ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 366 ความจริงถูกเปิดเผย
“พวกนายอย่าไปเชื่อคำพูดของเขา เขาต้องมีปัญหาแน่!”
เวลานี้ ไป๋ปิงได้สติกลับคืนมาแล้ว เธอหันมองไปทางฮั่วหัวฉวีเงียบ ๆ เพื่อเตือนทุกคน
“แก! สั่งคนของแกไปขังมันไว้!”
หัวเฉียวมองไปทางจางอวี้หัวที่อยู่ข้าง ๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า “อย่าให้มันหนีไปได้!”
เขาเพิ่งจะสั่งการจบก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของตัวเองดังขึ้น
เมื่อเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นพ่อของตัวเองโทรมา
“ครับพ่อ…มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
หัวเฉียวนั้นเคารพพ่อของตัวเองมาก
เวลาพูดจึงสุภาพอยู่เสมอ
แต่การโทรศัพท์ครั้งนี้กลับทำให้เขาอยากรู้ขึ้นมา เพราะปกติแล้วเขาไม่ค่อยได้คุยโทรศัพท์กับพ่อเท่าไหร่นัก
[แกกลับมาบ้าน แล้วเรียกเสี่ยวหานมาด้วย!]
หัวเฉียวเดาไม่ออกว่าพ่อของเขาต้องการอะไรจากน้ำเสียง
เขาเหลือบมองไปที่หานชิงอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ กำลังจะเอ่ยปากถามแต่ก็พบว่าพ่อของเขาได้วางสายไปแล้ว
“คุณลุงให้พวกเราไปหางั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ”
หานชิงอวี่ไม่ได้สงสัยอะไร เขาถอดเสื้อโค้ทของตัวเองออกแล้วสวมให้ไป๋ปิง จากนั้นก็หันไปสั่งกับจางอวี้หัว “ไอ้สารเลว ถ้ามันหนีไปจากที่นี่ได้ พวกแกก็เตรียมรับผิดชอบเอาเองแล้วกัน”
เขาไม่ได้ไม่ไว้ใจหัวเฉียว แต่เขาไม่ไว้ใจจางอวี้หัว แต่ก็นั่นแหละ ด้วยอำนาจของหัวเฉียว มันก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร
“คุณชายหาน วางใจได้ครับ พวกเราจะจับตาดูมัน ไม่ปล่อยให้มันหนีไปไหนได้แน่นอนครับ!”
เมื่อได้ยินดังนั้น จางอวี้หัวก็พยักหน้าหงึก ๆ แล้วโค้งคำนับด้วยท่าทีนอบน้อม
“ฮึ่ม! พวกเรากลับกันเถอะ!”
หานชิงอวี่ลูบหัวไป๋ปิงเบา ๆ แล้วหันไปส่งสายตาให้หัวเฉียว
จากนั้น พวกเขาก็ออกจากห้องทำงานของจางอวี้หัวไปทีละคน
หลังจากออกมาจากห้องทำงาน พวกเขาก็ขึ้นรถของหัวเฉียว
แล้วมุ่งหน้าไปที่บ้านตระกูลหัวทันที
เส้นทางที่ปกติใช้เวลามากกว่าครึ่งชั่วโมง แต่ด้วยการขับรถที่รวดเร็วของหัวเฉียว ทำให้ใช้เวลาเพียงยี่สิบนาทีก็ถึงบ้าน
พวกเขามาถึงห้องนั่งเล่นของบ้านพัก
ยังไม่ทันได้เห็นพ่อของหัวเฉียว พวกเขาก็เห็นไต้เหมาอวี่ที่หน้าตาบวมช้ำอยู่ในห้องนั่งเล่นเสียก่อน
เขานั่งขดตัวอยู่หน้าโซฟา ร่างกายยังคงสั่นเทาอย่างไม่หยุด
เรื่องราวทั้งหมดนี้ ช่างเป็นเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยนัก
ทันทีที่เห็นหานชิงอวี่และคนอื่น ๆ เดินเข้ามาในห้อง เขาก็ยิ่งดูสับสนงุนงง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นหานชิงอวี่เดินเข้ามาพร้อมกัน ยิ่งทำให้เขาร้องไห้โฮออกมาอย่างหนัก
หานชิงอวี่และคนอื่น ๆ ที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็แสดงสีหน้าฉงนสงสัย พวกเขายังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
หานชิงอวี่เดินไปที่โต๊ะกาแฟและมองดูไต้เหมาอวี่อย่างสงสัย
เมื่อไต้เหมาอวี่เห็นหานชิงอวี่เดินเข้ามาใกล้ เขาก็ไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเองอีกต่อไปและโผเข้ากอดขาหานชิงอวี่ ก่อนจะร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง
“ไสหัวไป!”
หานชิงอวี่เห็นดังนั้นจึงเตะเขาออกไปอย่างแรง
“ไต้เหมาอวี่ เล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณชายหานฟังให้ชัดเจน ถ้ากล้าพูดโกหก ฉันจะตัดลิ้นแกทิ้งซะ!”
ในตอนนั้นเอง คุณพ่อของหัวเฉียว หัวเซี่ยวเทียนก็เดินลงมาจากห้องใต้หลังคาอย่างเชื่องช้า
ดวงตาคู่คมจ้องมองไปที่ไต้เหมาอวี่อย่างเย็นชา
เขาผู้นี้ คือชายวัยกลางคนที่อยู่กับหัวหน้าสถานีโทรทัศน์นั่นเอง
“ยังยืนโง่อยู่อีก! รีบพูดมา!”
หัวเฉียวจ้องมองไต้เหมาอวี่ด้วยความโกรธ และกัดฟันพูด
“ครับ ๆ ผมพูด ผมจะพูดแล้ว!”
“เรื่องทั้งหมดนี้ คุณชายฮั่วหัวฉวีเป็นคนบงการ เขาให้เงินผม ให้ผมแอบไปจัดการ…”
“ฮั่วหัวฉวี! เขาต่างหากที่เป็นตัวการ! ไม่เกี่ยวกับผม! ผมแค่ทำตามคำสั่ง!”
ไต้เหมาอวี่รีบอธิบายทันที เมื่อได้ยินคำพูดของพ่อลูกตระกูลหัว
ตอนนี้เขาหวาดกลัวอย่างแท้จริง คนพวกนี้เวลาลงมือซ้อมคนทีไร เล่นเอาเกือบตายทุกราย
กับคนพวกนั้นไม่มีเหตุผลให้ต้องพูดด้วยหรอก
“หึ นายคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง นายกับฮั่วหัวฉวีรู้จักกันมานานแค่ไหน ไอ้เศษขยะพวกนี้มันโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่!”
พอได้ยินคำพูดของไต้เหมาอวี่ หานชิงอวี่ก็เจอพิรุธบางอย่าง จึงรีบโต้กลับทันที
“เรื่องจริงครับ! เขาเป็นคนสั่งผมเอง ผมสาบานต่อฟ้าได้เลย!”
ไต้เหมาอวี่ร้องไห้น้ำตาอาบหน้า อธิบายอย่างจนใจ
“เหล่าหาน เรื่องนี้ไม่ง่ายนะ ต้องระวังตัวไว้ด้วย!”
หัวเฉียวพอจะจับความหมายจากคำพูดของไต้เหมาอวี่ได้ จึงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ถูกต้องแล้ว ยิ่งมีทรัพย์สินมาก ปัญหาที่ต้องเจอก็คือการถูกจ้องมองจากผู้มีอิทธิพลรอบด้าน! ถ้าไม่ระวังก็อาจตกหลุมพรางของคนอื่นและร่วงลงเหวลึกได้!”
“นายยังต้องเจออะไรอีกมากมาย! ต้องระมัดระวังให้มาก เป็นบทเรียนราคาแพงที่ทำให้เติบโตขึ้น!”
หัวเซี่ยวเทียนมองดูทั้งสองคนอย่างพิจารณา ก่อนจะถอนหายใจแล้วเอ่ยต่อว่า “เรื่องนี้กระจ่างแล้ว ฉันจะจัดการให้คนประกาศให้ชัดเจน ส่วนเรื่องที่พวกเธอเพิ่งพูดถึง ฉันจะให้คนไปสืบหาต้นตอเอง ถ้ามีความคืบหน้า ฉันจะแจ้งให้ทราบ”
“ลุงหัวพูดถูก พวกเราประมาทไปหน่อย! ต่อไปต้องขอคำชี้แนะจากรุ่นพี่ให้มากกว่านี้…”
หลังจากเหตุการณ์นี้ หานชิงอวี่ก็ได้รับบทเรียนเช่นกัน คำพูดของหัวเซี่ยวเทียนทำให้เขาได้ประโยชน์ไม่น้อย
หัวเซี่ยวเทียนเห็นหานชิงอวี่พูดเช่นนั้นก็พึงพอใจ เขาพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปบอกกับบอดี้การ์ดข้าง ๆ ว่า “เอาไอ้สารเลวนี่ไปขังไว้ก่อน!”
“ครับ นายท่าน!”
บอดี้การ์ดหลายคนรับคำ จากนั้นก็ลากตัวไต้เหมาอวี่ออกไป
“ขอบคุณมากครับลุงหัว ถ้าไม่ได้ลุง เรื่องนี้คงรบกวนผมไปอีกนาน ขอบคุณจริง ๆ ครับ…”
หานชิงอวี่รู้ว่าสถานการณ์กระจ่างแล้วจึงรีบกล่าวขอบคุณหัวเซี่ยวเทียน
“แล้วเรื่องของฮั่วหัวฉวีล่ะ…”
ไป๋ปิงทนไม่ไหวพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่หานชิงอวี่จะพูดจบ
เมื่อครู่เธอเกือบจะถูกฮั่วหัวฉวีรังแก
เรื่องนี้ทำให้เธอขุ่นเคืองใจมาโดยตลอด
เพื่อไม่ให้หานชิงอวี่เป็นห่วง เธอจึงแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ชัดเจนแล้ว เธอจึงอดไม่ได้ที่จะเตือนทุกคน
“คุณไป๋ไม่ต้องกังวล เรื่องนี้พวกเราจะจัดการเอง! เขารู้เรื่องอะไรบ้าง ต้องให้คายออกมาให้หมด!”
หัวเฉียวได้ยินดังนั้นก็เข้าใจความคิดของไป๋ปิงในทันที จึงตบบ่ารับรองกับเธอ “เรื่องนี้ฉันต้องเอาคืนให้ได้!”
“ลุงหัว พวกคุณลำบากมากแล้ว ผมขอเลี้ยงข้าวทุกคนสักมื้อนะครับ”
หานชิงอวี่มองพ่อลูกทั้งสอง ตอนนี้เรื่องราวก็คลี่คลายลงชั่วคราว
เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณ เขาจึงตัดสินใจเลี้ยงข้าวทั้งสองพ่อลูก
“ไม่ต้องหรอก เอาไว้โอกาสหน้าค่อยว่ากัน พวกเธอไปจัดการเรื่องของพวกเธอให้เรียบร้อยก่อน เรื่องแบบนี้เกี่ยวกับชื่อเสียง ห้ามประมาทเด็ดขาด!”
หัวเซี่ยวเทียนโบกมือปฏิเสธคำเชิญของหานชิงอวี่พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“เข้าใจแล้วครับ ลุงหัว”
“ขอบคุณค่ะลุงหัว”
ไป๋ปิงและหานชิงอวี่ต่างกล่าวขอบคุณหัวเซี่ยวเทียน
“ไปเถอะ ฉันไปส่งพวกนายเอง!”
หัวเฉียวกวักมือเรียกทั้งสอง จากนั้นก็พาพวกเขาออกไปข้างนอก
“เหล่าหัว ครั้งนี้ต้องขอบคุณนายมากจริง ๆ”
หานชิงอวี่กล่าวกับหัวเฉียวด้วยความสนิทสนม
เมื่อทั้งสองออกไปข้างนอกแล้ว ไม่ได้อยู่ต่อหน้าหัวเซี่ยวเทียน บรรยากาศก็ผ่อนคลายขึ้น
“พวกเราเป็นพี่น้องกัน ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น วันไหนฉันลำบาก อาจจะต้องรบกวนนายก็ได้!”
หัวเฉียวแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ถึงจะกลับโรงพยาบาลแล้ว นายก็ต้องระวังตัวด้วยนะ ฉันคิดว่าเรื่องนี้มันไม่ง่ายแบบนี้แน่!”
“อืม ฉันจะระวังตัว นายวางใจเถอะ!”
หานชิงอวี่พยักหน้าตอบรับคำ
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง งั้นไว้เจอกันใหม่นะ!” ไป๋ปิงโบกมือลาหัวเฉียวพร้อมกับเดินจากไปด้วยกัน