ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 386 เผยความจริง
ณ โรงพยาบาลที่สอง
คณบดีหลี่หงจอดรถเสร็จก็รีบเดินเข้าไปในโรงพยาบาล
พยาบาลคนหนึ่งเห็นหลี่หงดูมีท่าทีรีบร้อนจึงเอ่ยเตือนเขาว่า “ท่านคณบดีคะ อิ๋นซู่เหลียนมาแล้วค่ะ”
“เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลี่หงได้ยินดังนั้นก็ถามอย่างรีบร้อน
“เพิ่งมาถึงเมื่อครู่นี้เองค่ะ ตอนนี้อยู่ในห้องทำงานของท่านค่ะ” พยาบาลเห็นหลี่หงดูรีบร้อน จึงรีบรายงานสถานการณ์ให้ทราบทันที
หลี่หงได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งออกไป
เมื่อเขากลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง ก็พบว่าอิ๋นซู่เหลียนนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่าทีสบาย ๆ
“อิ๋นซู่เหลียน! ตอบฉันมานะ! อุปกรณ์ของเธอเป็นอะไร! ทำไมถึงเกิดอุบัติเหตุทางการแพทย์ที่ร้ายแรงแบบนี้ได้!”
หลี่หงจ้องอิ๋นซู่เหลียนเขม็ง ถ้าไม่เห็นว่าเธอเป็นผู้หญิง ป่านนี้เขาคงลงมือกับเธอไปแล้ว
“อย่าตกใจไปเลยน่า อุปกรณ์ใช้งานนานไปก็ย่อมมีปัญหาบ้าง”
“แล้วถ้าหมอเกิดพลาดขึ้นมาด้วย นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้ป่วยคนนั้นโชคร้ายแค่ไหนแล้วละ”
อิ๋นซู่เหลียนยักไหล่อธิบาย เผยให้เห็นท่าทางที่ดูไม่แยแส เธอมองหลี่หงที่ยังคงมีท่าทีโกรธอยู่ ก่อนจะหยิบเช็คออกมาจากกระเป๋าเงิน “เอ้านี่! สองแสน! เอาไปให้ญาติผู้ป่วยสิ!”
“เธอ…เธอ…เธอนี่มัน!…”
หลี่หงจ้องอิ๋นซู่เหลียนเขม็ง เขาโกรธจนพูดไม่ออก ก่อนจะชี้ไปที่อิ๋นซู่เหลียนแล้วพูดว่า “อิ๋นซู่เหลียน! นี่มันเป็นอุบัติเหตุทางการแพทย์! นี่ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ เงินอาจจะแก้ปัญหาชั่วคราวได้ก็จริง แต่จะแก้ปัญหาทุกอย่างได้ด้วยวิธีนี้หรือไง?”
“นี่คุณหลี่! คุณอย่ามาตะโกนใส่ฉันนะ! คุณเอาเช็คนี่ไปให้เขาซะสิ แล้วให้เขายอมรับว่าเขาแพ้ยาชา แล้วเผลอขยับตัวระหว่างการผ่าตัดจนเกิดอุบัติเหตุ! แต่ถ้าสองแสนยังไม่พอ นั่นก็เป็นเรื่องของโรงพยาบาลคุณแล้ว ไม่เกี่ยวกับฉัน!”
อิ๋นซู่เหลียนเห็นหลี่หงยังคงยืนกรานที่จะเถียงกับเธอ จึงได้แต่โยนเช็คลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส
หลี่หงจ้องอิ๋นซู่เหลียนพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย
เงินสองแสนและคำพูดของเธอ ทั้งหมดนี้ช่างเย็นชาและดูไร้หัวใจเหลือเกิน มันทำให้หลี่หงรู้สึกว่าเรื่องนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“อิ๋นซู่เหลียน เธอตอบฉันมาตรง ๆ อุปกรณ์พวกนี้มันเป็นอะไรกันแน่!”
หลี่หงยังคงจ้องอิ๋นซู่เหลียนเขม็ง พยายามหาคำตอบจากสายตาของเธอ
เขารู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะมีผลต่ออนาคตของทั้งโรงพยาบาล
อย่างไรก็ตาม อิ๋นซู่เหลียนยังคงรักษาท่าทีเย็นชาของเธอไว้ ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเธอแม้แต่น้อย
“คุณหลี่ ไม่ใช่ว่าพวกเราจะไม่ชดใช้ให้พวกเขานี่ ต้องการเท่าไหร่ก็ให้ไปเถอะ! และให้พวกเขายอมรับความผิดพลาดเอง!”
อิ๋นซู่เหลียนในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่สนใจอะไรอีกต่อไป โต้ตอบกับหลี่หงอย่างดุเดือด
“อิ๋นซู่เหลียน เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?” หลี่หงพยายามควบคุมเสียงของตัวเองให้สงบ แต่ก็ยังอดพูดไม่ได้ว่า “ถ้าเธอยังจะดึงดันอยู่แบบนี้ มันจะทำให้ชีวิตการงานของเธอต้องพังทลาย และอาจถึงขั้นต้องติดคุก”
อิ๋นซู่เหลียนได้ยินแล้วก็หัวเราะเบา ๆ และเอ่ยอย่างไม่แยแสว่า “โธ่เอ๊ยคุณหลี่! งั้นฉันจะบอกความจริงให้รู้ก็ได้ เครื่องมือพวกนี้น่ะไม่ได้มาจากบริษัทของปู่ฉันหรอก! พอใจหรือยัง!”
หลี่หงถึงกับสั่นสะท้าน เขาไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่อิ๋นซู่เหลียนพูดมานั้นจะเป็นความจริง
ถ้าสิ่งที่เธอพูดมานั้นเป็นความจริง เขาคงจบเห่แล้ว…
“อิ๋นซู่เหลียน เธอกำลังทำลายฉัน!”
ร่างกายของหลี่หงเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เขาชี้ไปหาอิ๋นซู่เหลียนแล้วพูดว่า “เธอใช้ชื่อเสียงของครอบครัวเธอมาหลอกฉัน! เธอนี่มันโหดเหี้ยมจริง ๆ!”
“นี่ คุณหลี่ คุณเองก็ไม่ได้ทำเพื่อความถูกต้องหรอกใช่ไหมล่ะ? อุปกรณ์ราคาหลายล้าน แต่คุณซื้อมันไปได้ในราคาต่ำกว่าล้าน แล้วเงินส่วนต่างพวกนั้นมันหายไปไหนงั้นเหรอ?”
“คุณอย่าคิดว่าตัวเองเสียเปรียบสิ ตอนนี้เราอยู่ในเรือลำเดียวกันแล้ว อย่าคิดที่จะทิ้งกันสิ!”
อิ๋นซู่เหลียนมองหลี่หงด้วยสายตาเจ้าเล่ห์พลางหัวเราะเย้ยหยัน จากนั้นจึงพูดว่า “ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน งั้นก็เอาไปป่าวประกาศเลยสิ! คราวนี้แหละโรงพยาบาลนี้จะต้องอับอายขายหน้า แล้วตำแหน่งของคุณก็จะหายวับไปด้วย!”
“อิ๋นซู่เหลียน! อย่ามาขู่ฉันนะ ฉันทำถูกต้องไม่มีอะไรต้องกลัว! ที่ฉันทำก็เพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายให้โรงพยาบาล! ฉันซื่อสัตย์ต่อโรงพยาบาลนี้มาตลอด!”
“แต่เธอน่ะ! หลอกลวง! เรามีเอกสารสัญญาอยู่แล้ว! รุ่นอุปกรณ์ไม่ตรงกัน สินค้าก็ไม่ตรง! ฉันสามารถฟ้องเธอได้!”
หลี่หงไม่กลัวคำขู่ของอิ๋นซู่เหลียนเลยสักนิด เพราะหากคำพูดไม่กี่คำพวกนั้นทำให้หลี่หงสติแตกได้ เขาคงไม่เหมาะที่จะเป็นคณบดีโรงพยาบาลที่สองแล้ว
“คุณหลี่! อย่าเพิ่งใจร้อนสิ ฉันรับรองเลย! เรื่องนี้จะต้องจัดการได้เรียบร้อยแน่นอน!”
“และจะไม่ทำให้โรงพยาบาลนี้ต้องเดือดร้อนแน่! อย่าถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลเลยนะ!”
อิ๋นซู่เหลียนที่เคยอวดดี พอได้ยินคำพูดของหลี่หงก็หน้าซีดทันที
เธอไม่คิดเลยว่าหลี่หงที่ดูใจดีจะตัดสินใจได้เด็ดขาดขนาดนี้
ตอนนี้เธอทำได้แค่ขอร้องเขา
“หึ ฉันจะเห็นแก่หน้าคณบดีเสี้ยว ครั้งนี้ฉันยอมปล่อยเธอไปก็ได้! แต่เธอต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย! และถ้ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้น ฉันจะไม่ยกโทษให้เธอแน่!”
หลี่หงจ้องหน้าอิ๋นซู่เหลียนพลางพูดเสียงเข้ม “ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด ถ้าคนพวกนั้นมาหาเรื่องฉันละก็ ฉันจะเปิดเผยความจริงทั้งหมด!”
“เอ่อ แล้วคนไข้รายนั้นไปไหนแล้วคะ?” อิ๋นซู่เหลียนได้ยินดังนั้นก็รีบถามเขาทันที
“เขาออกจากที่นี่แล้วก็ไปโรงพยาบาลที่หนึ่งทันที” หลี่หงชำเลืองมองอิ๋นซู่เหลียนที่ดูตื่นตระหนก
และเมื่ออิ๋นซู่เหลียนได้ยินเช่นนั้นก็ไม่รอช้า รีบร้อนวิ่งออกไปทันที
เธอโบกรถแท็กซี่คันหนึ่งและรีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลที่หนึ่ง และเมื่อรถจอด เธอก็รีบวิ่งออกไปทันที
หลังจากสอบถามข้อมูลมาแล้ว เธอก็พบว่าผู้ป่วยอยู่ที่ชั้นสามของตึกผู้ป่วยใน
ขณะนั้นผู้ป่วยคนดังกล่าวกำลังนั่งคุยกับเพื่อนในห้องพัก
อิ๋นซู่เหลียนเดินผ่านประตูและเห็นว่ามีคนอยู่ในห้อง จึงมองชื่อผู้ป่วยที่ติดอยู่ตรงประตู และเมื่อมั่นใจว่าใช่ที่นี่ เธอจึงรีบเปิดประตูเข้าไป
“คุณคือกังจื่อที่ย้ายมาจากโรงพยาบาลที่สองใช่ไหม?” อิ๋นซู่เหลียนถามคนบนเตียง
“ใช่ แล้วคุณเป็นใคร?” จางอวี้หัวตอบแทนเพื่อนของเขาที่อยู่บนเตียง และถามกลับไปเสียงเข้ม
“ฉันเป็นตัวแทนจากบริษัทผู้ผลิตอุปกรณ์ที่เขาใช้ ฉันมาเพื่อจัดการเรื่องนี้”
อิ๋นซู่เหลียนไม่ได้บอกความจริงกับพวกเขา ได้แต่ตอบแบบเลี่ยง ๆ ไปแทน
“อ้อ คุณมาได้จังหวะพอดีเลย เรื่องที่เกิดขึ้นน่ะ ถ้ามือของเขาพิการไปจะเป็นยังไง!” จางอวี้หัวลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับอิ๋นซู่เหลียนทันที
“ฉันมีเช็คสองแสนสำหรับค่ารักษาพยาบาล และอีกเช็คห้าแสนเพื่อให้คุณทำตามที่ฉันบอก”
อิ๋นซู่เหลียนกวาดสายตามองคนในห้อง ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัวหรือการพูดจาของพวกเขา ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คนที่เข้าใจอะไรลึกซึ้ง
ก็แค่ให้เงินไปง่าย ๆ เดี๋ยวพวกเขาก็รู้ว่าเรามีอำนาจแค่ไหน!
“เงินเยอะดีนี่ แต่ผมไม่เอา! ผมต้องการให้มือของเขาหายดี!”
จางอวี้หัวมองเช็คสองใบที่วางอยู่ข้างเตียงแล้วหัวเราะเยาะใส่ “นี่คุณคิดว่าเงินสามารถแก้ไขทุกอย่างได้หรือไง?”
“เงินน่ะแก้ไขอะไรไม่ได้ทุกอย่างหรอก แต่มันก็มีประโยชน์ในแบบของมัน” อิ๋นซู่เหลียนจ้องหน้าจางอวี้หัว และตอบกลับไปอย่างไม่พอใจ