ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2065 ม่านหมอกแห่งความฝัน

จ้าวอู่เจียงนิ่งฟังเงียบ ๆ แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ คำพูดของซีเหมินฉางชิ่งที่อ้างถึง A1 นั้น ให้ความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับกำลังแนะแนวทางบางอย่างแก่เขาอย่างมีนัยสำคัญ

การช่วงชิงพลังชีวิตของผู้อื่นเพื่อบรรลุความเป็นอมตะอย่างนั้นหรือ?

ถ้าเช่นนั้น การที่เขา จ้าวอู่เจียง ครอบครองวิชากลืนนภา ไม่ใช่การดำเนินการช่วงชิงอย่างเป็นทางการและถูกต้องตามครรลองยิ่งกว่าหรอกหรือ?

ไม่สิ… ในบริบทคำพูดของ A1 นั้น การช่วงชิงพลังชีวิตของคนอื่นน่าจะหมายถึงการทำลายล้าง เป็นการทำลายพลังชีวิตของผู้อื่นเพื่อเพาะพันธุ์ไวรัสให้ขยายตัวต่อไป?

นั่นคือการเป็นปรสิตต่างหาก

หรือว่าเป้าหมายของ A1 ก็คือการใช้ไวรัสพันธุกรรมเพื่อแพร่เชื้อสู่ทุกคน จากนั้นก็ใช้ตัวเองเป็นปรสิตสิงสู่อยู่ในร่างกายของคนเหล่านั้น? แลกความตายของผู้อื่นเพื่อต่อลมหายใจให้ตนเอง? เพื่อที่จะบรรลุความเป็นอมตะอย่างนั้นหรือ?

คิ้วของจ้าวอู่เจียงขมวดเข้าหากันลึกขึ้น ทำไมรู้สึกว่าวิธีการแบบนี้ช่างคุ้นเคย เคยเห็นอะไรที่คล้ายคลึงกันที่ไหนมาก่อน

สายรัดข้อมือสั่นเบา ๆ ดึงจ้าวอู่เจียงให้ตื่นจากภวังค์ความคิด เขากวาดสายตาดูข้อความบนกำไลแล้วคิดในใจว่า ประสิทธิภาพการทำงานของเซวียนหยวนซวิ่นนั้นรวดเร็วทันใจดีแท้

เพิ่งผ่านไปไม่นาน เซวียนหยวนซวิ่นก็ตอบกลับมาว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

ในขณะเดียวกัน เขาก็เกิดความสงสัยอีกอย่างหนึ่ง นั่นคือคำพูดที่เขาลองหยั่งเชิงเซวียนหยวนซวิ่นเมื่อไม่นานมานี้ เซวียนหยวนซวิ่นไม่ได้ตอบตรง ๆ ทำให้การคาดเดาในใจของเขาลึกซึ้งยิ่งขึ้น

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้เขาไตร่ตรองและจัดระเบียบการคาดเดาที่มีอยู่อย่างละเอียด สิ่งสำคัญคือการแก้ไขปัญหาตรงหน้าก่อน

เขารีบเรียกสวี่คุนมาแจ้งว่า ปัญหาที่ดาวเทียนซื่อนั้นได้รับการแก้ไขชั่วคราวแล้ว พอรุ่งเช้าก็สามารถออกเดินทางได้

สวี่คุนเห็นได้ชัดว่าตื่นเต้นขึ้นมา เริ่มกดที่สายรัดข้อมือเพื่อฉายหน้าจอเสมือน แจ้งให้ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ในที่หลบภัยเตรียมตัวให้พร้อม

ปัญหาเรื่องการออกเดินทาง ตั้งแต่หลังจากเฮอร์เกน ไกส์เสียชีวิตและหยุดยั้งผู้ติดเชื้อที่แข็งแกร่งในความมืดได้แล้ว จ้าวอู่เจียงก็ได้หารือกับพวกสวี่คุนไว้ก่อนแล้ว

ขอเพียงทางด้านดาวเทียนซื่อจัดการเรียบร้อย เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมในเร็ว ๆ นี้ ทุกคนก็จะโดยสารเรือดารามุ่งหน้าไปยังดาวเทียนซื่อ ต่อให้จะต้องถูกกักตัวหรือต้องผ่านการตรวจสอบที่ยุ่งยากซับซ้อนเพียงใดก็ไม่สำคัญ

ราบใดที่ดาวเทียนซื่อยินยอมรับตัวไว้ ทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหา

ส่วนจ้าวอู่เจียงและซีเหมินฉางชิ่งจะรับผิดชอบในการคุ้มกันคนเหล่านี้ไปถึงดาวเทียนซื่อ ในขณะเดียวกันจ้าวอู่เจียงก็เป็นเหมือนหลักฐานยืนยันว่าเป็นคนเป็นที่ผ่านการตรวจสอบจากดาวเทียนซื่อด้วย

ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สวี่คุนเดินวุ่นไปทั่วเพื่อจัดเตรียมและสั่งการเรื่องการอพยพต่าง ๆ

หลังจากผ่านพ้นเรื่องราวของไวรัสพันธุกรรมมาได้ สวี่คุนก็เติบโตขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ราวกับว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ เขาได้เติบโตขึ้นถึงสองปีครึ่งเลยทีเดียว

จัดการกับเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว และยังมีความน่าเกรงขามอยู่ไม่น้อย

ประกอบกับการที่สวี่คุนได้ให้ที่หลบภัยแก่คนมากมายในช่วงที่ภัยพิบัติแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ในใจของทุกคน ผู้นำที่นี่ตั้งแต่ต้นจนจบคือสวี่คุนผู้มีพลังไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก ไม่ใช่จ้าวอู่เจียงและซีเหมินฉางชิ่งที่มาช่วยเหลือทุกคน

ถึงแม้จ้าวอู่เจียงจะมีพลังแข็งแกร่งแค่ไหน ทุกคนก็แค่เกรงกลัวเท่านั้น แต่สำหรับสวี่คุน ทุกคนรู้สึกเคารพมากกว่า

สวี่คุน โอตาคุหนุ่มที่ภายนอกดูเหมือนจะลามกและไม่ได้เรื่องคนนี้ ในช่วงเวลาคับขันกลับพึ่งพาได้มากกว่าใครหลายคนนัก

สวี่คุนสั่งการงานเก็บกวาดต่าง ๆ โดยกำชับว่าสถานที่ลี้ภัยแห่งนี้เพียงแค่ต้องปิดตายอย่างแน่นหนาแต่ไม่ต้องทำลายทิ้ง ซึ่งถือเป็นการเหลือทางหนีทีไล่เอาไว้ให้ทุกคนอย่างไม่เปิดเผย

หากเกิดสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงขึ้น พวกเขาจะได้ไม่จนมุมและถูกผู้ติดเชื้อล้อมไว้

ส่วนจ้าวอู่เจียงเดินทอดน่องช้า ๆ คอยสังเกตการสั่งการของสวี่คุนอยู่ตลอดเวลา โดยไม่เข้าไปพูดแทรกหรือสอดมือเข้าไปยุ่ง

หากเขาใช้พลังวิเศษ จะทำให้ทุกคนเตรียมการได้เร็วขึ้นมาก แต่เขาก็ไม่ได้ใช้

ความเข้าใจในธรรมชาติของมนุษย์ทำให้เขารู้ดีว่า ยิ่งในยามคับขัน ก่อนการอพยพครั้งใหญ่หรือเหตุการณ์สำคัญ ยิ่งต้องทำอะไรบางอย่าง ให้ตัวเองได้ยุ่งวุ่นวาย จิตใจถึงจะสงบมั่นคงขึ้น

หากวันพรุ่งนี้ไม่ต้องรอนแรมไปไหน และไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากวันนี้ เช่นนั้นก็เพียงแค่ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเงียบสงบ ไม่ต้องทำอะไรเลยย่อมเป็นเรื่องดี แต่ทว่าในยามนี้ สำหรับผู้คนทั้งหลายแล้ว ความเงียบงันคือความว่างเปล่า และความว่างเปล่าก็นำมาซึ่งความไม่มั่นคงในจิตใจ

เพียงแต่ความเฉื่อยชาของจ้าวอู่เจียงดูจะเข้ากับความวุ่นวายของฝูงชนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นวันพรุ่งนี้ วันมะรืน หรือในอนาคต ดูเหมือนว่าสำหรับเขาแล้ว ทุกอย่างล้วนไม่แตกต่างกัน

เขาไม่จำเป็นต้องยุ่งวุ่นวายมากนัก ในหลายสถานการณ์ ไม่ว่าจะอยู่เฉย ๆ ทำอะไรบางอย่าง หรือวิ่งวุ่น เขาก็ยังคงรู้สึกไม่สงบอยู่ดี

วันเวลาผ่านไปเรียบเฉยเหมือนสายน้ำ แต่เป็นเหมือนน้ำเย็นเฉียบที่ไหลเชี่ยวใต้ผิวน้ำแข็งของทะเลสาบในฤดูหนาว

ความผันผวนและเรื่องราวทั้งหมดล้วนเป็นเพียงเมฆหมอกที่ผ่านมาแล้วผ่านไป

เรื่องที่ผ่านไปไม่ได้…สุดท้ายก็ผ่านพ้นไป ส่วนเรื่องที่ผ่านพ้นไปแล้ว…ก็ล้วนกลายเป็นอดีตไปหมดสิ้น

เขาดูเหมือนจะยอมรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง และยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นกับตัวเองในอนาคต

และดูเหมือนว่า ในสวรรค์และพื้นพิภพ ในโลกนี้ ในจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้ มีม่านกรองบาง ๆ ชั้นหนึ่งที่คลุมอยู่เหนือตัวเขาตลอดเวลา

ภายใต้การครอบงำของฟิลเตอร์นี้ ดูเหมือนว่าไม่ว่าเขาจะทำอย่างไร ก็มักจะพบเจอแต่เรื่องอัปมงคล ความสมเหตุสมผลอันเปราะบาง และความรู้สึกที่… พร่าเลือน… ราวกับความฝัน…