ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2106 การจากลาที่ถูกกำหนดไว้ ความพ่ายแพ้ที่ไม่อาจเลี่ยง

“เป็นยังไง? สวยไหม?”

ซูฮัวอียักคิ้วใส่จ้าวอู่เจียงสีหน้าแสนซุกซน

ปัจจุบันพลังของจ้าวอู่เจียงแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เขาจะมองไม่ออกได้อย่างไรว่าอายุขัยของซูฮัวอีกำลังจะหมดลง?

เพียงแต่เขาแกล้งทำเป็นมองไม่ออก แกล้งทำเป็นไม่รู้ เขาเผยรอยยิ้มบนแก้ม

“สวยมาก”

มือบางนวลของซูฮัวอีเกี่ยวคอจ้าวอู่เจียงไว้ แก้มเลื่อนเข้ามาใกล้ ลมหายใจหอมอ่อน ๆ จมูกอันสวยงามของเธอเสียดสีกับจมูกของจ้าวอู่เจียง ขนตายาวกระพริบพริ้ว มีหมอกน้ำบาง ๆ คลออยู่ในดวงตากลมโตใสดั่งสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงของเธอ

สองคนจ้องมองกัน ในดวงตาของเธอสะท้อนเงาของตัวเธอเองที่อยู่ในดวงตาของเขา สายตานั้นเย้ายวนจับใจยิ่งนัก

เสื้อผ้าทยอยลื่นไหลลงทีละชิ้น ร่างกายดูราวกับถูกฉาบด้วยแสงนวลอ่อนโยน

เธอผลักจ้าวอู่เจียงลงนอน น้ำตาหยดลงบนอกของเขา

ธิดาเทพอยู่เบื้องบน!

ขอจงคุ้มครองคนรักของเธอ จ้าวอู่เจียง…

ต้องมีอายุยืนยาวตลอดไป

ต้องก้าวพ้นความหลงทางให้ได้!

วีรบุรุษย่างเข้าสู่วัยชรา โฉมงามผมขาวดั่งน้ำค้างแข็ง

คืนนี้ ทั้งสองคนร่วมกันทำทุกสิ่งและใช้เวลาร่วมกันทุกรูปแบบจนหมดสิ้น

จนกระทั่งขอบฟ้าต้อนรับแสงอรุณรุ่ง จ้าวอู่เจียงเปิดหน้าต่างออก ซูฮัวอีพิงอยู่ในอ้อมอกของเขา

“อู่เจียง…” ซูฮัวอีสีหน้าดีมาก แก้มแดงระเรื่อ ดวงตาก็แดงชุ่มชื้น เธอพึมพำเบา ๆ

“ฉันอยู่นี่” จ้าวอู่เจียงกอดซูฮัวอีไว้ แล้วตอบกลับ

“จ้าวอู่เจียง…” ซูฮัวอีโค้งคิ้วยิ้มเล็กน้อย แล้วแกล้งทำเสียงโกรธพูดว่า

“เจ้าเป็นคนฆ่าหลินเทียนหลางบุตรเทพแห่งสำนักของข้าใช่หรือไม่?”

“ใช่” จ้าวอู่เจียงคราวนี้ยอมรับตรง ๆ พูดตามคำของซูฮัวอี

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรา…” ซูฮัวอีเอียงตัวมา ค่อย ๆ ประคองใบหน้าของจ้าวอู่เจียงอย่างอ่อนโยน น้ำตาสองสายไหลรวมกันที่ปลายคางเรียวแหลม ดวงตาของเธอสั่นระริก

“บุญคุณและความแค้นยังไม่สะสาง…ท่านต้องจำข้าไว้…”

จ้าวอู่เจียงยักคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ เช็ดน้ำตาของซูฮัวอีอย่างนุ่มนวล

“ตลอดไป”

“ตลอดไป…” ซูฮัวอีจับมือของจ้าวอู่เจียงไว้ กดแนบบนแก้มของตัวเอง ลมหายใจค่อย ๆ อ่อนลงทีละน้อย แล้วเอนตัวพิงบนจ้าวอู่เจียงอย่างเงียบงัน

บางทีอาจเพราะค่ำคืนแห่งความสุขสมนั้นเหนื่อยเกินไป เธอจึงหลับใหลลึกไปอย่างนั้น ไร้ซึ่งลมหายใจ

จ้าวอู่เจียงเงียบงันไม่ออกเสียง

เขาพยายามประคองร่างของซูฮัวอีที่ค่อย ๆ ไถลหลุดจากอ้อมกอดของเขาอยู่ตลอด ทั้งที่พลังของเขาแข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว แต่กลับยังคงอุ้มคนรักไว้ไม่อยู่

น้ำหนักนี้หนักหนาสาหัสนัก เกือบจะทำให้เขาล้มทลายลง

เขากอดเธอไว้นานแสนนาน ไม่ยอมปล่อยมือ ไม่อาจทนพลัดพราก

……

เพียงแต่ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยการพลัดพราก ตอนที่ยังไม่ได้อยู่ด้วยกัน ย่อมมีโอกาสได้พบกันเสมอ แต่เมื่ออยู่ด้วยกันแล้ว กลับถูกกำหนดให้ต้องจากลา

ในยามเย็นหลังจากที่ซูฮัวอีหลับไป จูกัดเซี่ยวไป๋ถือเหล้าสองหม้อ เดินไปหาจ้าวอู่เจียงที่นั่งนิ่งอยู่บนขั้นบันได

สองคนไม่ได้พูดอะไรมากมาย ทุกอย่างอยู่ในเหล้าแล้ว

เหล้าขุ่นหม้อหนึ่งไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง จูกัดเซี่ยวไป๋โยกเยกลุกขึ้นยืน

“ฉันจะไปแล้ว”

จ้าวอู่เจียงดื่มเหล้าที่เหลืออยู่อึกสุดท้ายจนหมด ยกหม้อเหล้าขึ้น

“เดินทางปลอดภัย…”

เมื่อนั้นจูกัดเซี่ยวไป๋วางหม้อเหล้าลง แล้วเดินออกไปนอกลานบ้าน

เดินไปได้ครึ่งทาง เขาหันกลับมายิ้มพูดอย่างกะทันหันว่า

“จ้าวอู่เจียง วสันต์เริงรื่นใต้ร่มท้อหลีกับเหล้าหนึ่งถ้วย สุราหนึ่งจอกมิตรภาพคงมั่น ยามวิกาลท่ามกลางวสันตพิรุณในยุทธจักร ตะเกียงดวงเดียววูบไหวเนิ่นนานนับสิบปี…”

“เราสองคนวันนี้ดื่มกันเต็มหม้อเหล้า การจากลาครั้งนี้…คงไม่ใช่แค่สิบปีหรอกนะ”

“คนที่จากกันไป ต้อง…กลับมาพบกันอีกให้ได้” จ้าวอู่เจียงโบกมือ ในดวงตามีหมอกน้ำตาพร่ามัว เขาแกล้งทำเป็นสบายใจ

“ไป…ไปเถอะ…”

จูกัดเซี่ยวไป๋ผมขาวโพลน รอยยิ้มบนใบหน้า ในรอยยิ้มมีน้ำตา แหงนหน้าหัวเราะก้องแล้วเดินออกประตูไป

……

ภายในพื้นที่ห้องปฏิบัติการพิเศษของ A1 ในบริษัทเทคโนโลยีหย่งเซิง ลมหายใจของจูกัดเซี่ยวไป๋ค่อย ๆ อ่อนล้าลงเรื่อย ๆ เขาจ้องมองดาวดวงที่ตัวเองอยู่อย่างไม่ละสายตา แล้วพูดอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า

“ขอดูหน้าคุณได้ไหม?”

A1 มองดูจูกัดเซี่ยวไป๋ที่อยู่ในสภาพตะเกียงขาดน้ำมัน เงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

“ได้”

จูกัดเซี่ยวไป๋เหลือบตามอง A1 ค่อย ๆ ถอดหน้ากากออก เผยใบหน้าที่ซ่อนจากสายตาทุกคนมาตลอด

ดวงตาของจูกัดเซี่ยวไป๋สั่นไหว สายตาไม่อาจโฟกัสได้ เขายื่นมือออกไป ช่วยให้ตัวเองสัมผัสลมหายใจของ A1 เขาพึมพำด้วยเสียงสั่น

“ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่า…นาย…นายเป็นมารในใจของจ้าวอู่เจียง…นายไม่ใช่! การคาดเดาของฉัน…ผิด…”

“มารในใจตายไปแล้ว ไม่ได้หายสาบสูญ มันกลับคืนเข้าสู่ร่างของเขาไปนานแล้ว” ใบหน้าของ A1 แทบไม่มีอารมณ์ใดผันผวน เย็นชา ไร้ความรู้สึก มีเหตุผล โหดเหี้ยม บุคลิกเหล่านี้ถูกยึดถือจนถึงที่สุด เขาค่อย ๆ สวมหน้ากากกลับคืน

ร่างกายของจูกัดเซี่ยวไป๋ค่อย ๆ หลังค่อมลง สภาพที่ฝืนทนมาตลอดกำลังพังทลายลงอย่างรวดเร็ว

“ฉันขอฟังแผนการของนายได้ไหม?”

A1 ยกมือโบกขึ้น เขากับจูกัดเซี่ยวไป๋ก็ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางดวงดาว ปรากฏอยู่ข้างสุสานที่ซากปรักหักพังของตระกูลจูกัด

“ขอบคุณ…” จูกัดเซี่ยวไป๋พิงอยู่ข้างป้ายหลุมศพของเสี่ยวฮวา ผมเผ้ายุ่งเหยิงรุงรัง ก่อนสิ้นลม เขานั่งรอความจริงอย่างสงบ

และความจริงก็จะถูกฝังลงดินไปพร้อมกับเขา

A1 เล่าแผนการทั้งหมดอย่างช้า ๆ ออกเสียงชัดเจน เป็นระเบียบเรียบร้อย แม้แต่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ มากมาย ก็บอกจูกัดเซี่ยวไป๋หมด

แสงสว่างในดวงตาของจูกัดเซี่ยวไป๋ไม่เคยดับลงเลย ก่อนจะรู้เรื่องทุกอย่าง เขาฝืนทนลมหายใจสุดท้ายเอาไว้ ในที่สุดก็รอจนกระทั่ง A1 เล่าจบทั้งหมด

เขาหัวเราะ หัวเราะอย่างมีความสุขเป็นพิเศษ และยังมีความตื่นตะลึง

“ที่แท้ทุกอย่างมีการวางหมากไว้ตั้งแต่แรก… นาย… ชนะสวรรค์ไปครึ่งหมาก!”

เขาหัวเราะพูดจบ ร่างกายพิงป้ายหลุมศพแล้วเลื่อนลงล้มลงกับพื้น ทำให้เถ้าธูปในกระถางธูปของเสี่ยวฮวาและลูกอมหลายเม็ดหล่นกระจาย

A1 มองดูจูกัดเซี่ยวไป๋ที่ตะเกียงดับคนตายอย่างเงียบ ๆ แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มว่า

“ไม่ ฉันแพ้ ฉันแพ้ไปครึ่งหมาก”

A1 พูดอย่างสงบนิ่ง สำหรับผลลัพธ์ที่เขาถูกกำหนดให้แพ้ครึ่งหมากนั้น ไม่มีอารมณ์ผันผวนใด ๆ

จูกัดเซี่ยวไป๋คิดว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา ดังนั้นเขาจึงชนะสวรรค์ไปครึ่งหมาก แต่ความจริงแล้วกลับตรงกันข้าม เพราะทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขานั่นแหละ เขาจึงเข้าใจว่าตัวเองถูกกำหนดให้แพ้

เขาถอนหายใจ นิ้วมือขยับเต้นอย่างคล่องแคล่ว ผืนดินข้างป้ายหลุมศพของจูกัดชิงชิงพลิกตัวราวกับมังกรดินพลิกคว่ำจนเกิดเป็นร่องลึก

เขาวางจูกัดเซี่ยวไป๋ลงในโลงศพของจูกัดชิงชิง สะบัดมือปิดฝาโลง รอยแยกของแผ่นดินหุบเข้าหากัน

ชื่อบนป้ายหลุมศพ เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

และเขาก็หันหลังเดินจากไป