต่อสู้และด่าทอกัน เขาเริ่มแยกแยะไม่ออกแล้วว่าตนเองกำลังติดอยู่ในความฝันไหนกันแน่
“ระวัง!” จูกัดเซี่ยวไป๋คำรามลั่น พลันก้าวเข้ามาขวางเบื้องหน้าจ้าวอู๋เจียง จ้องเขม็งไปยังห้วงอวกาศที่ไม่ไกลออกไป
ในท้องฟ้าที่จูกัดเซี่ยวไป๋จับจ้องนั้น ร่างของจางมู่โจวปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน
จางมู่โจวสวมหมวกกุยเล้ยอยู่บนศีรษะ มือถือไม้ไผ่ท่อนหนึ่ง ดูราวกับกำลังล่องเรือไปในจักรวาล เพียงชั่วพริบตาก็เข้ามาใกล้
“เขารู้แล้วว่าฉันเห็นทะลุความจริง และยังสังเกตได้ว่านายกำลังจะตื่นขึ้น เขาอยู่เฉยไม่ได้อีกแล้ว!” จูกัดเซี่ยวไป๋ปกป้องจ้าวอู่เจียงไว้ข้างหลัง ท่าทางเต็มเปี่ยมไปด้วยความพร้อมที่จะสละชีวิตเพื่อจ้าวอู่เจียง
“ดีใจนะ ที่เจ้าตระหนักได้ว่า เจ้ากำลังอยู่ท่ามกลางการหลงผิด” จางมู่โจวขยับหมวกกุยเล้ยให้เข้าที่ เหยียบย่างไปบนความว่างเปล่า เข้ามาใกล้ทีละก้าว สีหน้าของเขายังคงเย็นชาเฉยเมยตลอด
“แกหลอกพวกเราไม่ได้!” จูกัดเซี่ยวไป๋ตะโกนด้วยความโกรธ
“การต่อสู้ระหว่างพวกเรากับแกยังไม่จบ! คนย่อมเอาชนะฟ้าได้! ชะตากรรมของพวกเรา พวกเราจะเป็นคนกำหนดเอง!”
“เพียงแต่เจ้ายังไม่ตื่นสมบูรณ์เท่านั้น” จางมู่โจวเผชิญหน้ากับเสียงตะโกนของจูกัดเซี่ยวไป๋และสายตาจับจ้องของจ้าวอู่เจียงยังคงไร้อารมณ์ใด ๆ บนใบหน้า ทั่วกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความผ่านพ้นโลก เขาถอนหายใจพูด
“สหายที่เจ้าเชื่อใจคนนี้ สิ่งที่เขาพูดดูเหมือนจะถูก มีเหตุมีผลรองรับไปเสียหมด แต่นั่นก็เป็นเพียงโวหารที่ปั้นแต่งขึ้นตามจิตใต้สำนึกของนายเท่านั้น”
“เทพมรรคาได้จุติเป็นร่างมนุษย์จริง เดินท่ามกลางโลกมนุษย์อันกว้างใหญ่ แต่เทพมรรคาไม่ใช่ข้าแต่เป็นเจ้าต่างหาก จ้าวอู่เจียง…”
จ้าวอู๋เจียงจ้องมองจางมู่โจวอย่างเหม่อลอย ในใจราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางอก ความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นสู่สมองอย่างกะทันหัน พร้อมกับความรู้สึกปวดร้าวลึก ๆ ที่ขั้วหัวใจ
“อย่าเชื่อเขา!” จูกัดเซี่ยวไป๋ตื่นตระหนกอย่างที่สุด ปกป้องจ้าวอู่เจียงไว้ด้านหลังอย่างแน่นหนา
“มันกำลังล่อลวงนายอีกแล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้!”
“ฟ้าดินเปิดแยกในครั้งแรก…” จางมู่โจวพูดอย่างเอื่อยเฉื่อย
“เจ้าสร้างสรรพสิ่งมีชีวิตในโลกขึ้นมา…แต่ก็เพราะเหตุนี้ เจ้าจึงสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไป หากมองปริมาณรวมของสรรพสิ่งในโลกว่าเป็นหนึ่งที่คงที่”
“เมื่อสรรพสิ่งมีชีวิตยิ่งเจริญเติบโตมากเท่าไหร่ ความสมบูรณ์แบบหนึ่งเดียวของเจ้า ก็จะถูกพวกเขาแย่งชิงไปมากขึ้นเท่านั้น ฝ่ายหนึ่งลดลงอีกฝ่ายก็เพิ่มขึ้น…”
“เจ้ามีอารมณ์ความรู้สึกจริง ๆ เจ้าทั้งกลัวว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ จนนำไปสู่การทำลายล้างตัวเจ้าเอง แต่ก็ไม่อาจทำใจลงมือกวาดล้างพวกเขาได้!”
“ดังนั้นเจ้าจึงคิดว่า หากเจ้าหลอมรวมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของสรรพสิ่งมีชีวิตสามารถเติบโตไปพร้อมกับพวกเขา แล้วสุดท้ายจะไปถึงจุดสมดุลได้หรือไม่”
“เพียงแต่ว่าสิ่งที่หวังกลับไม่เป็นไปตามนั้น ยุคสมัยแล้วยุคสมัยเล่า เทพมรรคาก็จะทำลายล้างสรรพชีวิตอยู่ร่ำไป เพราะเจ้าคือร่างมนุษย์ที่เทพมรรคาแปลงกายมา ส่วนร่างจริงนั้นเย็นชาไร้ความรู้สึก และจะลงมือเข่นฆ่าสรรพชีวิตตามสัญชาตญาณ”
“ส่วนเจ้าที่ใช้ชีวิตคลุกคลีอยู่ในโลกมนุษย์ แปดเปื้อนกรรมสัมพันธ์มากมาย สัมผัสถึงอารมณ์ความรู้สึกอันหลากหลายของมวลมนุษย์ จนทำให้เจ้ายิ่งมายิ่งหลงทางท่ามกลางกระแสโลกีย์อันเชี่ยวกราก!”
“เจ้าลืมแล้วหรือ ว่าตัวเองเป็นใคร!”
“เจ้าคือจ้าวอู่เจียง”
“จ้าว คือการครอบคลุม ปกป้องมวลสรรพชีวิต!”
“อู่ คือความว่างเปล่า เพราะมรรคาของเจ้าให้กำเนิดหนึ่ง หนึ่งให้กำเนิดสอง นั่นก็คือร่างอวตารนี้ของเจ้ากับตัวเทพมรรคาเอง และสามก่อเกิดสรรพสิ่ง!”
“เจียง คือมหามรรคาอันไร้เขตแดน เป็นอาณาเขตอันไพศาลภายใต้เทพมรรคาของเจ้า!”
“นี่คือจ้าวอู่เจียง!”
“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นมนุษย์ เจ้าสร้างเรื่องราวที่มาของตัวเองขึ้นมาเอง!”
“ชีวิตสรรพสัตว์ช่างแสนสั้นและทุกข์ระทม เจ้าจึงจมดิ่งลงไปในนั้น…เจ้าถือกำเนิดขึ้นมาจากความสงสารสรรพสัตว์ ไม่อาจทนใจที่จะทำลายล้างพวกเขา”
“แต่ตอนนี้เจ้ากลับลืมสิ้นแล้ว หากเจ้ายังไม่รีบตื่นขึ้นมาอีก ร่างจริงอันเย็นชาไร้ความรู้สึกของเจ้า ก็จะบดขยี้แม้กระทั่งตัวเจ้าที่เป็นความหวังเดียวของมวลสรรพชีวิต ให้มอดไหม้ไปพร้อมกับยุคสมัยนี้!”
“เมื่อนั้น สรรพสัตว์จะต้องเผชิญกับยุคสมัยที่เก้าอันเป็นขุมนรกแห่งความทุกข์ทรมานที่สุด เก้าคือจุดสูงสุด นั่นคือจุดหมายปลายทางสุดท้ายของสรรพสัตว์!”
“สูญสิ้นอย่างสมบูรณ์! ร่างแท้ของเจ้าจะกลับมาสมบูรณ์ครบถ้วน!”
“ดังนั้น เพื่อสรรพสัตว์ทั้งปวง เพื่อทุกคนที่เจ้าใส่ใจในขณะที่หลงทางอยู่ในโลกมนุษย์…”
“ตื่นขึ้นมาเถิด…”
“เทพมรรคาสูงสุด จ้าวอู่เจียง!”