ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 362 ความคิดของคณบดี
“คุณหมอหาน เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ คุณตาของฉันต้องเข้ารับการผ่าตัด ฉันอยากขอให้คุณเป็นคนผ่าตัดให้ได้ไหมคะ”
แม้ว่าหานชิงอวี่จะพยายามพูดขัด แต่หวังเหมยอวิ๋นกลับไม่ได้หยุดพูดแม้เพียงคำเดียว ด้วยเพราะเธอเพียงแค่อยากบอกความต้องการของตนเองออกมาให้ได้มากที่สุด
ในตอนนั้น หานชิงอวี่ถึงได้เข้าใจว่าแท้จริงแล้วพวกเขากำลังจะทำอะไร
ตัวเขาเอง…
เข้าใจผิดมาตลอด…
เมื่อรู้ตัวว่าตนเองเข้าใจผิด หานชิงอวี่จึงรีบพูดขึ้นทันที “ได้ครับ ไม่มีปัญหา คุณตาสะดวกมาเมื่อไหร่ก็แจ้งผมได้เลย ผมว่างตลอดครับ”
“คุณหมอคะ นี่ CT scan ของคุณตาค่ะ รบกวนดูก่อนนะคะ”
พี่เลี้ยงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา จึงรีบหยิบ CT scan ของคุณตาออกมาจากกระเป๋าที่อยู่ข้าง ๆ ทันที
“โอ๊ะ… แบบนี้ คุณหมอหานคงช่วยไม่ได้แล้วล่ะครับ…”
ในขณะที่หานชิงอวี่กำลังยื่นมือออกไปรับ CT scan นั้น ฉินซานไห่ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยปาก
“คณบดีคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคะ? ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าไม่มีอะไรไม่ใช่เหรอคะ?”
หวังเหมยอวิ๋นฟังพูดของฉินซานไห่ คิ้วของเธอก็ขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“คุณนายหวังครับ… เสี่ยวหานกำลังเจอเรื่องยุ่งยากนิดหน่อยน่ะครับ ตอนนี้มีคนกำลังร้องเรียนเรื่องใบประกอบวิชาชีพของเขา เกรงว่าเขาจะรักษาตำแหน่งหมอของเขาไว้ไม่ได้แล้วล่ะครับ” ฉินซานไห่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ราวกับเป็นเรื่องของคนในครอบครัว
ฉินซานไห่แสดงละครได้แนบเนียนราวกับมืออาชีพ
“เกิดอะไรขึ้นคะ? ทำไมถึงเป็นแบบนั้น? คุณหมอหานเป็นคนดีขนาดนี้ ไปทำให้ใครไม่พอใจเข้าหรือคะ?”
หลังจากได้ฟังเรื่องราวจากปากของฉินซานไห่ สีหน้าของหวังเหมยอวิ๋นก็เต็มไปด้วยความสับสน
ตอนนี้เธอรู้สึกเป็นกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของหานชิงอวี่อย่างมาก
“เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ ครอบครัวของเสี่ยวหานเองก็ทำธุรกิจโรงงานยาครับ แแต่ไม่รู้ว่าเขาไปทำให้ใครไม่พอใจ โรงงานยาของครอบครัวจึงถูกวางยาน่ะครับ…”
ฉินซานไห่ถอนหายใจ พร้อมกับแสงดงสีหน้าโกรธเคือง “คนพวกนี้ ช่างใจดำจริง ๆ เพียงเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ถึงกับกล้าทำเรื่องแบบนี้กับของสำคัญได้!”
“ท่านคณบดีหมายความว่า ผลิตภัณฑ์พวกนี้เริ่มวางจำหน่ายในท้องตลาดแล้วเหรอคะ?”
หวังเหมยอวิ๋นขมวดคิ้ว
เรื่องแบบนี้ ในฐานะภรรยาหัวหน้าสำนักงานตรวจสอบ แน่นอนว่าเธอเองก็เคยได้ยินมาบ้าง
แต่ทั้งหมดเป็นเพียงข่าวลือ ใครจะคิดว่าวันหนึ่ง เธอจะต้องเผชิญกับเรื่องนี้ด้วยตนเอง
“เสี่ยวหาน! มาทางนี้!”
ทันใดนั้น หลินหม่านซางก็โบกมือเรียกหานชิงอวี่จากหน้าประตู
“คุณหมอหลิน”
เดิมทีหานชิงอวี่ตั้งใจจะฟังบทสนทนาของพวกเขาต่อ แต่เมื่อได้ยินหลินหม่านซางเรียก เขาจึงจำเป็นต้องเดินออกมา
“เสี่ยวหาน! ฉันถามจริง ๆ! นายมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?”
หลินหม่านซางมองหานชิงอวี่ด้วยสีหน้าจริงจัง
“คุณหมอหลิน ผม หานชิงอวี่ ขอสาบานว่าตระกูลหานของผลไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย! ที่สำคัญ ผมไม่มีทางทำเรื่องชั่ว ๆ แบบนี้แน่นอน!”
หานชิงอวี่รู้ดีว่าหลินหม่านซางกำลังหวาดกลัว
หลังจากเรื่องราวของเจี๋ยเป่าจบลง เขาจึงกระทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
โดยเฉพาะเวลาที่เขาติดต่อกับผู้อื่น เขายิ่งต้องระแวดระวังเป็นอย่างมาก
สุภาษิตที่ว่า ‘โดนงูกัดครั้งเดียว เข็ดไปสิบปี’ คงใช้ได้ดีกับสถานการณ์นี้ จึงไมใช่เรื่องแปลกที่หลินหม่านซางจะระมัดระวังมากขนาดนี้
“คุณหมอหลิน คุณลองคิดดูสิ ผมกับไต้เหมาอวี่ไม่เคยรู้จักกัน ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ แต่เขากลับมาใส่ร้ายป้ายสีผม ทั้งยังกล่าวหาว่าผมเป็นตัวการใหญ่ แต่เมื่อให้เขาเอาหลักฐานมาชี้แจง เขากลับไม่มีอะไรเลย”
“หากจะรายงานจริง ๆ ก็ควรจะมีหลักฐานที่ชัดเจน การพูดปากเปล่าแบบนี้ มันจะไปได้สักกี่น้ำ ผมฟ้องหมิ่นประมาทเขาก็ยังได้”
หานชิงอวี่มองหน้าหลินหม่านซาง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทุกคำ
คำถามเหล่านี้ หานชิงอวี่ไว้ตั้งแต่อยู่ในห้องทำงาน เพียงแค่ถูกเรียกตัวออกมาเสียก่อน ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องโต้แย้งออกไปบ้าง
“ดีมากเสี่ยวหาน! ฉันเชื่อนาย! ฉันกับคณบดีจะสนับสนุนนนายอย่างเต็มที่ นายไม่ต้องกังวลไป”
หลินหม่านซางมองไปที่หานชิงอวี่ พร้อมให้คำมั่นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
…
โรงงานตระกูลหาน ชานเมือง
หวงปินนั่งอยู่ในห้องทำงานชั้นสอง พลางมองดูใบเสร็จรับเงินและใบส่งของต่าง ๆ รวมถึงสินค้าบางส่วนที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะ
พลันคิ้วก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
สินค้าเหล่านี้ล้วนเป็นสินค้าไม่ได้มาตรฐาน
ไม่ผ่านมาตรฐานเลยสักชิ้น ไม่ตรงนี้ก็ตรงนั้นมีปัญหา
“เสี่ยวจาง! ไปตรวจสอบสินค้าล็อตนี้ให้ฉันที! ไม่ว่าใครก็ตามที่กล้าเล่นสกปรก ไล่ออกทันที!”
หวงปินเคาะโต๊ะ แล้วโบกมือเรียเลขาสาวที่อยู่หน้าประตู
“คุณหวง รอสักครู่นะคะ ฉันกำลังไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”
เลขาสาวตอบรับ ก่อนจะเดินเข้ามาเพื่อจะนำของพวกนี้ไป
ทันใดนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะของเขาก็ดังขึ้น
หวงปินเหลือบมอง พบว่าเป็นเบอร์โทรจากต่างประเทศ จึงรีบรับสาย
ถูกต้องแล้ว นี่คือเบอร์ของหานเหวินซาน
“ท่านประธานหาน” หวงปินกล่าวทักทายหลังจากรับสาย
[เสี่ยวหวง ฉันได้ยินมาว่าที่โรงงานเกิดเรื่องนิดหน่อย ไม่ได้มีปัญหาอะไรมากมายใช่ไหม?]
เมื่อได้ยินเสียงของหวงปิน หานเหวินซานจังเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ท่านประธาน ทุกอย่างเป็นเพราะความสะเพร่าของผมเองครับ ผมจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียด และจะไม่มีวันปล่อยคนผิดไปแน่นอน!” หวงปินกัดฟันกรอดพร้อมตอบรับอย่างหนักแน่น
[อย่างนั้นก็ดี นายจัดการเรื่องนี้ได้เลย] หานเหวินซานตอบรับ ก่อนจะถามต่อ [แล้วเจ้าเด็กนั่นล่ะ โดนเล่นงานไปบ้างไหม?]
“ท่านประธานหาน ผมขอโทษที่ทำให้คุณชายต้องถูกใส่ร้ายครับ ทุกอย่างมันเป็นความผิดของผมเอง ผมจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ท่านวางใจได้เลยครับ” หวงปินรีบตอบกลับทันทีที่หานเหวินซานพูดจบ
[เสี่ยวหวง ฉันไม่ได้โทษนายเสียหน่อย นายเพิ่งย้ายมาได้ไม่กี่วัน เพราะฉะนั้นเรื่องนี้จึงไม่เกี่ยวข้องกับนาย ไม่ต้องกังวลไปหรอก!]
[ถึงเวลาแล้วที่เจ้าเด็กนั่นจะต้องเจอกับบททดสอบ นายไปสืบให้แน่ชัด แล้วก็จัดการให้เขาได้ลิ้มรสความลำบากเสียหน่อย” หานเหวินซานพูดพร้อมกับหัวเราะ ก่อนจะเตือนหวงปินว่าอย่าเข้าไปยุ่งมากเกินไป
“เข้าใจแล้วครับ ท่านประธานมั่นใจได้เลย” หวงปินรับคำ
[หากเรื่องนี้มันยากเกินไป ก็ไปหาเถ้าแก่ฮัวได้เลย เขาจะคอยช่วยเหลือพวกนายเอง] หานเหวินซานบอกพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะวางสายไป
“คุณหวง!” ในตอนนั้นเอง เลขาสาวที่เพิ่งออกไปก็ยืนเรียกอยู่ที่หน้าประตู
“ได้เรื่องแล้วเหรอ?” หวงปินถามอย่างรีบร้อน
“คุณหวง พวกเราได้ตรวจสอบแล้ว ผลิตภัณฑ์พวกนี้เป็นของที่ผลิตจากที่นี่จริง ๆ และตอนนี้ก็ยังมีของเสียอีกไม่น้อยที่ถูกจัดเก็บอยู่ในโกดังด้วย”
“ตรวจสอบคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์พวกนี้อย่างเข้มงวด! ไม่ว่าจะเป็นใคร! ต้องลากตัวออกมาให้ได้!”
หวงปินมองไปยังเลขาสาวที่ยืนอยู่ตรงประตู แล้วพูดต่อ “ในเมื่ออยากเล่นงานพวกเรา ก็ต้องให้พวกมันได้ชดใช้”
“คุณหวง ฉันให้คนไปตรวจสอบแล้วค่ะ จะต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้กระจ่างให้ได้” เลขาสาวยืนยันอย่างหนักแน่น ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “คุณหวง แบบนี้… คุณชายอาจจะได้รับผลกระทบไปด้วย”
“เพราะแบบนี้ไง เราถึงต้องรีบหาตัวคนทำผิดมาให้ได้เร็วที่สุด เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ให้คุณชาย”
เมื่อได้ยินเลขาสาวเตือนเช่นนั้น หวงปินก็ขมวดคิ้ว “ตรวจสอบทุกคนที่เกี่ยวข้องกับไต้เหมาอวี่ เริ่มจากคนใกล้ชิดของเขา ตรวจสอบทีละคน อย่าให้พลาดแม้แต่คนเดียว!”
“รับทราบค่ะ!” เลขาสาวพยักหน้ารับคำ แล้วรีบจากไป
หวงปินมอบหมายงานเสร็จ เขาก็หันไปเปิดคอมพิวเตอร์แล้วก้มหน้าก้มตาตรวจสอบข้อมูลอย่างละเอียด ด้วยหวังว่าจะเจอเบาะแสบางอย่าง
“คุณชายครับ อดทนอีกนิดนะครับ พวกเราจะรีบหาความจริงให้เร็วที่สุด!”