ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 395 เงาแค้นที่ยังคงตามหลอกหลอน
เมื่ออิ๋นซู่เหลียนมาถึง เธอก็พบว่าประตูห้องเปิดแง้มอยู่ จึงผลักเข้าไปทันที
“คณบดีเสี้ยว! คุณมีเรื่องอะไรด่วนถึงขนาดที่ทำเหมือนฉันติดหนี้คุณเป็นล้าน!”
เธอเข้ามาพร้อมใบหน้าบึ้งตึงและเอ่ยอย่างหยาบคาย
“งั้นฉันถามเธอหน่อยว่านี่มันเรื่องอะไรกัน!”
คณบดีเสี้ยวพูดพลางโยนหมายศาลลงบนโต๊ะทำงาน
อิ๋นซู่เหลียนขมวดคิ้วมอง เธอรู้ว่าคงปิดบังอะไรไม่ได้แล้ว
“มีอะไรน่าแปลกใจกันล่ะ? เงินที่คุณใช้ทั้งหมดตลอดหลายปีมานี้ก็มาจากฉันทั้งนั้น! ถ้าไม่ใช่เพราะฉันจัดการ คุณจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายแบบนี้ได้ยังไง!”
“เธอ! เป็นเธอที่ทำเรื่องพวกนี้สินะ!”
คณบดีเสี้ยวได้ยินแบบนั้นก็โกรธจัด
“อย่ามาอารมณ์เสียใส่ฉันนะ คุณไม่มีสิทธิ์!”
อิ๋นซู่เหลียนเห็นคณบดีเสี้ยวโกรธ เธอเองก็โกรธขึ้นมาเช่นกัน ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธ
“เธอรู้ไหมว่านี่เป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย? ถ้าเธอทำแบบนี้ต่อไป เธอจะต้องติดคุกหัวโต! เข้าใจไหม!”
“เห็นได้ชัดว่ามีคนเริ่มสืบเรื่องของเธอแล้ว เธอควรระวังตัวหน่อย อย่าให้ถึงคราวที่จะต้องมาเสียใจทีหลัง!”
แม้จะเป็นคู่สามีภรรยากันเพียงวันเดียว แต่ก็มีความผูกพันอยู่ไม่น้อย คณบดีเสี้ยวเป็นคนที่ยังคงมีใจอาทร เขาไม่อยากเห็นภรรยาของเขาตกต่ำเช่นนี้
“คุณจัดการเรื่องของตัวเองให้ดีเถอะ อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!”
อิ๋นซู่เหลียนไม่ใส่ใจกับคำเตือนของเขาเลย เธอพูดยังไม่ทันจบก็ปิดประตูกระแทกอย่างแรงแล้วเดินออกไป
…
ณ โรงพยาบาล
ในขณะที่หานชิงอวี่เพิ่งออกมาจากห้อง ก็เห็นจางอวี้หัวเดินตรงเข้ามาหา
“หมอหาน ผมขอรบกวนถามสักหน่อย อาการของเพื่อนผมเป็นยังไงบ้าง?”
จางอวี้หัวเข้ามาถามอย่างรวดเร็ว
“ฟื้นตัวได้ดีครับ! ผมจะรอดูอาการอีกสักสองสามวันแล้วก็จะให้เขาออกจากโรงพยาบาลได้” หานชิงอวี่ตอบด้วยรอยยิ้ม
“ดี ดีเลย ขอบคุณหมอหานมากครับ!” จางอวี้หัวพยักหน้าอย่างสุภาพและกล่าวขอบคุณหานชิงอวี่อยู่หลายครั้ง
“นี่เพื่อนคุณคนไหนเนี่ย ทำไมถึงได้ใส่ใจขนาดนี้?”
ดูจากบุคลิกของจางอวี้หัวแล้ว การที่เขาใส่ใจใครบางคนมากขนาดนี้เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจ อีกทั้งหน้าตาของทั้งสองคนก็ดูไม่เหมือนกัน จึงไม่น่าจะเป็นพี่น้องแท้ ๆ
“เขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กของผมเอง เราผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน!”
พูดถึงเรื่องนี้ จางอวี้หัวก็เผยสีหน้าปลาบปลื้มออกมา
ทั้งสองคนคุยกันไปพลางเดินออกจากโรงพยาบาลไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อมาถึงประตูทางเข้าโรงพยาบาล พวกเขายังคงสนทนากันอย่างเพลิดเพลิน โดยไม่ทันสังเกตว่ามีคนกำลังจับตามองพวกเขาอยู่
หานชิงอวี่อยู่ในกลุ่มคนที่กำลังเลิกงานนั้นโดดเด่นเป็นพิเศษ มองจากมุมนี้เขาบังจางอวี้หัวได้จนมิด
“หานชิงอวี่!”
ทันใดนั้น เสียงอันดังชัดเจนก็ดังขึ้น
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
“แม่งเอ๊ย ในที่สุดก็จับได้แล้ว!”
…
ชายร่างใหญ่หลายคนเดินเข้ามาขวางทางหานชิงอวี่พร้อมกับสบถออกมา
ผู้นำกลุ่มคือพี่เปียว เขาเดินเข้ามาใกล้หานชิงอวี่ แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไร เขาก็สังเกตเห็นจางอวี้หัวที่อยู่ข้าง ๆ
“พะ…พี่…”
พี่เปียวเห็นจางอวี้หัวอยู่กับหานชิงอวี่ก็เปลี่ยนท่าทีอย่างฉับพลัน
“มีอะไร? มายืนสบถใส่ที่นี่ คิดว่าฉันตายแล้วหรือไง!”
จางอวี้หัวพูดพลางยื่นมือไปตบชายกลุ่มนั้น คนที่มารุมล้อมแต่ละคนก็โดนเตะกันไปคนละที “ตาบอดกันหรือไง นี่เพื่อนฉันนะ!”
“ใช่…ใช่แล้วครับ! เราจะไปเดี๋ยวนี้เลย!”
พี่เปียวถึงกับรู้ตัวว่าตัวเองทำผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าหานชิงอวี่จะรู้จักกับจางอวี้หัว
พี่เปียวและลูกน้องของเขาถูกจางอวี้หัวทำให้ตกใจจนต้องถอยหลังไป ไม่กล้าเข้ามาใกล้อีก
“ขอโทษครับพี่หัว! พวกเราไม่รู้ว่าคุณสองคนเป็นเพื่อนกัน”
พี่เปียวเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี จึงรีบขอโทษทันที
“ใครสั่งพวกนายมา!”
จางอวี้หัวถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เป็นอิ๋นซู่เหลียน! เธอให้พวกเรามา!”
พี่เปียวไม่ลังเลที่จะบอกชื่ออิ๋นซู่เหลียนออกมา
“อีกแล้วเหรอ ยัยผู้หญิงคนนี้!”
จางอวี้หัวกัดฟันพูด “ฉันไม่อยากวุ่นวายกับเธอแล้ว แต่เธอก็ยังพยายามหาเรื่องฉันอยู่เรื่อย!”
“พี่หัว? เธอมีเรื่องบาดหมางกับพี่เหรอ?” พี่เปียวถามด้วยความสงสัย
“ใช่แล้ว เมื่อเช้านี้เอง พี่น้องของฉันที่นี่เกือบถูกเธอทำให้พิการอีกครั้ง!”
จางอวี้หัวกล่าวด้วยความโกรธ “ผู้หญิงคนนี้ ถ้าฉันรู้เบื้องหลังของเธอละก็ ฉันจะขุดเรื่องของเธอกับครอบครัวมาเปิดโปงให้หมด!”
จางอวี้หัวกัดฟันถามอย่างดุดันว่า “แล้วยัยผู้หญิงคนนั้นน่ะ นายได้ช่วยเธอหรือเปล่า?”
“มะ…ไม่ได้ช่วย…สาบานได้เลย พวกเราเพิ่งรู้จักกันเท่านั้น”
พี่เปียวรู้ดีว่าจางอวี้หัวเป็นคนอย่างไร คำพูดของเขาไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
“ดีแล้ว! ใครที่มันกล้าช่วยเธอ ฉันจะทำให้มันอยู่ในเมืองจินไม่ได้เลยคอยดู!” จางอวี้หัวมองหน้าพี่เปียวด้วยความโกรธ “ถ้าใครไม่พอใจก็มาเจอกันเลย! มาดูกันว่าใครจะกล้าสู้!”
“ครับ ครับ…”
พี่เปียวตอบรับ แต่ในใจเต็มไปด้วยความกังวล อิ๋นซู่เหลียนช่างเลือกคนที่มาสร้างศัตรูไม่เป็นจริง ๆ ทำไมต้องมายุ่งกับ ‘เจ้าถิ่น’ ของที่นี่ด้วย
…
ที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาล
อิ๋นซู่เหลียนกำลังนั่งจิบกาแฟอย่างสบายใจพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
เธอไม่ได้สังเกตเห็นว่าพี่เปียวและจางอวี้หัวอยู่ด้วยกัน ความสนใจของเธอถูกดึงไปอยู่ที่ชายคนหนึ่งที่เพิ่งเข้ามา
หลีเหมิง
“คุณอิ๋น คุณเรียกผมมามีเรื่องอะไรรึเปล่า?” หลีเหมิงนั่งลงและมองไปที่อิ๋นซู่เหลียนที่นั่งอยู่ตรงข้าม
“คุณหลี ฉันมีธุรกิจจะมาเจรจากับคุณ”
อิ๋นซู่เหลียนยิ้มเล็กน้อยแล้วรินไวน์แดงให้เขาหนึ่งแก้ว
“เจรจาธุรกิจ? คุณมีคุณสมบัติพอหรือไง?”
หลีเหมิงเป็นผู้มีความรู้ทางการแพทย์และเป็นที่นับถือในโรงพยาบาล การที่เขาจะต้องมาร่วมงานกับคนที่มีชื่อเสียงและนิสัยแย่สุด ๆ นั้นช่างเป็นเรื่องที่น่าตลก
“คุณหมอหลี ฉันมีคุณสมบัติพอหรือไม่ ลองดูในนี้ก่อนว่าคุณทำเรื่องพวกนี้หรือเปล่า”
อิ๋นซู่เหลียนพูดพลางวางแฟลชไดร์ฟลงบนโต๊ะ
หลีเหมิงขมวดคิ้ว แต่ก็หยิบแฟลชไดร์ฟนั้นขึ้นมาและเสียบเข้ากับโน้ตบุ๊กของเขาเพื่อตรวจดูข้อมูล
“ลองดูสิ!” อิ๋นซู่เหลียนคลี่ยิ้มพลางมองหลีเหมิงที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
“คุณได้มันมาจากไหน! มันยังมีสำเนาอีกไหม!” หลีเหมิงจ้องมองอิ๋นซู่เหลียนด้วยความโกรธ
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง คุณคิดว่าเรายังสามารถร่วมงานกันต่อไปได้ไหมล่ะ?” อิ๋นซู่เหลียนยักไหล่ด้วยรอยยิ้ม
“ว่ามาเลย” หลีเหมิงขมวดคิ้วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ฉันต้องการให้คุณช่วยจัดการหานชิงอวี่!”
อิ๋นซู่เหลียนตอบอย่างตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม
เมื่อหลีเหมิงได้ยินชื่อหานชิงอวี่ เขาก็รู้สึกโกรธขึ้นมาทันที แม้ไม่มีใครมาขอให้เขาช่วย เขาก็ไม่คิดที่จะปล่อยอีกฝ่ายไปอยู่แล้ว
“เรามาร่วมมือกัน ทำให้หมอนั่นจบเห่!”
อิ๋นซู่เหลียนจ้องหลีเหมิงด้วยสายตาแข็งกร้าว เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน
หลีเหมิงรู้สึกตกใจเล็กน้อยกับความมุ่งร้ายของเธอ เพราะเขาแค่ต้องการแก้แค้นเท่านั้น ไม่ได้คิดจะทำให้หานชิงอวี่ถึงตาย
“ได้ ผมจะช่วยคุณ แต่ผมจะไม่ทำเรื่องผิดกฎหมายนะ” หลีเหมิงกัดฟันตอบและเตือนเธอ
“ไม่มีปัญหา!” อิ๋นซู่เหลียนตอบตกลงโดยไม่ลังเล
ในหัวของเธอเริ่มวางแผนว่าจะแก้แค้นหานชิงอวี่อย่างไร