ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2049 คนรู้จักเก่า

บทที่ 2049 คนรู้จักเก่า

ใต้ตึกทรงรูบิค

เป็นสถานที่หลบภัยเดียวที่เหลือรอดของผู้รอดชีวิตเมืองเปียนอวิ๋นบนดาวเสี่ยวชาง

เช่นเดียวกับสถานที่หลบภัยส่วนน้อยที่ยังเหลืออยู่ในเมืองอื่น ๆ บนดาวเสี่ยวชาง ผู้สร้างสถานที่หลบภัยแห่งนี้คือชายธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรเลย

ในเวลานี้ ชายผู้ที่ถูกเหล่าผู้รอดชีวิตต่างพากันยกย่องสรรเสริญจนถึงขั้นบอกว่าควรค่าแก่การมีรูปปั้นตั้งอยู่ในศาลเจ้าบรรพชน กำลังนั่งอยู่ในห้องกั้นเล็ก ๆ ภายในฐานอพยพ นิ้วของเขาเคาะคีย์บอร์ดไม่หยุด พลางไล่เปิดอ่านข่าวสารจากเครือข่ายภายนอก

ตอนนี้ดาวส่วนใหญ่ในมรรคาตะวันออกล้วนอยู่ในสภาพล่มสลาย ระบบเครือข่ายไม่มีคนดูแลจึง “เป็นอัมพาต”

จริง ๆ แล้วไม่ถือว่าเป็นอัมพาตทั้งหมด เพียงแค่ระบบเครือข่ายของดาวเหล่านี้ที่ล่มสลายเท่านั้นที่เป็นอัมพาต ส่วนหมู่ดาวชั้นเลิศอันดับหนึ่งเหล่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบ เพียงแค่ข้อมูลข่าวสารทางเครือข่ายถูกจำกัด

ชายผู้นี้ใช้ข่าวสารที่รายงานจากเครือข่ายภายนอก เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์โดยรวมของมรรคาตะวันออกในปัจจุบัน

ข่าวสารบนเครือข่ายภายนอกพยายามทำให้สงครามพันธุกรรมครั้งนี้มีภาพลักษณ์ที่เลวร้าย โดยกล่าวหาว่าเจ้าหน้าที่มรรคาตะวันออกไม่ได้ทำอะไรเลย ทำให้เกิดความเสียหายต่อชีวิตมากมาย

ปัจจุบันบนเครือข่ายของหมู่ดาวชั้นเลิศอันดับหนึ่งทั้งหลายของมรรคาตะวันออก มีการเผยแพร่ทฤษฎีสมคบคิดมากมาย กล่าวว่าภัยพิบัตินี้เป็นการวางแผนร่วมกันระหว่างมรรคาตะวันตกและมรรคาทางเหนือ โดยมีจุดประสงค์เพื่อก่อสงครามรุกรานอีกครั้ง ล้วนเป็นคำพูดที่ว่าเผ่าพันธุ์อื่นยังคงต้องการทำลายพวกเรา

ความจริงเป็นอย่างไรกันแน่ ชายผู้นี้ไม่แน่ใจ จากข้อมูลที่เขารวบรวมได้ เหตุการณ์นี้มีต้นตอมาจากตระกูลอวี้ มรรคาตะวันออก และบริษัทเทคโนโลยีหย่งเซิงซึ่งเป็นองค์กรอิสระฝ่ายที่สาม และศาสนจักรแห่งแสงสว่างจากมรรคาตะวันตก

รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขายังไม่ทันได้ศึกษาอย่างละเอียด ภัยพิบัติก็ปะทุขึ้นเสียก่อน

โชคดีที่เขาไม่ได้มีอะไรมากนักยกเว้นเงินที่มีมาก และเขาก็ได้รับการเตือนล่วงหน้าด้วย

เขารีบดำเนินการทันทีในเวลาแรก ด้วยค่าใช้จ่ายมหาศาลที่เกินกว่าจะจินตนาการได้ เพื่อสร้างที่หลบภัยเหล่านี้อย่างเร่งด่วน

แต่การอยู่แบบนี้ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา ดาวทั้งดวงล่มสลาย ทางการไม่มีทีท่าว่าจะส่งความช่วยเหลือมาแม้แต่น้อย

แม้กระทั่งตอนนี้ ในดาวไม่ได้มีแค่พวกผู้ติดเชื้อที่เดินไปมา แต่ยังมีผู้ที่มีพลังไม่ธรรมดา ที่ไม่ได้ถูกไวรัสกำจัดทั้งหมด และได้รับการติดเชื้อเหมือนคนทั่วไป

พวกที่มีพลังเหล่านี้สามารถปีนหลังคา กระโดดไปมาได้ แม้กระทั่งใช้พลังพิเศษหรือวิชาอาคมโบราณ ตอนนี้แม้แต่เขาออกไปข้างนอก ก็เหมือนไปหาความตาย!

เขาเคยทดลองมาแล้ว คนยังไม่ทันได้ขึ้นยานอวกาศเพื่อหนี ยานก็ถูกผู้ติดเชื้อที่ทรงพลังพวกนี้ทำลายจนแตกละเอียด โชคดีที่เขามีของป้องกันตัวที่ได้รับจากผู้อาวุโสเฒ่า และเพื่อนยอมสละชีวิตช่วยเหลือ จึงหนีรอดจากหนึ่งภัยพิบัติกลับมายังที่หลบภัยได้อย่างหวุดหวิด

พวกมันมักจะซ่อนตัวตอนกลางวันและออกล่าในตอนกลางคืน อีกไม่นานความมืดก็จะเข้าปกคลุมแล้ว และพวกผู้ติดเชื้อที่แข็งแกร่งเหล่านั้นก็จะออกมาปรากฏตัวอีกครั้ง หวังว่าคืนนี้จะเป็นคืนที่สงบสุขนะ

มือที่กำลังกดแป้นพิมพ์ของเขากระตุกหยุดลงทันที เขาถอนหายใจ

เพื่อนเก่าหลายปีของเขาอาเหว่ยก็ตายแล้ว

อาเหว่ยตายไปแล้ว!

อาเหว่ยเลือกเองนะ!

เพื่อที่จะปกป้องเขา จึงถูกผู้ติดเชื้อกัดฉีก ไม่มีโอกาสที่จะมีชีวิตรอดอีกต่อไป

“พี่คุน”

เสียงเรียกพี่คุนขัดจังหวะห้วงแห่งความเศร้าของเขา พร้อมกับเสียงใครบางคนเคาะประตูห้อง

“เข้ามา” ต้าคุนตอบเสียงทุ้ม

มีคนเปิดประตูเข้ามา เป็นชายร่างกำยำ ตอนนี้สีหน้าเขาดูกังวลเล็กน้อย

“ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างบุกเข้ามา”

ต้าคุนมองคุณชายตระกูลอวี้จากดาวเทียนหลางคนนี้ ในช่วงที่ผ่านมา อวี้เซี่ยวหู่ได้เข้าร่วมสถานที่หลบภัยแห่งนี้ เขามีความสามารถโดดเด่น คอยเฝ้าระวังตลอดเวลา แทบไม่ได้พักผ่อนเลย เขาเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา

เมื่อเห็นอวี้เซี่ยวหู่กังวลแบบนี้ เขาขมวดคิ้ว ระบบคอมพิวเตอร์แสดงว่าไม่มีความผิดปกติใด ๆ หรืออวี้เซี่ยวหู่พักผ่อนไม่เพียงพอ จิตใจตื่นตัวมากเกินไปจนเกิดภาพหลอน?

เขามั่นใจในเทคโนโลยีของตัวเอง ระบบที่เขาพัฒนาขึ้นสามารถตรวจจับการมาถึงของผู้ติดเชื้อได้ล่วงหน้า

การให้อวี้เซี่ยวหู่และคนอื่น ๆ คอยเฝ้าระวังเป็นเพียงการป้องกันไว้ก่อน นี่เป็นความมั่นใจสูงสุดในตัวเอง เขามั่นใจในเทคโนโลยีของเขา และยังมั่นใจว่าเทคโนโลยีไม่สามารถเหนือกว่ามนุษย์ได้ มนุษย์และเครื่องจักรต้องรวมกันจึงจะสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง

“พบที่ไหน? ไปดูกันก่อน” ต้าคุนตอบ

อวี้เซี่ยวหู่รีบเดินออกไปทันที

“ทางเข้าจุด C ดูเหมือนจะมีความผิดปกติมาจากช่องระบายอากาศ”

ต้าคุนจับโมเดลภรรยาบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นตามก้าวอวี้เซี่ยวหู่ขณะก้าวข้ามธรณีประตู เขาหยิบปืนพกขนาดครึ่งฝ่ามือจากหลังประตูติดมือไปด้วย

ปืนแม้จะเล็ก แต่พลังทำลายล้างมหาศาล

ทั้งสองคนรีบร้อนมาถึงหน้าทางเดิน เงยหน้ามองดูทางเดินมืดมิดที่กั้นด้วยตาข่ายโลหะพิเศษ

ต้าคุนไม่ได้ยินอะไรเลย

อวี้เซี่ยวหู่ในฐานะผู้บำเพ็ญโบราณผู้มีพลังไม่ธรรมดา เริ่มรู้สึกถึงความกดดันที่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ เขายืนบังหน้าต้าคุนสายตาเคร่งเครียด

“มาแล้ว”

ต้าคุนขมวดคิ้ว บรรจุกระสุนประเภทกฎย่อย ปลดปุ่มนิรภัย มือที่จับปืนสั่นเล็กน้อย มีผู้ติดเชื้อผ่านช่องระบายอากาศเข้ามาแล้วหรือ?

ในชั่วขณะถัดมา แสงสว่างสองสายพุ่งผ่านและลงมาตรงหน้าพวกเขา

อวี้เซี่ยวหู่รู้สึกถึงพลังงานอันทรงพลัง รีบหันไปผลักต้าคุนออกและพุ่งฝ่ามือเข้าโจมตีทันที พลังงานทรงพลังสองสายนี้ ไม่ต้องสงสัยเลย เป็นผู้ติดเชื้อทรงพลังที่ปรากฏตัวในยามค่ำคืน

ต้าคุนกำลังจะกดไกปืน ทันใดนั้นเขาก็ชะงัก เขาเห็นร่างหล่อเหลาที่ไม่ได้พบมานาน ยังคงดูสง่างามเหมือนเดิม ทันใดนั้น ดวงตาเขาก็เริ่มชื้น

เขาได้ยินชายหล่อคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“เอ๋? ต้าคุน? ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?”

จมูกเขารู้สึกแสบ ๆ มองชายผู้ “น่ารังเกียจ” ที่เคยใส่หนอนพิษให้เขา

“ก็เพราะฉันเเม่งหนีไม่ทันน่ะสิ!”