ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2070 ความคิดสองกระแส

จ้าวอู่เจียงเชื่อมั่นว่าทางการจะตัดสินใจเลือกกลยุทธ์ที่ถูกต้องและคำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนรวมมากที่สุด เพื่อนำพาผู้คนในมรรคาทั้งหมดไปสู่ชัยชนะ

เขาเชื่อมั่นในตัวเองว่า ต่อให้ไม่มีทางการเป็นที่พึ่ง เขาก็สามารถฟันฝ่าม่านหมอกที่อยู่ตรงหน้าให้พินาศไปได้ด้วยตัวเอง

เขาได้พูดคุยกับซีเหมินฉางชิ่งมากมาย และพูดกับสวี่คุนมากมายเช่นกัน เขาต้องการให้พวกเขายึดมั่นและเดินตามคำชี้นำของฝ่ายการปกครอง!

ส่วนตัวเขาเอง เขายึดมั่นที่จะเดินตามทางของตัวเองอย่างแน่วแน่!

ความคิดทั้งสองกระแสนั้น ต่างก็คือตัวเขา

แม้ความคิดจะมีความขัดแย้งกัน แต่มันก็สามารถดำรงอยู่ร่วมกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เหมือนกับที่เขาเคยคิดในคืนนั้น คืนที่ได้ช่วยชีวิตอวี้มู่หว่านเอาไว้ เขาพร้อมยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ และเขาก็ยอมรับในตัวตนของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ

ตัวตนของเขานั้นดูพร่าเลือน ความพร่าเลือนนั้นเกิดจากความชัดเจนที่มากเกินไป และเขาก็สามารถชัดเจนได้อย่างยิ่ง ความชัดเจนนั้นก็เกิดจากความย้อนแย้งในตัวเขานั่นเอง

เขาฟันดาวเสี่ยวหลางด้วยดาบเพียงเล่มเดียว ปราณกระบี่ดุจเหมือนน้ำค้างแข็ง ชั่วขณะเดียวกวาดล้างผู้รุกรานทั้งหมดจากต่างแดนที่บุกรุกดวงดาวนี้ และยังฟันแยกพลังแห่งความตายอันมหาศาลของดาวดวงนี้ออกมา

เขายืนหยัดอยู่ท่ามกลางดวงดาว ขณะที่กลิ่นอายความตายอันไร้ที่สิ้นสุดกำลังก่อตัวและโถมเข้าหาเขาอย่างบ้าคลั่ง

กลิ่นอายความตายเหล่านี้เปรียบเสมือนพายุหิมะจากยุคบรรพกาล มันหนาวเหน็บเสียจนเกือบจะแช่แข็งกระดูกของเขาให้แตกสลาย

กลิ่นอายความตายนำความเจ็บปวดมาสู่เขา แต่มันกลับทำให้เขามีสติสัมปชัญญะที่แจ่มชัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่เหล่าสรรพชีวิตข้ามผ่านแม่น้ำแห่งกาลเวลาในครั้งนั้น

ดาวเสี่ยวหลางที่ถูกผ่า คือหลุมฝังศพของผู้ประสบเคราะห์กรรมทั้งหมด ในขณะนี้ทำให้จ้าวอู่เจียงคิดจากชีวิตไปถึงความตาย และจากความตายกลับมาคิดถึงชีวิตอีกครั้ง

ครั้งแรกที่เขาถามอย่างชัดเจน ไม่ปิดบัง อย่างยโสโอหัง ด้วยความสงสัย พร้อมกับความน่าเกรงขามอันท่วมท้น เอาความสงสัยในใจขึ้นมาพูดตรง ๆ เขาถามตัวเองว่า

“นี่เป็นความฝันหรือเปล่า?”

บางทีอาจจะมีใครบางคนให้คำตอบกับเขาแล้ว แต่เขาก็ไม่อาจล่วงรู้ได้

ตั้งแต่พบกับจ้าวเจียง ต่อมาเป็นดาวโม่แล้วก็ดาวเสี่ยวชางจ ากนั้นก็ถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องกับการค้าอวัยวะ แล้วพื้นที่ข้ามกาลเวลาอันวุ่นวายก็ถูกเปิดออก ต่อด้วยการประลองยุทธ์พันดาราจนถึงตอนนี้…

ทุกอย่างเป็นความฝันหรือ?

ทางการมรรคาตะวันออก หย่งเซิงเทคโนโลยี A1 และวิหารสิบสองมหาเทพแห่งมรรคาตะวันตก ต่างก็กำลังจับจ้องมาที่เขา จ้าวอู่เจียงรู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ย้อนกลับไปอยู่ในยุคราชวงศ์ต้าเซี่ย กลายเป็นจ้าวอู่เจียงคนเดิมที่ถูกเหล่าทวยเทพเบื้องบนเฝ้ามองอย่างไม่วางตา

ทุกอย่างมันมีความคล้ายคลึงกันจนบอกไม่ถูก

ใครกันที่หมดมุกจนต้องจัดวางบทละครที่ซ้ำซากจำเจและน้ำเน่าแบบเดิม ๆ นี้ขึ้นมาอีก

?

ใครกันที่เป็นคนถือปากกาเขียนชะตาชีวิตของเขา

เพราะความเหมือนกันนี้เอง มันจึงยิ่งทำให้ที่นี่ดูเหมือนความฝันเข้าไปใหญ่

เพราะวิญญาณของจิ้งเอ๋อร์กระจัดกระจายและยังรวบรวมไม่ครบ เพราะหลินหลางและเสี่ยวไป๋หลับใหล ยากที่จะตื่นขึ้นอีก เพราะการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของจูกัดเซี่ยวไป๋เพราะซูฮัวอีกลับมาจากอนาคตด้วยผมขาวโพลน เขายิ่งอยากเชื่อว่านี่คือความฝัน

หากนี่คือความฝันของเขาจริง เช่นนั้นเมื่อเขารู้ตัวแล้วว่าอยู่ในความฝัน เขาจะสามารถควบคุมโลกแห่งความฝันของตนเองและทำตามใจปรารถนาได้ทุกอย่างเลยหรือไม่

หากนี่ไม่ใช่ความฝัน เช่นนั้นใครกันที่เป็นคนวางเส้นทางชีวิตของเขาในเงามืดอย่างเงียบเชียบเช่นนี้

และหากนี่คือความฝันจริง ๆ เขาจ้าวอู่เจียงควรจะตื่นขึ้นมาได้อย่างไร

ถูกใครบางคนฆ่าตายงั้นหรือ ฆ่าตัวตาย หรือว่ามีวิธีอื่นใดกันแน่ จะมีใครบอกเขาได้บ้าง หรือจะช่วยชี้ทางสว่างให้เขาได้สักนิดไหม

กลิ่นอายความตายของดาวเสี่ยวหลางแทบทั้งหมดพุ่งเข้าสู่ร่างกายของจ้าวอู่เจียงและเริ่มอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง

ในขอบเขตแห่งดวงดาว สิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดก็คือกลิ่นอายความตายของดวงดาวนี่เอง

จ้าวอู่เจียงเจ็บปวดจนแทบจะสิ้นสติแต่สมองกลับยิ่งแจ่มชัดขึ้นและก็ยิ่งสับสนมึนงงมากขึ้นไปพร้อม ๆ กัน

เขามองลอดรอยแยกของดวงดาวออกไปยังห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง ความมืดมิดที่ไร้ขอบเขตนั้นราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในใจของเขาไปจนสิ้น

ในขณะนี้ แสงสว่างในตัวดวงดาวช่างดูอ่อนโยนและเบาบางเหลือเกิน เพียงชั่วพริบตามันกลับทำให้ทุกอย่างที่ปรากฏในสายตาของเขาดูเหมือนอยู่ในความฝันยิ่งขึ้นไปอีก

เขาทะยานร่างขึ้นจากพื้นดินพุ่งทะยานสู่ห้วงดวงดาวที่ไร้สิ้นสุด เขากลายสภาพเป็นแสงหิ่งห้อยสีม่วงแดงที่ไหลวนเปรียบดั่งดาวตกดวงหนึ่งที่โคจรผ่านดวงดาวที่โดดเดี่ยวไปดวงแล้วดวงเล่า

จนกระทั่งเขาโคจรผ่านอาณาเขตแห่งกาลเวลาและอวกาศที่ปั่นป่วนวุ่นวายซึ่งไม่เคยปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์แห่งนั้น เขาเหลือบมองมันด้วยความไม่ใส่ใจและไม่ได้คิดที่จะหยุดพักเลยแม้แต่น้อย

แต่ทว่าเพียงแค่การปรายตามองโดยไม่ใส่ใจในครั้งนี้ เขากลับมองเห็นเงาร่างของม้าตัวใหญ่สีแดงพุทราอยู่ในห้วงอวกาศที่บิดเบี้ยวนั้น

“เสี่ยวหง?” เขาชะงักค้าง

ในช่วงเวลาแรกที่เห็น เขารู้สึกตื่นเต้นที่ได้พบเสี่ยวหงอีกครั้ง แต่ในอีกวินาที ความหนาวเหน็บได้แผ่ขยายไปตามรูขุมขนทุกรูของเขา

ทำไมเสี่ยวหงถึงอยู่ที่นี่?

นี่เป็นเพียงภาพลวงตาใช่ไหม?

ถ้าหากนี่ไม่ใช่ภาพลวงตา เสี่ยวหงจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?

สิ่งที่เขาคิดในใจ ดังนั้นมิติแห่งกาลเวลาที่วุ่นวายนี้จึงได้ดึงเสี่ยวหงมาที่นี่?

การทดสอบก่อนหน้านี้ของเขากลายเป็นความจริงแล้ว

นั่นหมายความว่า เกือบจะยืนยันได้แล้วว่า ทุกสิ่งที่เขามาถึงอาณาเขตพันดารานั้น เป็นเพียงความฝันที่ถักทอขึ้นจากจิตใจของเขาเอง

“ฮี้ฮี้…” เสี่ยวหงพุ่งชนกำแพงกั้นของมิติกาลเวลาอันวุ่นวาย มันตื่นเต้นมาก เมื่อเห็นเจ้านายของมันจ้าวอู่เจียง

มันรู้สึกสงสัยอยู่บ้างว่าทำไมเจ้านายของมันถึงดูไม่ค่อยดีใจ?

และมันก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ว่า ทำไมตอนที่มันมาถึงห้วงอวกาศอันไร้ขอบเขตแห่งนี้ ถึงได้มาเจอกับเจ้านายของตนเองได้?

ไม่ใช่เมิ่งผัวหรอกหรือที่บอกมันว่า เจ้านายของมันที่อยู่ไกลจากราชวงศ์เซียนต้าโจวนั้นได้ตายจากไปแล้ว