ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 365 ภูเขาและสายน้ำ ผลัดกันรุ่งเรือง
เห็นดังนั้น ฮั่วหัวฉวีจึงเผยยิ้มกว้างและเดินเข้ามาหา “บอกความจริงให้อย่างหนึ่ง หานชิงอวี่ ไอ้เด็กนั้น อีกไม่กี่วันก็จะชื่อเสียงป่นปี้! โรงงานยาของบ้านมันก็จะต้องล้มละลาย! เธออยู่กับมันก็มีแต่จะอดตาย!”
“หึ นายคิดว่าตระกูลหานเป็นแค่พวกอันธพาลชั้นต่ำอย่างพวกนายงั้นเหรอ?”
“แค่ตระกูลหานขยับนิ้วทีเดียว พวกนายก็แหลกเป็นผุยผงไปเป็นร้อยรอบแล้ว!”
ไป๋ปิงได้ยินคำพูดของฮั่วหัวฉวีแล้วก็แค่นหัวเราะเยาะ
คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่เธอในฐานะว่าที่ลูกสะใภ้ที่พ่อแม่ของหานชิงอวี่เป็นคนเลือกเองกับมือ เธอรู้เรื่องนี้ดี
การที่จะโค่นล้มตระกูลหานนั้น เป็นแค่ความฝันลม ๆ แล้ง ๆ
“หึ งั้นเรามารอดูกัน! ถึงตอนนั้นฉันจะรอดูเธอมาร้องห่มขอให้ฉันเลี้ยงดู!”
ฮั่วหัวฉวีเห็นไป๋ปิงไม่เล่นด้วยก็แค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะทรุดตัวนั่งลง ดวงตาเจ้าเล่ห์จ้องมองไป๋ปิงไม่วางตา
ในเวลานี้
จางอวี้หัวกำลังเดินตามหลังลูกน้องคนสนิทไป
ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงที่หน้าประตู
“บ้าเอ๊ย ใครวะ กล้ามาหาเรื่องในพื้นที่ของฉัน! ออกมา!”
จางอวี้หัวสบถไม่หยุด เดินตามลูกน้องไปจนถึงทางเข้า
ทันทีที่เห็นหัวเฉียวอยู่ตรงหน้า ขาสองข้างก็อ่อนยวบแทบจะคุกเข่าลง
“หัว…หัว…คุณชายหัว…”
จางอวี้หัวผู้ซึ่งเดิมทีดูน่าเกรงขาม เมื่อได้เห็นหัวเฉียว เขาก็รู้สึกเหมือนลิ้นพันกัน
“ที่แท้ก็ร้านของนายนี่เอง!”
หัวเฉียวถึงบางอ้อทันทีที่เห็นว่าเป็นจางอวี้หัว
เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้จักกันมาก่อน
“พี่หัว นี่…นี่มันเรื่องเข้าใจผิดกันหมด…เป็นเรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ”
จางอวี้หัวได้ยินคำพูดไม่กี่คำของหัวเฉียวก็ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
นี่คือหนึ่งในอันธพาลของเมืองจินเชียวนะ
แม้ว่าตอนนี้เขาจะกลับตัวกลับใจเป็นคนดีแล้ว ทว่า แต่ก่อนเขาก็โด่งดังมาก
เคยมีข่าวลือว่าสมัยก่อน สถานที่ใดที่หัวเฉียวไปเยือน
แม้แต่หมาจรจัดข้างถนนก็ยังโดนเขาตบไปสองที
“เข้าใจผิดบ้านแกสิ! ปล่อยคนของฉันเดี๋ยวนี้!”
หัวเฉียวปล่อยมือจากชายร่างยักษ์ ก้าวเท้าเข้าไปหาจางอวี้หัวแล้วเตะเข้าที่ท้องน้อยอย่างแรง
“อุก…”
จางอวี้หัวโดนเตะเข้าไปหนึ่งทีจนต้องคุกเข่าลงกับพื้นและอาเจียนออกมาไม่หยุด
น้ำตาเอ่อคลอเต็มเบ้า
“ไอ้พวกงี่เง่า! ยืนโง่กันอยู่ได้! พาฉันไปหาเธอเดี๋ยวนี้!”
จางอวี้หัวมองลูกน้องแต่ละคนที่ทำหน้างง ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ เขาชี้หน้าแล้วตะคอกใส่ว่า “ไอ้พวกโง่เขลา! นี่พี่หัว พวกแกไม่รู้จักรึไง!”
“ขออภัยพี่หัวครับ”
“พวกเรามีตาก็เหมือนไม่มี!”
“…”
ลูกน้องทั้งกลุ่มรู้ว่าพี่ใหญ่หมายถึงอะไร พอโดนด่าแบบนั้นก็รีบก้าวขึ้นหน้ามาขอโทษ
“อย่าเสียเวลา ปล่อยเธอซะ!”
หานชิงอวี่ขมวดคิ้วมองคนกลุ่มนั้นอย่างไม่สบอารมณ์พลางเอ่ยเสียงเข้ม
“ครับ ๆ… เชิญทางนี้ครับ”
จางอวี้หัวพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง แล้วพาพวกเขาทั้งสองคนไปที่ห้องทำงานด้านใน
“ไสหัวไป! ไอ้คนสารเลว!”
“ช่วยด้วย!”
“…”
ตอนที่พวกเขามาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงร้องตกใจดังมาจากในห้อง
หานชิงอวี่ก้าวเท้ายาว ๆ อย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าไปเตะประตูจนเปิดออก
เขาเห็นฮั่วหัวฉวีกำลังผลักไป๋ปิงลงบนโซฟา และกำลังฉีกเสื้อผ้าของเธอ
ส่วนไป๋ปิงก็อยู่ในท่าทางหวาดกลัว
ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เมื่อเห็นหานชิงอวี่เข้ามาในห้องก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
“เหล่าจาง แกมาได้จังหวะพอดี ให้ลูกน้องของแกหักขาพวกมันทั้งสองคนซะ!”
เมื่อฮั่วหัวฉวีเห็นทั้งจางอวี้หัวและหานชิงอวี่พุ่งเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนสนิทอีกสองสามคน เขาก็ชี้หน้าทั้งคู่ด้วยท่าทางอวดดีแล้วออกคำสั่ง
หานชิงอวี่ก้าวเข้าไปแล้วถีบฮั่วหัวฉวีจนล้มลง ยังไม่พอใจเท่าไหร่ จึงกระทืบซ้ำไปที่ตัวเขาอีกหลายครั้ง
จนกระทั่งเหนื่อย ขาจึงยอมหยุด
“พวกแกตาบอดรึไง รีบ ๆ มาจัดการพวกมันสิวะ!”
ฮั่วหัวฉวียังคงไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาถูกซัดจนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น แล้วก็สบถออกมาอย่างสุดทน
“ฮั่วหัวฉวี แกนี่มันบังอาจจริง ๆ เลยนะ หานชิงอวี่เป็นเพื่อนรักของฉัน ฉันเคยบอกแกไปแล้ว แกยังจะมาหาเรื่องเขาอีกเหรอ!”
ในตอนนั้นเอง หัวเฉียวที่ยืนอยู่หน้าประตูก็เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
“คุณชาย…คุณชายหัว…”
เมื่อฮั่วหัวฉวีเห็นว่าเป็นหัวเฉียว เขาก็ตื่นตระหนกในทันที
เขาก็ไม่คิดว่าหานชิงอวี่จะสามารถเชิญหัวเฉียวมาได้โดยตรง
“ทุบขาของเขาให้หักซะ!”
หัวเฉียวไม่รีรอ สั่งลูกน้องของจางอวี้หัวทันที
พวกลูกน้องเข้าใจสถานการณ์ดีแล้ว จึงฟังคำสั่งของหัวเฉียว
พวกเขาต่างรีบวิ่งเข้าไปหา ก่อนจะเริ่มต่อยและเตะฮั่วหัวฉวี
“คุณหัว ผมผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตผมด้วย!”
“โอ๊ย…ขาหักแล้ว…”
“ซี่โครงผม…”
ฮั่วหัวฉวีถูกลูกน้องหลายคนรุมซ้อมอย่างหนัก
ไม่นานเขาก็ไม่มีแม้แต่ลมหายใจออกมาอีกเลย
“เอาล่ะ พอได้แล้ว อย่าทำเขาตายจริง ๆ ล่ะ!”
หานชิงอวี่เห็นดังนั้น ความโกรธก็หายไปกว่าครึ่ง ปลอบไป๋ปิงพลางตำหนิ
พอเขาพูดเช่นนั้น บรรดาสมุนจึงรามือ
“อย่าปล่อยมันไปนะ ปัญหาคุณภาพสินค้าของบริษัทพวกเราก็เป็นฝีมือมัน! มันรู้อยู่แก่ใจ!”
ไป๋ปิงชี้ไปที่ฮั่วหัวฉวีซึ่งยอมศิโรราบไปแล้ว และพูดด้วยความโกรธ “มันต้องการจะทำลายโรงงานยาของพวกเรา!”
“หึ ที่แท้ก็เป็นแกจริงด้วย!”
หานชิงอวี่ได้ยินไป๋ปิงพูดก็ขบฟันแน่น และมองไปที่ฮั่วหัวฉวี
“พูดมา เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่!”
หัวเฉียวเดินก้าวเข้ามาจ้องมองฮั่วหัวฉวีอย่างเย็นชา
“ทุกท่าน ผมไม่ทราบ! ผมพูดไปเรื่อย!”
ฮั่วหัวฉวีรีบอธิบาย “ผมก็แค่ได้ยินเรื่องแบบนี้มา เลยตั้งใจพูดขู่เธอเล่น ๆ”
ถึงจะถูกซักถามจากคนมากมาย ฮั่วหัวฉวียังคงทำสีหน้าเรียบเฉย ไม่หวั่นไหว
“จางอวี้หัว เขาไม่ยอมพูด งั้นจัดการเลย”
หัวเฉียวหันไปมองจางอวี้หัวที่อยู่ด้านหลัง แล้วอมยิ้มอย่างรู้กัน
“ซัดมันเข้าไป จนกว่ามันจะยอมพูด!”
จางอวี้หัวไม่ใช่คนโง่เขาย่อมไม่กล้าทำอะไรเกินเลยต่อหน้าหัวเฉียว
คนที่อยู่ในย่านเจริญแบบนี้นิสัยคงไม่ธรรมดา
เมื่อเขาออกคำสั่ง
ลูกน้องก็เริ่มลงมือทันที
“โอ๊ย…”
“หยุดตีเถอะ ผมไม่รู้จริง ๆ!”
“ผมพูดไปเรื่อย!”
“…”
ภายในห้องทำงาน เสียงร้องโหยหวนของฮั่วหัวฉวีดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ
ตอนนี้ เขาไม่ต่างอะไรกับคนสิ้นหวัง ไร้ที่พึ่งพิง
ในที่สุด เขาก็ถูกกลุ่มอันธพาลรุมทำร้ายจนสลบไป
หัวเฉียวถือขวดน้ำแร่ราดลงบนหัว ปลุกให้เขาตื่น ฮั่วหัวฉวีสำลักน้ำ ไอค่อกแค่ก
“หยุดตีเถอะ ผมพูด… ผมจะพูดแล้ว!”
ตอนนี้ฮั่วหัวฉวีใกล้จะสติแตกเต็มที
เขาได้แต่คร่ำครวญขอความเมตตา
“ถ้าอย่างนั้นก็พูดมาเร็ว ๆ เข้าสิ! อย่าให้ฉันหมดความอดทน! แล้วโยนแกไปให้ปลากินซะ!”
หัวเฉียวก้าวเข้าไปพร้อมกับเตะเข้าที่ตัวเขาหนึ่งครั้ง “บอกมา!”
“เรื่องทั้งหมดมีคนเบื้องหลังคอยบงการอยู่ เป้าหมายของมันก็เพื่อที่จะเล่นงานตระกูลหาน เรื่องราวจริง ๆ ผมเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกครับ ผมแค่บังเอิญได้ยินมาเท่านั้น”
ฮั่วหัวฉวีพยายามสูดหายใจเข้าปอดอย่างยากลำบากพลางพูดทั้งน้ำตา
“ยังจะปากแข็งอีก!”
ได้ยินดังนั้น หัวเฉียวก็ไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูด จึงก้าวเข้าไปเตะซ้ำเข้าที่ท้องของเขาอย่างจัง
ฮั่วหัวฉวีร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง