ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 394 อิ๋นซู่เหลียนผู้อวดดี
“หวงเป่าหัว! ถ้าวันนี้ไม่ยอมเซ็นชื่อ แกเจ็บตัวแน่!”
อิ๋นซู่เหลียนกล่าวเสียงแข็ง พลางนำบอดีการ์ดจำนวนหนึ่งมากดดันหวงเป่าหัวที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยโรงพยาบาล เธอใช้ท่าทีข่มขู่
“ไม่เป็นไปตามที่เธอต้องการหรอก! กลางวันแสก ๆ แบบนี้เธอยังกล้าบังคับให้คนเซ็นชื่อได้หรือไง?”
หวงเป่าหัวตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยสายตาไม่เกรงกลัว เขาเป็นเพื่อนสนิทของจางอวี้หัวและเคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
อิ๋นซู่เหลียนจ้องมองหวงเป่าหัวด้วยสายตาประหลาดใจ เธอหวังว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะยอมแพ้ต่อการข่มขู่ของเธอ แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น
“คิดว่าทำแบบนี้จะหยุดฉันได้หรือไง?”
อิ๋นซู่เหลียนยิ้มเยาะ พูดด้วยเสียงเยือกเย็น “จับเขาไว้ แล้วทำให้เขาเซ็นชื่อซะ!”
“หยุดเดี๋ยวนี้! อิ๋นซู่เหลียน นี่เธอคิดจะทำอะไร?”
ในขณะนั้นเอง หานชิงอวี่พร้อมเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนก็รีบเข้ามา หยุดยั้งเธอไม่ให้ก่อเรื่องวุ่นวาย
“หานชิงอวี่! อย่ามายุ่งเรื่องนี้นะ!”
อิ๋นซู่เหลียนเอ่ยอย่างไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าเป็นหานชิงอวี่ เธอชี้หน้าเขาพร้อมกับขู่ว่า “ถ้านายกล้าเข้ามายุ่ง ก็จงรับผิดชอบกับผลที่ตามมาเองด้วยนะ!”
“หึ ที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาอาละวาด ถ้าคุณกล้าทำอะไรละก็ พวกเขาจะเชิญคุณออกไปทันที!”
หานชิงอวี่เอ่ยอย่างหนักแน่น เขามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกว่าหนึ่งโหลอยู่เบื้องหลัง ทำให้เขามั่นใจมากขึ้น
“คุณกล้ามาทำเสียงดังที่นี่ รับเงินสินบนแล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นคนดีหรือไง!”
อิ๋นซู่เหลียนมองหานชิงอวี่ด้วยสายตาเหยียดหยาม “จัดการเรื่องสกปรกของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนเถอะ อย่ามายุ่งเรื่องคนอื่น!”
คำพูดของอิ๋นซู่เหลียนทำให้หานชิงอวี่ตวัดสายตาใส่ทันที ที่แท้ผู้หญิงคนนี้เป็นคนใส่ร้ายเขา ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!
“ดี ถ้าคุณอยากเห็นผมจัดการเรื่องของตัวเองขนาดนั้น เดี๋ยวผมจะทำให้คุณเห็นเองว่าจะเกิดอะไรขึ้น” หานชิงอวี่ยิ้มเยาะ พลางมองอิ๋นซู่เหลียนด้วยสายตาเย็นชา
อิ๋นซู่เหลียนได้ยินแบบนั้นก็ไม่พอใจ เธอไม่เข้าใจว่าหานชิงอวี่คิดจะทำอะไร
“นาย…นายกล้าเหรอ!” อิ๋นซู่เหลียนขมวดคิ้ว สั่งลูกน้องที่พามาด้วยว่า “มัวยืนเฉยอยู่ทำไม รีบจัดการสิ!”
ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะลงมือ แต่บอดีการ์ดกลับไม่ขยับตัว ทำให้อิ๋นซู่เหลียนโกรธจนกัดฟันกรอด
“หึ คุณคิดว่าผมกลัวคุณหรือไง?” หานชิงอวี่ยิ้มเยาะ จากนั้นหันไปบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่อยู่ข้าง ๆ “พวกคุณคอยจับตาดูเธอไว้ อย่าให้เธอทำอะไรวุ่นวายอีก”
หลังจากพูดจบ หานชิงอวี่ก็เดินตรงเข้าไปหาอิ๋นซู่เหลียน มองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าวและกล่าวอย่างชัดเจนว่า “อิ๋นซู่เหลียน ผมเตือนคุณแล้ว ถ้าคุณยังกล้าทำอะไรอีก ผมจะทำให้คุณต้องชดใช้!”
“ทุกคนหลีกไป!”
“จะทำอะไรน่ะ!”
“อิ๋นซู่เหลียน! คุณคิดว่าโรงพยาบาลของเราเป็นที่ให้คุณมาทำอะไรตามใจชอบหรือไง?”
ในขณะที่หานชิงอวี่กำลังจะหยิบแฟลชไดร์ฟออกมา และในขณะที่อิ๋นซู่เหลียนกำลังสั่งบอดีการ์ดให้ลงมือ ผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็นำทีมเข้ามา
เขาดันอิ๋นซู่เหลียนออกไปอย่างหยาบคาย เอ่ยเสียงเข้มว่า “คุณคิดว่าปัญหาในโรงพยาบาลของเรายังไม่พอหรือไง? ถ้าไม่เชื่อ ผมจะไปที่โรงพยาบาลของคณบดีเสี้ยว แล้วทำให้เขาต้องอับอายขายหน้า!”
ผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยวัยกลางคนไม่ได้ให้ความสำคัญกับอิ๋นซู่เหลียนมากนัก ระดับตำแหน่งของเขาไม่ได้น้อยหน้าเธอเลย
“คอยดูเถอะ! ถ้าแกไม่เซ็นชื่อให้ฉัน ฉันจะมาหาแกทุกวัน!”
เมื่อเห็นว่ามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ และมีคนที่มีอิทธิพลไม่แพ้เธอเข้ามา อิ๋นซู่เหลียนก็ต้องถอยกลับไป
อิ๋นซู่เหลียนกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ก่อนจะนำลูกน้องออกไป
หานชิงอวี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่คิดเลยว่าผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยจะมาถึงได้เร็วปานนี้
“คุณหมอหาน เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?” ผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยถามด้วยความเป็นห่วง หลังจากเห็นว่าอิ๋นซู่เหลียนออกไปแล้ว “ทำไมถึงเกิดเรื่องทะเลาะกับผู้หญิงคนนั้นได้?”
หานชิงอวี่อธิบายอย่างคร่าว ๆ “เธอมาบังคับให้หวงเป่าหัวเซ็นเอกสารยินยอม แต่ไม่สำเร็จ ก็เลยกลายเป็นเรื่องใหญ่แทน!”
ผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยขมวดคิ้ว ก่อนจะกล่าวว่า “นี่เป็นความผิดของเราเองที่ดูแลไม่ดี ต่อไปเราจะระวังให้มากขึ้นครับ”
“เป็นอะไรกันหรือเปล่าครับ! แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ?”
ในตอนนั้นเอง จางอวี้หัวก็เข้ามา เมื่อได้ยินข่าว เขานำกลุ่มลูกน้องเข้ามาด้วยสีหน้ามุ่งร้าย
“เธอถูกผู้จัดการของเราไล่ออกไปแล้ว คุณมาช้าไปหน่อยนะ”
หานชิงอวี่เอ่ยกับหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัย “ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนบ้า อะไรก็ทำได้หมด ที่นี่มีคนไข้หลายคน ควรเพิ่มการรักษาความปลอดภัยนะครับ”
“ใช่ ใช่ เราประมาทเอง ต้องขอโทษทุกคนด้วย”
จางอวี้หัวเห็นด้วยกับคำพูดของหานชิงอวี่
“ที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันได้ จำไว้ว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นกลับมาอีกก็ให้ระวังไว้หน่อย!”
ผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยสั่งลูกทีม หลังจากนั้นเขากล่าวกับหานชิงอวี่และจางอวี้หัวว่า “ผมต้องขอตัวก่อน เชิญพวกคุณตามสบาย”
“ได้ครับ!”
“ขอบคุณครับ!”
หลังจากที่ทุกคนกล่าวขอบคุณ จางอวี้หัวก็ตะโกนด้วยความโกรธ “ผู้หญิงบ้า ๆ แบบนั้น สักวันฉันจะทำให้เธอต้องเสียใจ!”
“พี่ใหญ่ คดีของเราคืบหน้ายังไงบ้าง?” หวงเป่าฮวาถามเสียงเครียด
“พวกเขารับเรื่องแล้ว! ไม่ต้องห่วง ผู้หญิงคนนั้นหนีไม่รอดแน่!”
จางอวี้หัวเองก็โกรธไม่แพ้กัน เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลในพื้นที่นี้ แต่กลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งหลอกลวงมาหลายครั้ง ทำให้เขารู้สึกเสียหน้าเป็นอย่างยิ่ง
…
หลังจากที่อิ๋นซู่เหลียนออกจากโรงพยาบาล เธอก็พาคนของเธอออกไป
และตอนนี้เธอมาถึงบ้านพักตากอากาศหลังหนึ่ง
“พี่เปียว! ครั้งนี้ต้องขอบคุณพี่มากเลยนะคะ ที่มาช่วยทำให้ดูดีขึ้น!”
อิ๋นซู่เหลียนกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เธอเดินเข้าไปหาชายหัวล้านที่นั่งอยู่บนโซฟา
“เสี่ยวเหลียน เธอไม่ต้องเกรงใจไปหรอกน่า” พี่เปียวกล่าวด้วยรอยยิ้มและลูบแก้มเธอเบา ๆ “เธอเป็นคนของพี่เปียวคนนี้ ใครกล้ามารังแกเธอ ก็ถือว่าเป็นศัตรูกับพี่เปียว”
อิ๋นซู่เหลียนรู้สึกอบอุ่นในใจ เธอรู้ว่าครั้งนี้ที่เธอรอดพ้นมาได้ก็เพราะพี่เปียวช่วยออกหน้า
“พี่เปียว เรื่องครั้งนี้ ฉันสืบจนแน่ชัดแล้ว” อิ๋นซู่เหลียนนั่งลงข้าง ๆ พี่เปียว พูดเสียงเบา “ทั้งหมดเป็นฝีมือของหานชิงอวี่ เราไม่ควรปล่อยเขาไป”
พี่เปียวขมวดคิ้วเล็กน้อยและตอบเสียงกร้าว “หานชิงอวี่! ไอ้หมอนี่มันไม่รู้จักเจียมตัวจริง ๆ”
อิ๋นซู่เหลียนเห็นท่าทีของพี่เปียวแล้วก็พึงพอใจ เธอรู้ว่าพี่เปียวกำลังวางแผนจะจัดการกับหานชิงอวี่
แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรเพิ่มเติม ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
อิ๋นซู่เหลียนมองดูโทรศัพท์อย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะรับสาย
“ฉันไม่สนว่าตอนนี้เธอจะอยู่ที่ไหน แต่ต้องรีบมาที่ห้องสำนักงานโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
เสียงจากปลายสายเป็นเสียงของคณบดีเสี้ยวอย่างชัดเจน
หลังจากพูดเพียงไม่กี่ประโยค เขาก็วางสายไปโดยไม่รอให้อิ๋นซู่เหลียนได้ตอบกลับ
“เป็นอะไรไป? คณบดีเสี้ยวเรียกหาเธอเหรอ?”
พี่เปียวได้ยินเสียงของคณบดีเสี้ยวเช่นกัน เขาจึงขมวดคิ้วถาม
“ไอ้แก่คนนั้นเรียกให้ฉันไปหาเขาน่ะสิ!”
อิ๋นซู่เหลียนสบถด้วยความโกรธ
“งั้นก็ไปเถอะ! ดูซิว่าเขาจะทำอะไร” พี่เปียวพยักหน้า
จากนั้นอิ๋นซู่เหลียนจึงขับรถตรงไปยังห้องสำนักงานของคณบดีเสี้ยว