ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 408 ต่างฝ่ายต่างมีแผนการ
หานชิงอวี่มองดูหญิงชราบนเตียง แล้วหันมาหาคุณหู เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ครับ ถ้างั้นก็เอาตามนี้! ผมจะกลับไปหารือเรื่องนี้ก่อนครับ!”
“ดี งั้นผมจะให้คนขับรถไปส่งคุณกลับ” คุณหูได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเบา ๆ ตอบกลับไป
“ผมเองก็ต้องขอตัวกลับก่อนนะครับ” กานซีหัวที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่าไม่มีอะไรให้ทำแล้ว ก็กล่าวลาตามไปด้วย
“อืม” คุณหูตอบรับเบา ๆ โดยไม่มีคำพูดใด ๆ เพิ่มเติม
การปฏิบัติที่แตกต่างกันนี้ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน… และกานซีหัวก็รู้สึกได้อย่างชัดเจน
สายตาของเขาจ้องมองหานชิงอวี่ด้วยความโกรธแค้น แม้จะเดินออกไปถึงหน้าประตูใหญ่แล้ว เขาก็ยังไม่ยอมเลิกรา
“หานชิงอวี่! นายฟังให้ดี การผ่าตัดครั้งนี้ก็ยังไม่แน่ว่าจะสำเร็จหรอกนะ! อย่าเพิ่งได้ใจไปหน่อยเลย!” กานซีหัวกัดฟันแน่น ตะคอกใส่อีกฝ่ายด้วยความโกรธเคือง
“อย่ามาพูดมากเลย ฉันมั่นใจว่าฉันจะทำสำเร็จ ถ้าไม่เชื่อก็รอดูเถอะ!” หานชิงอวี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย แสดงท่าทีมั่นอกมั่นใจ “แล้วพอถึงเวลานั้น ฉันจะแจ้งให้นายทราบก็แล้วกันนะ”
“ฮึ! อย่าเพิ่งดีใจไปนัก! สักวันฉันจะทำให้นายต้องล้มแน่!” กานซีหัวเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา
“กานซีหัว ถ้านายไม่พอใจจริง ๆ ก็เอาเลยสิ อย่ามัวแต่พูดให้เปลืองแรง” หานชิงอวี่มองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจ จากนั้นก็เดินไปขึ้นรถ “ขอบคุณครับพี่คนขับ!”
“ไม่เป็นไรครับ คุณหมอหาน กรุณารัดเข็มขัด เราจะออกเดินทางกันครับ!”
คนขับรถเปิดหน้าต่างอยู่ ท่าทางสุภาพของเขาที่มีต่อหานชิงอวี่ทำให้กานซีหัวแทบจะเดือดดาลจนจมูกเบี้ยว
“หานชิงอวี่! นายรอดูไปเถอะ! เรื่องนี้ฉันจะไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่!” เขาตะโกนด้วยความโกรธขณะมองตามท้ายรถของหานชิงอวี่ไปจนลับสายตา
หานชิงอวี่ที่นั่งอยู่ในรถรู้สึกสงบและมีสมาธิมากขึ้น
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็มาถึงโรงพยาบาล
เขาเอ่ยลาและขอบคุณคนขับรถ จากนั้นก็เตรียมตัวเข้าไปในอาคารของโรงพยาบาล
ทว่าเขายังไม่ทันได้ก้าวไปหลายก้าวก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น และเมื่อเห็นว่าเป็นสายจากหวังปิน เขาจึงรับสายทันที
“คุณชาย พวกตัวประกอบที่เราจับมาได้ก่อนหน้านี้มีข่าวคืบหน้ามาแล้วครับ” เสียงหวังปินดังมาจากปลายสาย
“เร็วขนาดนี้เชียว? มีข่าวอะไรงั้นเหรอครับ บอกผมมาได้เลย” หานชิงอวี่คลี่ยิ้มและถามด้วยความสนใจ
วันนี้เขาอารมณ์ดีมาก โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นศัตรูเก่าต้องพบเจอกับความยุ่งยาก มันช่างทำให้เขารู้สึกดีจริง ๆ
“ในกลุ่มพวกตัวประกอบนั้น มีบางคนแจ้งมาว่าฮั่วหัวฉวีติดต่อพวกเขา ให้พวกเขามาที่โรงพยาบาลของคุณเพื่อก่อเรื่อง ทำให้ความขัดแย้งบานปลาย เพื่อให้คุณเสียงานและทำให้บริษัทต้องล้มละลายไปด้วย…” หวังปินรายงานอย่างรวดเร็ว เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้หานชิงอวี่ฟังอย่างละเอียด
“หึ! คนคนนั้นยังคงไม่ยอมรามือง่าย ๆ สินะ ถ้าพวกเขาอยากก่อเรื่องนักก็ให้พวกเขามาเถอะ!” หานชิงอวี่ยิ้มพร้อมกับพูดต่อ “แต่คุณบอกพวกเขาให้ชัดเจนว่าถ้าจะมาก่อเรื่อง ก็ต้องทำให้ใหญ่ อย่าทำแบบเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้พวกเขาเรียกคนมาเยอะ ๆ ยิ่งเล่นใหญ่ก็ยิ่งดี!”
หวังปินฟังคำพูดของหานชิงอวี่แล้วก็เริ่มสงสัย
เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามกลับไปว่า “คุณชาย คุณมั่นใจเหรอครับว่าจะควบคุมสถานการณ์ได้?”
“ไม่มีปัญหาครับ อีกอย่าง บอกพวกเขาให้เรียกเจ้านายของพวกเขาอย่างฮั่วหัวฉวีมาด้วย!” หานชิงอวี่ตอบอย่างมั่นใจ
“ตกลงครับ เรื่องนี้ปล่อยให้ผมจัดการเอง คุณชายไม่ต้องกังวล” หวังปินตอบรับก่อนจะวางสายไป
“คุณหวัง เป็นอย่างไรบ้างครับ?” ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหวังปินถามด้วยรอยยิ้ม
“เซิ่งซาน! เมื่อกี้นายก็ได้ยินทุกอย่างแล้ว ฉันให้นายจัดการได้ใช่ไหม?” หวังปินมองไปที่เซิ่งซาน แล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ไม่มีปัญหา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเองครับ รับรองว่าผมจะทำงานนี้ให้สำเร็จ!” เซิ่งซานรับคำสั่งอย่างมั่นใจ
“ดี งั้นฉันฝากให้นายจัดการเลย ถ้าสำเร็จ มีรางวัลใหญ่ให้แน่นอน!” หวังปินพยักหน้าให้เซิ่งซาน พร้อมกับให้คำมั่นว่าจะให้รางวัลอย่างงาม
“ขอบคุณครับ! คุณหวัง ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ!” เซิ่งซานตอบรับคำสั่ง แล้วกล่าวลาหวังปินก่อนออกไป
เขาออกจากประตูแล้วเดินไปที่ถนนเพื่อเรียกแท็กซี่ มุ่งหน้าไปที่บริษัทของฮั่วหัวฉวี เมื่อแท็กซี่มาถึงหน้าตึกบริษัท เซิ่งซานก็สูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมสภาพจิตใจให้พร้อม แล้วเดินเข้าไปในตึก
พนักงานของฮั่วหัวฉวีต่างคุ้นเคยกับเขา จึงไม่แปลกใจเมื่อเห็นเขาเข้ามาง่าย ๆ แบบนี้
เซิ่งซานเดินเข้ามาในตึกออฟฟิศของฮั่วหัวฉวีอย่างไม่เกรงกลัว
“เซิ่งซาน? นายมาที่นี่ก็ไม่เคาะประตูเลยนะ!” ฮั่วหัวฉวีเห็นว่าเป็นเซิ่งซานจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“เจ้านายครับ ผมมีเรื่องอยากปรึกษานิดหน่อย!” เซิ่งซานมองไปที่ฮั่วหัวฉวีและเกาศีรษะพลางยิ้มเล็กน้อย
“เรื่องอะไร?” ฮั่วหัวฉวีขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เรื่องที่คุณสั่งให้ผมทำ ผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ! แต่ผมรู้สึกว่าพวกเราแค่ไม่กี่คนมันไม่มีน้ำหนักมากพอ!” เซิ่งซานพูดต่อ “เพราะงั้น ผมคิดว่าเราควรจะติดต่อสื่อมวลชนมาช่วยรายงานข่าวให้เยอะ ๆ เพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือครับ!”
“แล้วก็ เจ้านายครับ! ผมหวังว่าตอนที่เราลงมือ คุณจะมาร่วมด้วย! แบบนั้นผลงานของเราก็จะยิ่งชัดเจนขึ้น!” เซิ่งซานกล่าวตามข้อมูลที่ได้รับจากการฟังการสนทนาระหว่างหานชิงอวี่และหวังปิน เขาจัดเรียงข้อมูลที่มีประโยชน์และพูดออกมาอย่างราบรื่น
ฮั่วหัวฉวีฟังแล้วขมวดคิ้วแน่น เขามองดูเซิ่งซานที่มีสีหน้าจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ถ้านายพร้อมจะเริ่มลงมือแล้ว ก็ให้ติดต่อฉันมาก่อนล่วงหน้าสักครึ่งชั่วโมง สำหรับแผนการนี้น่ะ ฉันพร้อมจะไปร่วมด้วยทุกเมื่อ!”
เซิ่งซานรู้สึกดีใจเมื่อได้ยินคำตอบของฮั่วหัวฉวี เขาคิดว่าแผนการของเขาสำเร็จลุล่วงไปเกินกว่าครึ่งแล้ว
“ตกลงครับ เจ้านาย! งั้นผมขอตัวไปเตรียมการก่อน” เซิ่งซานยิ้มแล้วตอบกลับทันที
“ดี รีบไปเตรียมตัวเถอะ ช่วงนี้ฉันยังพอมีเวลาอยู่” ฮั่วหัวฉวีพยักหน้าและย้ำว่า “จำไว้ว่าครั้งนี้ต้องระวังให้มาก อย่าให้ล้มเหลวอีกเด็ดขาด!”
“ได้เลยครับ เจ้านาย รอรับชมได้เลย!” เซิ่งซานพยักหน้ารับคำ แล้วกล่าวเตือนทิ้งท้าย “เจ้านาย อย่าลืมติดต่อกับนักข่าวนะครับ!”
พูดเสร็จเขาก็รีบออกจากตึกของฮั่วหัวฉวีทันที
เมื่อเซิ่งซานลงมาถึงชั้นล่าง เขาก็โทรหาหวังปินเพื่อรายงานสถานการณ์ “คุณหวังครับ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ถ้าเราลงมือเมื่อไหร่ ฮั่วหัวฉวีจะมาถึงภายในครึ่งชั่วโมงครับ”
“ดี! ทำได้ดีมาก! ตอนนี้พวกนายสามารถเริ่มดำเนินการตามแผนได้แล้ว แต่อย่าให้มีอะไรผิดพลาดหรือทำให้ใครสงสัยเด็ดขาด!” หวังปินฟังแล้วรู้สึกยินดี แต่ก็ไม่ลืมเตือนเซิ่งซานอีกครั้ง
“คุณหวังไม่ต้องห่วงครับ เราทำสำเร็จแน่นอน!” เซิ่งซานรับรองด้วยความมั่นใจ
หลังจากนั้น ทั้งสองก็วางสายและเริ่มเตรียมการสำหรับแผนการขั้นต่อไป
ขณะที่ฮั่วหัวฉวีนั่งอยู่ในห้องทำงาน เขาก็เริ่มติดต่อสื่อมวลชน
ในขณะเดียวกัน หวังปินก็โทรหาหานชิงอวี่อีกครั้ง
“หวังปิน เป็นยังไงบ้างครับ จัดการเรียบร้อยหรือยัง?” หานชิงอวี่ที่กำลังยุ่งอยู่รับสายและถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“คุณชาย ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ พวกเขาน่าจะเริ่มลงมือในอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง คุณเตรียมตัวให้พร้อมนะครับ!”